He is extra special

 This blog is 12 years old now. I never thought I'd still be writing in it, albeit very rarely.

Νηπιαγωγαααααααααψψψψουου

Φέτος η κορούλα μου πήγε για πρώτη φορά στο νηπιαγωγείο. Όλα καλά ευτυχώς, της άρεσε πάρα πάρα πολύ. Από τις πρώτες μέρες έμαθε τραγουδάκια, άρχισε να μαθαίνει να μοιράζεται τα παιχνίδια της. Το πρόγραμμα του νηπιαγωγείου είναι ενδιαφέρον και είναι όμορφο να τη βλέπω να ανοίγει σιγά-σιγά τα φτερά της με την πρώτη της κοινωνικοποίηση μακριά από την οικογένεια της.

Η μαμά και το αγόρι της

Στο τελευταίο επεισόδιο των Friends την ώρα που βλέπει για πρώτη φορά το νεογέννητο αγοράκι της η Μόνικα του λέει "θα σ΄αγαπάω τόσο που καμιά γυναίκα δε θα ΄ναι ποτέ αρκετά καλή για σένα".
Είναι τρομερά αστείο φυσικά και σε κάνει να γελάς, αλλά εμπεριέχει μια μεγάλη αλήθεια μέσα της αυτή η κουβέντα, πως οι μαμάδες έχουν συνήθως μια δυνατή, αποκλειστική και καμιά φορά οιδιπόδεια σχέση με τα αγόρια τους. Πολύ διαφορετική από τη σχέση με τις κόρες τους.

Ο πατέρας είναι εξίσου σημαντικός με τη μητέρα

Διάβασα αυτό το άρθρο που έγραψε μια εγγλέζα, η οποία πιστεύοντας ότι μπορούσε να διαλέξει πότε θα αποκτήσει παιδιά έφτασε να'ναι τώρα πάνω από 40 και να έχει ανακαλύψει πια ότι δεν είναι έτσι όπως τα νόμιζε τα πράγματα. 

Αυτό που με προβλημάτισε όμως ήταν ένα σχόλιο από κάτω, που απ'τη μια δε δείχνει καθόλου

κατανόηση στο πρόβλημα της, αλλά απ'την άλλη είναι απόλυτα ειλικρινές όσο κι αν αυτή η ειλικρίνεια πονά. Λέει με λίγα λόγια ότι οι γυναίκες που ήταν στα 20 και τα 30 τους τη δεκαετία του '90 πίστευαν ότι μπορούν να τα έχουν όλα, και καριέρα και οικογένεια όταν θα έπερναν την απόφαση αυτές. Κάποιοι επιστήμονες προσπάθησαν να τους πουν ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα, αλλά οι φεμινίστριες τους επιτέθηκαν και δεν άφησαν να ακουστεί ο αντίλογος.

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!

Έχω ένα σωρό κείμενα στο πρόχειρο, ένα σωρό ιδέες στο μυαλό αλλά ελάχιστο χρόνο να γράψω κι έτσι το μπλογκακι μου έμεινε μοναχούλι για καιρό. Έκλεισε και τα πεμπτα του γενέθλια αλλά δεν του ευχήθηκα τίποτα φέτος. Υπάρχει χρόνος ευτυχώς γιατί είναι σ΄αυτό το μήνα που γιορτάζει οπότε να ζήσει και του χρόνου ελπίζω να βρω πιο πολύ χρόνο να γράφω... 

Πλατς! Πλιτς!

Υπάρχει καλύτερη εμπειρία από το να βλέπεις το παιδάκι σου να τρέχει ευχαριστημένο και γελαστό στην παραλία; Νομίζω δύσκολα θα βρεις μια αυθόρμητο, γάργαρο γέλιο από το γέλιο ενός μωρού που παίζει και εξερευνά. 

photo from the www.babynameregistry.info

Παντού μαζί; Ω ναι.. ΠΑΝΤΟΥ....!

Που πάει ακόμα και ο βασιλιάς μόνος του;
Mα στο ίδιο μέρος που ο γονιός που'χει παιδιά κάτω των 4 δεν πάει ποτέ μόνος...

photo from Parenting from the toilet

Ο μεγαλύτερος ήρωας των παιδιών κι άλλα "παραμύθια"

Να κάποιες αλήθειες που κάθε γονιός είναι καλό να’χει υπόψη του:

1) Είσαι ο μεγαλύτερος ήρωας των παιδιών σου.....τουλάχιστον μέχρι να φτάσουν στην εφηβεία.. κι αρχίσουν ν’ανακαλύπτουν ότι είσαι άνθρωπος, με ελαττώματα και λάθη.

2) Κάθε ένας από μας παλεύει για να κάνει το καλύτερο για τα παιδιά του/της. Όλοι μας κάποια στιγμή αμφισβητούμε τις επιλογές μας, δεν είμαστε σίγουροι αν αυτό που διαλέξαμε για το παιδί μας είναι το καλύτερο.

Η αγάπη της μάνας και η ελευθερία να πετάξεις ψηλά

Πριν γίνεις μαμά κανένας και καμιά (ό,τι κι αν σου πει, όπως κι αν το πει) δε σε προετοιμάζει για τα συναισθήματα, για την απόλυτα δυνατή αγάπη που αισθάνεσαι για το παιδάκι σου. Ευχαριστώ καθημερινά το Θεό που μου έστειλε το κοριτσάκι μου γιατί αν δε γινόμουν μαμά ποτέ δεν θα μπορούσα να αισθανθώ την ανιδιοτελή, δυνατή αγάπη που νιώθω για το μωράκι μου.

Δεν είναι ότι δεν αγαπάς και πριν γίνεις γονιός. Απλά το βάθος της αγάπης, η δύναμη, είναι σε εντελώς άλλη κατηγορία, δύναμη, ένταση, από οποιαδήποτε άλλη αγάπη έχω αισθανθεί ποτέ.

How a mother's love alters the child's brain

Χαρά κόντρα στην απαισιοδοξία

Από τον καιρό που έχει να κάνω καμιά μπλογκοτσαρκά στην μπλογκογειτονιά μπλογκς έκλεισαν δυστυχώς, άλλα ανανέωσαν πλήρως την εμφάνιση τους, όπως της Γιαγιάς Αντιγόνης, μια χαρά ζωντανή, ακμαία και ανοιξιάτικη τη βρίσκω τη μπλογκόσφαιρα μας ;)

Εγώ εδώ να παλεύω με τη σκόνη στην ατμόσφαιρα και να χάνω πανηγυρικώς καθημερινά, με μάτια που κλάινε, μύτη που γαργαλιέται και απίστευτα συνεχόμενα φταρνίσματα.

Η μικρούλα μας μεγάλωσε και πια περπατά, ενιότε και τρέχει και σκουντουφλά και πέφτει. Τώρα που είναι πιο ανεξάρτητη είναι και πιο χαρούμενη. Γεγονός που δείχνει πιστεύω ότι τους περιορισμούς ο άνθρωπος από τα γεννοφάσκια του δεν τους γουστάρει καθόλου. -

(Sunny Summer Day Fine Art Lori411)

Πάμε βολτίτσα στο πάρκο:

Στην περιοχή που μετακομίσαμε έχει ένα σωρό πάρκα, ένα σε κάθε γειτονιά και είναι πολύ καλή ευκαιρία να παίρνουμε τη μικρούλα για κούνια-μπέλα-όμορφη-κοπέλα. Την πρώτη φορά που την πήραμε ήταν τόσο μικρή που καλά καλά δεν μπορούσε να κρατηθεί απ’την αλυσίδα της κούνιας. Τώρα έχει γίνει εξπέρ και γυρίζει το κεφαλάκι της και πίσω της να βλέπει τα άλλα παιδάκια που παίζουν γύρω της.

Της αρέσει πάρα πολύ να βλέπει τα άλλα παιδάκια και τους γονείς τους κι έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στους μπαμπάδες. Ειδικά αν είναι μελαχρινοί και ψηλοί σαν τον μπαμπά της δεν γλυτώνουν τα χαμόγελα και τις φωνούλες.

Άκου τη διαίσθηση σου!..

Η επιλογή παίδιατρου όταν είσαι έγκυος είναι περίεργη εμπειρία. Όταν πας την πρώτη φορά προφανώς το βρεφάκι είναι ακόμα μέσα σου και όσες συμβουλές κι αν ακούσεις για να εμπιστεύεσαι τα έντσικτα σου μερικές φορές μπορεί να'ρθει η λογική να στα χαλάσει όλα.

Αυτό τουλάχιστον συνέβηκε σε μένα όταν πήγα για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια (πήγαινα σε παίδιατρο όντας παιδί φυσικά) σε παιδίατρο. Είδα το ιατρείο του στο δρόμο για το σπίτι μια μέρα. Βρήκα την ιστοσελίδα του που ήταν γεμάτη επιστημονικά άρθρα και θεωρίες που πλησίαζαν αρκετά σε αυτά που πίστευα ότι ήταν καλύτερο για το παιδάκι μου και έκλεισα ραντεβού να τον επισκεφτώ έγκυος ώστε να είναι παρόν στην γέννηση της κορούλας μου.

Σου μοιάζει όχι όχι.. ΤΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ;!

Από τότε που γέννησα όταν πάω κάπου με τη μικρή όλοι κι όλες την κοιτάνε για λίγο και μετά μου λένε "δε σου μοιάζει" ή "σου μοιάζει λίγο". Η πρώτη (εκτός οικογένειας) που έκανε τέτοια κουβέντα ήταν μια γνωστή που μου λέει "σόρρυ κι όλας αλλά δε σου μοιάζει καθόλου, μάλλον σου έμεινε ο κόπος". Της λέω κι εγώ "το ξέρω μοιάζει στον μπαμπά της" για να μου απαντήσει "λυπάμαι". Έμεινα και την κοίταγα. Τι στο καλό εννοούσε; Ό,τι έμεινα έγκυος και απέκτησα παιδί μόνο και μόνο για να μου μοιάζει κι αφού δε μου μοιάζει κοπίασα άδικα;

Δηλαδή αν κάνεις ένα παιδί που δεν έχει τα χαρακτηριστικά σου χάνεις κάτι; Σου λείπει κάτι;

Που το πας το κουταλάκι;

Η μικρή ζουζού κρατά ένα κόκκινο πλαστικό κουταλάκι ψηλά στο μικρό της χεράκι και τρέχει με το αυτοκινητάκι της σε όλο το σπίτι. Από τότε που της πήραμε το αυτοκινητάκι έκανε τρελλές προόδους με αποτέλεσμα τώρα να κυκλοφορεί με άνεση όπου θέλει. Στις αρχές θυμάμαι τη βάλαμε μέσα και ούτε να κουνηθεί ούτε τίποτα. Της πατούσαμε τα κουμπάκια και κοίταγε με περιέργεια και έκπληξη τα φωτάκια του. Τώρα έχει μάθει όλα τα τραγουδάκια, πατά τα κουμπάκια, κουνά τους λεβιέδες και γενικά "οδηγά" πολύ καλά. Έτοιμη για βρεφικό δίπλωμα είναι!

βολτίτσα

αργία σήμερα και θέλω να πάω στο ικέα για βόλτα και ίσως αγορά quilt αλλά το μωράκι που ήταν προφανώς κουρασμένο κοιμάται του καλού καιρού το γλυκό μου κι έτσι την περιμένω να ξυπνήσει, να φάει για να πάμε.

Τα δύο πρώτα δοντάκια*

Μετακομίσαμε, πήγα πίσω δουλειά, δεν είχαμε και ιντερνετ - χάθηκα απ'τα μπλογκ εντελώς δυστυχώς. Ελπίζω να επανακάμψω τώρα που επανασυνδεθήκαμε στο σπίτι επιτέλους!

 

Γράφω με το μωράκι μου δίπλα μου να πιέζει τα πλήκτρα και να με κλωτσά. Ακούμε το Έρωτα μου αγιάτρευτε και γουστάρουμε. Μου τραβά το ποντίκι τώρα και αν δείτε τίποτα περίεργο στο κείμενο να ξέρετε είναι το ζουζουνί μου :)

Έτσι που λέτε αλλαγές κάμποσες στη ζωή μας τον τελευταίο καιρό και ακόμα προσπαθούμε να προσαρμοστούμε. Νομίζω το μωράκι έχει προσαρμοστεί καλύτερα απ'τους μεγάλους αλλά ακόμα αρχή είναι που θα πάει θα το πετύχουμε κι εμείς κάποια στιγμή. Κάθε αρχή και δύσκολη δε λένε; Ε λοιπόν αν τα δύσκολα έφυγαν έχουμε πιο εύκολες καταστάσεις μπροστά μας.

Σεπτέμβης.. όμορφος μήνας!

Ξεχάστε ό,τι έλεγα κι έγραφα εδωμέσα πέρυσι, φέτος όλα είναι αλλιώς και βλέπω το φθινόπωρο με καλό μάτι και δεν το κρυβω ανυπομονώ να έρθει. Φέτος ισχύει αυτό που έλεγε η Τουλίπα τέτοια εποχή πριν ένα χρόνο, πως ο Σεπτέμβρης είναι η αρχή μιας νέας χρονιάς, με αλλαγές, νέα ξεκινήματα, λίγο άγχος και πολλή χαρά.

Τι είναι αυτό που αν δεν το κάνεις μπορεί να πεθάνεις;

Μπορεί ο νους σας να πήγε στο πονηρό..
Και ως γνωστό όπως όταν δεν κάνεις σεξ μιλάς γι'αυτό έτσι κι εγώ αφού δεν κοιμάμαι θα μιλήσω για τον ύπνο.
Κάποτε στην εφηβεία μου κοιμόμουν πολυυυυυυυυυυυυυυ. Με τις ώρες. Για να με ξυπνήσουν οι γονείς μου έπρεπε να κάνουν μεγάλο σαματά. Πόσες φορές δεν έχασα το σχολείο γιατί.. κοιμόμουν χιχι

Σε όλες τις μανούλες!

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα δίνω ένα γλυκό φιλάκι στη μαμά μου κι ένα λουλούδι που τα λατρεύει. 

Φέτος για μένα αυτή η γιορτή είναι ιδιαίτερη και ξεχωριστή αφού για πρώτη φορά με βρίσκει κι εμένα μανούλα.

Θέλω να αγκαλιάσω το μωράκι μου, να το φιλήσω γλυκά και να το ευχαριστήσω που ήρθε στη ζωή μου και με έκανε μαμά.

Να χαίρεστε τις μανούλες σας όλοι κι όλες. 

Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που σας αγάπησε πιο πολύ. 

Το λέω με απόλυτη βεβαιότητα γιατί αισθάνομαι τόση αγάπη για το μωράκι μου που δεν έχω νιώσει ούτε θα ματανιώσω ποτέ στη ζωή μου.

Eύχομαι σε όλες τις μανούλες να χαρούν αυτή τη γιορτή!

Τι μπορεί να σκεφτεί ένα καμμένο μυαλό;

Θέλω να γράψω νέο ποστ τώρα που βρήκα ώρα αλλά τα θέματα που γυρίζουν στο μυαλό μου όταν δεν έχω χρόνο να γράψω με έχουν εγκατελείψει μυστηριωδώς κι έτσι είπα να γράψω ό,τι μου κατεβεί κι όπου βγει.

Οι εκλογές... ωραίο "θρίλερ" αλλά πιο σημαντικό η Γιουροβίζιον που πλησιάζει :ΡΡΡ

Πόσες αναλύσεις μπορέις να παρακολουθήσεις πριν το κάψεις το μυαλουδάκι σου; Κι αν είναι και λίγο μυαλό σαλάτα απ'τα ξενύχτια και την έλλειψη ύπνου πιστέψετε με αυτή τη στιγμή που σας γράφω είναι καμμένο ήδη απ'τις αναλύσεις που ακούω φανατικά από προχθές.