Η Λεμεσός το 2019

Είχα γράψει πριν 9 ολόκληρα χρόνια αυτό εδώ το κείμενο για τη Λεμεσό που άλλαζε.

Από τότε έγιναν πάρα πολλές παρεμβάσεις στην πόλη που έχουν αλλιωσει την εμφάνιση ειδικά του πολύπαθου παραλιακού μετώπου, κτιστηκαν ουρανοξύστες, κάποιοι με φοβερή αισθητική, όπως ο οβάλ στη Νεάπολη.

Νηπιαγωγαααααααααψψψψουου

Φέτος η κορούλα μου πήγε για πρώτη φορά στο νηπιαγωγείο. Όλα καλά ευτυχώς, της άρεσε πάρα πάρα πολύ. Από τις πρώτες μέρες έμαθε τραγουδάκια, άρχισε να μαθαίνει να μοιράζεται τα παιχνίδια της. Το πρόγραμμα του νηπιαγωγείου είναι ενδιαφέρον και είναι όμορφο να τη βλέπω να ανοίγει σιγά-σιγά τα φτερά της με την πρώτη της κοινωνικοποίηση μακριά από την οικογένεια της.

Μη διαβάσετε αυτό το ποστ

Άντε πάλι έρχεται η πιο μισημένη εποχή του χρόνου.. τα χμας :(

Μικραίνουν οι μέρες, άλλαξε κι η ώρα για να μικραίνουν νωρίτερα, μην τυχόν τελειώσουμε απ’τη δουλειά και προλάβουμε να μπούμε σπίτι με φως του ήλιου. Όχι όχι φεύγω το πρωί για δουλειά πριν ξημερώσει και μπαίνω μετά που θα νυχτώσει σαν σύγχρονος δούλος.. Ωραία, ωραία #NOT  :Ρ

Τα βιβλία του θα

Αγαπώ πολύ τα βιβλία, όπως θα έχετε ήδη παρατηρήσει όσοι με διαβάζετε, κι όσοι όχι σας το λέω ευθαρσώς. Λατρεύω τα βιβλία. Να τα διαβάζω, να τα ανοίγω, να τα μυρίζομαι, να τα αγγίζω, να χάνομαι στις σελίδες τους. Αγαπώ να τα έχω γύρω μου σε βιβλιοθήκες, δίπλα απ’το κρεβάτι, στην τουαλέτα, στο καθιστικό, στην κουζίνα, στο μπαλκόνι, στον κήπο, παντού. Μ’αρέσουν τα κλασσικά, τα σύγχρονα, τα ελληνικά, τ’αγγλικά. Βασικά για να μην σας κουράζω άλλο, μ’αρέσουν, αγαπώ, λατρεύω τα βιβλία στη φυσική μορφή τους ανεξαρτήτως θέματος.

Όπως είναι φυσικό λοιπόν, διαβάζω ειδήσεις όταν δω ότι αναφέρονται στα βιβλία. Έτσι έπεσα και σ’αυτή την ειδήση στο doctv.gr, Τα βιβλία που δε θα διαβάσουμε ποτέ και μπήκα να δω τι εννούσε αυτός ο τίτλος. Φαντάστηκα θα έλεγε για το λίγο χρόνο και για τα τόσα πολλά βιβλιά που έχουν κυκλοφορήσει και κυκλοφορούν συνέχεια..

Αθήνα αχ Αθήνα μου

Όπως ίσως έχω ξαναγράψει εδώ ήμουν φοιτήτρια στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και έφυγα αρχές του 2000 περίπου. Όσα χρόνια ήμουν εκεί πολλά θετικά βρήκα και πολλά μου άρεσαν τόσο που έκανα αρκετές προσπάθειες να μείνω βρίσκοντας δουλειά κτλ. 

Αυτό που μου άρεσε ήταν τελικά με άλλο μανδύα το ίδιο αυτό που μου τη σπάει (έτσι δεν πάει συνήθως;) κι αυτό είναι η μαχητικότητα του ελληνικού λαού που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του και ό,τι τον ενοχλεί το πολεμά όπως, όποτε και για όσο μπορεί. 

Σε λίγες μέρες 2014

Πολλοί συνηθίζουν στο τέλος της χρονιάς να κάνουν απολογισμούς κτλ. Συνήθως δεν το συνηθίζω γιατί δεν βλέπω το λόγο αλλά φέτος έχω τη διάθεση να το κάνω. Το ΄13 λοιπόν ξεκίνησε για μένα πολύ αρνητικά, μ΄ένα χαμό που μου άφησε πληγές κ όπου να΄ναι συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε. Οι αναμνήσεις είναι δυστυχώς πολύ έντονες και δυνατές και προς το παρόν ανεξίτηλες. 

Πανωλεθρία! Κλααααψ κλαααψ!

Καθόμουν που λέτε χθες αμέριμνη και άνετη στον καναπέ κι έκανα ζάπινγκ την ώρα των ειδήσεων όταν σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε η φοβερή και τρομερή είδηση από το ΡΙΚ ότι αποφάσισε να μην συμμετάσχει φέτος στι Γιουροβίζιον. Έτσι απλά, λιτά και χωρίς φαμφάρες μας έκοψε το όνειρο για τρελλά γέλια που κάνουμε κάθε χρόνο.

Δε θα σε θυμάμαι

Όσο κουρασμένη κι αν ήμουν χθες βράδυ έκατσα και είδα τη φετινή συμμετοχή μας στη γιουροβίζιον. Δεν ήταν ότι λατρεύω το διαγωνισμό.. δεν ήταν γιατί είχα δικαή πόθο να δω κι ακούσω το τραγούδι που στείλαμε, έτσι κι αλλιώς δε μου είχε αρέσει.. Ήταν γιατί ήξερα ότι αν δεν το έβλεπα στον ημιτελικό δε θα το έβλεπα πουθενά. Κι είχα δυστυχώς ή ευτυχώς δίκιο.

Η Δέσποινα Ολυμπίου έκανε ό,τι μπορούσε. Το τραγούδι όμως δε βοηθούσε

φώτο www.athensbars.gr.

κα-θό-λου. Ήταν τόσο βαρετό, ξενέρωτο κι αδιάφορο που δεν άντεχα να το ακούσω ως το τέλος χωρίς να κάνω κάτι άλλο ή να νιώθω την ανάγκη να πατήσω το μαγικό κουμπάκι fast forward.

Καλύτερο το μεταχειρισμένο!

Το τελευταίο καιρό με το κλίμα που υπάρχει είπα να στηρίξω κι εγώ, όντας βιβλιοσκώληξ τα κυπριακά

βιβλιοπωλεία και επισκέφθηκα ένα μεγάλο και γνωστό εδώ στη Λευκωσία. Έχοντας συνηθίσει τις αγορές απ’το ιντερνετ αλλά κι από μεγάλα υποκαταστήματα έπεσα απ’τα σύννεφα όταν είδα τιμές για ένα φετινό βιβλίο, (όχι μπεστσελερ ή τίποτα φοβερό σε μέγεθος, ή με πολλά βραβεία) να είναι πάνω από 12 ευρώ! Για ένα μικρό βιβλιαράκι, όχι ελληνικό αλλά αγγλικό (δυστυχώς τα ελληνικά είναι έτσι κι αλλιώς πάντα πιο ακριβά απ’τα αγγλικά) το οποίο απ’το ιντερνετ το βρίσκω στις πολύ καλές ιστοσελίδες που παραγγέλνω συνέχεια (www.bookdepository.co.uk και www.play.com για τις οποίες σας έχω ξαναγράψει στο Η οδύσσεια των βιβλιοαγορών) από 6 ευρώ για καινούργιο και από 4 ευρώ για μεταχειρισμένο. Δηλαδή μπορώ με τα 12,65 να πάρω 3 βιβλία μεταχειρισμένα και να μου μείνουν και 0,65 για καφέ! Ας ανοίξουν τα μάτια τα κυπριακά βιβλιοπωλεία αν δε θέλουν να ακολουθήσουν τη θλιβερή πορεία του βιβλιοπωλείου Ιωαννίδη.

Μη με σπαμάρεις μάτια μου!

Αν ένας μπλογκερ ανεβάζει 20-25 αναρτήσεις  κάθε μέρα για μένα μπαίνει στην κατηγορία σπαμ-μπλόγκερ και σταματώ να τον παρακαλουθώ...
..ακόμα κι αν τα ποστ του δεν έχουν καμιά σχέση με πραγματικά σπαμ, αλλά αφορούν διάφορα θέματα.

πηγή www.blogginpro.com

Σορρυ αγαπητέ/ή μου, αλλά αν το κάνεις για να βρίσκεσαι μονίμως ψηλά στα reading list με γειά σου με χαρά σου αλλά δικαίωμα μου κι εμένα να μη θέλω να γεμίζει το δικό μου reading list μόνο με τα δικά σου ποστ!..

ΥΓ. απορώ ειλικρινά που βρίσκει ώρα το συγκεκριμένο άτομο να γράφει τόσα ποστ καθημερινά, χαράς το κουράγιο και την όρεξη που έχει!

Μπρρρρρ καιρός για χουχούλιασμα!

Το 2012 μας μπήκε με βροχές, χιόνια και πολύ πολύ κρύο. Όσοι με διαβάζετε καιρό ξέρετε πολύ καλά (το'χω γράψει άλλωστε ένα σωρό φορές εδωμέσα) ότι αγαπώ τον καλό καιρό. Ήλιος, ζεστούλα, γαλανός ουρανός είναι αγαπημένα και άνοιξη-καλοκαίρι λατρεμένες εποχές. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν τώρα το χειμώνα με το κρύο, τη συννεφιά και τις βροχές υποφέρω. 

Συνήθως εδώ στη Λεμεσό και γενικά στην Κύπρο, βρέχει για λίγο και μετά ξαναπροβάλλει ο ήλιος. Φέτος όμως το σκηνικό είναι διαφορετικό... βρέχει, βρέχει και βρέχει.. ήλιος πουθενά! Ειδικά αυτό το μήνα που όλοι μας έλεγαν να περιμένουμε μέχρι το τέλος του τις αλκυονιδες μέρες η απογοήτευση είναι μεγάλη. 

Τηλε-βάσανα

from blog The 20th hole

Τώρα που είμαι στο σπίτι αρκετή ώρα έχω την ατυχία να παρακολουθώ περισσότερη ώρα τηλεόραση. Το τι βλέπουν τα μάτια μου και το τι ακούνε τα αυτιά μου στις 'ζωντανές' εκπομπές δε λέγεται. Τις περισσότερες φορές οι πιο πολλές εκπομπές αντέχονται μόνο στο αθόρυβο κι εκεί όχι πάντα. Μερικές φορές μόνο εκπομπές κατορθώνουν να σε διώχνουν ακόμα και στο αθόρυβο έτσι το ζάπινγκ καταντά το σπορ που εξασκεί τους αντίχειρες σε σημαντικότατο βαθμό.

από το μπλογκ Περιδιαβαίνοντας

Υπάρχει άτομο π.χ. που όταν του μιλά η παρουσιάστρια (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε, άλλωστε θίγονται μια χαρά από μόνοι τους δεν έχουν ανάγκη) χοροπηδά σαν αλογάκι της Παναγίας και στριφογυρίζει ακατάπαυστα σε σημείο που προκαλεί τάσεις εμετού, ναυτία και αναγούλα σε όσους τον βλέπουν. Τα θέματα με τα οποία υποτίθεται πως ασχολείται είναι τα πλέον βαρετά και ο μόνος λόγος απ' ότι φαίνεται τον κουβάλησαν και τον κρατούν εκεί είναι για να δίνει ένα και καλά νεανικό παλμό στην εκπομπή.

Και μη φανταστείτε ότι η παρουσιάστρια είναι καμιά γριά, απλά έχει περάσει τα δεύτερα -άντα και νομίζει ότι είναι η 'μαμά' του συγκεκριμένου αλογακίου. Αποτέλεσμα να του συμπεριφέρεται σαν παιδάκι κι ας είναι κοντά στα 30..

Όχι κακίες, όχι κουτσομπολιά.. κοινωνικά σχόλια :Ρ

Kαιρό έχω να κάνω κοινωνικό σχόλιο για τις εκπομπές από το μπλογκ και τα ξώβυζα δε μ'αφήνουν να ησυχάσω. Έχουμε και λέμε, 

1. Δε πα να πλήρωσες χιλιάδες ευρώ  για να αποκτήσεις στήθος πέτρα, μάρμαρο, πιο στητό κι απ'το στήθος της Αφροδίτης της Μήλου; Δεν το βγάζεις έξω φόρα παρτίδα κάθε μα κάθε πρωί απ'τις 8 και κάτι ψηλά χρυσή μου.  Η άλλη που καλείται να το υποστεί με τη τσίπλα στο μάτι δε σου φταίει σε τίποτα. Άσε που τις μέρες που βάζεις μπλουζάκι χωρίς όλο το βυζί έξω εισαι πιο σέξυ..

2. Ό,τι κι αν αλλάξεις από μια εκπομπή αυτή δε θα φτιαχτεί ούτε θα αποκτήσει τηλεθέαση αν η παρουσιάστρια δε μάθει να κρατά για 5 δεπτερόλεπτα το στόμα της κλειστό! Αυτή η συγκεκριμένη δεν αντέχεται για πάνω από ένα δίλεπτο γιατί δεν αφήνει κανένα να μιλήσει, είτε καλεσμένο είτε πανελίστα, νομίζει ότι τα ξέρει όλα μα όλα πια και γιατί να μην το δείξει άλλωστε; Παράτα την παραλαπίπα - πιάσε ένα παγωτό :ΡΡΡ

Σταμάτα να γκαρίζεις!

Υπάρχει ένας τραγουδιστής που δεν θα τον ονοματίσω εδώ , που μου τη σπάει τόσο μα τόσο πολύ που όποτε τον ακούσω αλλάζω σταθμό στο ράδιο, κάνω ζάπινγκ στην tv και γενικά τον αποφεύγω όπως ο εξ' απόδω το λιβάνι.

Όταν πρωτοβγήκε ήμουν 14 χρονών και θυμάμαι που είχε βάλει φωτογραφία του με μακριά μαλιά το Φλας (θυμάστε το Φλας; το αγαπούσα πολύ όταν ήμουν μαθήτρια!) και έλεγε στο κείμενο ότι θα γίνει το επόμενο μεγάλο όνομα. Δε μου άρεσε η φάτσα του και δεν έδωσα περαιτέρω σημασία. Έλα όμως που παρόλες τις φήμες που κυκλοφορούσαν γι'αυτόν, παρόλη την έλλειψη φωνής, μόνο με ένα καλό σώμα έκανε καριέρα. Λες και ένα καλό σώμα έστω και αθλητικό, κάνει τον τραγουδιστή!

Στην πορεία ό 'ομορφονιός' παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια, αλλά δυστυχέστατα συνεχίζει να γκαρίζει με τα συγχωρήσεως από δω κι από κει. Αν ήταν καλλιτέχνης σε οποιαδήποτε άλλη χώρα άντε να'κανε καριέρα για κανά δυο χρόνια και μετά πάπαλα. Εδώ ακόμα πουλιέται για Τον 'καλλιτέχνη' τρομάρα του και τρέχουν και τον ακολουθούν λες και είναι η καλύτερη εφεύρεση μετά το βούτηρο :Ρ

Πριν κάποια χρόνια μάλιστα μια σοβαρή κοπέλα που κάναμε παρέα με εξέπληξε δυσάρεστα όταν μου εξομολογήθηκε ότι τον ερωτεύτηκε μετά που πήγε στο κέντρο που τραγουδούσε να τον δει ζωντανά. Πως άντεξε να τον ακούει να γκαρίζει λάϊβ δεν έχω καταλάβει ακόμα.

Δε λέω καλά τα γαϊδουράκια, χρήσιμα και συμπαθητικά αλλά δε θα τους βγάζαμε και δίσκο ε;

Euro...μουρμουρμουρ

Λοιπόν βλέπω Γιουροβίζιον από παιδί (γι'αυτό βγήκα κουλό μάλλον χιχι) και νομίζω ότι ανεξαρτήτως πως θα πάμε φέτος (που φοβάμαι ότι πάλι δε θα περάσουμε στον τελικό - οκ πείτε με δυσοίωνη αλλά αυτό 'βλέπω' στη μαγική μου σφαίρα) πρέπει του χρόνου να κάνουμε κράτει και να μη στείλουμε συμμετοχή και μεις μια χρονιά!

Ας κόψουμε κι εμείς μια φορά πίσω μπας κι ανασκουμπωθούμε να δούμε τι πάει στραβά. Μήπως είναι το ότι στις αποστολές μας πάνε λιγότερα μέλη που βγαίνουν στη σκηνή και περισσότερα που πάνε για χαϊχούϊ/διακοπές/χαβαλέ που το βαφτίζουν 'δουλειά'; Μήπως είναι η επιλογή των τραγουδιών που κάνουμε, που σχεδόν κάθε χρόνο (ευτυχώς υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις) λείπει το κάτι που χρειάζεται για να ξεχωρίσουν; Μήπως δεν διαφημίζουμε αρκετά το τραγούδι πριν το διαγωνισμό; Μήπως τα τραγούδια και η σκηνή μας παρουσία δεν είναι αρκετά αξέχαστα για να μας ψηφίσουν;

Ιδέα δεν έχω.  

Κακά τα ψέματα. Στο διαγωνισμό πιο πολύ παίζουν οι 'συμπάθειες' και οι 'φιλίες' παρά τα τραγούδια. Όμως κομμάτια που ήταν εξαιρετικά πάνε πολύ καλά ανεξαρτήτως των πιο πάνω παραγόντων. Άρα γιατί να μη βάλουμε τα δυνατά μας να δημιουργήσουμε αυτό το εξαιρετικό που θα μας εκτοξεύσει; Αφού αν θέλουμε μπορούμε! Δόξα τω Θεώ ένα σωρό ταλέντα έχουμε (και στο στίχο και στη μουσική και  στην ερμηνεία) να στείλουμε. 

Κοίτα τι καλά που τα πάμε όταν στείλουμε διαγωνιζόμενους με την Ελλάδα όπως φέτος. Και μπράβο στην Ελληνική συμμετοχή που χωρίς φανφάρες και προγνωστικά υπερ της, τα κατάφερε άψογα! Ό,τι κι αν κάνει στον τελικό είναι σημαντικό ότι πέρασε.

'Ασε που το τραγούδι έχει και στίχο με βαθύτερα και ανώτερα μηνύματα όπως πέρυσι είχε ο Αλκαίος:

Την έχει η ψυχή μου τη φωτιά
τους φόβους όλους καίει μοναδικά
τα βήματά μου κάνω ως το Θεό
κι αν πέσω εγώ ξανά θα σηκωθώ

ΥΓ. Πέρα απ'τη μουρμούρα μου, 

Εύχομαι σε Ελλάδα και Κύπρο να τα πάμε καλά!

Το χειρότερο πράγμα στα ταξίδια..

... είναι ότι πρέπει να γυρίσεις πίσω!

Το'χω γράψει σε πολλά σχόλια στα σπίτια σας και το πιστεύω ακράδαντα.

Ονειρεύομαι τη μέρα που θα βγάλω εισητήριο χωρίς επιστροφή και θα ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου!

Τώρα σχεδιάζω το επόμενο φευγιό, κι ανυπομονώ να έρθει ο καιρός να φύγωωωωω!

υγ. οκ είναι κι ο γάμος σήμερα αλλά δε θα ασχοληθώ αφού δε με κάλεσαν :Ρ

Αντί να μιλούν μερικοί καλύτερα να φτύνουν! Γκρρρρρρ

globalvoices.co.uk

Η ελληνική γλώσσα (όπως και όλες οι γλώσσες) είναι ζωντανός οργανισμός  και σαν ζωντανός οργανισμός εξελίσσεται και μεταλλάσσεται ανάλογα με την εποχή και τους ανθρώπους που τη μιλάνε. Οι μόνες γλώσσες που μένουν αναλλοίωτες είναι οι νεκρές, αυτές που κανείς πια δεν τις χρησιμοποιεί, όπως τα λατινικά που διδάσκονται μεν σε πολλά σχολεία όμως δεν χρησιμοποιούνται σε καμιά χώρα στην καθημερινή ομιλία.

ΟΜΩΣ το ότι είναι ζωντανός οργανισμός η ελληνική γλώσσα δε σημαίνει ότι η κάθε μια και ο κάθε ένας ειδικά στην τηλεόραση, μπορεί να την κακοποιεί σε σημείο να την κάνει αγνώριστη, να την σπάει στο ξύλο, να τη στέλνει στην εντατική και να κάνει ό,τι περνά απ΄το χέρι του για να τη δολοφονήσει. 

Φιλόλογος δεν είμαι, ούτε έχω ξεκινήσει καμιά σταυροφορία για τη διάσωση της ελληνικής γλώσσας όπως κάποιοι πολιτικοί που ούτε να τους αναφέρω δε θέλω. ΟΜΩΣ αυτό δε σημαίνει ότι μπορώ να ανεχτώ κάποιους (σαν τις μεσημεριανές κατίνες παραδείγματος χάρη) να μιλούν με τέτοιο τρόπο που να προσβάλλουν τη γλώσσα και την ακουή όσων κάνουν την αξεπέραστη βλακεία να τους παρακολουθήσουν έστω και για πέντε λεπτά.

ΚΑΙ ΟΧΙ δεν είσαι μοντέρνα κυρά μου επειδή μιλάς χάλια τα ελληνικά. Δεν είσαι της εποχής, δεν είσαι 'πιτσιρίκα', δεν είσαι του συρμού, δε δημιουργείς μόδα. Τα πιτσιρίκια σε πληροφορώ μιλούν πολύ πιο σωστά και όμορφα τη γλώσσα από ότι εσύ που μιλάς λες και φτύνεις. Γι'αυτό ή μάθε να μιλάς σωστά, ή πήγαινε  στο σπίτι σου να μιλάς χωρίς γραμματική, συντακτικό και με λεξιλόγιο που με το ζόρι περιλαμβάνει 500 λέξεις, εκεί που δε σ'ακούει κανένας.

Κρίμα που η ΕΡΤ έκοψε αυτή την όμορφη εκπομπή που είχε παλιά με την Λιάνα Κανέλη και μετά με την Μαρία Χούκλη 'Ομιλείτε Ελληνικά'. Ήταν απίστευτα ενδιαφέρουσα, εκπαιδευτική και ψυχαγωγική μαζί. Αυτή άλλωστε είναι η αποστολή της δημόσιας τηλεόρασης. Να μορφώνει και προσφέρει πολιτισμό εκεί που τα άλλα κανάλια προσφέρουν σε μεγάλο ποσοστό σκουπίδια.

φωτο από την ιστοσελίδα της ελευθεροτυπίας

Φέρτε πίσω το 'Ομιλείτε Ελληνικά' κι αναγκάστε όλα τα κανάλια να περνούν τους παρουσιαστές τους από εξετάσεις καλής χρήσης της ελληνικής γλώσσας (ανεξαρτήτως πόσο χαμηλό επίπεδο έχει μια εκπομπή). Αρκετά δολοφονούν καθημερινά σε ζωντανή μετάδοση την ελληνική γλώσσα! Πόσο καιρό να συνεχίζεται αυτό το έγκλημα ατιμώρητο; ΦΤΑΝΕΙ!

Γκρρρρρρρρρρρρρ

Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να θυμώνει με πράγματα μικρής σημασίας,  τα οποία δεν μπορώ να αλλάξω, παραδείγματος χάρη με το οδήγημα μερικών οδηγών που συναντώ. Τέτοιοι οδηγοί βάζουν σε κίνδυνο τόσο τον εαυτό τους όσο κι όλους όσοι έχουν την ατυχία να τους συναντήσουν και συνήθως με βγάζουν απ'τα ρούχα μου. Εκνευρίζομαι τόσο πολύ που λέτε, που αρχίζω και κάνω χειρονομίες, βρίζω, φωνάζω και γενικά γίνομαι άλλος άνθρωπος, βγαίνω εκτός εαυτού και κυριολεκτικά συμπεριφέρομαι πολύ διαφορετικά απ'το κανονικό μου. 

Για όσους με ξέρουν, είμαι άνθρωπος με αντοχές, που δίνει ευκαιρίες, που δε βιάζεται να κρίνει και να κατακρίνει και τα σχετικά. Βάλε με όμως πίσω απ' ένα τιμόνι και γίνομαι ταύρος σε υαλοπωλείο. Τόσο πολύ θυμώνω που θα μπορούσα να παίξω και ξύλο αν τύχαινε με δαύτους τους οδηγούς.

Ο θυμός αυτός που συνδέεται με το οδήγημα καμιά φορά επεκτείνεται κι αλλού. Συνήθως ξυπνά μπροστά στην αδικία, την έλλειψη σεβασμού, την αγένεια, αλλά εκεί είναι συχνά δικαιολογημένος. Τι γίνεται όμως όταν θυμώνω και με μικροπράγματα που δε θα έπρεπε να με ενοχλούν καθόλου; Π.χ. το σκυλί του γείτονα που δεν το έχει εκπαιδεύσει και πάντα κατά ένα παράξενο τρόπο γαυγίζει σε ώρες που πάω να κοιμηθώ. Ή τη γειτόνισσα που καθαρίζει τα χαλιά της για κανένα τρίωρο συνεχόμενο κι ακούω τη ρημάδα την ηλεκτρική σκούπα να βουϊζει ασταμάτητα μες τα αυτιά μου.  Ή τα μηχανάκια με τις χαλασμένες εξαρτήσεις που μου τριβελίζουν το τύμπανο κάθε φορά που περνούν. 

Να μου πείτε ο θόρυβος όλους μας εκνευρίζει, άλλους πιο πολύ κι άλλους λιγότερο. Εμένα όμως με εκνευρίζει και η πλήρης ησυχία. Δεν μπορώ να μην ακούγεται τίποτα σε φάση 'άκρα του τάφου σιωπή' ανατριχιάζω, νευριάζω και βάζω ωτοασπίδες για να μην ακούω τη σιωπή!  Μιλάμε για μεγάλη στριμάρα το παραδέχομαι! :)

Μετά θυμώνω συχνά με τους γονείς. Έχω π.χ. μια συνάδελφο παραπονιέται συνέχεια για το γιό της που όλο κάνει ακαταστασίες στο σπίτι, πετά τα λερωμένα του ρούχα όπου βρει και γενικά δεν προσέχει καθόλου. Αυτός ο γιος είναι 17 χρονών. Αύριο μεθαύριο θα πάει στρατιώτης, θα πάει να σπουδάσει. Της λέω κι εγώ πολύ φυσικά 'γιατί δεν του αφήνεις τα ρούχα να βάλει αυτός πλυντήριο;' ή 'γιατί δεν το αφήνεις το δωμάτιο του να το συγυρίσει εκείνος;' Η απάντηση της; Ένα χαμόγελο του στυλ δεν ξέρεις τι λες, αν είναι δυνατόν! και μου λέει 'μα ο γιος μου;! να κάνει δουλειά στο σπίτι; θα αστειεύεσαι βεβαίως!' Αν δεν τον μάθει όμως αυτή ποιος θα τον μάθει να φροντίζει τον εαυτό του;! Νευριάζεις ή δε νευριάζεις με τα μυαλά που κουβαλούν μερικές;

Ήταν και τα computer παλιά πηγή μεγάλου εκνευρισμού σε σημείο αηδίας. Θυμάστε πόσο αργούσαν ν'ανοίξουν, να μπουν στο ιντερνετ και γενικά πόσο αργά ήταν σαν σαλιγκάρια;  Άσε που κατέβαζα κι ιούς άρα σέρνονται ακόμα παραπάνω. Ε ρε τι κλωτσιές και μπουνιές τους έδινα;! Άλλο πράμα. Έβγαζα όλο μου το άχτι. Δυστυχώς ή ευτυχώς τον τελευταίο καιρό έχουν βελτιωθεί πολύ και δε με εκνευρίζουν εκτός κι αν πάθουν κάτι πράγμα όχι και τόσο συχνό ευτυχώς. Άρα γλύτωσα από μια καθημερινή πηγή θυμού! ;)

Άλλο πράγμα που με εκνευρίζει συχνά είναι όταν γράφω ποστ και διακόπτουν τον ειρμό της σκέψης μου άτομα της οικογένειας μου ή οι ειδήσεις στην τηλεόραση που λένε όλο τα ίδια και τα ίδια. Πως θα δημιουργήσω τα αριστουργηματικά μου ποστ (γιατί ναι είμαι και μετριόφρων πέρα από νευρική το παραδέχομαι!) όταν με ρωτάτε, μου μιλάτε, με διακόπτετε; Πως θα συγκεντρωθώ να βρω τις λέξεις που σκιαγραφούν τη σκέψη μου, όταν ακούω για του κόσμου τα κακά στα κανάλια; Δε γίνεται σας λέω! Γι'αυτό κι εγώ είμαι ικανή να τσακωθώ για να βρω την απαραίτητη ηρεμία να γράψω. Αυτό ή να απομονωθώ για όση ώρα χρειάζομαι για να ολοκληρώσω το κείμενο μου.

photo by sheknows.com

Κατά τ'άλλα δεν έχω νεύρα. Αλήθεια σας το λέω. Θυμώνω όμως πιο συχνά απ'ότι θα ήθελα κι αυτό με προβληματίζει γιατί δε μ'αρέσει. Απ'τη μια είναι ανθυγιεινό να κρατάς το θυμό μέσα σου και να τον καταπίνεις, αλλά απ'την άλλη δεν είναι υγιεινό να είσαι και συνέχεια μες τα νεύρα! Στόχος και προσπάθεια μου συνεχής είναι να είμαι όσο πιο ήρεμη, γαλήνια, νηφάλια γίνεται. Έλα όμως που δε μ'αφήνουν! Γι'αυτό κι εγώ σκέφτομαι να αγοράσω ένα σάκο του μποξ για να τον κτυπάω και να βγάζω όλα τα νεύρα και τα απωθημένα μου εκεί. Άσε που άκουσα ότι είναι και καλή άσκηση, το τερπόν με τα του ωφελίμου δε λένε; Ή μ'ένα σπάρο δυο τρυγώνια κτλ κτλ. Έτσι και ασκημένη θα είμαι και νεύρα δε θα'χω. Τουλάχιστον αυτά λέει η λογική. Κοίτα όμως και τον Ζαμπίδη τι ήρεμο παιδί φαίνεται. Κάποια πραγματικότητα θα υπάρχει στη θεωρία.

Κλείνω τώρα γιατί έχω επείγουσα δουλειά να πάω να δολοφονήσω την γειτόνισσα με τη χούβερ που μου τριβελίζει το μυαλό εδώ και 3 ώρες! Φτάνει πια κυρά μου τα έλιωσες τα χαλιά! Έλεος πλέον, προσπαθούμε να ηρεμήσουμε! Γκρρρρρρρρρρρρρρ!

Μα ποστιζ;!!!

ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝΙΚΑ ΥΓ
 
ΥΓ1. Για την επιλογή τραγουδιού στη γιουροβίζιον θα πω μια κακία δεν αντέχω. Πως τα κατάφεραν εκεί στην ερτ και ασχήμηναν μια τόσο όμορφη κοπέλα σαν την παρουσιάστρια; Δύσκολο ήταν αλλά το πέτυχαν. Την έκαναν όπως κάπου άκουσα να λένε σαν τη 'θεία Λένα' ελεος με τα ποστιζ! Ελεος!

ΥΓ2. Κι η ίδια βρε παιδί μου ένα καθρέφτη δεν είχε να δει τα κακά χάλια; Αμ το βάψιμο; Σαν ... μη πω τι!

ΥΓ3. Κι επιτέθηκε και σ'ένα κακόμοιρο παιδί που τόλμησε να πει ότι είναι αυτοδίδακτος μουσικός. Του λέει "ααααααα μην ακούω τέτοια! ολόκληρο μουσικό λύκειο τέλειωσες τι αυτοδίδακτος;! Σε παρακαλώ." Κακία θεία Λένα!

YΓ4. Όσο κι αν δεν φαίνεται αυτή την κοπέλα τη συμπαθώ πολύ. Μου άρεσε από τότε που παρουσίαζε το 'Συν και Πλην' με τη Μπήλιω και τον Άντρεα. Τη θυμάστε αυτή την εκπομπή;  

φώτο απ'το επίσημο site της ερτ

ΥΓ5. Όσο για τις κατίνες στα κανάλια που δεν είχαν τι να πουν και πιάστηκαν απ'τη φτηνή παραγωγή... αυτές δεν ήταν οι ίδιες που πριν λίγο καιρό κάθε τρεις και λίγο τρωγόντουσαν με τα έξοδα της ΕΡΤ; Αμάν πια! Όλο γκρίνια και χολή στάζουν. 

ΥΓ6. Αν έμοιαζε με παραγωγή του '70 όπως είπε κάποιος, 'τότε ήταν στη μόδα ρε φίλε. Όπως φοράς τα ρούχα της τάδε και της τάδε δεκαετίας και τα βαφτίζεις σύχρονα' :Ρ

ΥΓ7. Μα ποστίζ επαναλαμβάνω;! Και τόσο τραβηγμένος ο κότσος που θα'χει πονοκέφαλο για 2-3 χρόνια...τουλάχιστον!

ΥΓ8.  Καλό το τραγούδι που διαλέξαμε. Για να δούμε τι θα κάνει κι όλας. Αν και προσωπικά μου άρεσε το 'Χαμογέλα' γιατί είναι πολύ αισιόδοξο.

"Μας χωράει όλους η αγάπη!"

Καφέ και ποδόσφαιρο

Στη Λεμεσό όλες ή σχεδόν όλες οι καφετέριες είναι γεμάτες με τεράστιες οθόνες που προβάλουν κάπότε πασαρέλα συνήθως όμως ποδόσφαιρο ασταμάτητα. Όταν έχει παιχνίδι δε, κλείνουν και τη μουσική και ανοίγουν τον ήχο του παιχνιδιού στη διαπασών για να ακούγεται δυνατά και καθαρά ο θόρυβος απ'το γήπεδο. 

Αν η καφετέρια περιμένει να κάνει λεφτά από ένα σωρό αντροπαρέες που βρίσκονται στο μαγαζί για να δουν το ποδόσφαιρο τότε οκ καταλαβαίνω γιατί το κάνουν. Αν όμως το μαγαζί είναι γεμάτο γυναικοπαρέες και έχει μια άντε το πολύ δυο παρέες αντρών που θέλουν να δουν το παιχνίδι τότε μπορείτε παρακαλώ να μου εξηγήσετε γιατί να κάνουν κάτι τέτοιο; Μήπως για να διώξουν την πελατεία που ήδη έχουν; Για να ικανοποιήσουν τους άντρες που έτσι κι αλλιώς είναι οι μόνοι πελάτες που θέλουν; 

Έχω κουραστεί πραγματικά να βγαίνω έξω και όπου πάω να πέφτω πάνω σε γιγαντοοθόνες. Αν ήθελα βρε παιδιά να δω τηλεόραση θα καθόμουν με την ησυχία μου στο σπίτι μου να δω ό,τι στο καλό θέλω. Αυτοί που θέλουν διακαώς να δουν ποδόσφαιρο δόξα ο Θεός η Λεμεσός ειναι γεμάτη με μπούκικα σε κάθε γωνιά να πάνε όλοι οι Λεμεσιανοί και όλοι οι Κύπριοι να δούνε τον κάθε αγώνα από όλο τον κόσμο. Ένα χώρο να πιεις τον καφέ σου και να πεις δυο κουβέντες χωρίς το ποδόσφαιρο να σου τριβελίζει το μυαλό γιατί δεν αφήνετε; 

Έχω καταντήσει να ψάχνω με το φανάρι τα ελάχιστα μαγαζιά χωρίς τουλάχιστον 10 γιγαντοοθόνες, ζήτημα αν είναι 5 σε όλη την πόλη. Και προσέξτε δε μιλώ για περίοδο μουντιαλ ή κάτι τέτοιο, αυτό είναι καθημερινό και ολόχρονο. Είναι λες και σου λένε είτε σου αρέσει το ποδόσφαιρο με το έτσι θέλω είτε όχι κι ουστ από δω. 

Τέτοια αρρώστια και μανία με το ποδόσφαιρο που να σε εξαναγκάζουν να το δεις είτε θες είτε όχι, από καφετέρια, μέχρι σουβλατζίδικο, μέχρι πιτσαρία, μέχρι μπαρ, μέχρι εστιατόριο, δεν έχω ξαναδεί πουθενά. Κανένας σεβασμός για όσους δε θέλουν να βλέπουν ποδόσφαιρο όλο το εικοσιτετράωρο. ΟΚ είμαστε λίγοι και λίγες αυτοί που δεν είμαστε φανατικοί ποδοσφαιρόφιλοι, δεν έχουμε δικαίωμα κι εμείς να βγούμε έξω;

Και θα ήθελα να ξέρω τι καταλαβαίνουν αυτές οι γυναίκες που βγαίνουν και καλά 'μαζί' με τους άντρες τους όταν οι άντρες κάθονται σε μια γωνιά αποβλακωμένοι για 90' λεπτά. Κάλλιο να κάτσουν αυτοί σπίτι με μπύρες και το χαζοκούτι και να βγείτε μόνες σας βρε κορίτσια να πείτε και μια κουβέντα με  την ησυχία σας.

Λεμεσιανοί ιδιοκτήτες καφετεριων, ταβέρνων, πιτσαριων και σουβλατσήδικων
θελω να σας ευχαριστήσω από καρδιάς που δε δίνετε καμία σημασία στες γεναίτζες τσε μόνον τους αδρώπους τσε τις ανάγκες τους βουράτε να καλύψετε. Μπράβο!