2024 ξου ξου φύγε! 2025 σειρά σου Έλα!

Όπως είναι ξεκάθαρο σε αυτό το ποστ, περίμενα με ανυπομονησία το 2024 από την αρχή. Παρόλα αυτά και ίσως λόγω των υψηλών προσδοκιών, ήταν όχι μόνο μια χρονιά από γοητευτική, αλλά και τρομερά πιο δύσκολη, ακόμα κι από τα στείρα χρόνια της πανδημίας.

Άρα το μόνο που μένει είναι να διώξουμε αυτή την απαίσια χρονιά με κλωτσιές! Και προσωπικά επιθυμώ να την ξεχάσω κ όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και όσο πιο σύντομα γίνεται. 

Ελπίζω το 2025 να είναι ήρεμο, αν γίνεται! Ή έστω ας είναι εξίσου οκ με το 2023, που ήταν απροσδόκητα, μια χρονιά με χαρά. 

ΥΓ. Ξέχασα φέτος να αναφέρω ότι συμπληρώθηκαν 16 ολόκληρα χρόνια, στις 6 Δεκεμβρίου 2024, που γράφω σε αυτό το μπλογκ. Αγαπώ το μπλογκιν' όσο τίποτα άλλο κι ελπίζω να μπορώ να συνεχίσω να γράφω 😊

the end, no p.s.

Αν μια φορά κι ένα καιρό τα λόγια σε έφεραν πιο κοντά μου, αυτά στάθηκαν η αφορμή για να φύγεις. 

Εννιά χρόνων μπλογκ!

Αλήθεια γιορτάζει το μπλογκακι μου τα 9 χρόνια του!

Να μου ζήσεις βρε!

Πέρυσι ξέχασα να του κάνω γενέθλια και μου κράτησε μούτρα, απομακρύνθηκε από μένα και δεν μου μιλούσε, δε με άφηνε να εκφράζομαι κοντά του όσο ήθελα.

Φέτος έστω και τέλος του μήνα, της χρονιάς θέλω να του ευχηθώ 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!

Έχω ένα σωρό κείμενα στο πρόχειρο, ένα σωρό ιδέες στο μυαλό αλλά ελάχιστο χρόνο να γράψω κι έτσι το μπλογκακι μου έμεινε μοναχούλι για καιρό. Έκλεισε και τα πεμπτα του γενέθλια αλλά δεν του ευχήθηκα τίποτα φέτος. Υπάρχει χρόνος ευτυχώς γιατί είναι σ΄αυτό το μήνα που γιορτάζει οπότε να ζήσει και του χρόνου ελπίζω να βρω πιο πολύ χρόνο να γράφω... 

Τα δύο πρώτα δοντάκια*

Μετακομίσαμε, πήγα πίσω δουλειά, δεν είχαμε και ιντερνετ - χάθηκα απ'τα μπλογκ εντελώς δυστυχώς. Ελπίζω να επανακάμψω τώρα που επανασυνδεθήκαμε στο σπίτι επιτέλους!

 

Γράφω με το μωράκι μου δίπλα μου να πιέζει τα πλήκτρα και να με κλωτσά. Ακούμε το Έρωτα μου αγιάτρευτε και γουστάρουμε. Μου τραβά το ποντίκι τώρα και αν δείτε τίποτα περίεργο στο κείμενο να ξέρετε είναι το ζουζουνί μου :)

Έτσι που λέτε αλλαγές κάμποσες στη ζωή μας τον τελευταίο καιρό και ακόμα προσπαθούμε να προσαρμοστούμε. Νομίζω το μωράκι έχει προσαρμοστεί καλύτερα απ'τους μεγάλους αλλά ακόμα αρχή είναι που θα πάει θα το πετύχουμε κι εμείς κάποια στιγμή. Κάθε αρχή και δύσκολη δε λένε; Ε λοιπόν αν τα δύσκολα έφυγαν έχουμε πιο εύκολες καταστάσεις μπροστά μας.

Σεπτέμβης.. όμορφος μήνας!

Ξεχάστε ό,τι έλεγα κι έγραφα εδωμέσα πέρυσι, φέτος όλα είναι αλλιώς και βλέπω το φθινόπωρο με καλό μάτι και δεν το κρυβω ανυπομονώ να έρθει. Φέτος ισχύει αυτό που έλεγε η Τουλίπα τέτοια εποχή πριν ένα χρόνο, πως ο Σεπτέμβρης είναι η αρχή μιας νέας χρονιάς, με αλλαγές, νέα ξεκινήματα, λίγο άγχος και πολλή χαρά.

Εθνική Ελλάδας Γεια σου!

Δεν ξέρω τι θα γίνει απόψε με την Εθνική αλλά θέλω να τους δέρουμε τους Γερμαναράδες και το εννοώ κυριολεκτικά... Τόσο πολύ το θέλω που νομίζω δε θα αντέξω απ'το άγχος να δω το παιχνίδι.

Καλή τύχη!

Ιούνιος και ουστ!

Νομίζω αυτός ο μήνας είναι πάντα σημαδιακός. Κάτι συμβαίνει σημαντικό κάθε Ιούνη εδώ και χρόνια. Π.χ. πέρυσι με πήρε τηλ η Φωτεινή και έμαθα ότι είμαι έγκυος. Φέτος συμβαίνουν διάφορα αρνητικά και έχουμε κι εκλογές σήμερα. 

Θυμάμαι πριν χρόνια όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου ο υπεύθυνος καθηγητής μας έλεγε ότι προχωράμε σε ένα νέο εργασιακό και γενικό μεσαίωνα. Τον είχα ακούσει κι είχα σκεφτεί ότι τα έλεγε αυτά τα δυσοίωνα γιατί ήταν μεγάλος σε ηλικία και δεν έβλεπε εύκολα την ελπίδα. Πόσο λάθος είχα δυστυχώς και πόσο δίκιο είχε. Τα λόγια του τα θυμάμαι πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια και συνειδητοποίησα ότι αυτά που έλεγε τα έλεγε γιατί είχε ευαίσθητες χορδές συντονισμένες  με την κοινωνία κι όχι γιατί ήταν απαισιόδοξος.

 

 

Παρόλα αυτά, ενάντια σε όλες τις ενδείξεις, εγώ κόντρα στο ρεύμα της εποχής θέλω να συνεχίζω να ελπίζω γνωρίζοντας ότι για κάθε άνοδο χρειάζεται να προηγηθεί μια πτώση. Κι αφού τη πτώση όλοι τη ζούμε, άλλοι λιγότερο κι άλλοι πιο πολύ, έτσι ελπίζω κι εύχομαι το μόνο που μπορεί να ακολουθήσει αυτής της μαύρης περιόδου είναι μια καλύτερη, πιο φωτεινή και ελπιδοφόρα.

 

link: http://drpockets.deviantart.com/

 Επίσης ελπίζω όλοι οι εκφοβιστές που προσπαθούν να εκβιάσουν τον κόσμο να ψηφίσει ό,τι θέλουν να πάνε από κει που ήρθαν και να μην τους ματαξαναδούμε. Ουστ και καλά ξεκουμπιδια!

Σε όλες τις μανούλες!

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα δίνω ένα γλυκό φιλάκι στη μαμά μου κι ένα λουλούδι που τα λατρεύει. 

Φέτος για μένα αυτή η γιορτή είναι ιδιαίτερη και ξεχωριστή αφού για πρώτη φορά με βρίσκει κι εμένα μανούλα.

Θέλω να αγκαλιάσω το μωράκι μου, να το φιλήσω γλυκά και να το ευχαριστήσω που ήρθε στη ζωή μου και με έκανε μαμά.

Να χαίρεστε τις μανούλες σας όλοι κι όλες. 

Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που σας αγάπησε πιο πολύ. 

Το λέω με απόλυτη βεβαιότητα γιατί αισθάνομαι τόση αγάπη για το μωράκι μου που δεν έχω νιώσει ούτε θα ματανιώσω ποτέ στη ζωή μου.

Eύχομαι σε όλες τις μανούλες να χαρούν αυτή τη γιορτή!

Φως μου!

Η μητρότητα είναι δύσκολη αλλά και γεμάτη χαρές. Άλλο να στο λένε κι άλλο να το ζεις. Περνώ αρκετές ώρες με το μωράκι μου και υπάρχουν στιγμές που ενώ έχω κάνει ότι μπορώ και ό,τι πρέπει παρόλα αυτά κλαίει και δεν ηρεμεί. Τότε είναι που νιώθω κακιά μάνα, ότι κάτι δεν κάνω καλά για να μην μπορώ να την παρηγορήσω. 

Όταν όμως μου χαμογελά τότε όλα μα όλα πάνε τέλεια! Ένα χαμόγελο χωρίς δοντάκια είναι ότι πιο γλυκό και τρυφερό στον κόσμο. Είμαι πολύ χαρούμενη που'χω αυτό το αγγελούδι στη ζωή μου και ελπίζω να φανώ αντάξια της και να της συμπεριφέρομαι όπως της πρέπει. 

To πιο σημαντικό που θέλω να της δώσω είναι αυτοπεποίηθηση και να'χει αίσθημα ανεξαρτησίας ώστε να ανοίξει τα φτερά της και να πετάξει όταν έρθει η ώρα χωρίς ενοχές ή άλλα τέτοια δεινά που καταδυναστεύουν τα παιδιά.

Τελικά όσοι λένε ότι η αγάπη που αισθάνεσαι για το παίδι σου είναι μοναδική και δεν συγκρίνεται με οτιδήποτε άλλο έχεις αισθανθεί έχουν απόλυτο δίκιο. Ακόμα και η αγάπη που νιώθεις για τους γονείς σου δεν συγκρίνεται με την αγάπη για το παιδάκι σου. Είναι τόσο δυνατή και έντονη που σε κάνει λέαινα στην παραμικρή πιθανότητα να βρεθεί κάτι στο δρόμο του να το απειλήσει.

Το θαυμαστό είναι που ενώ ο κόσμος σου είναι αυτό το μικρό πλασματάκι κι όλα τα άλλα κι οι άλλοι γίνονται μικροί και ασήμαντοι μπροστά του παρόλα αυτά δε νιώθεις περιορισμένη αλλά λες και άνοιξε ο ορίζοντας σου και άνθισε το μέλλον σου. Αποκτάς νέα οπτική, βλέπεις τα πράγματα μέσα απ'τα δικά της μάτια και όλα φαίνονται νέα, λαμπερά και όμορφα.

Νέα χρονιά να την πιείς στο ποτήρι

Καλή χρονιά σε όλους κι όλες!

Όπως έγραψα και πέρυσι συσχετίζω αριθμούς με εικόνες και χρώματα. Το '12 μ'αρέσει πάρα πολύ σαν αριθμός και το αισθάνομαι θετικό. Είναι δύσεκτο αλλά γεννήθηκα σε δύσεκτο έτος κι εγώ και αρκετοί αγαπημένοι μου έτσι το θεωρώ τυχερό. 

Μικρή βοήθεια σ'ένα γεροντάκι..

Κοντεύουν τα Χριστούγεννα και νομίζω ότι το καλύτερο είναι να'μαστε άτακτοι κι άτακτες να γλυτώσουμε τον καημένο τον παπούλη απ'τα πολλά ταξίδια και τα δώρα. Τώρα με την οικονομική κρίση χρειάζεται όλη τη βοήθεια που μπορούμε να του προσφέρουμε για να κάνει καμιά οικονομία αλλιώς το Γενάρη θα τον κυνηγούν οι τράπεζες κι οι δανειστές! Κρίμα γέρο νθρωπο ε; :)

Χριστουγεννιάτικα στολίδια - στο μπλογκ τουλάχιστον + update

Αν και όπως ήδη γνωρίζετε όσοι διαβάζετε καιρό αυτό το μπλογκ, δεν είναι φίλος των γιορτών που έρχονται, φέτος είπα να τις δω όσο γίνεται πιο θετικά γίνεται. Βοήθα και η κρίση που εξανάγκασε τους δήμους να μη γεμίσουν χιλιάδες λαμπιόνια και απαίσιες διακοσμήσεις τους δρόμους, με κάποιες εξαιρέσεις φυσικά, αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε το τέλειο σωστά;

Μέσα λοιπόν στο κλίμα καλής διάθεσης και θετικής στάσης για τις γιορτές είπα να αναρτήσω στολίδια που βρήκα στο ιντερντε και μου άρεσαν... γιατί στην πραγματικότητα δεν βρήκα κάτι να μου αρέσει στα μαγαζιά ακόμη...

DaisyCrazy - Γαστρεντερίτιδα 1-2

Tότε που έγραφα εκείνο το ποστ με είχε κτυπήσει η γαστρεντερίτιδα, αλλά τη νικούσα στα σημεία. Τώρα που την πάτησα και πάλι μαζί της με νικά η άτιμη. Άσε που κτύπησε εντελώς εφνιδιαστικά και απρόσμενα στα καλά του καθουμένου, εκεί που είχα περάσει ένα καλό σαββατοκύριακο και ετοιμαζόμουν για τη νέα βδομάδα. Δεν είχα υπολογίσει την εμφάνιση της κυρίας Γαστρεντερίτιδας (με κεφαλαίο βεβαίως-βεβαίως γιατί θέλει και μια εκτίμηση, ένα σεβασμό μπας και δει ότι της δείχνω/δίνω ότι θέλει και φύγει η άτιμη) που ήρθε κουνιστή και λυγιστή και κάθισε στα φτωχά πλην τίμια έντερα μου και τα έκανε κοινώς σπαράλια.

Και να τα ανθρακούχα, 'άσπρα' αναψυκτικά, και να τα χαπάκια πριν το γεύμα, και να τα ρύζια, και να η ναυτία με κάθε σταγόνα νερό που περνά απ'τα πρησμένα μου χείλη (πρησμένα γιατί άσχετα με την γαστρεντερίτιδα έχω και μια αλλεργία στη σκόνη που μου'χει κλείσει τη μύτη και δεν αναπνέω παρά με το στόμα). 

Που θα πάει όμως; Θα φύγει η κυρία Γαστρεντερίτιδα να πάει στο καλό ή σε άλλο έντερο τελοσπάντων (όπου θέλει ας πάει, μακριά από μας να'ναι!) και θα ηρεμήσω, να επανέλθω σιγά-σιγά σε κανονικούς ρυθμούς και να μπορώ να πιω νερό σαν άνθρωπος. Ελπίζω να την κάνει γρήγορα με ελαφρά πηδηματάκια!!

Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ'αυτό μένειν

Μερικές φορές εγκλωβίζομαι στο παρόν μου και ξεχνώ το παρελθόν. Το να ζεις στο τώρα είναι υγεία, αλλά καλό είναι μη ξεχνάς τι έζησες. Αυτό το κείμενο της Ιφιγένειας (που  πρώτη φορά διάβασα το μπλογκ της, λόγω του βυτίου που έγραψε στο δικό του μπλογκ) με συγκλόνισε κυριολεκτικά.

Έχω ξαναγράψει στο 'Εγω ο εαυτός μου και το μπλογκιν' πως ήμουν άνεργη για κανένα οκτάμηνο. Ήταν άλλη εποχή τότε (όχι και πολύ μακρινή, το 2006) και δουλειές υπήρχαν, οι άνεργοι δεν ήταν πάρα πολλοί και είχα την τύχη να βρω δουλειά μετά απ'αυτό το χρονικό διάστημα. Το θέμα είναι ότι είχα ξεχάσει, μέχρι που διάβασα το κείμενο, πως ήταν τότε. Πως ένιωθα εντελώς άχρηστη και περιττή. Είχα συνειδητοποιήσει θυμάμαι ότι στην κοινωνία που ζούμε είσαι αυτό που κάνεις. Αν είσαι άνεργος δεν είσαι κάτι. Είναι σκληρό να το συνειδητοποιείς με αυτό τον τρόπο, αλλά δυστυχώς είναι αληθινό.

Γιώργος Κιμούλης ένας γόης, ένας φοβερός ηθοποιός

Τον Γιώργο Κιμούλη θυμάμαι να τον έβλεπα σαν παιδί στις θεατρικές παραστάσεις που έδειχνε η ερτ στο 'Θέατρο της Δευτέρας'. Πάντα μου άρεσε και τον ξεχώριζα. Ίσως να'ταν εκείνο το υφάκι του, που ήταν συνάμα σπαστικό και τόσο παιχνιδιάρικο, γλυκό που με έκανε να τον ξεχωρίζω. 

photo from www.thebest.gr

Μετά όποτε τον πετύχαινα σε ταινίες τον θαύμαζα και τον απαλάμβανα. Μέχρι που είχα την τύχη πριν αρκετά χρόνια να τον χαρώ από κοντά στην παράσταση του Μάκμπεθ στο θέατρο Τζένη Καρέζη που έπαιζε με τον Κωνσταντίνο Καζάκο κι άλλους εξαιρετικούς ηθοποιούς. Θυμάμαι καλά την βαρδιά εκείνη και την  παράσταση του Σαίξπηρ. Ήταν απλά συγκλονιστικός. 

Στις σπάνιες συνεντεύξεις που δίνει είναι τόσο γοητευτικός που καθηλώνει. Κι αυτό το περιπαιχτικό και παιχνιδιάρικο υφάκι του έχει ακόμα όλη τη δροσιά που είχε την πρώτη φορά που το είδα. Είναι πιστεύω απ'τις σπάνιες περιπτώσεις που το ταλέντο του σαν ηθοποιού έρχεται και συμπληρώνεται αριστουργηματικά με μια καταπληκτικά προσφιλή προσωπικότητα έτσι που να μαγεύει με την παρουσία του.

Είναι απ'τους ηθοποιούς που δεν έχουν ξεπουλήσει το ζωή τους στα μέσα για λίγα λεπτά δημοσιότητας (αν και φυσικά κατά καιρούς έχουν ασχοληθεί αναπόφευκτα με τη ζωή του) κι αυτό έχει λειτουργήσει υπερ του, αφού μας αφήνει πάντα να θέλουμε κι άλλο.

Εύχομαι να συνεχίσει να προσφέρει για πολλά χρόνια ακόμα στα θεατρικά και καλλιτεχνικά πράγματα της Ελλάδας γιατί δεν υπάρχουν πολλοί σαν αυτόν πια και τον έχουμε ανάγκη!

Η επίσημη ιστοσελίδα του Γιώργου Κιμούλη εδώ.

Καλό Πάσχα! ¡Felices Pascuas!

Εύχομαι σε όλους και όλες 

¡Felices Pascuas!

Τα κόκκινα αυγουλάκια πλέον προ-πέρσινα, λέτε να χαλάσανε; 

Τι να γίνει όμως αφού

και φέτος.. το σκάσαμε; :)

Θα τα πούμε σε λίγες μέρες!

Καλά να περνάτε!

υγ. τα ισπανικά τα παίζω στα δάχτυλα μου πλέον χιχι :Ρ

Το '11

Νέα χρονιά λοιπόν μπήκε προχθές, 2011. Όπως έχω πει παλιά συσχετίζω συνήθως αριθμούς με εικόνες και χρώματα. Το 11 μου πάει για χακί και σαν αριθμός δε μ'αρέσει. Μου θυμίζει δυο άτομα μόνα τους που στέκονται το'να δίπλα στο άλλο χωρίς να μιλούν. Ας ελπίσουμε η χρονιά να μην έχει καμιά σχέση με τη συσχέτιση του αριθμού που'χω στο νου μου.

Για το Σνούπυ μου η χρονιά δεν μπήκε και πολύ καλά αφού την παραμονή έσπασε το πόδι του και του το έβαλε ο γιατρός στο γύψο. Είναι σκύλος με φοβερή και τρομερή ενέργεια και τώρα που δεν μπορεί να τρέξει και να παίξει έχει πάθει ψιλοκατάθλιψη ο καημένος. Ξαπλώνει στο κρεβατάκι του και κοιτάει με δυο ματάκια όλο καημό. Ελπίζω σύντομα να του βγάλει ο γιατρός το γύψο και να γίνει μια χαρά το ποδαράκι του για να νιώσει και πάλι τη χαρά και να ξεθεωθεί στο παιχνίδι!

Σνούπυ

Σκεφτόμουν χθες πριν κοιμηθώ ότι πια όταν λέμε το '10 ή το '11 δεν εννοούμε τον προηγούμενο αιώνα, αλλά τον τωρινό! Άρα αν θέλουμε να αναφερθούμε στον προηγούμενο πρέπει να το πούμε ολόκληρο 1911 π.χ. αλλιώς θα μπερδευτούμε και θα μπερδέψουμε. Σε λίγα χρόνια λοιπόν δε θα μπορούμε να πούμε η δεκαετία του '20 ή του '30 και να εννούμε το μεσοπόλεμο, γιατί θα φτάσουμε αισίως σ'αυτές τις δεκαετίες αυτού του αιώνα και θα πρέπει πια να διευκρίζουμε ή στη χειρότερη να βγάζουμε άκρη απ'τα συμφραζόμενα. Αστείο και κάπως κουφό μ'ακούγεται. Μάλλον αυτή η συνήθεια να αναφερόμαστε σε μια χρονιά με τα δυο τελευταία της νούμερα δεν είναι καθόλου βολική!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Όμορφα να περνάτε!

Κι ένα φοβερά χορευτικό άτακτο τραγουδάκι για τις γιορτές!