Κι όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω +

Ένα κείμενο που γράφτηκε, προγραμματίστηκε και μπήκε στη φορμόλη, για να φυλαχθεί. 

Δεν χρειάζεται να πω, ούτε να πείσω, ούτε καν να πληροφορήσω. 

Μάχη

Έχουν ήδη περάσει πάνω από δύο χρόνια από το Mi manchi και από το υποτίθεται καμουφλαρισμένο σχόλιο, που στάλθηκε με περισσή διάθεση ειρωνείας. Μεσολάβησε πολλή ζωή από τότε και τα αισθήματα υπέστησαν πολλά twists and turns.

Τα 17α γενέθλιά του

 Άργησα λίγο, αλλά δεν έχω ξεχάσει τα γενέθλια του μπλογκ, που φέτος περνά την τελευταία του χρονιά σαν ανήλικο.. 17χρ! Και με το καλό το 2026 θα ενηλικιωθεί πια! 😂

Δεν έχω χρόνο ή δεν έχω έμπνευση;

Αναρωτιέμαι τι από τα δύο ισχύει, αλλά νομίζω φέτος δεν έχω γράψει στο ημερολόγιό μου, ξέρετε εκείνο που έχει σελίδες και κρατάς στυλό για να γράψεις. 

Έχω που λέτε ένα ημερολόγιο, γαλάζιο εξώφυλλο με ένα τετραγωνάκι για να βάλεις το όνομά σου, από το 2013! Απίστευτο αλλά γράφω πια τόσο λίγο που πάει τόσα χρόνια και δεν λέω να γράψω πολλά να έχω λόγο να αρχίσω να γράφω σε άλλο τετράδιο. Με τα χρόνια έχω μαζέψει διάφορα όμορφα κενά τετράδια με ακριβώς αυτό το σκοπό: να αντικαταστήσουν το γαλάζιο. Έλα όμως που αυτό δεν λέει να γεμίσει.

Ο Αύγουστος εντός μου;

Έχω κάποια χρόνια να γράψω ποστ μήνα Αύγουστο και ψάχνοντας είδα ότι τελευταία φορά ήταν το 2022 που είχα γράψει αυτό εδώ. 

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πολλά έχουν μείνει τα ίδια αν και μέσα μου έχουν αλλάξει όλα.

Τώρα εάν άλλαξαν στο καλύτερο, ή στο μη καλύτερο, είναι ένα αναπάντητο θέμα. 

Σύγκριση και μίμηση

 Είχα γράψει το ποστ Μη με συγκρίνεις, αρκετά χρόνια πριν, από την πλευρά του παιδιού και χωρίς να έχω εγώ παιδιά.

Διαβάζοντάς το τόσα χρόνια μετά και αφού πλέον είμαι μάνα, ας γράψω την οπτική μου τώρα, από την "άλλη μεριά".

Mi manchi

Μου λείπεις τόσο πολύ, τόσο απερίγραπτα, αφάνταστα, αδιάκοπα, ασταμάτητα, που δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν πόσο. 

Κι όσο κι αν κρατιέμαι κι όσο κ αν σωπαίνω κάποια στιγμή τα λόγια σαν χιονοστιβάδα ξεχύθηκαν κι ανέβηκε ένα κείμενο. Κι ο καημός με πλημμύρισε με όνειρα που κι ακόμα και κατά τη διάρκεια που τα έβλεπα, με βασάνιζαν και δεν ικανοποιούσαν απολύτως τίποτα. 

Αλλά.. αλλά μετά άλλαξα γνώμη, έχασα το θάρρος μου, ή το μετάνιωσα, ή θέλησα να το διατυπώσω καλύτερα, ή απλά ήταν υπερβολικά..

Happy Birthday to my blog!

Πάνε πια 15 ολάκερα χρόνια από το πρώτο ποστ στο μπλογκ, που δεν ήταν άλλο από λίγους στίχους από αγαπημένο τραγούδι. Δεν ήξερα και τι να γράψω. Έγραφα σε άλλη ιστοσελίδα με συγκεκριμένη θεματολογία, αλλά είχα ανακαλύψει τα μπλογκς κι ήθελα να γράψω κάτι δικό μου.

Ο Καζαντζάκης και το πάθος

Στην ώριμη ηλικία των 47 μου χρόνων ανακάλυψα (αφότου ήρθε το πλήρωμα του χρόνου) τον Καζαντζάκη και έχω γεμίσει χαρά για αυτή την ανακάλυψη. Γιατί; Επειδή μέχρι τώρα τον φοβόμουν, νόμιζα ότι ήταν "δύσκολος". 

Τώρα, έχοντας διαβάσει λίγο, καταλαβαίνω ότι απλά είχα αρχίσει λάθος ή είχα επιλέξει τη λάθος στιγμή να διαβάσω Καζαντζάκη. Τώρα κατανοώ ότι δεν είναι δύσκολος, είναι παθιασμένος και αν υπάρχει κάτι, που καταλαβαίνω και νιώθω είναι το πάθος.

Για σένα;

Πόσο με ευχαριστεί να γράφω για σένα, κυρίως επειδή με αυτό τον τρόπο περνώ χρόνο μαζί σου στο μυαλό μου, αλλά υπάρχει μια πιθανότητα να διαβάσεις κάποτε αυτά που γράφω. Έτσι δεν είναι το ίδιο με το ημερολόγιο ή το κλειδωμένο μπλογκ ή οτιδήποτε άλλο.

Ο γλυκός τρόπος που με παιδεύει

Όλα τα λέει ο τίτλος. Επειδή κι όταν φεύγεις, ακόμα κι όταν αυτό πολύ πονάει, έχει μια ανεξήγητη, αλλά δυνατή γλύκα αυτός ο πόνος.

Ο λόγος που θέλω να φεύγεις, να με αφήνεις όσο κι αν πονάει; Επειδή έτσι νιώθω να είμαι πιο κοντά σου από ότι όταν είμαστε μαζί.

Η μουσική σου

Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς ανακάλυψα τη μουσική σου, αλλά σίγουρα δεν ήταν επειδή μου την σύστησες εσύ.

Πώς.. να σε αφήσω στην χρονιά που φεύγει;

Αυτό που λέει ο τίτλος είναι κάτι που ρωτάω τον εαυτό μου συχνά.

Έχω άλλωστε προσπαθήσει αρκετές φορές να σε αφήσω, χωρίς επιτυχία.

Το πάθος δεν είναι λάθος

Ο έρωτας είναι ένα θέμα που από τη μια το έχω εξαντλήσει στο μπλογκ γιατί έχω γράψει πάρα πολλά ποστ, αλλά από την άλλη είναι ένα ανεξάντλητο θέμα για το πώς με κάνει να αισθάνομαι μέσα μου. 

the end, no p.s.

Αν μια φορά κι ένα καιρό τα λόγια σε έφεραν πιο κοντά μου, αυτά στάθηκαν η αφορμή για να φύγεις. 

φιλί

Συναντιομαστε σε ξενοδοχείο στην Αθήνα. Μην μας δει κανείς.

Η καρδιά μου κτυπά σε τρελούς ρυθμούς περιμένοντας να σε δω, ίσως να σ'αγγίξω. Σε λίγο θα ακούω την αναπνοή σου κοντά μου. Έχω τρελαθεί από την αγωνία.

Αθήνα μαζί

Βρήκα παλιό μπλογκ που το έχω παρατήσει για χρόνια πια και ανακάλυψα πως ξεπέρασα ένα έρωτα που τότε με βασάνιζε. Γράφοντας τον ξεπέρασα. Κι αφού δεν έχω άλλο τρόπο να ξεπεράσω όλη αυτή την τρικυμία των συναισθημάτων που με κατακλύζουν θα αρχίσω πάλι να γράφω.

Later

Ξέρω πως δεν θα διαβάσεις ό,τι κι αν γράψω και ότι στην απίθανη περίπτωση που το διαβάσεις δε θα παίξει κανένα απολύτως ρόλο. Όμως θέλω να πω πως νιώθω και δεν έχω κανένα να μιλήσω.

Η δικιά μου Αθήνα

Με αφορμή αυτό το κείμενο της λατρεμένης Ζυράννας Ζατέλη στο Athens Voice σκέφτηκα να γράψω κι εγώ για την Αθήνα που τόσο αγαπάω.
Πρώτη φορά βρέθηκα στην Αθήνα το 1990. Ήμουν 14 χρονών και μείναμε με τους γονείς μου και την αδελφή μου σε ένα διαμέρισμα που έβλεπε στον ακάλυπτο στα Κάτω Πατήσια. Πόσες ζωές μπορούσες να παρακολουθήσεις από το μικρό μπαλκονάκι!

Έλα γρήγορα έλα καλή μου μην αργείς!

Να τος μπήκε κι αυτός ο μήνας, ο της απώλειας όπως τον σκέφτομαι. Γιατί μια βδομάδα πριν τα χριστούγεννα πριν οκτώ χρόνια (τόσα πολλά μου φαίνονται) έχασα τη γιαγιά μου και δεν την έχω δει, ακούσει, από τότε παρά μέσα από όνειρα. Κι ας ήταν μεγάλη κι η ώρα της να φύγει για τον άλλο κόσμο εμένα μου λείπει πολύ πολύ.