Ας κάνουμε νέα λάθη

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που θέλω να γράψω ένα κείμενο κι έχω σκεφτεί θέμα ή ίσως και θέματα, αλλά καιρό δεν έχω βρει να κάτσω να το οργανώσω. Είναι και η δυσκολία ότι δεν έχω πια pc στο σπίτι και τα κείμενα γράφονται στο κινητό, που δεν μου επιτρέπει να οργανώσω τις σκέψεις μου όπως παλιά.

Η δικιά μου Αθήνα

Με αφορμή αυτό το κείμενο της λατρεμένης Ζυράννας Ζατέλη στο Athens Voice σκέφτηκα να γράψω κι εγώ για την Αθήνα που τόσο αγαπάω.
Πρώτη φορά βρέθηκα στην Αθήνα το 1990. Ήμουν 14 χρονών και μείναμε με τους γονείς μου και την αδελφή μου σε ένα διαμέρισμα που έβλεπε στον ακάλυπτο στα Κάτω Πατήσια. Πόσες ζωές μπορούσες να παρακολουθήσεις από το μικρό μπαλκονάκι!

Μήνας είναι θα περάσει

Αν και δεν του αξίζει καθόλου, αφού φέτος ήρθε και μας κατσικώθηκε όπως φαίνεται για τα καλά, θα κάνω ένα ποστ για το μισησμένο, απαίσιο κρύο. Κρύο κυρίες και κύριοι κρύο κανονικό. Όχι το κυπριακό κρύο που έχουμε σχεδόν κάθε χρόνο, με τη χαμηλότερη θερμοκρασία να’ναι γύρω στους 15-17. Όχι κρύο με χιόνια ως κάτω χαμηλά, στα ημιορεινά που λεν κι οι μετεορολόγοι. Με αέρα παγωμένο που περονιάζει το κόκκαλο, με ανάγκη για πραγματική θέρμανση όχι αυτές τις σόμπες που ανάβουμε συνήθως και που τώρα ίσα που ζεσταίνουν το χώρο γύρω τους.

Φίλοι δι'αλληλογραφίας

Όταν ήμουν μαθήτρια υπήρχε ένα πρόγραμμα που σε έφερνε κοντά με άλλους μαθητές και γινόσουν penpal (φίλος δια αλληλογραφίας μάλλον ειναι η μετάφραση) - μιλάμε βέβαια για την εποχή πριν το ιντερνετ, πριν τα κομπιουτερ κτλ. Τελοσπάντων είχα αλληλογραφία με πολλά παιδιά από διάφορες χώρες. Αυτές που ξεχώριζαν ήταν μια γιαπωνέζα που μου έστελνε συνέχεια μικροδωράκια και μια Ιταλίδα που κράτησα αλληλογραφία μαζί της μέχρι το πανεπιστήμιο και ξέρω ότι σπούδαζε γιατρός. Είχαμε δηλαδή αλληλογραφία για καμιά 10ετία, είχε έρθει και στην Κύπρο κι είχαμε γνωριστεί αλλά όταν με κάλεσε να πάω στο Τορίνο δε με άφηναν φυσικά οι γονείς μου...

Όταν πήγα να σπουδάσω λοιπόν μου έλειπε η αλληλογραφία αρκετά (εκτός απ'την Ιταλίδα με τους υπόλοιπους είχαμε εντελώς χαθεί, Valeria την έλεγαν και θυμάμαι και το επίθετο της!!) και έτσι αποφάσισα μια μέρα να βάλω αγγελία για αλληλογραφία σε ένα νεανικό περιοδικό της εποχής που ούτε το όνομα του δεν μπορώ να θυμηθώ πια. Έλαβα πάρα πολλές απαντήσεις (ξαναθυμίζω ήταν η εποχή πριν απ'τη διαδεδομένη χρήση του ιντερνετ και τα κομπιουτερ τα βρίσκαμε μόνο στη βιβλιοθήκη του πανεπιστήμιου) και άρχισα αλληλογραφία με αγόρια και κορίτσια από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Εγκεφαλικά τεστ..

Ανακάλυψα αυτά τα τεστ απ'το πανεπιστήμιο του Cambridge που είναι πολύ ενδιαφέροντα και σου δείχνουν πως σκέφτεσαι και ποια είναι τα δυνατά σου σημεία. Για να συμμετέχετε στις δοκιμασίες χρειάζεται να δώσετε ένα μέηλ και να ξέρετε αγγλικά. Η διεύθυνση είναι αυτή: http://www.cambridgebrainsciences.com/

Όλα τα τεστ είναι δωρεάν. 

Καλή διασκέδαση!

Feeling blue

Τέτοια εποχή με τις συννεφιές και τα κρύα με πιάνει συχνά μια βαθιά λύπη. Δεν χρειάζεται να έχω κάποιο προσωπικό λόγο ή οτιδήποτε, απλά ο καιρός με επηρεάζει περισσότερο από άλλους μ' αποτέλεσμα με ευκολία να γεμίζουν τα μάτια δάκρυα, ακόμα και όταν βλέπω μια διαφήμιση στη tv. 

Το θέμα είναι ότι άμα πουν και με πάρουν τα ζουμιά μετά με δυσκολία περισσώζεται η κατάσταση γιατί όλο και κάτι θυμάμαι και λυπάμαι πιο βαθιά. Μετά αρχίζω να κλαίω κανονικά, αντί απλά να δακρύζω και μετά από το πολύ κλάμα με πιάνει ακόμα μεγαλύτερο παράπονο κ.ο.κ. Ένας φαύλος κύκλος ουσιαστικά.

Αυτή η διαταραχή έχει την ταιριαστή ονομασία  SAD (δηλαδή seasonal affective disorder) και επηρεάζει κατά κύριο λόγο κάτοικους περιοχών που έχουν μικρή ηλιακή ακτινοβολία όπως για παράδειγμα το Ηνωμένο Βασίλειο. 

Μόνο από αυτό φαίνεται η μεγάλη δύναμη του ήλιου και του ρόλου του στη ζωή μας. 


Εδώ έχουμε λίγες φάσεις που να μην έχει ήλιο, άρα τα πιο πάνω συμπτώματα περιορίζονται στο ελάχιστο. Ευτυχώς όταν δω τον ήλιο να λάμπει την επόμενη μέρα η διάθεση μου ξανανεβαίνει κι όλα μια χαρά.

Το παλιό Καπνεργοστάσιο

Το παλιό καπνεργοστάσιο έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Το "γνώρισα" τέλη του 2000 ένα πρωινό όταν γυρνούσα από το σπίτι του πρώην. Από τότε όποτε περνούσε το τρόλλεϋ από μπροστά κοιτούσα κάθε φορά με αγάπη το επιβλητικό και παλιό κτίριο. 

Σιγά-σιγά έγινε ένα σύμβολο για μένα. Το έβλεπα έτσι παλιό κι εγκαταλελειμένο και με συγκινούσε, γέμιζαν δάκρυα στα μάτια μου. Ίσως να μου θύμιζε τη σχέση  που δεν πήγαινε καλά..  

Σημασία έχει ότι το αγαπούσα αφάνταστα. Το καλύτερο σημείο της μέρας για μένα ήταν όταν το έβλεπα. Το μυαλό μου γέμιζε με ιστορίες που ίσως να συνέβηκαν στο άδειο κουφάρι του. Τα ψηλά παράθυρα σε συνδυασμό με τη σειρά από λεύκες που υπήρχαν απ' έξω μου 'φερναν εικόνες και μυρωδιές μιας άλλης εποχής. Πολλές φορές φανταζόμουν πως θα ήταν να μπω στα άδεια, ψηλοτάβανα δωμάτια του, να περιπλανηθώ και να χαθώ στους διαδρόμους του.

Όταν πήγα Αθήνα το καλοκαίρι έφτασα ως την αρχή της Λένορμαν, εκεί που 'χει αυτές τις τεράστιες απαίσιες γέφυρες και την εκκλησία, αλλά δεν προχώρησα πιο πάνω να το δω. Κάτι με κράτησε μακρυά για κάποιο λόγο. Το θυμήθηκα όμως κι αναρωτιόμουν πως να είναι το άδειο και όμορφο κουφάρι του.

Σήμερα λοιπόν εντελώς κατά λάθος έπεσα σ'αυτό το άρθρο του in.gr. Ψάχνοντας το καλύτερα βρήκα και την πιο κάτω φωτογραφία..

Ομολογώ ότι αν κι έγινε όμορφο και είναι θετικό που είναι πάλι λειτουργικό - είναι πολύ καλό ειδικά που έγινε βιβλιοθήκη γιατί έτσι αποκτά πρόσβαση σε αυτό πολύς κόσμος - παρόλα αυτά όμως στεναχωρήθηκα που το είδα έτσι. Ευτυχώς που δεν ανηφόρισα λίγο πιο πάνω το καλοκαίρι να το δω έτσι "φτιασιδωμένο" από κοντά, γιατί θα πάθαινα σοκ. Έπαθα το σοκ τουλάχιστον από τις φωτογραφίες. 

Μου φαίνεται ότι έτσι όπως έγινε έχασε λίγη από την μαγεία του, το μυστήριο και τη γοητεία που το περιέβαλε και ασκούσε πάνω μου... 

Στο μυαλό μου θα το έχω όπως ήταν παλιά, αγαπημένο, γκρίζο, παρατημένο, κενό, μα τόσο-τόσο γλυκό.

Το κακομαθημένο παιδί - Χαμομηλάκι (αναδημοσίευση)

πηγή φώτο

Πώς να χειριστείτε ένα κακομαθημένο παιδί

Ποιος δεν έχει γυρίσει το κεφάλι του να δει τη σκηνή με το παιδάκι που κλαίει και χτυπιέται στο πάτωμα του σούπερ μάρκετ για να του αγοράσει η μαμά του τη σοκολάτα που θέλει; Και ποιος δεν έχει κοντοσταθεί για να δει αν η μαμά τελικά θα ενδώσει και θα του αγοράσει αυτό που θέλει; Αυτή και πολλές παρόμοιες σκηνές που εκτυλίσσονται σε εστιατόρια, μαγαζιά, φιλικά σπίτια, την παιδική χαρά, το ίδιο το σπίτι του παιδιού περιγράφουν την εικόνα του κακομαθημένου παιδιού.

Το κακομαθημένο παιδί δεν είναι ένα παιδί που το αγαπούν όλοι πάρα πολύ και δεν του χαλάνε χατήρι, αλλά είναι ένας μικρός τύραννος, ένα απείθαρχο παιδί που ξέρει να χειρίζεται τους άλλους και με το οποίο συνήθως είναι δυσάρεστο να συνυπάρχει κανείς για πολύ.

Τα χαρακτηριστικά του κακομαθημένου παιδιού

• Δεν ακολουθεί τους κανόνες, δε συμμορφώνεται με λογικές προτάσεις

• Δεν αντιδρά στο 'μη', 'όχι', 'σταμάτα' ή άλλες εντολές

• Διαμαρτύρεται για όλα

• Επιμένει να γίνουν τα πράγματα όπως το ίδιο θέλει

• Έχει άδικες ή υπερβολικές απαιτήσεις από τους άλλους

• Δε σέβεται τα δικαιώματα των άλλων

• Προσπαθεί να ελέγχει τους άλλους

• Νευριάζει εύκολα

• Γκρινιάζει και έχει συχνά ξεσπάσματα θυμού

• Διαρκώς διαμαρτύρεται ότι βαριέται

Γιατί τα παιδιά γίνονται κακομαθημένα;

Η βασική αιτία για την οποία ένα παιδί γίνεται κακομαθημένο σχετίζεται με το στυλ διαπαιδαγώγησής του από τους γονείς.

Οι υπερβολικά επιεικείς γονείς που τα επιτρέπουν όλα, δε βάζουν όρια, δεν θέτουν και δεν τηρούν συγκεκριμένους κανόνες (αλλά ακόμα κι αν βάλουν εκ των υστέρων, στην απόγνωσή τους, κάποιον κανόνα τον καταπατούν πολύ γρήγορα) και που υποχωρούν στη γκρίνια ή τα ξεσπάσματα θυμού του παιδιού τους, είναι αυτοί που με τη συμπεριφορά τους δημιουργούν ένα κακομαθημένο παιδί.

Αν οι γονείς δίνουν από πολύ νωρίς μεγάλη δύναμη στο παιδί και του μαθαίνουν να επικεντρώνεται στον εαυτό του, ευνοώντας την ανάπτυξη του εγωισμού, ενώ παράλληλα δεν του μαθαίνουν να λειτουργεί συνεργατικά και σε ένα ορισμένο πλαίσιο κανόνων που λαμβάνουν υπόψιν τους και τις ανάγκες των άλλων, το παιδί γίνεται κακομαθημένο.

Η συμπεριφορά του κακομαθημένου παιδιού έχει αρνητικές συνέπειες μόνο στους γύρω του ή και στον εαυτό του;
Πέρα από το γεγονός ότι η συμπεριφορά του κακομαθημένου παιδιού επηρεάζει αρνητικά τους γύρω του, μικρούς και μεγάλους, έχει και αρνητικές συνέπειες για το ίδιο το παιδί.

Το κακομαθημένο παιδί μαθαίνει να βασίζεται πάντα στους άλλους για την εκπλήρωση όλων των επιθυμιών του, με αποτέλεσμα να μη μπαίνει ποτέ στον κόπο να προσπαθήσει μόνο του. Με αυτό τον τρόπο όμως δεν αποκτά αυτοπεποίθηση και δε μαθαίνει να βασίζεται στις δυνάμεις του.

Ακόμα, το κακομαθημένο παιδί είναι διαρκώς σε κατάσταση εκνευρισμού, διότι μονίμως προσπαθεί να πετύχει κάτι περισσότερο και ξοδεύει πολύ χρόνο προκειμένου να βρει τον δυσλειτουργικό τρόπο να το καταφέρει.

Το πολύ κλάμα, τα μούτρα, η γκρίνια και τα ξεσπάσματα που χρησιμοποιεί ως τρόπους για να πετύχει το στόχο του παγιώνονται και μέσα του και αρχίζει να 'βλέπει' τον εαυτό του μέσα από αυτά τα επίκτητα χαρακτηριστικά.

Η κοινωνική ζωή του κακομαθημένου παιδιού επίσης υποφέρει, μια που τα άλλα παιδιά δεν έχουν υπομονή μαζί του και τη διάθεση να του κάνουν μονίμως από τα χατήρια. Με αυτό τον τρόπο το κακομαθημένο παιδί όχι μόνο απομονώνεται από τους συνομήλικους, αλλά χάνει μια σημαντική ευκαιρία να εξασκήσει τις κοινωνικές του ικανότητες στην ώρα τους, κάτι που θα φανεί και αργότερα στη ζωή του, όταν θα έχει διαπροσωπικές δυσκολίες ως έφηβος κι ενήλικας.

πηγή φώτο

Η πορεία της συμπεριφοράς του κακομαθημένου παιδιού

Αν δε γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού, όταν θα φτάσει στη σχολική ηλικία το παιδί αυτό θα βρεθεί αντιμέτωπο με δυσκολίες που οφείλονται στην κακομαθημένη συμπεριφορά του.

Τα κακομαθημένα παιδιά συνήθως είναι αγενή, εγωιστές και αυταρχικά. Τα άλλα παιδιά δε συμπαθούν και δε θέλουν να παίξουν με ένα κακομαθημένο παιδί που δεν ξέρει να συνεργάζεται, τα θέλει όλα δικά του και θυμώνει αν δε γίνει το δικό του.

Αλλά και οι ενήλικες δεν συμπαθούν ιδιαίτερα τα κακομαθημένα παιδιά για τους ίδιους λόγους και επιπλέον γιατί έχουν υπερβολικές απαιτήσεις. Ακόμα και οι γονείς φτάνουν σε σημείο να έχουν δυσκολία να αποδεχτούν τη συμπεριφορά και το χαρακτήρα του παιδιού τους.

Επειδή ακριβώς έχουν δυσκολία στις κοινωνικές σχέσεις με τα άλλα παιδιά κι ενήλικες, τα κακομαθημένα παιδιά σύντομα γίνονται δυσαρεστημένα. Συχνά δείχνουν μειωμένη διάθεση και κίνητρα για μάθηση και τα παρατάνε όλα εύκολα.

Στην εφηβεία είναι πιθανό να πειραματιστούν με τσιγάρα, αλκοόλ και ναρκωτικά. Γενικότερα, κακομαθαίνοντας ένα παιδί οι γονείς δεν το προετοιμάζουν για τις απαιτήσεις του πραγματικού κόσμου εκτός σπιτιού.

πηγή φώτο

Πώς να μην... κακομάθετε το παιδί σας

Βάλτε όρια και κανόνες ανάλογα με την ηλικία του.

Μην αισθάνεστε ενοχές κάνοντας κάτι τέτοιο.

Μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά επιζητούν σταθερότητα από τους γονείς τους και συχνά τους τεστάρουν για να διαπιστώσουν αν οι γονείς πράγματι τηρούν αυτά που λένε. Κάτι τέτοιο δημιουργεί αίσθηση σταθερότητας και ασφάλειας στο παιδί.

Δείξτε αγάπη, αλλά σταθερότητα και συνέπεια στις αποφάσεις σας (που θα πρέπει να είναι πάντα λογικές).

Οι απαγορεύσεις είναι απαραίτητες από μικρή ηλικία, διότι τα παιδιά αρχικά χρειάζονται τα εξωτερικά 'όχι' και 'μη', μέχρι να μάθουν στον αυτοέλεγχο και την αυτοπειθαρχία.

Η συνεργασία του παιδιού με τους γονείς στο θέμα των βασικών κανόνων θα πρέπει ν' αρχίσει ήδη από την προσχολική ηλικία (έτσι το παιδί δεν θα έχει δυσάρεστες εκπλήξεις όταν ξεκινήσει το σχολείο).

Μερικές αποφάσεις/κανόνες των ενηλίκων δεν επιδέχονται διαπραγματεύσεις (πχ το παιδί θα πρέπει να κάθεται στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου στο ειδικό καρεκλάκι ή με ζώνη ασφαλείας).

Άλλες φορές, πάλι, καλό είναι να έχει το παιδί τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα σε δυο πράγματα τα οποία οι γονείς ήδη εγκρίνουν (πχ τι είδους πρωινό να φάει, δημητριακά ή φρυγανιές με μέλι, ή να φορέσει το μπλε ή το καφέ παντελόνι).

Διακρίνετε ανάμεσα στις ανάγκες κι επιθυμίες του παιδιού: οι ανάγκες συμπεριλαμβάνουν την ανακούφιση από το αίσθημα της πείνας, της δίψας, του πόνου και του φόβου και οι γονείς θα πρέπει ν' ανταποκρίνονται άμεσα σε αυτές, ειδικά όταν συνοδεύονται από κλάμα.

Όταν το παιδί κλαίει γι' άλλο λόγο συνήθως πρόκειται για επιθυμίες και δεν είναι κάτι σοβαρό. Το κλάμα είναι μια φυσιολογική αντίδραση στην αλλαγή και την απογοήτευση.

Όταν το παιδί κλαίει την ώρα που έχει κι ένα ξέσπασμα θυμού θα πρέπει να το αγνοήσετε. Δείξτε κατανόηση για τα συναισθήματά του (καταλαβαίνω ότι νευρίασες) αλλά μην ενδώσετε να του κάνετε κάποιο παράλογο χατήρι.

Αντιδράστε στο έξτρα κλάμα του παιδιού σας όταν επιμένετε στους βασικούς κανόνες δίνοντας στο παιδί σας περισσότερη αγκαλιά, προσοχή και ποιοτικό χρόνο όταν δεν κλαίει.

Μην επιτρέπετε στα ξεσπάσματα θυμού να λειτουργήσουν (πχ ουρλιαχτά, κλάματα, χτύπημα των ποδιών στο πάτωμα, κράτημα αναπνοής, κλπ.), ενδίδοντας στις απαιτήσεις του παιδιού, απλά αγνοήστέ το.

Μάθετε στο παιδί σας να αντιμετωπίζει τη βαριεστημάρα του και να μάθει να ευχαριστιέται και με τον εαυτό του (εσείς προσφέρετε παιχνίδια, χαρτιά, μπογιές και το παιδί πρέπει να τα απασχοληθεί κάποια στιγμή μόνο του).

Μάθετε στο παιδί σας να έχει υπομονή και να περιμένει.

Μην υπερπροστατεύετε το παιδί σας από τις καθημερινές μικροδυσκολίες, επιτρέψτε του να τις χειριστεί (στην αρχή με τη βοήθειά σας), ώστε να μάθει στη συνέχεια ότι μπορεί να ανταπεξέρχεται και μόνο του.

πηγή φώτο

Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

«Ξυπνάω τη νύχτα από το άγχος»

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη

Έχεις πέσει στο κρεβάτι από τις 12 με το όνειρο να χορτάσεις ύπνο. Αλλά ξαφνικά, εκεί γύρω στις 4 το πρωί, ξυπνάς και αδυνατείς να ξανακοιμηθείς. Το μυαλό σου γεμίζει αρνητικές ή αγχωτικές σκέψεις, σε κυριεύει κάτι σαν μελαγχολία... Ακούγεται γνώριμο; Συμβαίνει σε πολλούς - και σε ακόμα πιο πολλές.

Ένας στους πέντε ανθρώπους, επισημαίνουν οι «Κυριακάτικοι Τάιμς», ξυπνάει μέσα στη νύχτα ή το ξημέρωμα για να υποκύψει στη συνέχεια σε ενοχλητικές σκέψεις. Το πρόβλημα είναι συνηθέστεροκατά 20% - στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Σύμφωνα μάλιστα με έρευνα που είχε γίνει το 2007 από το αμερικανικό Εθνικό Ίδρυμα Ύπνου (ΝSF), σχεδόν δύο στις τρεις γυναίκες έχουν διαταραγμένο ύπνο τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Γιατί όμως;

Παραδοσιακά, η ξαφνική αφύπνιση μέσα στη νύχτα συσχετίζεται με την κατάθλιψη. Και πράγματι, όπως λέει η κλινική ψυχολόγος Λίντα Μπλερ, «το 80% των ανθρώπων που υποφέρουν από κατάθλιψη υποφέρουν και από αϋπνίες, η αϋπνία όμως δεν είναι απαραίτητα σημάδι κατάθλιψης». Συχνά, συνηγορεί ο δρ Νιλ Στάνλι, Βρετανός ειδικός σε θέματα ύπνου, είναι απλώς σημάδι του σύγχρονου, αγχωτικού τρόπου ζωής.

«Κάποιες φορές ξυπνάω και αρχίζω να ανησυχώ ότι θα τυφλωθώ ή θα πάθω καρκίνο. Άλλες, σκέφτομαι όλα εκείνα που δεν θα έπρεπε να έχω πει ή που θα έπρεπε να έχω κάνει...»: στη διάρκεια της ημέρας, η 29χρονη Κέιτ, δικηγόρος στο επάγγελμα, μοιάζει πρότυπο ηρεμίας και θετικής σκέψης, όταν ξυπνάει μέσα στη νύχτα, ωστόσο, την κυριεύει μια αλλόκοτα κακή διάθεση.

Τα «γιατί» είναι λοιπόν δύο: γιατί ξυπνάει μέσα στη νύχτα· και γιατί αυτή η κακή διάθεση. Στη διάρκεια της νύχτας, ο ύπνος κάνει κύκλους- κάθε κύκλος διαρκεί περίπου δύο ώρες. Ξεκινάει ελαφρύς, γίνεται βαθύς, και μετά περνάει στη φάση των γρήγορων κινήσεων του ματιού (RΕΜ), η οποία προετοιμάζει τον οργανισμό για την αφύπνιση. Κατά το δεύτερο μισό της νύχτας, έως και το 60% του ύπνου είναι RΕΜ.

Η «θεραπεία»

Σε αυτό ακριβώς το στάδιο, εάν κάποιος είναι στρεσαρισμένος, οτιδήποτε μπορεί να τον ξυπνήσει πριν από την ώρα του- από το αίσθημα της δίψας έως το πήδημα της γάτας πάνω στο κρεβάτι.

Από εκεί και πέρα, η επέλαση των αρνητικών σκέψεων είναι καθαρά ψυχολογική. Είναι νύχτα, έχει απόλυτη ησυχία, προσπαθείς να μην κινείσαι ώστε να μην ξυπνήσεις τον σύντροφό σου, δεν έχεις τρόπο να επικοινωνήσεις, επιπλέον πριν από λίγο έβλεπες όνειρα και αυτό κάνει την κατάσταση να μοιάζει εξωπραγματική, τρομακτική. «Η θεραπεία είναι απλή», λέει ο δρ Στάνλι. «Λιγότερο στρες». Να ήταν τόσο απλό...

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ
http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=11&articleID=5690&la=1

Γιατί ερωτευόμαστε την άνοιξη;

Της Λίζας Βάρβογλη

Η άνοιξη είναι εποχή ζωντάνιας, αναγέννησης, ανανέωσης... Σηματοδοτεί την απαρχή καλύτερων ημερών, γι΄ αυτό και οι άνθρωποι είναι ανοιχτοί σε αλλαγές. Γιατί όμως ερωτευόμαστε συχνότερα και εντονότερα την άνοιξη;

Την άνοιξη μεγαλώνει η ημέρα, η θερμοκρασία ανεβαίνει και η λιακάδα επηρεάζει την παραγωγή ενδορφινών, ορμονών της ευτυχίας, στον εγκέφαλο. Το βλέμμα μαγνητίζεται από τα λίγα δείγματα πρασίνου και πολύχρωμων λουλουδιών στην πόλη και η αναγέννηση της φύσης μάς υπενθυμίζει την προσωπική μας ανανέωση.

Η ψυχολογία των χρωμάτων παίζει ρόλο στην εξήγηση του ανοιξιάτικου έρωτα: αποχρώσεις του κόκκινου και του πορτοκαλί δίνουν έντονα ερεθίσματα στον εγκέφαλο, ενώ το απαλό μπλε ή ροζ δημιουργούν αίσθημα χαλάρωσης και ηρεμίας. Η παλέτα των χρωμάτων στα ρούχα και τη φύση στέλνει μηνύματα επιλογής ερωτικού συντρόφου. Ποιος μπορεί να μην εμπνευστεί από το πνεύμα αισιοδοξίας που φέρνουν τα σύμβολα της αναγέννησης και της νέας αρχής, όπως το Πάσχα;

Ο νέος κλάδος της Θετικής Ψυχολογίας δείχνει πόσο σημαντικά είναι τα συναισθήματα της ελπίδας, της ευχαρίστησης, της ευεξίας, της ψυχικής ανάτασης, του ενθουσιασμού, της ευθυμίας και της αίσθησης συμμετοχής- τα οποία προκαλεί η άνοιξη- για την ανθρώπινη ευτυχία.

Η άνοιξη σχετίζεται συμβολικά με την παρουσία ευκαιριών για ευτυχία στη ζωή: για ξεκαθαρίσματα, έρωτα, νέες αρχές και ψυχική ανανέωση μέσα από τη χαρά της ερωτικής σχέσης.

Τώρα καλλιεργούμε ιδιότητες όπως θάρρος και αισιοδοξία, ενδυναμώνουμε την αυτοπεποίθηση και τη δύναμή μας να ξεπερνάμε εμπόδιαιδίως φόβο και απαισιοδοξία- που μας εμποδίζουν από το να αδράξουμε ευκαιρίες και να προχωρήσουμε στο άγνωστο. Αυτή την άνοιξη, δώστε μια ευκαιρία ευτυχίας στον εαυτό σας και ερωτευτείτε ή ανανεώστε τη σχέση σας!

Η δρ Λίζα Βάρβογλη είναι ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, νευροψυχολόγος, επιστημονική συνεργάτιδα του Πανεπιστημίου Ηarvard και του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία»

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο
http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=9&articleID=5922&la=1

Αυτοκτονική συμπεριφορά

Οι άνθρωποι που σκέφτονται την αυτοκτονία την θεωρούν ως τη μόνη τους λύση και διέξοδο στον αφόρητο ψυχικό πόνο που βιώνουν. Κι όμως άλλες λύσεις σχεδόν πάντα υπάρχουν.

Όλοι μας αισθανόμαστε μοναξιά, θλίψη, ανημποριά και απελπισία από καιρό σε καιρό. Ο θάνατος κάποιου δικού μας, η διάλυση μίας σχέσης, η έλλειψη αυτοπεποίθησης, αισθήματα αναξιότητας ή οικονομικές δυσκολίες αποτελούν προβλήματα που όλοι μας ίσως αντιμετωπίσουμε σε κάποια στιγμή της ζωής μας. Ωστόσο, η προσωπική ερμηνεία του καθενός για κάθε μία από τις παραπάνω καταστάσεις θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την ένταση και την βαρύτητα των συναισθημάτων που θα νιώσει, αλλά και τις αντιδράσεις του σε αυτές. Ένα γεγονός που για κάποιον είναι ασήμαντο μπορεί σε κάποιον άλλο να προκαλεί μεγάλη δυσφορία. Όσοι νιώθουν αβοήθητοι και απελπισμένοι φτάνουν συχνά να θεωρούν την αυτοκτονία μία ελκυστική λύση.


Σημάδια κινδύνου

70% όλων των ανθρώπων που κάνουν απόπειρα αυτοκτονίας δίνουν κάποια ένδειξη των σκοπών τους πριν αποπειραθούν. Πολλοί μεταδίδουν άμεσα τις προθέσεις τους λέγοντας: «θέλω να πεθάνω» ή «δεν ξέρω πόσο καιρό ακόμα μπορώ να αντέξω αυτή τη κατάσταση». Άλλοι σε μία τέτοια κρίση μπορεί να υπαινιχθούν κάποιο λεπτομερές σχέδιο αυτοκτονίας, π.χ. «κρύβω τα χάπια μου σε περίπτωση που τα πράγματα χειροτερέψουν» ή «τελευταία οδηγώ σα να μη με νοιάζει τι θα συμβεί». Γενικά προτάσεις που φανερώνουν συναισθήματα κατάθλιψης, μεγάλης μοναξιάς, απελπισίας μαρτυρούν αυτοκτονικές σκέψεις. Είναι σημαντικό να ακούτε αυτές τις «φωνές βοήθειας», γιατί συχνά αποτελούν απέλπιδες προσπάθειες να μεταφέρουν στους άλλους την ανάγκη για κατανόηση ή για βοήθεια.

Επίσης, συχνά οι άνθρωποι που σκέφτονται την αυτοκτονία παρουσιάζουν εξωτερικές αλλαγές στην συμπεριφορά τους. Μπορεί να προετοιμάζονται για το θάνατό τους χαρίζοντας αγαπημένα αντικείμενα, φτιάχνοντας τη διαθήκη της ή τακτοποιώντας εκκρεμότητες. Πιθανόν να απομακρύνονται από τους δικούς τους, να αλλάζουν συνήθειες διατροφής ή ύπνου ή να χάνουν το ενδιαφέρον τους για προσφιλείς δραστηριότητες ή σχέσεις τους. Μία ξαφνική έντονη ευφορία μπορεί επίσης να είναι σημάδι κινδύνου, καθώς ίσως σηματοδοτεί ότι το άτομο βιώνει ήδη ένα συναίσθημα ανακούφισης ότι τα προβλήματά του θα τελειώσουν σύντομα.

Μύθοι για την αυτοκτονία

Μύθος: Για να σκέφτεται την αυτοκτονία είναι τρελός.

Γεγονός: Oι περισσότεροι άνθρωποι σε κάποια δύσκολη φάση της ζωής τους έχουν σκεφτεί την αυτοκτονία και αυτό δεν μαρτυρεί απαραίτητα ψυχική διαταραχή. Οι περισσότερες αυτοκτονίες και απόπειρες γίνονται από έξυπνους, προσωρινά μπερδεμένους ανθρώπους που περιμένουν πάρα πολλά από τους εαυτούς τους, ιδιαίτερα στο μέσο μίας κρίσης.

Μύθος: Αν κάποιος έχει κάνει μία σοβαρή απόπειρα αυτοκτονίας, είναι απίθανο να ξανακάνει άλλη.

Γεγονός: Συχνά το αντίθετο είναι αληθινό. Οι άνθρωποι που έχουν κάνει προηγούμενες απόπειρες αυτοκτονίας βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο να αυτοκτονήσουν πραγματικά. Για μερικούς οι απόπειρες αυτές μπορεί να φαίνονται ευκολότερες τη δεύτερη ή τρίτη φορά.

Μύθος: Δεν μπορεί κανείς να βοηθήσει αυτόν που σκέφτεται να αυτοκτονήσει.

Γεγονός: Οι περισσότερες κρίσεις αυτοκτονίας είναι περιορισμένου χρόνου και βασίζονται σε μπερδεμένη σκέψη. Οι άνθρωποι που αποπειρούνται θέλουν να ξεφύγουν από τα προβλήματά τους. Εκείνο, όμως, που πραγματικά τους χρειάζεται είναι να τα αντιμετωπίσουν άμεσα προκειμένου να βρουν άλλες λύσεις- λύσεις που μπορούν να βρεθούν με τη βοήθεια ανθρώπων που ενδιαφέρονται και τους υποστηρίζουν κατά τη περίοδο της κρίσης μέχρις ότου μπορέσουν να σκεφτούν πιο καθαρά.

Μύθος: Το να μιλάς για αυτοκτονία μπορεί να βάλει σε κάποιον την ιδέα.

Γεγονός: Η κρίση και η επακόλουθη συναισθηματική δυσφορία έχουν ήδη ενεργοποιήσει τέτοιες σκέψεις σε ένα τρωτό άτομο. Η ανοικτή σας στάση και το ενδιαφέρον θίγοντας το θέμα μπορεί να βοηθήσουν στη μείωση της μοναξιάς και της αγωνίας για αυτόν που υποφέρει. Νιώθοντας λιγότερο μόνος και απομονωμένος θα νιώσει και περισσότερο ανακουφισμένος.

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε

Αρκετές αυτοκτονίες μπορούν να προληφθούν αν οι αντιδράσεις μας προς το άτομο που αντιμετωπίζει μία κρίση διακρίνονται από ευαισθησία. Αν νομίζετε ότι κάποιος που γνωρίζετε έχει τη τάση να αυτοκτονήσει, θα πρέπει:

# Διατηρήσετε τη ψυχραιμία σας. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν υπάρχει βιάση. Καθίστε και ακούστε – πραγματικά ακούστε αυτά που έχει να σας πει. Δείξτε κατανόηση και υποστήριξη.

# Θίξτε άμεσα το θέμα της αυτοκτονίας. Οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν ανάμεικτα συναισθήματα για το θάνατο και επιζητούν να τα συζητήσουν και να βοηθηθούν. Μη φοβάστε να ρωτήσετε ή να μιλήσετε άμεσα για την αυτοκτονία.

# Ενθαρρύνετε την επίλυση προβλημάτων και τις θετικές κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Θυμηθείτε πως ο άνθρωπος που βρίσκεται σε κρίση δεν σκέφτεται καθαρά. Αποθαρρύνετέ τον από το πάρει σοβαρές αποφάσεις που δεν θα μπορεί να τις αλλάξει αργότερα. Συζητείστε μαζί του για πιθανές εναλλακτικές λύσεις που μπορούν να δώσουν ελπίδα για το μέλλον.

# Παροτρύνετε το άτομο να δει το συντομότερο κάποιον ειδικό. Αναγνωρίστε ότι η βοήθεια που προσφέρετε είναι περιορισμένη και μη παίρνετε την αποκλειστική ευθύνη να το σώσετε.

http://www.psychognosia.gr/koina%20provlimata_autoktonia.htm

Δυστυχισμένα παιδιά, άρρωστοι ενήλικες

Τα δυστυχισμένα παιδιά γίνονται συνήθως άρρωστοι ενήλικες και παρουσιάζουν περισσότερες πιθανότητες να πάθουν κατάθλιψη. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν ερευνητές στη Βρετανία.

Οι ερευνητές του King’s College στο Λονδίνο ερεύνησαν τις περιπτώσεις 7.100 ατόμων που γεννήθηκαν μεταξύ του 1950 και του 1955.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι τα παιδιά που χαρακτηρίστηκαν από τους δασκάλους τους «μελαγχολικά» ή «δυστυχισμένα», ως μεσήλικες, αντιμετώπιζαν πέντε φορές περισσότερες πιθανότητες να εγκαταλείψουν την εργασία τους. Οι ερευνητές κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα αφού πρώτα εντόπισαν πολλούς από τους σημερινούς μεσήλικες, οι οποίοι αντιμετώπιζαν ψυχολογικά προβλήματα ως παιδιά.

Όπως επισημαίνουν στην επιστημονική επιθεώρηση British Journal of Psychiatry, οι 392- δηλαδή το 5,5% στο σύνολο των ερωτηθέντων- δεν μπορούσαν να εργαστούν λόγω προβλημάτων υγείας. Επίσης το 25% από εκείνους που, ως παιδιά, είχαν τραβήξει την προσοχή των δασκάλων τους εξαιτίας της αρνητικής ψυχολογική τους εικόνας, αντιμετώπιζαν μόνιμο πρόβλημα υγείας.

«Δεν μπορούμε να πούμε ότι η αρνητική ψυχολογική κατάσταση των παιδιών ευθύνεται για τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν τα ίδια άτομα στο μέλλον αλλά σίγουρα, είναι παράγοντας που συμβάλλει», επισήμανε ο επικεφαλής της έρευνας, Δρ. Μαξ Χέντερσον.

«Με βάση προηγούμενες έρευνες, υποπτευόμαστε ότι οι συγκεκριμένες ομάδες ατόμων είναι περισσότερο ευάλωτες στην κατάθλιψη».

«Τα παιδιά που είναι δυστυχισμένα και δεν δείχνουν ενδιαφέρον στο σχολείο προέρχονται συχνά από οικογένειες στις οποίες και οι γονείς δεν δείχνουν ενδιαφέρον και προσοχή και υπάρχουν στερήσεις», τόνισε από την πλευρά του ο Δρ. Άλαν Ντέιβις. «Έτσι, δεν έχουν καλές επιδόσεις στο σχολείο και, αργότερα, στη δουλειά».

Web-Only

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4504766&ct=2

Τι είναι αυτό που θέλουν οι γυναίκες;

Τι είναι αυτό που θέλουν οι γυναίκες;

Το μυστήριο της γυναικείας ερωτικής επιθυμίας ερευνούν επιστήμονες

Δημοσίευση: 31-1-2009, 19:53 Τελευταία ανανέωση: 3-2-2009, 10:56

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Νατάσα Μπαστέα

Τι επιθυμεί μια γυναίκα; Το ερώτημα αυτό που έθεσε πριν από έναν αιώνα ο Ζίγκμουντ Φρόιντ δεν έχει βρει ακόμα απάντηση. Οι έρευνες μάλιστα - πολλές και ποικίλες - που διεξάγονται τα τελευταία χρόνια, μπερδεύουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα: οι γυναίκες δείχνουν να διεγείρονται με πολύ πιο περίπλοκο τρόπο απ΄ ό,τι οι άνδρες...

Η Μέρεντιθ Τσίβερς, 36 ετών, είναι καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κουίνς στο Οντάριο, μέλος της πιο έγκυρης επιστημονικής επιθεώρησης σεξουαλικών μελετών «Αρχεία της Σεξουαλικής Συμπεριφοράς», και ασχολείται με την πορνογραφία των πυγμαίων χιμπαντζήδων.

Για την ταινία σχετικά με τη σεξουαλική ζωή των πυγμαίων χιμπαντζήδων, κατέγραψε εικόνες από ερωτικές τους συνευρέσεις και επειδή οι ήχοι που έκαναν ακούγονταν πολύ σιγανά, πρόσθεσε ερωτικές κραυγές άλλων χιμπαντζήδων.

Έδειξε την ταινία σε άνδρες και γυναίκες όλων των σεξουαλικών προσανατολισμών. Τους έδειξε επίσης ανθρώπινες σκηνές ετεροφυλοφιλικού σεξ, ομοφυλοφιλικού μεταξύ ανδρών και μεταξύ γυναικών, έναν άνδρα και μια γυναίκα να αυνανίζονται, έναν γυμνασμένο άνδρα να περπατά γυμνός στην παραλία και μια καλοφτιαγμένη γυναίκα να κάνει γυμναστική χωρίς ρούχα.

Την ώρα που οι συμμετέχοντες παρακολουθούσαν τις σκηνές αυτές στο κομπιούτερ, η Τσίβερς, όπως διηγείται στο περιοδικό των «Νιου Γιορ Τάιμς», μετρούσε τη διέγερσή τους με δύο τρόπους: αντικειμενικά και υποκειμενικά.

Τα γεννητικά τους όργανα ήταν συνδεδεμένα με ένα μηχάνημα που κατέγραφε τις αντιδράσεις και τη ροή του αίματος, ενώ οι συμμετέχοντες κατέγραφαν σε ένα χαρτί τον βαθμό στον οποίο αισθάνονταν ότι διεγείρονταν.

Οι απαντήσεις των ανδρών ήταν εύκολα κατηγοριοποιήσιμες. Οι ετεροφυλόφιλοι ερεθίστηκαν όταν έβλεπαν ερωτικές σκηνές μεταξύ ανδρών και γυναικών καθώς και μεταξύ γυναικών, τις σκηνές του αυνανισμού και τη γυμνή γυναίκα να γυμνάζεται.

Οι περισσότεροι δεν είχαν καμία αντίδραση στην ερωτική σκηνή μεταξύ ανδρών. Οι ομοφυλόφιλοι αντέδρασαν ακριβώς αντίθετα. Ούτε ένας, στρέιτ ή γκέι, δεν ερεθίστηκε από τους πυγμαίους χιμπαντζήδες. Η υποκειμενική τους άποψη, την οποία σημείωναν, συνέπεσε με τα όσα κατέγραψε το μηχάνημα. Το μυαλό και τα γεννητικά όργανα των ανδρών συμφώνησαν απόλυτα.

Το πείραμα

Με τις γυναίκες τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά.

Όποιος και αν ήταν ο σεξουαλικός προσδιορισμός που είχαν δηλώσει, έδειξαν συνολικά πολύ μεγαλύτερη διέγερση των γεννητικών τους οργάνων όταν στην οθόνη εμφανίστηκαν άνδρες με άνδρες, γυναίκες με γυναίκες και γυναίκες με άνδρες. Αντέδρασαν περισσότερο στην αθλούμενη γυναίκα από ό,τι στον άνδρα που περπατούσε.

Με τις γυναίκες, και ιδιαίτερα με τις ετεροφυλόφιλες, το μυαλό και τα γεννητικά όργανα σπανίως βρέθηκαν σε αρμονία- ήταν λες και ανήκαν σε διαφορετικά πρόσωπα. Στις σκηνές λεσβιακού σεξ οι ετεροφυλόφιλες γυναίκες έγραψαν ότι ερεθίζονται λιγότερο απ΄ ό,τι έδειξε το μηχάνημα που ήταν συνδεδεμένο με τον κόλπο τους, και με τους ομοφυλόφιλους άνδρες ακόμα λιγότερο, ενώ με τις ετεροφυλοφιλικές σκηνές πολύ περισσότερο απ΄ ό,τι έδειξε το μηχάνημα. Όταν οι σκηνές αφορούσαν άνδρα με άνδρα, οι λεσβίες απάντησαν ότι ερεθίστηκαν λιγότερο απ΄ ό,τι πραγματικά συνέβη.

Ο εγκέφαλος, τα αρρενωπά πρόσωπα και οι ορμονικές αλλαγές

Η ερωτική επιθυμία στις γυναίκες και ο λόγος για τον οποίο αρκετές δεν αισθάνονται πόθο αποτελεί αντικείμενο έρευνας από τη δεκαετία του ΄50. Ακόμα και σήμερα δεν έχει βρεθεί μια θεωρία που να απαντά σε όλα τα ερωτήματα, παρά τις πολλές έρευνες που έχουν διεξαχθεί πάνω στο θέμα αυτό.

Για παράδειγμα, όπως έδειξε μελέτη με μαγνητικό τομογράφο, οι ορμονικές αλλαγές στη διάρκεια της ωορρηξίας προκαλούν μεγαλύτερη δραστηριότητα σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου των ετεροφυλόφιλων γυναικών, η οποία ενεργοποιείται από πολύ αρρενωπά ανδρικά πρόσωπα.

Είναι βέβαιο ότι οι γυναίκες διεγείρονται από ένα πολύ πιο ευρύ φάσμα ερεθισμάτων από τους άνδρες. Άραγε οι άνδρες έχουν περισσότερες αναστολές ή περιορίζονται από το γεγονός ότι ο δικός τους ερεθισμός είναι εμφανής ενώ των γυναικών «αόρατος»; Οι επιστήμονες διαπιστώνουν ότι ακόμα δεν μπορούν να διαχωρίσουν τις πολιτιστικές από τις βιολογικές επιρροές όσον αφορά τις γυναίκες.

Στο σώμα τους

Σχεδόν το 30% των γυναικών παραπονείται για ανεπαρκή επιθυμία. Οι άνδρες σε αυτή την περίπτωση χρησιμοποιούν βιάγκρα και το ξεπερνούν. Όμως η μεγάλη δυσκολία με τις γυναίκες έγκειται στο γεγονός ότι η επιθυμία εντοπίζεται στον εγκέφαλό τους, όχι στο σώμα τους.

Τα αντίστοιχα φάρμακα μπορούν να βελτιώσουν τη ροή του αίματος και τη λίπανση του κόλπου, δεν δημιουργούν όμως συνειδητή αίσθηση επιθυμίας. Η Τσίβερς επικαλείται έρευνες που δείχνουν ότι οι άνδρες μπορούν να καταλάβουν καλύτερα από τις γυναίκες την αύξηση του καρδιακού τους ρυθμού σε στιγμές έντασης και ότι βασίζονται σε τέτοια σημάδια για να κατανοήσουν την κατάσταση, ενώ οι γυναίκες δυσκολεύονται και περισσότερο όσες γυναίκες έχουν αρνητική εικόνα για το σώμα τους.

Έτσι μπορούν να εξηγηθούν οι διαφορές των υποκειμενικών από τις αντικειμενικές παρατηρήσεις στο πείραμά της. Δεν λείπουν βέβαια και οι επιστήμονες που υποστηρίζουν ότι η γυναικεία επιθυμία δεν είναι σχετική αλλά ναρκισσιστική - κυριαρχείται από τη λαχτάρα να αποτελέσει αντικείμενο θαυμασμού και ερωτικής διάθεσης.

Ούτε ο Φρόιντ κατάφερε να δώσει απάντηση

«Αισθάνομαι σαν εξερευνητής στην άκρη ενός τεράστιου δάσους», λέει η Τσίβερς περιγράφοντας τη φιλοδοξία της να κατανοήσει τον μηχανισμό ερεθισμού και επιθυμίας των γυναικών. «Μέχρι στιγμής υπάρχει μόνο ένα μικρό μονοπάτι το οποίο όμως δεν ξέρουμε πού οδηγεί».

Και αυτή όπως και όλοι οι συνάδελφοί της προσπαθούν να λύσουν το σεξουαλικό πρόβλημα που έθεσε ο Ζίγκμουντ Φρόιντ στις μαθήτριές του πριν από έναν αιώνα: «Το μεγάλο ερώτημα που δεν έχει ποτέ απαντηθεί και δεν μπορώ να λύσω, παρά την 30χρονη έρευνά μου στη γυναικεία ψυχή, είναι: Τι επιθυμεί μια γυναίκα;».


Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο
http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=13&articleID=5572&la=1

Και το μυαλό θέλει τη… γυμναστική του

«Βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει αν δεν θέλετε να το χάσετε», παροτρύνουν οι επιστήμονες. Σύμφωνα με νέες έρευνες οι νευρικές συνάψεις συνεχίζουν το σχηματισμό τους σε όλες τις ηλικίες, αλλά μόνον όσο εμείς συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε…

Όπως αναφέρει ο Δρ Μάθιου Μπάμπλινγκ, από τη Σχολή Ψυχολογίας και Συμβουλευτικής του Πανεπιστημίου Κουίνσλαντ, δεν ευσταθεί η παλαιότερη άποψη των επιστημόνων ότι με τα χρόνια συρρικνώνεται η μάζα του εγκεφάλου έως και κατά 12% για τα ηλικιωμένα άτομα.

Ο κ. Μπάμπλινγκ, που ηγήθηκε των τελευταίων ερευνών, λέει ότι η διαδικασία της νευρογένεσης που παρατηρείται συνήθως στον ανθρώπινο εγκέφαλο κατά την παιδική και εφηβική ηλικία, μπορεί να συνεχιστεί και κατά την ενήλικη ζωή και έως τα βαθιά του γεράματα.

Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι το ανθρώπινο μυαλό αναπτύσσει νέες νευρικές συνάψεις όταν ο άνθρωπος μαθαίνει καινούρια πράγματα ή όταν αλλάζει τον τρόπο σκέψης του μετά από ψυχολογική θεραπεία. Το ίδιο συμβαίνει και όταν κάποιος βρίσκεται σε αντικαταθλιπτική αγωγή. 

Εξετάζοντας τον εγκέφαλο ατόμων πριν και μετά από θεραπευτική ψυχολογική αγωγή, διαπίστωσαν ότι ο εγκέφαλός τους είχε αρχίσει να "γεννά" νέους νευρώνες, οι οποίοι όπως εικάζουν οι επιστήμονες μπορεί να άλλαξαν και την συμπεριφορά των πασχόντων. 

Ο κ. Μπάμπλινγκ ανέφερε ότι η διαδικασία της νευρογένεσης σταματά όταν ένα άτομο πάσχει από κατάθλιψη και στόχος της φαρμακευτικής αγωγής που ξεκινά το άτομο είναι η επανέναρξή της.

Να αναφέρουμε, τέλος, ότι οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ακόμα και όταν πρόκειται για το μυαλό ηλικιωμένων ατόμων αν αυτά τα άτομα μαθαίνουν καινούρια πράγματα και "γυμνάζουν" το μυαλό τους μπορούν να το κρατήσουν υγιές και "ζωντανό" μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=11&articleID=4659&la=1

Ο κακός ύπνος είναι... αιτία διαζυγίου

Η χαρά της συμβίωσης συχνά υπονομεύεται από φαινομενικά αθώα ζητήματα, όπως το ροχάλισμα, το στριφογύρισμα στο κρεβάτι και οι συνεχείς επισκέψεις στην τουαλέτα ή στην κουζίνα για νερό. Η επαναλαμβανόμενη φύση αυτών των συνηθειών εκνευρίζει τους παρακοιμώμενους και το επακόλουθο είναι συχνά η απομάκρυνση από τη συζυγική κλίνη ενίοτε και από την οικία, σύμφωνα με την εφημερίδα «Τάιμς» του Λονδίνου. 

Πρόσφατη μελέτη σε περίπου 2.500 Βρετανούς έδειξε ότι ο ένας στους πέντε ένιωθαν περισσότερο κουρασμένοι το πρώτο πρωινό μετά το Σαββατοκύριακο απ΄ ό,τι τις άλλες καθημερινές της εβδομάδας. 

Όπως απεδείχθη, η έλλειψη ύπνου που ούτως ή άλλως τους βασάνιζε μεσοβδόμαδα, εντεινόταν το Σαββατοκύριακο λόγω καυγάδων «δια ασήμαντον αφορμήν» που είχαν με τους εξίσου κουρασμένους συντρόφους τους. 

Επειδή οι άνθρωποι ελπίζουν να περάσουν το ένα τέταρτο έως ένα τρίτο της ζωής τους παραδομένοι στην αγκαλιά του Μορφέα και επειδή η ψυχική διάθεση και η απόδοσή μας εξαρτώνται από το πόσο καλά κοιμόμαστε, οτιδήποτε διαταράσσει τον ύπνο ουδέποτε είναι ασήμαντο. 

Η έλλειψη ύπνου ή ποιοτικού ύπνου όχι μόνον οδηγεί σε οξυθυμία, μειωμένη κρίση, άγχος, νεύρα και κατάθλιψη, αλλά αυξάνει και τα ατυχήματα: το περίπου 30% των τροχαίων οφείλονται στην κόπωση των οδηγών. Επιπλέον, μελέτες έχουν δείξει πως τα ποσοστά θνησιμότητας αυτών που κοιμούνται 6 ή λιγότερες ώρες είναι κατά 30% υψηλότερα απ΄ ό,τι αυτών που κοιμούνται 7-8 ώρες. 

Άλλες μελέτες έχουν δείξει πως η έλλειψη ύπνου μάς καθιστά περισσότερο ριψοκίνδυνους, επειδή διαταράσσεται τόσο πολύ η κριτική ικανότητά μας ώστε στην ουσία δεν ξέρουμε τι κάνουμε. 

Γι΄ αυτόν τον λόγο, η αντιμετώπιση κάθε ζητήματος που διαταράσσει τον ύπνο μας έχει ζωτική σημασία - και αν το πρόβλημα δεν επιλύεται, καλό είναι να ζητείται η συμβουλή ενός ειδικού που ενδέχεται να χορηγήσει ακόμα και υπνωτικά φάρμακα. 

Δημοσίευση: 22-1-2009
   
Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία

Τι είναι ο ύπνος

Μέχρι πριν μερικές δεκαετίες, ο ύπνος θεωρείτο ότι ήταν μια παθητική κατάσταση της καθημερινής μας ζωής χωρίς ενεργό δραστηριότητα. Σήμερα ξέρουμε ότι όταν κοιμόμαστε ο εγκέφαλός μας είναι πολύ ενεργός.
Ο ύπνος επηρεάζει τις καθημερινές μας δραστηριότητες. Οι λειτουργικές μας ικανότητες, η σωματική και ψυχική μας κατάσταση επηρεάζονται με πολλούς τρόπους από τον ύπνο μας. 
Υπάρχουν ακόμη πολλοί ανεξερεύνητοι τομείς που τώρα η επιστήμη αρχίζει να κατανοεί και που έχουν σχέση με τις επιδράσεις του ύπνου στη ζωή μας.
Ο ύπνος ελέγχεται από ομάδες νευρώνων που βρίσκονται στο στέλεχος του εγκεφάλου. Οι νευρώνες αυτοί παράγουν χημικές ουσίες, όπως η σεροτονίνη και νορεπινεφρίνη, που ανήκουν στην κατηγορία των νευροδιαβιβαστών.
Το κατά πόσο θα κοιμόμαστε ή θα είμαστε ξύπνιοι, ελέγχεται από τους νευροδιαβιβαστές. Οι ίδιες ουσίες ρυθμίζουν και ποια μέρη του εγκεφάλου θα λειτουργούν αδιάκοπα ενώ θα κοιμόμαστε.
Μια άλλη ουσία που ονομάζεται αδενοσίνη, φαίνεται ότι αυξάνεται μέσα στο αίμα όταν παραμένουμε συνέχεια άγρυπνοι. Η ουσία αυτή προκαλεί νύστα. Όταν κοιμηθούμε η ουσία αυτή διασπάται με αποτέλεσμα η συγκέντρωση της μέσα στο αίμα να μειώνεται.
Κατά τη διάρκεια του ύπνου περνούμε από 5 διαφορετικά στάδια:
Στάδιο 1 
Είναι το πρώτο στάδιο που είναι η φάση του ελαφριού ύπνου. Βρισκόμαστε κατά τη φάση αυτή μεταξύ ύπνου και ξύπνιου και μπορούμε να ξυπνήσουμε εύκολα. Τα μάτια κινούνται πολύ αργά και η μυϊκή δραστηριότητα επιβραδύνεται σημαντικά. 
Πολλοί νιώθουν στη φάση αυτή ξαφνικές μυϊκές συσπάσεις, που αποκαλούνται μυοκλονίες του ύπνου. Οι ξαφνικές αυτές κινήσεις είναι παρόμοιες με αυτές που μας συμβαίνουν όταν νιώσουμε κάποιο τρόμαγμα.
Όταν κάποιος ξυπνήσει στο στάδιο 1 θυμάται αποσπασματικές οπτικές εικόνες.
Στάδιο 2 
Στο στάδιο 2 οι κινήσεις των ματιών σταματούν.
Τα ηλεκτρικά κύματα του εγκεφάλου που καταγράφονται από το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, γίνονται πιο αργά με παρουσία σποραδικών εξάρσεων ταχέων κυμάτων. 
Στάδιο 3 
Στο στάδιο 3 εμφανίζονται κύματα που είναι εξαιρετικά αργά που ονομάζονται κύματα δέλτα. Μεταξύ των κυμάτων δέλτα εμφανίζονται διάσπαρτα κύματα που είναι πιο μικρά και πιο γρήγορα. 
Στάδιο 4 
Στο στάδιο 4 ο εγκέφαλος παρουσιάζει σχεδόν μόνο κύματα τύπου δέλτα. 
Τα στάδια 3 και 4 αποκαλούνται τα στάδια του βαθιού ύπνου. Στον βαθύ ύπνο δεν υπάρχει μυϊκή δραστηριότητα ούτε κινήσεις των ματιών.
Είναι πολύ δύσκολο να ξυπνήσει κάποιος όταν βρίσκεται στα στάδια αυτά. Εάν κάποιος ξυπνήσει στη φάση αυτή, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί, νιώθει αδύναμος και αποπροσανατολισμένος για τα μερικά λεπτά που ακολουθούν το ξύπνημα.
Μερικά παιδιά κατά τη φάση του βαθιού ύπνου, μπορεί να παρουσιάσουν ενούρηση, εφιάλτες ή ακόμη νυκτοβασία.
Στάδιο 5: Η φάση των γρήγορων κινήσεων των ματιών (REM, Rapid Eye Movement) 
Όταν φτάσουμε στο στάδιο 5 του ύπνου, που είναι η φάση των γρήγορων κινήσεων των ματιών (REM, Rapid Eye Movement), η αναπνοή γίνεται γρήγορη, ακανόνιστη και ελαφριά. Τα μάτια παρουσιάζουν απότομες κινήσεις προς διάφορες κατευθύνσεις. Οι μυς των άνω και κάτω μελών μας, παραλύουν προσωρινά. Ο ρυθμός της καρδίας και η αρτηριακή πίεση αυξάνονται. Οι άνδρες στη φάση αυτή παρουσιάζουν στύση.
Όταν οι άνθρωποι ξυπνούν στην φάση REM, περιγράφουν περίεργες και μη λογικές ιστορίες που στην ουσία είναι τα όνειρα.
Ένας πλήρης κύκλος του ύπνου περιλαμβάνει και τα 5 στάδια. Η συνολική διάρκεια ενός κύκλου του ύπνου διαρκεί από 90 έως 110 λεπτά κατά μέσο όρο. Το πρώτο στάδιο REM, στο οποίο δημιουργούνται τα όνειρα, συμβαίνει περίπου σε 70 έως 90 λεπτά μετά από το αποκοίμισμα. 
Οι πρώτοι κύκλοι του ύπνου, περιέχουν μικρές περιόδους REM (στάδιο 5) και μεγαλύτερες περιόδους βαθιού ύπνου (στάδια 3 και 4). 
Όσο προχωρά η νύκτα τόσο αυξάνεται και η περίοδος των σταδίων REM και μειώνεται ο βαθύς ύπνος. Κατά τις αυγινές ώρες, το περισσότερο μέρος του ύπνου αποτελείται από τον ελαφρύ ύπνο και από περιόδους REM.
Η νικοτίνη και το αλκοόλ διαταράσσουν τα κανονικά στάδια του ύπνου. Η καφεΐνη διεγείρει τον εγκέφαλο διότι επηρεάζει τους νευροδιαβιβαστές που ρυθμίζουν τον ύπνο.
Ορισμένα ψυχοτρόπα φάρμακα επηρεάζουν το στάδιο REM. Το στάδιο αυτό είναι απαραίτητο για την ξεκούραση και είναι στο στάδιο αυτό που λαμβάνουν χώρα τα όνειρα. 
Ο οργανισμός έχει απόλυτη ανάγκη του ύπνου τύπου REM. Εάν για διάφορους λόγους οργανισμός στερηθεί του ύπνου τύπου REM, τότε την επόμενη φορά που αποκοιμηθεί θα πάει πιο γρήγορα στο στάδιο REM, μειώνοντας τη διάρκεια των υπόλοιπων σταδίων.
Οι άνθρωποι που υποβάλλονται σε γενική αναισθησία ή είναι σε κώμα δεν κοιμούνται όπως πολλοί νομίζουν. Η εγκεφαλική δραστηριότητα όπως καταγράφεται στο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, δείχνει αργά και αδύναμα κύματα και όχι την πολύπλοκη δραστηριότητα που καταγράφεται κατά τον ύπνο. 

Βιβλιογραφία: 

National Center on Sleep Disorders Research

 
   
Η ψυχολογία του κλάματος: Γιατί κλαίμε και ποιες οι συνέπειες;
16-12-2008
Σχετική ιστοσελίδα: http://www.medlook.net/article.asp?item_id=2783


Σε όλους μας έχει τύχει να κλάψουμε. Μια έντονη συγκινησιακή φόρτιση που προκύπτει από διάφορες καταστάσεις όπως η απώλεια ενός αγαπημένου πρόσωπου, η διάλυση μιας προσφιλούς σχέσης ή ένα άλλο γεγονός που συνοδεύεται από έντονο στρες.

Το κλάμα χαρακτηρίζει κάθε φάση της ζωής των ανθρώπων από τη βρεφική ηλικία έως την ενηλικίωση και σε όλα τα σημαντικά γεγονότα της ζωής μας από το γάμο και τις γεννήσεις έως το θάνατο. 

Η δυνατότητα του κλάματος είναι αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης. Όμως πόσο σημαντικό είναι το κλάμα για την ψυχική και σωματική μας υγεία, για την ευεξία μας; 

Μετά από το κλάμα πολλοί άνθρωποι συνήθως νιώθουν καλύτερα. Παράλληλα ηρεμίζουν και βλέπουν τα πράγματα με μια άλλη, καλύτερη προοπτική.

Το λαϊκό αίσθημα είναι ότι το κλάμα στους ενήλικες προσφέρει ανακούφιση. Μια ανάλυση δημοφιλών εκλαϊκευμένων άρθρων που δημοσιεύτηκαν τα τελευταία 140 χρόνια, δείχνει ότι το 90% των άρθρων αυτών υποστηρίζουν ότι το κλάμα είναι ωφέλιμο. Μάλιστα προειδοποιούν τους αναγνώστες ότι η καταστολή του κλάματος μπορεί να έχει δηλητηριώδεις επιδράσεις στην ψυχή και στο σώμα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί το κλάμα προσφέρει ανακούφιση; Εκτός από το ωφέλιμο κλάμα υπάρχει και κλάμα με αρνητικές συνέπειες;

Σε μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια για να απαντηθούν τα εν λόγω ερωτήματα, ψυχολόγοι από το πανεπιστήμιο της Φλώριδας μελέτησαν λεπτομερώς 3000 περιστατικά εμπειριών ανθρώπων που κλαίγαν. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα ωφελήματα που προσφέρει το κλάμα εξαρτώνται πλήρως από τι το προκάλεσε, την προσωπικότητα και το συναισθηματικό κόσμο αυτού που κλαίει, το πότε και που συνέβηκε.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που έλαβαν μέρος δήλωσαν ότι αισθάνθηκαν βελτίωση της συναισθηματικής τους κατάστασης μετά από το επεισόδιο κλάματος. Ωστόσο περίπου 33% των συμμετεχόντων δήλωσαν ότι δεν είχαν βελτίωση της διάθεσης τους και 10% δήλωσαν ότι ένιωσαν χειρότερα μετά από το κλάμα.

Η έρευνα έδειξε επίσης ότι τα άτομα που κλαίνε και λαμβάνουν κατά το επεισόδιο του κλάματος στήριξη από άλλους, είχαν περισσότερες πιθανότητες να αισθανθούν καλύτερα μετά από το επεισόδιο του κλάματος.

Η μελέτη των περιστατικών αυτών έγινε σε πραγματικές συνθήκες και όχι σε πειραματικές συνθήκες σε εργαστήρια. Οι εργαστηριακές συνθήκες στη μελέτη του κλάματος έχουν περιορισμούς όσον αφορά στα ευρήματα σε σχέση με τις ψυχολογικές τους επιδράσεις. Τα συναισθήματα αυτών που κλαίνε σε πειραματικό περιβάλλον επηρεάζονται από τις συνθήκες διεξαγωγής των δοκιμασιών.

Η πειραματική μελέτη σε εργαστήρια των επεισοδίων κλάματος μπορεί να μην είναι στο συναισθηματικό τομέα αντιπροσωπευτική της πραγματικής κατάστασης όμως προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για τις σωματικές επιδράσεις του κλάματος. Έχουν για παράδειγμα καταγραφεί επιδράσεις που σχετίζονται με μεγαλύτερη ηρεμία του ατόμου όπως μείωση του ρυθμού αναπνοής. Βιώνουν όμως και δυσάρεστο στρες με διέγερση, αύξηση του ρυθμού της καρδίας και της εφίδρωσης. 

Εκείνο που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι το ότι τα ηρεμιστικά φαινόμενα συμβαίνουν μετά από τις σωματικές αντιδράσεις του στρες που συνοδεύουν το κλάμα. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι θυμούνται κυρίως τις ανακουφιστικές επιδράσεις του κλάματος αντί τις δυσάρεστες.

Οι έρευνες δείχνουν επίσης ότι τα άτομα με αγχώδεις ή άλλες διαταραχές της ψυχολογικής τους διάθεσης έχουν λιγότερες πιθανότητες να επωφεληθούν από τις ευεργετικές επιδράσεις που παρατηρούνται μετά από το κλάμα. Τα άτομα που παρουσιάζουν αλεξιθυμία αισθάνονται χειρότερα μετά από επεισόδια κλάματος.

Η αλεξιθυμία χαρακτηρίζεται από τη δυσκολία του ατόμου να κατανοήσει τον εσωτερικό συναισθηματικό του κόσμο και να εκφράσει τα συναισθήματα του. Η δυσκολία που έχουν οι άνθρωποι με αλεξιθυμία για να κατανοήσουν τον εσωτερικό τους συναισθηματικό κόσμο, τους εμποδίζει με βάση τις γνωστικές τους δυνατότητες να μετατρέψουν μια θλιβερή εμπειρία σε κάτι θετικό.

Συνοπτικά βλέπουμε ότι το ανθρώπινο κλάμα είναι μια πολύπλοκη υπόθεση. 

Υπάρχει ετερογένεια στις επιδράσεις του κλάματος που μπορεί να είναι θετικές ή αρνητικές και σωματικές ή ψυχικές. Οι επιδράσεις εξαρτώνται από την προσωπικότητα, το συναισθηματικό κόσμο του ατόμου που κλαίει και από τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες το κλάμα συμβαίνει.