Ας κάνουμε νέα λάθη

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που θέλω να γράψω ένα κείμενο κι έχω σκεφτεί θέμα ή ίσως και θέματα, αλλά καιρό δεν έχω βρει να κάτσω να το οργανώσω. Είναι και η δυσκολία ότι δεν έχω πια pc στο σπίτι και τα κείμενα γράφονται στο κινητό, που δεν μου επιτρέπει να οργανώσω τις σκέψεις μου όπως παλιά.

Τέλος εποχής, αρχή νέας χρονιάς

Με το τέλος του Αυγούστου τελείωσε άλλη μια δύσκολη χρονιά και μια νέα ξεκίνησε την 1η του Σεπτέμβρη.

Ανεξάρτητα αν έχεις οποιαδήποτε σχέση με σχολεία η κανονική αρχή του χρόνου είναι η 1η του Σεπτέμβρη κι όχι η 1η του Ιανουαρίου. Η πρωτοχρονιά είναι για τα πάρτυ και για ξεκούραση, όχι όμως αρχή.

ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΒΊΑ ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΏΝ!

Με αφορμή την δίκη για την τύπισσα που έριξε βιτριολι, αλλά και όλη τη βία εναντίον των γυναικών αναρωτιέμαι σε τι κόσμο έχουμε φέρει τα παιδιά μας.

Ο τσάρλυς ποιος τσάρλυς;

Εδώ στην Κύπρο τσάρλυδες λέμε όσους μετανάστευσαν στην Αγγλία και τα κυπριακά τα μιλούν με τη χαρακτηριστική προφορά του ανθρώπου που τα ξέρει λίγο και απ’την άλλη δεν ξέρει καθόλου τα ελληνικά των βιβλίων. Άρα τα τσαρλούδκια όπως τους λέμε, μιλούν βαριά κυπριακά που εδώ ίσως δε μιλιούνται παρά μόνο στα χωριά και τα μιλούν με εγγλέζικη προφορά.

 

Τις τελευταίες μέρες με αυτό το σύνθημα συμπαράστασης προς τους δολοφονημένους στο γαλλικό έντυπο, το να λέγεσαι τσάρλυς έχει πάρει άλλη έννοια και διάσταση. Το φοράνε διάσημοι στο πέτο σαν κονκάρδα συμπαράστασης στους δολοφονημένους αλλά πάει να γίνει και σύμβολο της περίφημης και πολλαπλά παρεξηγημένης ελευθερίας του τύπου.

Αθήνα αχ Αθήνα μου

Όπως ίσως έχω ξαναγράψει εδώ ήμουν φοιτήτρια στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και έφυγα αρχές του 2000 περίπου. Όσα χρόνια ήμουν εκεί πολλά θετικά βρήκα και πολλά μου άρεσαν τόσο που έκανα αρκετές προσπάθειες να μείνω βρίσκοντας δουλειά κτλ. 

Αυτό που μου άρεσε ήταν τελικά με άλλο μανδύα το ίδιο αυτό που μου τη σπάει (έτσι δεν πάει συνήθως;) κι αυτό είναι η μαχητικότητα του ελληνικού λαού που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του και ό,τι τον ενοχλεί το πολεμά όπως, όποτε και για όσο μπορεί. 

H μοναξιά

Πριν κάμποσο καιρό σας είχα γράψει για την κυρία Μαρία και τον κύριο Αναξαγόρα. Από τότε πέρασε αρκετός καιρός και πριν κάποιους μήνες, το καλοκαίρι που μας πέρασε η κυρία Μαρία πέθανε. Υπέφερε αρκετά, ειδικά προς το τέλος και ήρθε ο καιρός ν' αναπαυτεί. 

Ο καιρός της λογοκρισίας και η απύθμενη υποκρισία

Ίσως κάποιοι να σκεφτούν ότι ο καιρός της λογοκρισίας έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Άλλωστε με το ιντερνετ, την πολυφωνία και όλο τον όγκο τον πληροφοριών που έχουμε στα χέρια μας με το πάτημα λίγων κουμπιών δεν υπάρχει χώρος για λογοκρισία, σωστά; Λάθος απαντάνε η του ρικ. Να λοιπόν τι κάνανε χθες βράδυ.

Σας έχω πει προ πολλού πως είμαι φανατική τηλεθεατής των Friends και πως όσες επαναλήψεις κι αν γίνουν ποτέ δεν χάνω επεισόδιο. Τους τελευταίους μήνες το ρικ ξεκίνησε να προβάλλει παλιά επεισόδια της σειράς, πρώτα το απόγευμα και πιο πρόσφατα το βράδυ μεταξύ 9-10. 

Που ’ντο που ’ντο το αθώο μπλογκιν;

Δεν ξέρω για σας αλλά εμένα τώρα τελευταία μου’χει λείψει το αθώο μπλογκιν’ πάρα πολύ. Τι εννοώ με αθώο; Το μπλογκιν’ για χάρη του μπλογκιν’, το μπλογκιν’ που δίνει χαρά στον συγγραφέα που γράφει το ποστ και στους αναγνώστες τους χωρίς κάποιο σκοπό, κέρδος άλλο από  τη χαρά κτλ.

Έχω ξεκινήσει το μπλογκιν’ από το 2008 και πάρα πολλοί απ’τους μπλογκερς που διάβαζα κι αγαπούσα σταμάτησαν δυστυχώς (για δικούς τους λόγους ο καθένας) να γράφουν. Αυτοί που έμειναν είτε γράφουν υπερβολικά αραιά ή γράφουν με σκοπό το οικονομικό όφελος.

Είσαι θύτης είσαι και περήφανος γι'αυτό;

Ο θύτης συνήθως όταν επιτεθεί στο θύμα (και ειδικά όταν έχει συνηθίσει να μην έχει καμιά αντίδραση στις πράξεις του), τότε είναι εντελώς φυσικό να γυρίζει να ισχυρίζεται ότι είναι ο ίδιος θύμα κι ότι οι πράξεις του θύματος τον ανάγκασαν να γίνει θύτης, ενώ εκείνος είναι καλό παιδί κι ας πρόσεχε το θύμα με την προκλητική συμπεριφορά του κ.ο.κ.

Τα ξανακούσαμε αυτά. Τα έχουμε υποψη μας. Φτάνει πια να φωνασκείτε και να το παίζετε θύματα αηδιαστικά ανθρωπάρια. 

Προσβασιμότητα

Τώρα που κυκλοφορούμε λίγο με το κοριτσάκι μας την πέρνουμε μαζί μας στο καροτσάκι όπου είναι άνετα και μπορεί αν θέλει να κοιμηθεί. Πήγαμε λοιπόν τον τελευταίο καιρό σε δύο καφετέριες εδώ στη Λεμεσό. 

Στην πρώτη είχε ράμπα για καροτσάκια η οποία ήταν τόσο απότομη που ένιωθες ότι ανέβαινες στο βουνό σπρώχνοντας το καροτσάκι του μωρού που είναι ομολογουμένως πιο ελαφρύ από ένα καρότσι άτομου με αναπηρία. Άσε που μόλις έφτανες στο τέρμα της ράμπας είχε τοποθετημένα τραπεζάκια και καρέκλες και για να περάσεις έπρεπε να μετακινήσεις ένα σωρό άτομα.

Στη δεύτερη καφετέρια που είναι καινούργια είχε μια ράμπα με κανονική κλίση.. όμως από το χώρο του παρκινγκ μέχρι τη ράμπα είχε 3 σκαλάκια απ'τα οποία το ένα αρκετά ψηλό. Σκέφτομαι κι εγώ 'τότε ίσως έχει ομαλή πρόσβαση από μπρος..' Φευ! Δυστυχώς κι από μπροστά ένα αρκετά ψηλό σκαλάκι για να φτάσεις στη ράμπα. 

Φτάνει

Φτάνει, φτάνει, φτάνει
η ζωή μου κύκλους κάνει
σαν το μικρό πουλί
μα δε σε φτάνει, φτάνει
αχ, φτάνει.

στίχοι: Μιχάλης Φακίνος

πηγή: stixoi.info 

 

Υποκρισία και δηθενιά

Βαρέθηκα και σιχάθηκα τα άτομα που δηλώνουν και καλά "άθεα" και μας πετάνε την "αθεΐα" τους στα μούτρα με σκοπό να μας βάλουν να την καταπιούμε αμάσητη. 
Μπράβο σου ρε "μάγκα" αφού δεν πιστεύεις (ή νομίζεις πως δεν πιστεύεις) πουθενά, αλλά γιατί μας το πετάς κατάμουτρα και έχεις την απαίτηση να σε θεωρούμε ανώτατο είδος ζώου, πολύ πιο πάνω από μας τους υπόλοιπους;
Είναι η "αθεΐα" σου κανένα παράσημο που πρέπει να το φοράς στο πέτο; Να γεμίζεις σελίδες μ'αυτό και να το φωνάζεις όπου σταθείς κι όπου βρεθείς;
Αν δεν πιστεύεις  (ή νομίζεις πως δεν πιστεύεις) πουθενά με γεια σου με χαρά σου, γιατί προσπαθείς να μας καρφώσεις την "υπεράνω" στάση σου και να μας αποδείξεις ότι αυτή είναι η υπέρτατη αλήθεια; 
Πως σε κάνει αυτό διαφορετικό απ'τον φανατικό πιστό; Αν είσαι φανατικός "άθεος" τότε είσαι στο ίδιο επίπεδο με αυτούς που κοιτούν να προσυλητίσουν πιστούς. 
Κράτα την "αθεΐα" σου για σένα και αν κάποτε ταιριάσει στην κουβέντα να πεις την άποψη σου τη λες. Δεν χρειάζεται να την περιφέρεις στον πραγματικό κι εικονικό κόσμο σαν σημαία. Δεν είναι παράσημο και δε σε κάνει ξεχωριστό, έστω κι αν νομίζεις το αντίθετο.
Κι όσο για το αν πραγματικά είσαι άθεος επέτρεψε μου να αμφιβάλλω. Γιατί μπορεί να μην πιστεύεις σε κάποια απ'τις γνωστές θρησκείες αλλά πίστη έχεις και φαίνεται! 
Άντε ουστ """"άθεε"""" με χίλια εισαγωγικά! 

Γκρρρρρρρρρρρρρ

Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να θυμώνει με πράγματα μικρής σημασίας,  τα οποία δεν μπορώ να αλλάξω, παραδείγματος χάρη με το οδήγημα μερικών οδηγών που συναντώ. Τέτοιοι οδηγοί βάζουν σε κίνδυνο τόσο τον εαυτό τους όσο κι όλους όσοι έχουν την ατυχία να τους συναντήσουν και συνήθως με βγάζουν απ'τα ρούχα μου. Εκνευρίζομαι τόσο πολύ που λέτε, που αρχίζω και κάνω χειρονομίες, βρίζω, φωνάζω και γενικά γίνομαι άλλος άνθρωπος, βγαίνω εκτός εαυτού και κυριολεκτικά συμπεριφέρομαι πολύ διαφορετικά απ'το κανονικό μου. 

Για όσους με ξέρουν, είμαι άνθρωπος με αντοχές, που δίνει ευκαιρίες, που δε βιάζεται να κρίνει και να κατακρίνει και τα σχετικά. Βάλε με όμως πίσω απ' ένα τιμόνι και γίνομαι ταύρος σε υαλοπωλείο. Τόσο πολύ θυμώνω που θα μπορούσα να παίξω και ξύλο αν τύχαινε με δαύτους τους οδηγούς.

Ο θυμός αυτός που συνδέεται με το οδήγημα καμιά φορά επεκτείνεται κι αλλού. Συνήθως ξυπνά μπροστά στην αδικία, την έλλειψη σεβασμού, την αγένεια, αλλά εκεί είναι συχνά δικαιολογημένος. Τι γίνεται όμως όταν θυμώνω και με μικροπράγματα που δε θα έπρεπε να με ενοχλούν καθόλου; Π.χ. το σκυλί του γείτονα που δεν το έχει εκπαιδεύσει και πάντα κατά ένα παράξενο τρόπο γαυγίζει σε ώρες που πάω να κοιμηθώ. Ή τη γειτόνισσα που καθαρίζει τα χαλιά της για κανένα τρίωρο συνεχόμενο κι ακούω τη ρημάδα την ηλεκτρική σκούπα να βουϊζει ασταμάτητα μες τα αυτιά μου.  Ή τα μηχανάκια με τις χαλασμένες εξαρτήσεις που μου τριβελίζουν το τύμπανο κάθε φορά που περνούν. 

Να μου πείτε ο θόρυβος όλους μας εκνευρίζει, άλλους πιο πολύ κι άλλους λιγότερο. Εμένα όμως με εκνευρίζει και η πλήρης ησυχία. Δεν μπορώ να μην ακούγεται τίποτα σε φάση 'άκρα του τάφου σιωπή' ανατριχιάζω, νευριάζω και βάζω ωτοασπίδες για να μην ακούω τη σιωπή!  Μιλάμε για μεγάλη στριμάρα το παραδέχομαι! :)

Μετά θυμώνω συχνά με τους γονείς. Έχω π.χ. μια συνάδελφο παραπονιέται συνέχεια για το γιό της που όλο κάνει ακαταστασίες στο σπίτι, πετά τα λερωμένα του ρούχα όπου βρει και γενικά δεν προσέχει καθόλου. Αυτός ο γιος είναι 17 χρονών. Αύριο μεθαύριο θα πάει στρατιώτης, θα πάει να σπουδάσει. Της λέω κι εγώ πολύ φυσικά 'γιατί δεν του αφήνεις τα ρούχα να βάλει αυτός πλυντήριο;' ή 'γιατί δεν το αφήνεις το δωμάτιο του να το συγυρίσει εκείνος;' Η απάντηση της; Ένα χαμόγελο του στυλ δεν ξέρεις τι λες, αν είναι δυνατόν! και μου λέει 'μα ο γιος μου;! να κάνει δουλειά στο σπίτι; θα αστειεύεσαι βεβαίως!' Αν δεν τον μάθει όμως αυτή ποιος θα τον μάθει να φροντίζει τον εαυτό του;! Νευριάζεις ή δε νευριάζεις με τα μυαλά που κουβαλούν μερικές;

Ήταν και τα computer παλιά πηγή μεγάλου εκνευρισμού σε σημείο αηδίας. Θυμάστε πόσο αργούσαν ν'ανοίξουν, να μπουν στο ιντερνετ και γενικά πόσο αργά ήταν σαν σαλιγκάρια;  Άσε που κατέβαζα κι ιούς άρα σέρνονται ακόμα παραπάνω. Ε ρε τι κλωτσιές και μπουνιές τους έδινα;! Άλλο πράμα. Έβγαζα όλο μου το άχτι. Δυστυχώς ή ευτυχώς τον τελευταίο καιρό έχουν βελτιωθεί πολύ και δε με εκνευρίζουν εκτός κι αν πάθουν κάτι πράγμα όχι και τόσο συχνό ευτυχώς. Άρα γλύτωσα από μια καθημερινή πηγή θυμού! ;)

Άλλο πράγμα που με εκνευρίζει συχνά είναι όταν γράφω ποστ και διακόπτουν τον ειρμό της σκέψης μου άτομα της οικογένειας μου ή οι ειδήσεις στην τηλεόραση που λένε όλο τα ίδια και τα ίδια. Πως θα δημιουργήσω τα αριστουργηματικά μου ποστ (γιατί ναι είμαι και μετριόφρων πέρα από νευρική το παραδέχομαι!) όταν με ρωτάτε, μου μιλάτε, με διακόπτετε; Πως θα συγκεντρωθώ να βρω τις λέξεις που σκιαγραφούν τη σκέψη μου, όταν ακούω για του κόσμου τα κακά στα κανάλια; Δε γίνεται σας λέω! Γι'αυτό κι εγώ είμαι ικανή να τσακωθώ για να βρω την απαραίτητη ηρεμία να γράψω. Αυτό ή να απομονωθώ για όση ώρα χρειάζομαι για να ολοκληρώσω το κείμενο μου.

photo by sheknows.com

Κατά τ'άλλα δεν έχω νεύρα. Αλήθεια σας το λέω. Θυμώνω όμως πιο συχνά απ'ότι θα ήθελα κι αυτό με προβληματίζει γιατί δε μ'αρέσει. Απ'τη μια είναι ανθυγιεινό να κρατάς το θυμό μέσα σου και να τον καταπίνεις, αλλά απ'την άλλη δεν είναι υγιεινό να είσαι και συνέχεια μες τα νεύρα! Στόχος και προσπάθεια μου συνεχής είναι να είμαι όσο πιο ήρεμη, γαλήνια, νηφάλια γίνεται. Έλα όμως που δε μ'αφήνουν! Γι'αυτό κι εγώ σκέφτομαι να αγοράσω ένα σάκο του μποξ για να τον κτυπάω και να βγάζω όλα τα νεύρα και τα απωθημένα μου εκεί. Άσε που άκουσα ότι είναι και καλή άσκηση, το τερπόν με τα του ωφελίμου δε λένε; Ή μ'ένα σπάρο δυο τρυγώνια κτλ κτλ. Έτσι και ασκημένη θα είμαι και νεύρα δε θα'χω. Τουλάχιστον αυτά λέει η λογική. Κοίτα όμως και τον Ζαμπίδη τι ήρεμο παιδί φαίνεται. Κάποια πραγματικότητα θα υπάρχει στη θεωρία.

Κλείνω τώρα γιατί έχω επείγουσα δουλειά να πάω να δολοφονήσω την γειτόνισσα με τη χούβερ που μου τριβελίζει το μυαλό εδώ και 3 ώρες! Φτάνει πια κυρά μου τα έλιωσες τα χαλιά! Έλεος πλέον, προσπαθούμε να ηρεμήσουμε! Γκρρρρρρρρρρρρρρ!

Έχεις 1 εκατομμυριάκι; Αγόρασε ένα δοκτοράτο!

Όπως εικάζεται ότι έκανε κι ο γιος του Καντάφι απ'την περιβόητη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. 

Γιατί άμα έχεις χρήματα όλα τα μπορείς, ακόμα και να αγοράσεις ένα δοκτορά να σου βρίσκεται βρε αδελφέ. Γιατί άμα έχεις χρήματα μπορείς να αγοράσεις προφανώς και συνειδήσεις, να στείλεις την ηθική να πάει βόλτα κι άλλα σχετικά. Και όλα αυτά σε μια χώρα που επιθυμεί να φημίζεται για την ανώτατη της παιδεία και το επίπεδο που έχει. Τώρα τι σόι επίπεδο είναι αυτό που πουλάει, έστω και με ακριβό τίμημα, τίτλους είναι άλλο θέμα. Ή τι σόι οικονομολόγους βγάζει όταν δίνει τέτοιο παράδειγμα με τις πράξεις του;

Προσπαθεί βέβαια να σώσει την κατάσταση, με το να μη δέχεται πλέον χρηματοδότηση από Λιβύη, αλλά το κακό έχει ήδη γίνει. Άσε που τις προσπάθειες  τις κάνει τώρα που βγήκε η ιστορία στο φως. Αυτό το γεγονός από μόνο του φωνάζει δυνατά.

Υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.
Ο σκοπός γι'αυτούς προφανώς αγιάζει τα μέσα. Και ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι με το ίδιο σκεπτικό που πήραν τα εκατομμύρια του γιου με αντάλλαγμα ένα τίτλο, ότι δε θα επαναλάβουν κάτι τέτοιο με εμπόρους ναρκωτικών, λευκής σαρκός κ.ο.κ.; Απ'τη στιγμή που δεν τους ενδιαφέρει από που προέρχεται το χρήμα φτάνει να πέφτει στις τσέπες τους μπορούν άνετα να κάνουν ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Τι θα τους σταματήσει; Γιατί τέτοιες πράξεις δείχνουν να έχουν πάρει διαζύγιο απ'τη συνείδηση, την ηθική και ό,τι άλλο θα μπορούσε να θέσει όριο.

Δε μοιάζω με κάνενα!

Φτιαχτήκαμε όλοι σ'αυτόν τον πλανήτη διαφορετικοί. Η διαφορετικότητα του καθενός από μας κάνει τον κόσμο μοναδικό, ενδιαφέροντα, χρωματιστό. Κι όμως αυτή τη διαφορετικότητα είναι που πολεμούν όλοι αυτοί που μισούν το διαφορετικό, το άλλο. 

Θα'θελα να ξέρα τι προσπαθούν στα αλήθεια να κάνουν; Μήπως θέλουν να φτιάξουν ένα κόσμο που είμαστε όλοι οι ίδιοι; Που μυρίζουμε όλοι το ίδιο, τρώμε όλοι τα ίδια, φοράμε όλοι τα ίδια, μιλάμε την ίδια γλώσσα, έχουμε την ίδια κουλτούρα, πιστεύουμε τον ίδιο θεό, ερωτευόμαστε το ίδιο φύλο, μοιάζουμε όλοι μεταξύ μας σαν δυο σταγόνες νερό, σκεφτόμαστε τα ίδια; Αυτό προσπαθούν να κάνουν; Κι αν το πετύχουν ποιος τους έχει πει ότι δε θα'ναι αυτός ο 'παράδεισος' τους μια κόλαση όπου όλα θα είναι τα ίδια;

Eίμαι διαφορετική απ'τους γύρω μου και μ'αρέσει αυτό. Δε θέλω ποτέ να γίνω μια μηχανή, μια γυναίκα ίδια με όλες τις άλλες, με τα 'σωστά' μάτια, τα 'σωστά' αυτιά, τα 'σωστά' πόδια κ.ο.κ. Θέλω να ξεχωρίζω, να είμαι εγώ. Κι αυτό που με κάνει να ξεχωρίζω είναι οι ατέλειες μου. Τα μεγάλα μου αυτιά, η μεγάλη μου μύτη, τα στραβά μου μάτια, τα πράσινα μαλιά, τα κόκκινα φρύδια, τα παχιά πόδια, τα αδύνατα χέρια, τα δυο ειδών στήθη, τα γαμψά νύχια, η μεγάλη τριχωτή ελιά. Κι όχι μόνο οι εξωτερικές μου ατέλιες αλλά και οι ατέλειες στη συμπεριφορά. Η ζήλια, το κλάμα, το πείσμα, ο εγωισμός, η ψωροπερηφάνια, το μίσος, το πάθος, η απελπισία, τα άκρα. 

Μακριά από μένα η ομοιομορφία, το "κανονικό" το "μέσο" ο απεχθής "μέσος όρος". Κανείς δε βρίσκεται στο μέσο όρο γιατί αυτή είναι μαθηματική έννοια όχι έννοια για ανθρώπους ζωντανούς, σκεφτόμενους, παλλόμενους.

Όλοι είμαστε διαφορετικοί ανεξαρτήτως καταγωγής, χρώματος, φύλου, φυλής, σεξουαλικών προτιμήσεων, εμφάνισης, θρησκείας, πολιτικών πεποιθήσεων. Αυτό κάνει τη ζωή όμορφη, ενδιαφέρουσα, συναρπαστική.  Όποιος θέλει να'ναι όλοι ίδιοι ας πάει σε ένα εργοστάσιο να παράγει κλώνους του 'τέλειου' κι ας τους πάρει μαζί του σε ένα άλλο πλανήτη μακριά από δω!

I am the one and only,
Nobody I'd rather be,
I am the one and only,
You can't take that away from me

I am the one and only Nobody I'd rather be I am the one and only You can't take that away from me

Source: http://lyrics-a-plenty.com/o/one_and_only.lyrics.php

I am the one and only Nobody I'd rather be I am the one and only You can't take that away from me

Source: http://lyrics-a-plenty.com/o/one_and_only.lyrics.php

Προς όλες τις εταιρίες-σπαμερς

'Αγαπητές' μου εταιρίες σπαμερς 
που ανακαλύψατε-πληρώσατε ακριβά-κλέψατε το μέηλ μου για να με σπαμάρετε μέχρι αηδίας και να μου λέτε κάποτε, στο τέλος του ηλίθιου διαφημηστικού σας μέηλ ότι μπορω να κάνω unsubscribe από το άθλιο μέηλ σας στο οποίο ΠΟΤΕ των ποτών δεν έχω κάνει subscribe σας έχω νέα: 
Η google η θαυμαστή αυτή εταιρεία που μας πρόσφρει το gmail μας δίνει μια εξαιρετική δυνατότητα, να φιλτράρουμε όλα τα απαίσια-βαρετά-χαζά μέηλ σας πατώντας ένα κουμπάκι που για όσους ξέρουν αγγλικά λέει "REPORT SPAM" και να καθαρίζουμε μαζί σας κυριολεκτικά με το πάτημα ενός κουμπιού. Κάθε φορά που θα μου στέλνετε από δω και μπρος τα απαίσια-βαρετά-χαζά μέηλ σας θα καταλήγουν κάθε φορά στον κάλαθο αχρήστων χωρίς να τα βλέπω και θα τα deletaro μαζί με όλα τα άλλα σκουπίδια χωρίς δεύτερη σκέψη. 
Γι'αυτό συνεχίστε να ανακαλύπτετε-πληρώνετε ακριβά-κλέβετε-ή ό,τι άλλο χαζό κάνετε για να αποκτήσετε το μέηλ μου κι εγώ με χαρά ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΤΑΩ ΣΤΑ ΑΧΡΗΣΤΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΔΗΛΑΔΗ.
Μετά βδελυγμίας,
πρωήν υποψήφια πελάτης σας που πια ούτε με σκουπόξυλο δε θα σας πλησιάζει

Που πήγε η ευγένεια;

Δυστυχώς τις μέρες μας έχει καταντήσει ο πιο πολύς κόσμος να νομίζει ότι αν είναι αγενής και άξεστος θα πετύχει αυτό που θέλει και μάλιστα άμεσα και χωρίς η αγένεια και η αξεστοσύνη του να έχουν κάποιο αντίκτυπο πουθενά.


Αν έχεις αφεντικό με χίλια κόμπλεξ τότε όχι μόνο πιστεύει ότι είσαι δούλος του, του χεριού του κι άλλα γνωστά, αλλά θεωρεί εντελώς φυσικό και πρέπον να σου συμπεριφέρεται με ύφος χιλίων καρδιναλίων, χειρότερα απ'ότι συμπεριφέρεται στο σκύλο του και είναι τόσο αγενής μαζί σου όσο δεν παίρνει άλλο.


Αν ένας συνάδελφος στη δουλειά θέλει να τον εξυπηρετήσεις για κάτι θεωρεί παντελώς φυσικό (ανεξαρτήτως θέσης) να σε μειώσει, να σου μιλήσει αγενέστατα και με αυθάδεια για να πετύχει το σκοπό του μια ώρα αρχύτερα.

Κι όλα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα αγραμματοσύνης ή αμάθειας. Ίσα-ίσα οι άνθρωποι που επιδικνύουν αυτή τη συμπεριφορά είναι συχνότατα κάθε άλλο παρά αμαθείς ή αγράμματοι. Πρόκειται για γιατρούς, δικηγόρους, διευθυντές, διοικητές, πανεπιστημιακούς κι άλλους ανθρώπους υποτίθεται του πνεύματος, που το τελευταίο με το οποίο έχουν σχέση είναι το πνεύμα και η ευγένεια ψυχής. Συνήθως τους διακατέχει τέτοιο κομπλεξ κατωτερότητας που αισθάνονται ότι αν μειώσουν το άτομο που έχουν απέναντι τους, αν φερθούν με αγένεια και υποκρισία τότε θα εξυψωθούν απ΄τη μια κι απ'την άλλη θα πετύχουν τους στόχους τους. 


Η εκπαίδευση έχει αποτύχει εδώ και πολύ καιρό να ενσταλάξει στον άνθρωπο στοιχειωδεις κανονες ευγένειας και συμπεριφοράς. Έχουμε δυστυχώς φτάσει στο σημείο που τα πτυχία και γνώσεις είναι αντιστρόφως ανάλογα της ευγένειας και της καλής συμπεριφοράς. 

Όλη αυτή η αγένεια καταλήγει να δημιουργεί άσχημο κλίμα στις καθημερινές μας επαφές και σχέσεις και να έχει αντίκτυπο στη ψυχοσύνθεση μας. Θύματα της αγένειας και της επιθετικότητας είναι η καλή συνεργασία, το πνεύμα αλληλοβοήθειας, αλληλοσεβασμού και αλληλοστήριξης που θα βοηθούσαν τα μέγιστα τον καθένα ξεχωριστά και τις κοινωνίες μας να πάνε μπροστά αποβάλλοντας το άγχος, τα μίση και τον αλληλοσκοτωμό.


Αν κάθε φορά που πήγαινε να μας βγει η αυθάδεια, η αγένεια απ'τη στόμα σαν πρώτη και συχνά μόνη αντίδραση σε εξωτερικά ερεθίσματα, αν τότε σταματούσαμε και αναρωτιόμασταν τι παραπάνω θα μας κέρδιζε η ευγένεια, το χαμόγελο, η καλή συμπεριφορά ίσως τότε να βελτιώναμε την ποιότητα ζωής μας και κατεπέκταση τις ίδιες τις κοινωνίες μας. Ίσως όλα αυτά που γράφω να ακούγονται ρομαντικά, ουτοπικά κι ανέφικτα. Δεν είναι όμως.


Και όχι δεν είναι ένδειξη υγείας το να βρίζεις και βρίζεσαι απ'το πρωί ως το βράδυ με τη δικαιλογία ότι 'έτσι εκτονώνεσαι'. Αν θέλεις να εκτονωθείς μπορείς να αθλείσαι, να παίζεις μποξ, να μιλάς, να ψωνίζεις, να βρίσκεσαι με φίλους, να σερφάρεις, να κάνεις οτιδήποτε άλλο που δε χαλά τη δική σου μέρα κι όλων των γύρω σου.

ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙΣ 'Η ΝΑ ΠΕΙΣ ΚΑΤΙ ΕΥΓΕΝΙΚΑ ΦΥΓΕ!

ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΣ ΜΕ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟ!

Υποφέρω και πονώ

Τις τελευταίες μέρες είμαι αναγκαστικά κλεισμένη στο σπίτι γιατί μ'έπιασε μια οσφυαλγία άνευ προηγουμένου. Πονώ όλο το δεξί πόδι, την πλάτη πίσω, όλο τρίβομαι με τις σχετικές κρέμες, κατεβάζω παυσίπονα, βάζω θερμοφόρες και τρέχω για φυσιοθεραπεία καθημερινά στην προσπάθεια να επανέλθει η πλάτη μου σε μια ανεκτή κατάσταση.

Τα παυσίπονα παλιά με ηρεμούσαν και καταπραϋναν τον πόνο. Τώρα που αυτά καταργήθηκαν παίρνω αναγκαστικά κάτι άλλα που ηρεμούν κάπως τον πόνο μεν, αλλά έχουν και καφεϊνη οπότε με ξυπνούν.. γιατί; Για να νιώθω τον πόνο καλύτερα μήπως; 

Και γιατί σταμάτησαν τα αποτελεσματικά; Γιατί λέει κάποιοι τα έπερναν κι αυτοκτονούσαν και υποτίθεται ότι υπάρχουν, άλλα που καλύπτουν τις ίδιες ανάγκες άρα δεν ήταν απαραίτητα. 

Μπούρδες! Εγώ ξέρω ότι απ'τη στιγμή που δεν μπορώ να πέρνω αντιφλεγμονώδη (γιατί μετά πάει το στομάχι και τα έντερα) αυτά τα παυσίπονα ήταν σωτήρια για μένα. Αν κάποιος δηλαδή αρχίσει να αυτοκτονά με ασπιρίνη πρέπει να απαγορευτεί η ασπιρίνη; Ή τα πανατολ, ντεπόν και δε συμμαζεύεται; Άλλωστε αυτά δεν μπορούσες να τα πάρεις χωρίς ιατρική συνταγή άρα γιατί να τα καταργήσουν; Μήπως γιατί δε βόλευαν τις φαρμακοβιομηχανίες αφού ήταν φτηνά; 

Τα νεύρα μου, τη θερμοφόρα μου κι ένα κουτί παυσίπονα να φύγω!

 

Κωνσταντίνα Κούνεβα-Χωρίς φρούρηση!

Βρήκα περσινή ανάρτηση μου με συνέντευξη της Κωσνστατίνας Κούνεβα κι αναρωτήθηκα τι κάνει. Ανακάλυψα ότι έχει βγει απ'το νοσοκομείο αλλά έχει πολλά χειρουργεία ακόμα μπροστά της. Εξακολουθεί να είναι αγωνίστρια ευτυχώς και να λυπάται τους άνανδρους που τις επιτέθηκαν και παραμένουν ασύλληπτοι. Το χειρότερο είναι ότι η υπόθεση λόγω ελλειπούς έρευνας μπήκε στο αρχείο!

Και το τραγικό είναι ότι της έκοψαν και την όποια φρούρηση είχε. Δηλαδή της έδωσαν ένα σπίτι και την ξεφορτώθηκαν χωρίς να βρουν τους δράστες, χωρίς να την προστατεύσουν για όσο καιρό χρειάζεται. Άλλους κι άλλους τους προστατεύει η αστυνομία αλλά όχι μια γυναίκα που πραγματικά το χρειάζεται. Κι ο κόσμος σε γενικές γραμμές την έχει ξεχάσει. Ελάχιστοι πια βάζουν λεφτά στο λογαριασμό που είχε ανοιχτεί για στήριξ της, το λέει η ίδια σε συνέντευξη της στην Ελευθεροτυπία το Φεβρουάριο του 2010.

Τέτοιες περιπτώσεις δεν πρέπει να τις ξεχνάμε ποτέ. Αυτό που συνέβηκε σ'αυτή τη γυναίκα δείχνει ξεκάθαρα και χωρίς υπεκφυγές πως ακριβώς δουλεύει το σύστημα.

Προσωπικά δεν έχω τη δική της μεγαλοψυχία και μισώ όλους όσοι είναι άμεσα ή έμμεσα υπεύθυνοι για όσα τραβά. Ελπίζω να έχει κουράγιο να παλεύει και να μεγαλώσει το παιδί της όπως ακριβώς θέλει. Αν και δεν έχει ανάγκη από τις ευχές μου το ξέρω. Είναι μαχητής και στη ζωή κερδίζουν όσοι δε φοβούνται τις μάχες.

Μπλόγκερς-Δημοσιογράφοι-ΚΑΝΝΙΒΑΛΟΙ

Είδα μπλογκς που δημοσίευσαν φωτογραφίες νεκρών. Και βγήκα απ’τα ρούχα μου. Κι έγραψα σκληρά λόγια που υπό κανονικές συνθήκες δε θα ξεστόμιζα ποτέ, πόσο μάλλον να γράψω…

Όμως πως μπορεί κάποιος να μη σέβεται τους νεκρούς; Πρώτο είναι ανυπεράσπιστοί. Δεύτερο κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε. Τρίτο σε μια χώρα που όλα έχουν διαστρεβλωθεί, καταργηθεί ας μείνει τουλάχιστον ο σεβασμός προς τους νεκρούς. Τουλάχιστον. Τέταρτο δε σκέφτηκαν ούτε μια στιγμή πως θα αισθάνονταν οι ίδιοι βλέποντας φωτογραφίες των δικών τους ανθρώπων να κείτονται νεκροί; Τι σόι άνθρωπος το κάνει αυτό;! Δε σκέφτηκαν ότι έχουν συγγενείς τα άτομα αυτά; Ή ότι δικαιούνται να προστατευτούν τη στιγμή του θανάτου τους;

Δεν μπορεί για τη χάρη της «ενημέρωσης» ή της δήθεν αλήθειας να δημοσιεύεις τέτοιες φωτογραφίες και να βεβηλώνεις τους ανθρώπους που έφυγαν και τη μνήμη τους.

Όταν είχε πέσει στις 14/8/2005 το αεροπλάνο της Ήλιος μια κυπριακή εφημερίδα είχε στην πρώτη της σελίδα φωτογραφία με τα απανθρακωμένα πτώματα να κρατούν σφικτά τα χερούλια των καρέκλων. Αυτή η φωτογραφία θα μείνει πάντα ζωντανή μέσα μου. Δεν ήθελα να τη δω. Δεν πρόσθεσε τίποτα στην είδηση. Συγκλόνισε όμως. Πούλησε.

Γιατί πουλά ο θάνατος; Γιατί αυτοί που τα κάνουν αυτά δεν σκέφτονται ότι τα βλέπουν και συγγενείς που μέχρι χθες αγκάλιαζαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα και τώρα τα βλέπουν να κοίτονται νεκρά για χάρη της τηλεθέασης ή της αναγνωσιμότητας ή δεν ξέρω κι εγώ τι. Δε φτάνει που τα έχασαν πρέπει να μείνουν στη μνήμη και τη καρδιά τους οι εικόνες απ’τα νεκρά κι άψυχα τους σώματα, που κοίτονται απροστάτευτα, ανυπεράστηστα.

Τους σκότωσαν οι ανεγκέφαλοι μια φορά με τις μολότωφ κι άλλες τόσες εσείς με τις φωτογραφίες σας, τα σχόλια σας. Όλα στο βωμό του χρήματος, όλα στο βωμό του κέρδους..

Ε λοιπόν όχι «κύριοι» δημοσιογράφοι και μπλογκερς (που με κάνατε να ντρέπομαι που μπλογκάρω) δε θέλουμε να βλέπουμε πτώματα. Δε θέλουμε να βεβηλώνετε τους νεκρούς για να πουλήσετε τις φυλλάδες σας, για να διαβάσουν το μπλογκ σας. Η συμπεριφορά σας δε μπορεί να δικαιολογηθεί με κανένα τρόπο.