φιλί

Συναντιομαστε σε ξενοδοχείο στην Αθήνα. Μην μας δει κανείς.

Η καρδιά μου κτυπά σε τρελούς ρυθμούς περιμένοντας να σε δω, ίσως να σ'αγγίξω. Σε λίγο θα ακούω την αναπνοή σου κοντά μου. Έχω τρελαθεί από την αγωνία.

Αθήνα μαζί

Βρήκα παλιό μπλογκ που το έχω παρατήσει για χρόνια πια και ανακάλυψα πως ξεπέρασα ένα έρωτα που τότε με βασάνιζε. Γράφοντας τον ξεπέρασα. Κι αφού δεν έχω άλλο τρόπο να ξεπεράσω όλη αυτή την τρικυμία των συναισθημάτων που με κατακλύζουν θα αρχίσω πάλι να γράφω.

Η δικιά μου Αθήνα

Με αφορμή αυτό το κείμενο της λατρεμένης Ζυράννας Ζατέλη στο Athens Voice σκέφτηκα να γράψω κι εγώ για την Αθήνα που τόσο αγαπάω.
Πρώτη φορά βρέθηκα στην Αθήνα το 1990. Ήμουν 14 χρονών και μείναμε με τους γονείς μου και την αδελφή μου σε ένα διαμέρισμα που έβλεπε στον ακάλυπτο στα Κάτω Πατήσια. Πόσες ζωές μπορούσες να παρακολουθήσεις από το μικρό μπαλκονάκι!

Ιερή ψήφος;

Την Κυριακή όπως ίσως γνωρίζετε.. έχει εκλογές. Εκτός κι αν ζείτε σε σπηλιά οπότε μείνετε εκεί, καλά είναι σίγουρα. Όπως και να’χει εμείς που δεν ζούμε σε σπηλιά ή σε καμιά βραχονησίδα έχουμε την ατυχία ναχουμε βομβαρδιστεί με το θέμα των εκλογών στην Ελλάδα. 

Αθήνα αχ Αθήνα μου

Όπως ίσως έχω ξαναγράψει εδώ ήμουν φοιτήτρια στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και έφυγα αρχές του 2000 περίπου. Όσα χρόνια ήμουν εκεί πολλά θετικά βρήκα και πολλά μου άρεσαν τόσο που έκανα αρκετές προσπάθειες να μείνω βρίσκοντας δουλειά κτλ. 

Αυτό που μου άρεσε ήταν τελικά με άλλο μανδύα το ίδιο αυτό που μου τη σπάει (έτσι δεν πάει συνήθως;) κι αυτό είναι η μαχητικότητα του ελληνικού λαού που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του και ό,τι τον ενοχλεί το πολεμά όπως, όποτε και για όσο μπορεί. 

Ταξιδάκι

Στην Αθήνα για λίγες μέρες κι ανακάλυψα αυτό στο μετρό, που πολύ μου άρεσε!

 

 

Κατ'άλλα είδαμε την ΑΕΚ με την Άντερλεχτ. Παγωνιά στο γήπεδο αλλά ωραίο παιχνίδι. Μ'αρέσει πολύ πως ενώνονται στις κερκίδες όλοι οι φίλαλθοι υπερ της ομάδας. Κάτι που χάνεται όταν βλέπεις παιχνίδι στην τηλεόραση. 

 

 

 

Παρακολουθήσακε και τη θεατρική παράσταση "Συμπέθεροι απ'τα Τίρανα" που είχε πολύ γέλιο. Το θέατρο ήταν γεμάτο. Η κοπέλα στο ταμείο ήταν στην καλύτερη περίπτωση αγενής. Ούτε που ρωτήσε που θέλαμε να κάτσουμε, μας έβαλε όπου ήθελε και όταν τη ρώτησα μου έδειξε εκνευρισμένη που μας είχε ήδη βάλει... Φυσικά τη δικαιολογώ γιατί καθόταν σε ένα δωματιάκι που ίσα-ίσα χώραγε η ίδια και της είχαν βάλει κι ένα τύπο μαζί-ήταν τόσο στενά που δεν μπορούσε να σηκώσει τα χέρια της να δακτυλογραφήσει χωρίς να κτυπά πάνω του. Όμως ο θεατής τι φταίει; Πάλι καλά που η παράσταση άξιζε τον κόπο. Αν τύχει να πάτε Αθήνα πηγαίνετε να τη δείτε!

 

Οι δρόμοι ανεξαρτήτως ώρας γεμάτοι κόσμο. Και το γράφω εδώ γιατί είχα διαβάσει σε κάποια μπλογκς ότι είναι άδεια η Αθήνα τα βράδυα γιατί ο κόσμος φοβάται και τα λοιπά. Εγώ δεν είδα κάτι τέτοιο. Και ενώ δεν ήταν σαββατοκύριακο τα μαγαζιά ήταν γεμάτα κι ο κόσμος ψώνιζε. Πολύ καλές τιμές και προσφορές είχαν τα περισσότερα καταστήματα κι αυτό σίγουρα βοήθησε. 

 

Οι δικοί μας μαγαζάτορες να το δουν, που απ'τη μια παρακαλούν τον κόσμο να ψωνίσει (καθημερινά μου στέλνουν sms για προσφορές και εκπτώσεις, όταν πάω όμως βλέπω ότι οι εκπτώσεις ισχύουν για εμπόρευμα κάποιων χρόνων ή καλοκαιρινό που έμεινε απούλητο) κι απ'την άλλη οι τιμές είναι εξωφρενικές. Δε γίνεται να πουλάς κύριε ένα απλό, μακό μπλουζάκι 25-30 ευρώ και να περιμένεις να ψωνίζει ο κόσμος. Ξύπνα και προσαρμόσου ή απλά περίμενε να πέσουν οι πωλήσεις στα τάρταρα. Ο καιρός που ο κόσμος έτρωγε κουτόχορτο έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Έπειτα υπάρχουν τα ψώνια στο εξωτερικό σε συνδυασμό με διακοπούλες ή ακόμα πιο καλά τα ψώνια απ'το ιντερνετ που προσπερνώ εσένα τον μεσάζοντα και πληρώνω καλές τιμές για καλής ποιότητας εμπόρευμα.

Προεκλογικές μέρες αυτές που ήμασταν Αθήνα και κατάλαβα ότι ο κόσμος δεν πολυ-ασχολείται. Είχε συγκεντρώσεις αλλά συμμετοχή πεσμένη. Φυσικά τα αποτελέσματα μου φάνηκαν κάπως σχιζοφρενικά.. αλλά δε θέλω να επεχταθώ γιατί δε μ'αρέσει να ασχολούμαι με την πολιτική.

Όμορφη η Αθήνα μου φάνηκε όπως πάντα. Την αγαπώ πάρα πολύ και χαίρομαι να πηγαίνω όσο συχνά μπορώ. Ειδικά τέτοια εποχή που δεν κάνει πολύ ζέστη, ούτε πολύ κρύο κι έχει τόσα πολλές επιλογές για εξόδους είναι ιδανικό ένα ταξιδάκι, έστω και σύντομο!

Αγαπάμε την Ελλάδα ρε γμτ!

Αυτή η ανακοίνωση είναι τεράστια και βρίσκεται στην είσοδο του πιο εμπορικού δρόμου της Λεμεσού, την οδο Ανεξαρτησίας (από την Κίνηση Καταστηματαρχών Ιστορικού Εμπορικού Κέντρου Λεμεσού). Tην είδα την προηγούμενη βδομάδα κι ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας.

Εννοείται πως φέτος θα πάμε Ελλάδα διακοπές!

Κορίτσι της πόλης

Μεταξύ πόλης και χωριού πάντα διαλέγω πόλη. Και κατά προτίμηση όχι απλή πόλη αλλά μεγαλούπολη. Αν θα μπορούσα να διαλέξω οπουδήποτε στον κόσμο για να ζήσω θα διάλεγα μια απ'τις 3 πιο κάτω μεγαλουπόλεις: 

• Αθήνα
• Λονδίνο
• Νέα Υόρκη

Δεν αλλάζω με τίποτα την ανωνυμία του πλήθους, την πολυκοσμία, την ελευθερία του να χαθείς στα στενά και στις λεωφόρους, το καθαρό καυσαέριο των δρόμων. 

Δεν μπορώ και δε θέλω να δω τίποτα αρνητικό σε μια μεγαλούπολη. Έχει να προσφέρει τα πάντα, να καλύψει όλα τα γούστα. Ποτέ δε θα σ'αφήσει να βαρεθείς, να κουραστείς απ'την καθημερινότητα σου, φτάνει να μην κλειστείς στο διαμέρισμα σου. Και φυσικά χρήσιμο είναι να μη σε πειράζουν οι ουρές, η πολυκοσμία, το στριμωξίδι.

http://wirednewyork.com/forum/showthread.php?t=11142&pagenumber=

Μπορείς ν'ανοίξεις την πόρτα και να χαθείς στους μεγάλους δρόμους με τα μαγαζιά, στις ατέλειωτες λεωφόρους μες την πόλη, δίπλα απ'τη θάλασσα, να χωθείς σ'ένα σινεμά, να κάνεις βόλτα με το μετρό, με τα λεωφορεία, το τραμ, τα ταξί. Να παρακολουθείς την πόλη να ξεδιπλώνεται μπροστά σου με τις αφίσσες, τον κόσμο που τρέχει να προλάβει, τα διαφημιστικά, τους ξένους, τους ντόπιους, τα χαμόγελα, την κατήφια. Τόσα και τόσα εναλλακτικά τοπία, αρώματα, χρώματα, μουσικές.

Οι μεγαλουπόλεις δεν κοιμούνται ποτέ. Πάντα θα υπάρχει κάτι ανοιχτό για να σε απασχολήσει αν θες να ξεπορτίσεις ανεξαρτήτως της ώρας. Μπορεί να κυκλοφορείς στις 1 μετά τα μεσάνυχτα και να νιώθεις λες και κάνεις βόλτα το πρωί απ'τον κόσμο, την ενέργεια, το ρυθμό, την κίνηση.

Σε μια μεγαλούπολη όλοι νιώθουν ότι ανήκουν. Οι περισσότεροι έρχονται από κάπου αλλού και η μεγαλούπολη τους αγκαλιάζει όλους σαν παιδιά της ανεξαρτήτως θρησκείας, χρώματος, πολιτικών και άλλων πεποιθήσεων. Στη μεγαλούπολη όλοι χωράνε. Η πολυκοσμία, η πολυπολιτισμικότητα είναι που της δίνουν τα χρώματα και τα αρώματα της.

Όταν θες να βγεις στη μεγαλούπολη μπορείς να βάλεις ό,τι γουστάρεις κι οτιδήποτε σου κατεβεί. Κανένας δε θα σε κοιτάξει παράξενα ή θα σε κατακρίνει μα κι αν το κάνει δε θα σε νοιάξει, θα σε προσπεράσει, δε θα σ'ακουμπήσει η άποψη του. 

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά απ'το να ξυπνάς στη μεγαλούπολη και να ανοίγεις το παράθυρο σου στον ήχο των σειρήνων, των αυτοκινήτων, του μποτιλιαρίσματος, του εκνευρισμού των οδηγών. Οι μέρες και οι νύχτες σου έχουν μια συνεχής ηχητική κάλυψη που σε συντροφεύει σε όλες τις στιγμές σου.

Ξέρω ότι πολλοί δε συμφωνούν μαζί μου. Αυτό δε με πτοεί καθόλου. Ο καθένας έχει την άποψη του. Όπως είπε κι ο Ελύτης "Δεν εγεννήθηκα ν'ανήκω πουθενά"

υγ. αν κάποιος αγαπά πολύ το χωριό ή το νησί ή τη μικρή πόλη και θέλει ας γράψει στο μπλογκ του κάτι ανάλογο :)

Όμοφη μου Αθήνα

Άραγε είναι σοβαρό το πρόβλημα μου αν δεν μπορώ να ξεκολλήσω και ψάχνω συνέχεια φωτογραφίες από γειτονιές της Αθήνας που αγάπησα; Μήπως άρχισε το στερητικό να μου κτυπά στο κεφάλι; Μπας και πρέπει να έρθω καμιά βόλτα προς τα κει;

 

 Εδώ από πίσω, στα δεξιά, στην οδό Δέσπως Σέχου έμενα για 1 χρόνο και κάτι ψιλά

Αυτό το κτίριο όποτε το έβλεπα ασκούσε μια περίεργη γοητεία πάνω μου κι ακόμα ασκεί..

Λατρεύω να γυρίζω στα στενά της Πλάκας και να το παίζω τουρίστρια.

 

Κουκάκι

Βεϊκου στο Κουκάκι

Τα παλιά λατρεμένα, αργά πορτοκαλιά τρόλεϋ.. Πόσο μου λείπουν..

  

Η Πατησίων.. "η ζωή μας είναι η Πατησίων.."

  

Η αγαπημένη Καλλιθέα από ψηλά

Νέα Σμύρνη

Κι ένα σωρό άλλα μέρη που δεν έχω βρει φωτογραφίες γι'αυτά, αλλά μου λείπουν.... 

Θέλω να πάω να τα περπατήσω στους δρόμους, τα στενά, τα πεζοδρόμια. Να ακούσω τη βουή της πόλης, να γεμίσω τα πνευμόνια μου με καυσαέριο. 

Να νίωσω εκείνη την αίσθηση που ένιωθα παλιά όταν έμενα εκεί..

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Το παλιό Καπνεργοστάσιο

Το παλιό καπνεργοστάσιο έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Το "γνώρισα" τέλη του 2000 ένα πρωινό όταν γυρνούσα από το σπίτι του πρώην. Από τότε όποτε περνούσε το τρόλλεϋ από μπροστά κοιτούσα κάθε φορά με αγάπη το επιβλητικό και παλιό κτίριο. 

Σιγά-σιγά έγινε ένα σύμβολο για μένα. Το έβλεπα έτσι παλιό κι εγκαταλελειμένο και με συγκινούσε, γέμιζαν δάκρυα στα μάτια μου. Ίσως να μου θύμιζε τη σχέση  που δεν πήγαινε καλά..  

Σημασία έχει ότι το αγαπούσα αφάνταστα. Το καλύτερο σημείο της μέρας για μένα ήταν όταν το έβλεπα. Το μυαλό μου γέμιζε με ιστορίες που ίσως να συνέβηκαν στο άδειο κουφάρι του. Τα ψηλά παράθυρα σε συνδυασμό με τη σειρά από λεύκες που υπήρχαν απ' έξω μου 'φερναν εικόνες και μυρωδιές μιας άλλης εποχής. Πολλές φορές φανταζόμουν πως θα ήταν να μπω στα άδεια, ψηλοτάβανα δωμάτια του, να περιπλανηθώ και να χαθώ στους διαδρόμους του.

Όταν πήγα Αθήνα το καλοκαίρι έφτασα ως την αρχή της Λένορμαν, εκεί που 'χει αυτές τις τεράστιες απαίσιες γέφυρες και την εκκλησία, αλλά δεν προχώρησα πιο πάνω να το δω. Κάτι με κράτησε μακρυά για κάποιο λόγο. Το θυμήθηκα όμως κι αναρωτιόμουν πως να είναι το άδειο και όμορφο κουφάρι του.

Σήμερα λοιπόν εντελώς κατά λάθος έπεσα σ'αυτό το άρθρο του in.gr. Ψάχνοντας το καλύτερα βρήκα και την πιο κάτω φωτογραφία..

Ομολογώ ότι αν κι έγινε όμορφο και είναι θετικό που είναι πάλι λειτουργικό - είναι πολύ καλό ειδικά που έγινε βιβλιοθήκη γιατί έτσι αποκτά πρόσβαση σε αυτό πολύς κόσμος - παρόλα αυτά όμως στεναχωρήθηκα που το είδα έτσι. Ευτυχώς που δεν ανηφόρισα λίγο πιο πάνω το καλοκαίρι να το δω έτσι "φτιασιδωμένο" από κοντά, γιατί θα πάθαινα σοκ. Έπαθα το σοκ τουλάχιστον από τις φωτογραφίες. 

Μου φαίνεται ότι έτσι όπως έγινε έχασε λίγη από την μαγεία του, το μυστήριο και τη γοητεία που το περιέβαλε και ασκούσε πάνω μου... 

Στο μυαλό μου θα το έχω όπως ήταν παλιά, αγαπημένο, γκρίζο, παρατημένο, κενό, μα τόσο-τόσο γλυκό.

Αχ Αθήνα...!

Μετά από μια κάπως μακρυά αποχή - λόγω ταξιδιού - επιστρέφω στο μπλογκιν :)

Την Αθήνα την βρήκα όπως πάντα μαγική, παράξενη, γλυκιά και άκρως ενδιαφέρουσα.

Περάσαμε την Πρωτομαγιά στις πορείες και τις συναυλίες και ένιωσα για πρώτη φορά τι πάει να πει Εργατική Πρωτομαγιά.

Σεριανίσαμε στην Έκθεση βιβλίου και στα αμέτρητα βιβλιοπωλεία.

Ακούσαμε μουσική σε rock bar και café.

Σουλατσάραμε στην Ερμού και ψωνίσαμε στην Αιόλου και την Καλλιθέα.

Βρήκαμε γνωστούς που είχαμε χρόνια να δούμε σε μια πόλη 4-5 εκατομμυρίων.

Ήταν όμορφα και θυμήθηκα για άλλη μια φορά γιατί αγαπώ τόσο πολύ αυτή την πόλη. Την αγαπούσα ακόμα πιο πολύ όταν ζούσα εκεί. Δεν την αγαπώ μόνο γιατί ζω μακρυά της.