Μάχη

Έχουν ήδη περάσει πάνω από δύο χρόνια από το Mi manchi και από το υποτίθεται καμουφλαρισμένο σχόλιο, που στάλθηκε με περισσή διάθεση ειρωνείας. Μεσολάβησε πολλή ζωή από τότε και τα αισθήματα υπέστησαν πολλά twists and turns.

Τα 17α γενέθλιά του

 Άργησα λίγο, αλλά δεν έχω ξεχάσει τα γενέθλια του μπλογκ, που φέτος περνά την τελευταία του χρονιά σαν ανήλικο.. 17χρ! Και με το καλό το 2026 θα ενηλικιωθεί πια! 😂

Δεν έχω χρόνο ή δεν έχω έμπνευση;

Αναρωτιέμαι τι από τα δύο ισχύει, αλλά νομίζω φέτος δεν έχω γράψει στο ημερολόγιό μου, ξέρετε εκείνο που έχει σελίδες και κρατάς στυλό για να γράψεις. 

Έχω που λέτε ένα ημερολόγιο, γαλάζιο εξώφυλλο με ένα τετραγωνάκι για να βάλεις το όνομά σου, από το 2013! Απίστευτο αλλά γράφω πια τόσο λίγο που πάει τόσα χρόνια και δεν λέω να γράψω πολλά να έχω λόγο να αρχίσω να γράφω σε άλλο τετράδιο. Με τα χρόνια έχω μαζέψει διάφορα όμορφα κενά τετράδια με ακριβώς αυτό το σκοπό: να αντικαταστήσουν το γαλάζιο. Έλα όμως που αυτό δεν λέει να γεμίσει.

2024 ξου ξου φύγε! 2025 σειρά σου Έλα!

Όπως είναι ξεκάθαρο σε αυτό το ποστ, περίμενα με ανυπομονησία το 2024 από την αρχή. Παρόλα αυτά και ίσως λόγω των υψηλών προσδοκιών, ήταν όχι μόνο μια χρονιά από γοητευτική, αλλά και τρομερά πιο δύσκολη, ακόμα κι από τα στείρα χρόνια της πανδημίας.

Άρα το μόνο που μένει είναι να διώξουμε αυτή την απαίσια χρονιά με κλωτσιές! Και προσωπικά επιθυμώ να την ξεχάσω κ όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και όσο πιο σύντομα γίνεται. 

Ελπίζω το 2025 να είναι ήρεμο, αν γίνεται! Ή έστω ας είναι εξίσου οκ με το 2023, που ήταν απροσδόκητα, μια χρονιά με χαρά. 

ΥΓ. Ξέχασα φέτος να αναφέρω ότι συμπληρώθηκαν 16 ολόκληρα χρόνια, στις 6 Δεκεμβρίου 2024, που γράφω σε αυτό το μπλογκ. Αγαπώ το μπλογκιν' όσο τίποτα άλλο κι ελπίζω να μπορώ να συνεχίσω να γράφω 😊

Σύγκριση και μίμηση

 Είχα γράψει το ποστ Μη με συγκρίνεις, αρκετά χρόνια πριν, από την πλευρά του παιδιού και χωρίς να έχω εγώ παιδιά.

Διαβάζοντάς το τόσα χρόνια μετά και αφού πλέον είμαι μάνα, ας γράψω την οπτική μου τώρα, από την "άλλη μεριά".

Mi manchi

Μου λείπεις τόσο πολύ, τόσο απερίγραπτα, αφάνταστα, αδιάκοπα, ασταμάτητα, που δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν πόσο. 

Κι όσο κι αν κρατιέμαι κι όσο κ αν σωπαίνω κάποια στιγμή τα λόγια σαν χιονοστιβάδα ξεχύθηκαν κι ανέβηκε ένα κείμενο. Κι ο καημός με πλημμύρισε με όνειρα που κι ακόμα και κατά τη διάρκεια που τα έβλεπα, με βασάνιζαν και δεν ικανοποιούσαν απολύτως τίποτα. 

Αλλά.. αλλά μετά άλλαξα γνώμη, έχασα το θάρρος μου, ή το μετάνιωσα, ή θέλησα να το διατυπώσω καλύτερα, ή απλά ήταν υπερβολικά..

Ανείπωτος ο έρωτας

 Ο Αλμπέρ Καμυ είχε πει:

"Πρέπει να έχει κανείς έναν έρωτα, έναν μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει άλλοθι στις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας."

Το Πάσχα του 2023 και τα λοιπά

Πίστευα ότι θα είχα γράψει πολλά ποστ μέχρι τον Απρίλιο της φετινής χρονιάς, αλλά παρόλες τις καλές μου προθέσεις αυτό δεν έγινε κ σε λιγότερο από εβδομάδα έρχεται το φετινό Πάσχα.

Ας κάνουμε νέα λάθη

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που θέλω να γράψω ένα κείμενο κι έχω σκεφτεί θέμα ή ίσως και θέματα, αλλά καιρό δεν έχω βρει να κάτσω να το οργανώσω. Είναι και η δυσκολία ότι δεν έχω πια pc στο σπίτι και τα κείμενα γράφονται στο κινητό, που δεν μου επιτρέπει να οργανώσω τις σκέψεις μου όπως παλιά.

Τέλος εποχής, αρχή νέας χρονιάς

Με το τέλος του Αυγούστου τελείωσε άλλη μια δύσκολη χρονιά και μια νέα ξεκίνησε την 1η του Σεπτέμβρη.

Ανεξάρτητα αν έχεις οποιαδήποτε σχέση με σχολεία η κανονική αρχή του χρόνου είναι η 1η του Σεπτέμβρη κι όχι η 1η του Ιανουαρίου. Η πρωτοχρονιά είναι για τα πάρτυ και για ξεκούραση, όχι όμως αρχή.

Ο γλυκός τρόπος που με παιδεύει

Όλα τα λέει ο τίτλος. Επειδή κι όταν φεύγεις, ακόμα κι όταν αυτό πολύ πονάει, έχει μια ανεξήγητη, αλλά δυνατή γλύκα αυτός ο πόνος.

Ο λόγος που θέλω να φεύγεις, να με αφήνεις όσο κι αν πονάει; Επειδή έτσι νιώθω να είμαι πιο κοντά σου από ότι όταν είμαστε μαζί.

Η μουσική σου

Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς ανακάλυψα τη μουσική σου, αλλά σίγουρα δεν ήταν επειδή μου την σύστησες εσύ.

ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΒΊΑ ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΏΝ!

Με αφορμή την δίκη για την τύπισσα που έριξε βιτριολι, αλλά και όλη τη βία εναντίον των γυναικών αναρωτιέμαι σε τι κόσμο έχουμε φέρει τα παιδιά μας.

He is extra special

 This blog is 12 years old now. I never thought I'd still be writing in it, albeit very rarely.

You are my poem

So many months later and we're still together. I never thought I'd be with you for so long. We've been through a lot and today I heard your voice saying my name and I lost my mind and my words. It was so wonderful and exciting that I started pacing up and down the house.

Ο πόνος χιλιάδες φορές

Θα μπορούσα να γράψω ότι ο πόνος έχει μουδιάσει ή μειωθεί ή ακόμα κι εξαφανιστεί. Σίγουρα δεν νιώθω εκείνη την ασφυκτική ένταση των συναισθημάτων να με κατακλύζει.

the end, no p.s.

Αν μια φορά κι ένα καιρό τα λόγια σε έφεραν πιο κοντά μου, αυτά στάθηκαν η αφορμή για να φύγεις. 

Αθήνα μαζί

Βρήκα παλιό μπλογκ που το έχω παρατήσει για χρόνια πια και ανακάλυψα πως ξεπέρασα ένα έρωτα που τότε με βασάνιζε. Γράφοντας τον ξεπέρασα. Κι αφού δεν έχω άλλο τρόπο να ξεπεράσω όλη αυτή την τρικυμία των συναισθημάτων που με κατακλύζουν θα αρχίσω πάλι να γράφω.

Πλήρωσε τώρα

Ερωτεύεσαι μέσα από μια οθόνη άνθρωπο που δεν ξέρεις, ζει χιλιάδες μίλια μακριά και δεν θα δεις ποτέ σου; Ναι ερωτεύεσαι. Και μάλιστα υπερβολικά παθιασμένα. Τόσο που έστω για πολύ λίγο γίνεται η ζωή σου. Αναπνέεις για ένα του μήνυμα. Ξυπνάς και κοιμάσαι με τη σκέψη του.

Η δικιά μου Αθήνα

Με αφορμή αυτό το κείμενο της λατρεμένης Ζυράννας Ζατέλη στο Athens Voice σκέφτηκα να γράψω κι εγώ για την Αθήνα που τόσο αγαπάω.
Πρώτη φορά βρέθηκα στην Αθήνα το 1990. Ήμουν 14 χρονών και μείναμε με τους γονείς μου και την αδελφή μου σε ένα διαμέρισμα που έβλεπε στον ακάλυπτο στα Κάτω Πατήσια. Πόσες ζωές μπορούσες να παρακολουθήσεις από το μικρό μπαλκονάκι!