Η χαρά της κίνησης

Ίσως είναι λίγο κλισέ αλλά είναι αλήθεια ότι η φετινή χρονιά, το 2020 ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά για πάρα πολύ κόσμο.

Ο τσάρλυς ποιος τσάρλυς;

Εδώ στην Κύπρο τσάρλυδες λέμε όσους μετανάστευσαν στην Αγγλία και τα κυπριακά τα μιλούν με τη χαρακτηριστική προφορά του ανθρώπου που τα ξέρει λίγο και απ’την άλλη δεν ξέρει καθόλου τα ελληνικά των βιβλίων. Άρα τα τσαρλούδκια όπως τους λέμε, μιλούν βαριά κυπριακά που εδώ ίσως δε μιλιούνται παρά μόνο στα χωριά και τα μιλούν με εγγλέζικη προφορά.

 

Τις τελευταίες μέρες με αυτό το σύνθημα συμπαράστασης προς τους δολοφονημένους στο γαλλικό έντυπο, το να λέγεσαι τσάρλυς έχει πάρει άλλη έννοια και διάσταση. Το φοράνε διάσημοι στο πέτο σαν κονκάρδα συμπαράστασης στους δολοφονημένους αλλά πάει να γίνει και σύμβολο της περίφημης και πολλαπλά παρεξηγημένης ελευθερίας του τύπου.

Η ανωνυμία που ενοχλεί...

...τους ανελεύθερους και υποδουλωμένους.

Οι δημοσιογράφοι που ενοχλούνται τόσο πολύ και τόσο βαθιά από την ανωνυμία είναι αυτοί που την χρησιμοποιούν και ενίοτε την κακοποιούν τόσο μέσω των έντυπων στα οποία δουλεύουν όσο και μέσω των δημοσιογραφικών site που λανθασμένα ονομάζονται μπλογκς. Δεν είναι μπλογκ όσα γράφουν ειδήσεις (είναι ειδησιογραφικά site) ή αντιγράφουν αυτούσια κείμενα άλλων.

Αυτό που ενοχλεί τόσο τις κυβερνήσεις είναι αυτή ακριβώς η ικανότητα του "ερασιτέχνης της γραφής, του ανώνυμου πολίτη" να εκφραστεί ελεύθερα και να μην πληρώσει για την έκφραση των απόψεων του. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που ανελεύθερα και δικτατορικά καθεστώτα κυνηγούν με απίστευτο μένος και μίσος το ιντερνετ και τους τρόπους επαφής των ανθρώπων μέσω του, όπως στο Ιραν για παράδειγμα. Η ελεύθερη έκφραση του κάθε ερασιτέχνη της γραφής πάει κόντρα στην προπαγάνδα τους, στα ψέματα και στον πόλεμο ενάντια στις ελευθερίες που κάνουν αυτά τα καθεστώτα.


Θέλω να ελπίζω και να εύχομαι ότι δε ζούμε σε τέτοια κράτη κι ότι η ανωνυμία, θα συνεχίσει να υφίσταται και να γίνεται σεβαστή όπως είναι σεβαστή σε άρθρα ή επιστολές που δημοσιεύονται σε εφημερίδες εδώ και χρόνια.


Πολύ αναλυτικό κι ενδιαφέρον κείμενο για το θέμα από τον Στραβών τον Αμάσειο, Περι ανωνυμίας στο Διαδίκτυο.

Αύγουστος - αγαπημένος!

Ήρθε ο μήνας που όλοι περιμέναμε! Ο μήνας των διακοπών. Αύγουστος, ζεστός, παιχνιδιάρης, με το πανέμορφο ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι, που φέτος θα μας επισκεφτεί με το καλό στις 13 του μήνα για να μας μαγέψει, να μας ταξιδέψει να μας γεμίσει χαρά, ρομαντισμό και αισιοδοξία.

Μια χρονιά πριν πολλά χρόνια είχαμε πάει βόλτα στο Τρόοδος μια νύχτα Αυγούστου με πανσέληνο και ο πατέρας μου έσβησε τα φώτα του αυτοκινήτου. Τριγύρω μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε τα πάντα, τα δέντρα, τους θάμνους, το δρόμο, τα παγκάκια, ό,τι υπήρχε λες και ήταν μέρα μεσημέρι κι όχι μεσάνυχτα.

Μια άλλη φορά πήγαμε για μπάνιο στη θάλασσα με τον πανσέληνο του Αυγούστου και η θάλασσα λαμπύριζε τόσο όμορφα κι ήταν τόσο ζεστή λες και ήταν ο ήλιος που φώτιζε το χώρο, αλλά χωρίς να τον ζεσταίνει.

Αυτό το μήνα φτιάχνω τις αναμνήσεις που με συντροφεύουν όλη την υπόλοιπη χρονιά - απ'τις οποίες πολλές φορές αντλώ δύναμη και κουράγιο σε δύστροπες στιγμές.

Αφιερωμένος ο Αύγουστος του Νίκου Παπάζογλου στο μήνα και σε όλες τις δυνατότητες, χαρές και χαμόγελα που θα μας χαρίσει. 

Όμορφα να περάσουμε!

Κόντρα στο ρεύμα

Είδα αυτό το έργο (Coco avant Chanel) και μ'άρεσε πάρα πολύ. Η Audrey Tautou πολύ chic και πειστική στο ρόλο της. Τα ρούχα εξαιρετικά. Η ιστορία όμως ήταν αυτή που ξεχώρισε για μένα. Η πραγματική ζωή της με γεμίσε με έμπνευση και θαυμασμό. Όχι για τη μόδα που την έκανε γνωστή. Αλλά για τη στάση ζωής της.

www.behindthehype.com

Ζούσε σε μια εποχή που οι κυρίες φορούσαν κορσέδες, κρινολίνα, καπέλα με φτερά, φανταχτερά ρούχα. Εκείνη έφτιαχνε λιτά, απέριττα, κομψά φορέματα, απλά καπέλα.

Ζούσε σε μια εποχή που οι γυναίκες παντρεύονταν από μικρή ηλικία και έκαναν οικογένεια. Εκείνη δεν παντρεύτηκε ποτέ. Αντιθέτως είχε εραστές, γεγονός που δεν έκρυβε. Κάτι που ακόμα και σήμερα θεωρείται στις περισσότερες κοινωνίες ταμπού και λόγος στιγματισμού μιας γυναίκας.

Ζούσε σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν δούλευαν και φρόντιζαν γι'αυτές οι πατεράδες κι οι σύζυγοι τους. Εκείνη ήθελε να δουλεύει και να συντηρεί τον εαυτό της, να βγάζει τα δικά της χρήματα.

Ήταν από όποια άποψη κι αν το δεις πολύ μπροστά για την εποχή της. Έζησε διαφορετικά. Πήγε κόντρα στο ρεύμα. Ενάντια στα κοινωνικά πρότυπα, στο κατεστημένο, στα πρέπει και τα μη. Αξιοθαύμαστη!

Coco Chanel

Πόσο δύσκολο είναι για τον καθένα από μας, να κάνει ακριβώς αυτό, να πάει κόντρα στο ρεύμα της εποχής που ζει. Να μη δίνει σημασία στις κοινωνικές νόρμες και να τις ξεπερνά, να ζει όπως νιώθει, όπως θέλει, όπως αισθάνεται. 

Είναι όπως όλοι ξέρουμε εξαιρετικά δύσκολο και γι'αυτό ελάχιστοι το καταφέρνουν κι ακόμα πιο λίγες γυναίκες. Πιο εύκολο να ακολουθείς ότι προστάζει η κοινωνία κι ας καταπιέζεις το θέλω για τα πρέπει σου.  Πολύ πιο εύκολο ν'αφήνεις να σε παρασέρνει το ρεύμα, παρά να κολυμπάς κόντρα σ'αυτό.

Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που τέτοιοι άνθρωποι που δεν ακολουθούν τις κοινωνικές προσταγές ή ξεχωρίζουν και γίνονται πρότυπα, όπως την περίπτωση της Σανέλ, ή απορρίπτονται και περιθωριοποιούνται για να αναγνωριστούν μετά θάνατο, όπως o Βαν Γκογκ, ο Φραντζ Κάφκα, κι άλλα παραδείγματα πολλά.

Κορίτσι της πόλης

Μεταξύ πόλης και χωριού πάντα διαλέγω πόλη. Και κατά προτίμηση όχι απλή πόλη αλλά μεγαλούπολη. Αν θα μπορούσα να διαλέξω οπουδήποτε στον κόσμο για να ζήσω θα διάλεγα μια απ'τις 3 πιο κάτω μεγαλουπόλεις: 

• Αθήνα
• Λονδίνο
• Νέα Υόρκη

Δεν αλλάζω με τίποτα την ανωνυμία του πλήθους, την πολυκοσμία, την ελευθερία του να χαθείς στα στενά και στις λεωφόρους, το καθαρό καυσαέριο των δρόμων. 

Δεν μπορώ και δε θέλω να δω τίποτα αρνητικό σε μια μεγαλούπολη. Έχει να προσφέρει τα πάντα, να καλύψει όλα τα γούστα. Ποτέ δε θα σ'αφήσει να βαρεθείς, να κουραστείς απ'την καθημερινότητα σου, φτάνει να μην κλειστείς στο διαμέρισμα σου. Και φυσικά χρήσιμο είναι να μη σε πειράζουν οι ουρές, η πολυκοσμία, το στριμωξίδι.

http://wirednewyork.com/forum/showthread.php?t=11142&pagenumber=

Μπορείς ν'ανοίξεις την πόρτα και να χαθείς στους μεγάλους δρόμους με τα μαγαζιά, στις ατέλειωτες λεωφόρους μες την πόλη, δίπλα απ'τη θάλασσα, να χωθείς σ'ένα σινεμά, να κάνεις βόλτα με το μετρό, με τα λεωφορεία, το τραμ, τα ταξί. Να παρακολουθείς την πόλη να ξεδιπλώνεται μπροστά σου με τις αφίσσες, τον κόσμο που τρέχει να προλάβει, τα διαφημιστικά, τους ξένους, τους ντόπιους, τα χαμόγελα, την κατήφια. Τόσα και τόσα εναλλακτικά τοπία, αρώματα, χρώματα, μουσικές.

Οι μεγαλουπόλεις δεν κοιμούνται ποτέ. Πάντα θα υπάρχει κάτι ανοιχτό για να σε απασχολήσει αν θες να ξεπορτίσεις ανεξαρτήτως της ώρας. Μπορεί να κυκλοφορείς στις 1 μετά τα μεσάνυχτα και να νιώθεις λες και κάνεις βόλτα το πρωί απ'τον κόσμο, την ενέργεια, το ρυθμό, την κίνηση.

Σε μια μεγαλούπολη όλοι νιώθουν ότι ανήκουν. Οι περισσότεροι έρχονται από κάπου αλλού και η μεγαλούπολη τους αγκαλιάζει όλους σαν παιδιά της ανεξαρτήτως θρησκείας, χρώματος, πολιτικών και άλλων πεποιθήσεων. Στη μεγαλούπολη όλοι χωράνε. Η πολυκοσμία, η πολυπολιτισμικότητα είναι που της δίνουν τα χρώματα και τα αρώματα της.

Όταν θες να βγεις στη μεγαλούπολη μπορείς να βάλεις ό,τι γουστάρεις κι οτιδήποτε σου κατεβεί. Κανένας δε θα σε κοιτάξει παράξενα ή θα σε κατακρίνει μα κι αν το κάνει δε θα σε νοιάξει, θα σε προσπεράσει, δε θα σ'ακουμπήσει η άποψη του. 

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά απ'το να ξυπνάς στη μεγαλούπολη και να ανοίγεις το παράθυρο σου στον ήχο των σειρήνων, των αυτοκινήτων, του μποτιλιαρίσματος, του εκνευρισμού των οδηγών. Οι μέρες και οι νύχτες σου έχουν μια συνεχής ηχητική κάλυψη που σε συντροφεύει σε όλες τις στιγμές σου.

Ξέρω ότι πολλοί δε συμφωνούν μαζί μου. Αυτό δε με πτοεί καθόλου. Ο καθένας έχει την άποψη του. Όπως είπε κι ο Ελύτης "Δεν εγεννήθηκα ν'ανήκω πουθενά"

υγ. αν κάποιος αγαπά πολύ το χωριό ή το νησί ή τη μικρή πόλη και θέλει ας γράψει στο μπλογκ του κάτι ανάλογο :)

φτου ξ-ελευθερία

Οι φυλακές είναι πολλές που ηθελημένα ή αθέλητα κλεινόμαστε/μας κλείνουν. 

Όμως η ψυχή ζητά να σπάσει τα δεσμά, 

σαν πουλί να πετάξει μακριά, ψηλά, 


να ελευθερωθεί!