Μάχη

Έχουν ήδη περάσει πάνω από δύο χρόνια από το Mi manchi και από το υποτίθεται καμουφλαρισμένο σχόλιο, που στάλθηκε με περισσή διάθεση ειρωνείας. Μεσολάβησε πολλή ζωή από τότε και τα αισθήματα υπέστησαν πολλά twists and turns.

Ο Αύγουστος εντός μου;

Έχω κάποια χρόνια να γράψω ποστ μήνα Αύγουστο και ψάχνοντας είδα ότι τελευταία φορά ήταν το 2022 που είχα γράψει αυτό εδώ. 

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πολλά έχουν μείνει τα ίδια αν και μέσα μου έχουν αλλάξει όλα.

Τώρα εάν άλλαξαν στο καλύτερο, ή στο μη καλύτερο, είναι ένα αναπάντητο θέμα. 

2024 at long last!

Συνήθως δεν κάνω απολογισμούς στο τέλος του χρόνου. Αν κάνω θα είναι κοντά στα γενέθλιά μου, ή κοντά στην πραγματική αρχή της χρονιάς, που είναι ο Σεπτέμβριος.

Ο Καζαντζάκης και το πάθος

Στην ώριμη ηλικία των 47 μου χρόνων ανακάλυψα (αφότου ήρθε το πλήρωμα του χρόνου) τον Καζαντζάκη και έχω γεμίσει χαρά για αυτή την ανακάλυψη. Γιατί; Επειδή μέχρι τώρα τον φοβόμουν, νόμιζα ότι ήταν "δύσκολος". 

Τώρα, έχοντας διαβάσει λίγο, καταλαβαίνω ότι απλά είχα αρχίσει λάθος ή είχα επιλέξει τη λάθος στιγμή να διαβάσω Καζαντζάκη. Τώρα κατανοώ ότι δεν είναι δύσκολος, είναι παθιασμένος και αν υπάρχει κάτι, που καταλαβαίνω και νιώθω είναι το πάθος.

Happy Birthday στο μπλογκάκι μου 💜

Άλλη μια χρονιά κοντεύει να τελειώσει και το καλό νέο για μένα είναι ότι φέτος έγραψα αρκετά κείμενα στο μπλογκ μου.

Είσαι το καλοκαίρι μου*

 Πάω να γράψω ένα σχόλιο σε ποστ αλλού μπλογκ για το καλοκαίρι και κάτι με κρατάει πίσω. Ας είναι. Το ακούω και προχωρώ να γράψω το δικό μου καλοκαιρινό κείμενο.

Αν με διαβάζετε εδώ ή στο τουιτερ ή βλέπετε τις φώτο στο ινσταγκραμ, θα ξέρετε καλά πόσο αγαπώ το καλοκαίρι.

Ο γλυκός τρόπος που με παιδεύει

Όλα τα λέει ο τίτλος. Επειδή κι όταν φεύγεις, ακόμα κι όταν αυτό πολύ πονάει, έχει μια ανεξήγητη, αλλά δυνατή γλύκα αυτός ο πόνος.

Ο λόγος που θέλω να φεύγεις, να με αφήνεις όσο κι αν πονάει; Επειδή έτσι νιώθω να είμαι πιο κοντά σου από ότι όταν είμαστε μαζί.

2021 γυμναστική και χαμόγελο

Γράφοντας για μπλογκ στο τουιτερ, συνειδητοποίησα ότι δεν έχω γράψει ούτε ένα ποστ φέτος και σχεδόν φεύγει το 2021.

He is extra special

 This blog is 12 years old now. I never thought I'd still be writing in it, albeit very rarely.

You are my poem

So many months later and we're still together. I never thought I'd be with you for so long. We've been through a lot and today I heard your voice saying my name and I lost my mind and my words. It was so wonderful and exciting that I started pacing up and down the house.

φιλί

Συναντιομαστε σε ξενοδοχείο στην Αθήνα. Μην μας δει κανείς.

Η καρδιά μου κτυπά σε τρελούς ρυθμούς περιμένοντας να σε δω, ίσως να σ'αγγίξω. Σε λίγο θα ακούω την αναπνοή σου κοντά μου. Έχω τρελαθεί από την αγωνία.

Τα γαλάζια σου...σχόλια κάθομαι και διαβάζω*

Καμιά φορά ανοίγω και διαβάζω παλιά ποστ από 3-4 χρόνια πριν.. Αυτό που με τραβά δεν είναι τόσο τα κείμενα, όσο τα σχόλια από κάτω, σχόλια από παλιούς μπλογκερς που από τότε έχουν χαθεί, κλείσει τα μπλογκς τους ή τα’χουν αφήσει ανενεργά. Μ’αρέσει να διαβάζω τις κουβεντούλες που κάναμε, τις απόψεις που μοιραζόμασταν.. 

(*o τίτλος φυσικά είναι παράφραση του όμορφου και νοσταλγικού τραγουδιού που τραγούδησε αλησμόνητα η Δήμητρα Γαλάνη, Τα γαλάζια σου γράμματα)

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!

Έχω ένα σωρό κείμενα στο πρόχειρο, ένα σωρό ιδέες στο μυαλό αλλά ελάχιστο χρόνο να γράψω κι έτσι το μπλογκακι μου έμεινε μοναχούλι για καιρό. Έκλεισε και τα πεμπτα του γενέθλια αλλά δεν του ευχήθηκα τίποτα φέτος. Υπάρχει χρόνος ευτυχώς γιατί είναι σ΄αυτό το μήνα που γιορτάζει οπότε να ζήσει και του χρόνου ελπίζω να βρω πιο πολύ χρόνο να γράφω... 

Ο μεγαλύτερος ήρωας των παιδιών κι άλλα "παραμύθια"

Να κάποιες αλήθειες που κάθε γονιός είναι καλό να’χει υπόψη του:

1) Είσαι ο μεγαλύτερος ήρωας των παιδιών σου.....τουλάχιστον μέχρι να φτάσουν στην εφηβεία.. κι αρχίσουν ν’ανακαλύπτουν ότι είσαι άνθρωπος, με ελαττώματα και λάθη.

2) Κάθε ένας από μας παλεύει για να κάνει το καλύτερο για τα παιδιά του/της. Όλοι μας κάποια στιγμή αμφισβητούμε τις επιλογές μας, δεν είμαστε σίγουροι αν αυτό που διαλέξαμε για το παιδί μας είναι το καλύτερο.

Alcohol is absolutely free?!!! Gimme!

Απόψε στον τελικό με το τραγούδι της Ελλάδας που είναι φρέσκο, γεμάτο χιούμορ, κέφι και χαρά πάει πίτσα και το αλκοόλ (μπύρα, κρασί, κοκτέηλ, ό,τι τραβάει η ψυχή σας) να ρέει άφθονο! 

Δεν ξέρω ποια θέση μπορεί να πάρει, αλλά και μόνο που πέρασε για δέκατη συνεχόμενη φορά από το 2004 είναι πολύ σημαντικό.

φώτο από www.ert.gr

Τρίχες..!

Κάποιες μέρες (ειδικά σε μας τις γυναίκες με τους κύκλους και τις ορμόνες μας σε πλήρη δράση) τα μαλιά όποια περιποίηση κι αν τους κάνεις δεν στρώνουν, δεν στρώνουν. Ρε λούσιμο, κρέμες, μάσκες, αγάπη, χάδι και φιλί. Δε συγκινούνται τα σκασμένα και δεν κάθονται με τίποτα. Πετάνε σαν κέρατα μετά συγχωρήσεως και ντρέπεσαι να κυκλοφορήσεις.

www.azzurohairdesign.com

Χαρά κόντρα στην απαισιοδοξία

Από τον καιρό που έχει να κάνω καμιά μπλογκοτσαρκά στην μπλογκογειτονιά μπλογκς έκλεισαν δυστυχώς, άλλα ανανέωσαν πλήρως την εμφάνιση τους, όπως της Γιαγιάς Αντιγόνης, μια χαρά ζωντανή, ακμαία και ανοιξιάτικη τη βρίσκω τη μπλογκόσφαιρα μας ;)

Εγώ εδώ να παλεύω με τη σκόνη στην ατμόσφαιρα και να χάνω πανηγυρικώς καθημερινά, με μάτια που κλάινε, μύτη που γαργαλιέται και απίστευτα συνεχόμενα φταρνίσματα.

Η μικρούλα μας μεγάλωσε και πια περπατά, ενιότε και τρέχει και σκουντουφλά και πέφτει. Τώρα που είναι πιο ανεξάρτητη είναι και πιο χαρούμενη. Γεγονός που δείχνει πιστεύω ότι τους περιορισμούς ο άνθρωπος από τα γεννοφάσκια του δεν τους γουστάρει καθόλου. -

(Sunny Summer Day Fine Art Lori411)

Καλωσόρισες αγαπημένη μου!

Μπήκε η άνοιξη και ημερολογιακά και είναι όλα όμορφα γύρω. Φέτος ουσιαστικά είχε μπει από το Φεβράρη αφού είχε ζεστούλα απ'τον προηγούμενο μήνα, είχαν ανθίσει τα πάντα, είχε να βρέξει από το  Γενάρη και ο τόπος είναι γεμάτος με πεταλουδίτσες, τιτιβίσματα πουλιών κι όλα όσα σηματοδοτούν την πιο γλυκιά, μυρωδάτη κι όμορφη εποχή του χρόνου.

πηγή http://nikiana.wordpress.com/

Είσαι 4!

Αγαπητό τετράχρονο μπλογκάκι μου,

Ξέρω έχεις παράπονο αλλά  έστω και λίγο αργά σου εύχομαι να ζήσεις για τα γενέθλια σου. Κλείνει τεσσάρων χρονών χρυσό μου, το θυμάμαι καλά. Πως πέρασαν τέσσερα χρονάκια κιόλας. Που και που περνώ και σου ρίχνω καμιά ματιά, εκεί που δεν το περιμένεις. Σου αφήνω φιλάκι και χαμογελάκι.
Να μου ζήσεις και να συνεχίσω να ξεκλέβω στιγμές να σε γράφω.
Φιλάκια
Η Daisy σου.







ΥΓ. Ξέχασα να σας πω το σημαντικότερο... το μπλογκ έφτιαξε κουλουράκια-ανθρωπάκια και κερνά για τα γενέθλια του. Κεραστείτε!!

Που το πας το κουταλάκι;

Η μικρή ζουζού κρατά ένα κόκκινο πλαστικό κουταλάκι ψηλά στο μικρό της χεράκι και τρέχει με το αυτοκινητάκι της σε όλο το σπίτι. Από τότε που της πήραμε το αυτοκινητάκι έκανε τρελλές προόδους με αποτέλεσμα τώρα να κυκλοφορεί με άνεση όπου θέλει. Στις αρχές θυμάμαι τη βάλαμε μέσα και ούτε να κουνηθεί ούτε τίποτα. Της πατούσαμε τα κουμπάκια και κοίταγε με περιέργεια και έκπληξη τα φωτάκια του. Τώρα έχει μάθει όλα τα τραγουδάκια, πατά τα κουμπάκια, κουνά τους λεβιέδες και γενικά "οδηγά" πολύ καλά. Έτοιμη για βρεφικό δίπλωμα είναι!