Κι όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω +

Ένα κείμενο που γράφτηκε, προγραμματίστηκε και μπήκε στη φορμόλη, για να φυλαχθεί. 

Δεν χρειάζεται να πω, ούτε να πείσω, ούτε καν να πληροφορήσω. 

Ο Αύγουστος εντός μου;

Έχω κάποια χρόνια να γράψω ποστ μήνα Αύγουστο και ψάχνοντας είδα ότι τελευταία φορά ήταν το 2022 που είχα γράψει αυτό εδώ. 

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πολλά έχουν μείνει τα ίδια αν και μέσα μου έχουν αλλάξει όλα.

Τώρα εάν άλλαξαν στο καλύτερο, ή στο μη καλύτερο, είναι ένα αναπάντητο θέμα. 

Mi manchi

Μου λείπεις τόσο πολύ, τόσο απερίγραπτα, αφάνταστα, αδιάκοπα, ασταμάτητα, που δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν πόσο. 

Κι όσο κι αν κρατιέμαι κι όσο κ αν σωπαίνω κάποια στιγμή τα λόγια σαν χιονοστιβάδα ξεχύθηκαν κι ανέβηκε ένα κείμενο. Κι ο καημός με πλημμύρισε με όνειρα που κι ακόμα και κατά τη διάρκεια που τα έβλεπα, με βασάνιζαν και δεν ικανοποιούσαν απολύτως τίποτα. 

Αλλά.. αλλά μετά άλλαξα γνώμη, έχασα το θάρρος μου, ή το μετάνιωσα, ή θέλησα να το διατυπώσω καλύτερα, ή απλά ήταν υπερβολικά..

Ανείπωτος ο έρωτας

 Ο Αλμπέρ Καμυ είχε πει:

"Πρέπει να έχει κανείς έναν έρωτα, έναν μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει άλλοθι στις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας."

It's in the eyes

Your eyes; oh my god how could I ever begin to explain what those eyes have done.

Για σένα;

Πόσο με ευχαριστεί να γράφω για σένα, κυρίως επειδή με αυτό τον τρόπο περνώ χρόνο μαζί σου στο μυαλό μου, αλλά υπάρχει μια πιθανότητα να διαβάσεις κάποτε αυτά που γράφω. Έτσι δεν είναι το ίδιο με το ημερολόγιο ή το κλειδωμένο μπλογκ ή οτιδήποτε άλλο.

Αθήνα μαζί

Βρήκα παλιό μπλογκ που το έχω παρατήσει για χρόνια πια και ανακάλυψα πως ξεπέρασα ένα έρωτα που τότε με βασάνιζε. Γράφοντας τον ξεπέρασα. Κι αφού δεν έχω άλλο τρόπο να ξεπεράσω όλη αυτή την τρικυμία των συναισθημάτων που με κατακλύζουν θα αρχίσω πάλι να γράφω.

Listen to the pouring rain!

Μπορεί να μας ακούσει και να'ρθει η βροχούλα. 
Δε θέλουμε καλέ να πνιγούμε. 
Όχι όχι.
Λίγη βροχούλα καλή θα 'τανε.
Έτσι για να μη νομίζουμε ότι πάμε για καλοκαιράκι βρε.
Κάνε μας τη χάρη καλό συννεφάκι και κατέβα μια βόλτα από δω.
Άντε αρκετά έριξες εκεί στας βόρειας χώρας.
Κάνε και μια βόλτα από δω.
Και θα δεις αγάπες που θα βρεις.
Όχι σαν εκεί που σε παίρνουν για δεδομένο.
Εδώ εμείς έχουμε δεδομένο τον ήλιο.
Μας λάμπει βλέπεις 360 μέρες το χρόνο επί των κεφαλών μας.

Ενώ τα σύννεφα είναι πως να το πω; Πολυτέλεια βρε παιδάκι μου.
Άντε άντε κοπιάστε κι έχουμε να σας δούμε καιρό.
Θα σας τρατάρουμε ό,τι τραβά η ψυχή σας.
Θα σας δώσουμε και μια αναπαυτική πολυθρόνο για νανάκια.
Όλα παράδεισο για σας καλά μου συννεφάκια.

Αν τελικά δεν έρθετε πολύ θα λυπηθώ σας το λέω.
Θα σας κρατήσω μούτρα μέχρι του χρόνου.
Δε γίνεται να κάνετε την εμφάνιση σας κάθε διετία και βάλε.
Συνέλθετε!

Μέχρι να τ'αποφασίσετε να 'ρθειτε έχουμε τουλάχιστον 
βροχούλα τεχνητή στο βίντεο...

ΥΓ. Λάλησα μάλλον απ'την ανοβρία και τη ζέστη! Λέτε να τα πείσω να μας κατεβούν;
Τέτοια αναμονή μου θύμισε το "Περιμένοντας τους βαρβάρους" του Καβάφη..

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

απ'το wikisource

Θέλεις να γίνεις κομμώτρια;

Θυμάστε στο ποστ με τα παιδικά μας παιχνίδια που πολλές από μας δηλώσαμε την διακαή επιθυμία μας να γίνουμε κομμώτριες; Ε λοιπόν τώρα μπορούμε! Ανέξοδα, χωρίς καταστοφή μαλλιών και επιθέσεις από απογοητευμένους πελάτες μπορούμε να κόψουμε, να βάψουμε, να στυλιζάρουμε όπως γουστάρουμε τα μαλιά ηλεκτρονικών κοριτσιών πρόθυμων να υποστούν όλες τις αστοχίες μας. Απλά αν δεν τα καταφέρουμε θα μας πουν ένα "bad job" και ξαναδοκίμασε κι αυτό ήταν όλο. Ούτε αγωγές, ούτε κλάματα, ούτε τίποτα!

Οι οδηγίες είναι απλές αλλά θα σας τις μεταφράσω για όσους δεν καταλαβαίνουν αγγλικά: υπάρχουν δύο τρόποι να παίξετε το παιχνίδι. Ο ένας είναι να πατήσεις πάνω στα κοριτσίστικα πρόσωπα και να προσπαθήσεις να κάνεις το χτένισμα που υπάρχει στη φωτογραφία. Ο άλλος είναι να πατήσεις στο "design" και να κάνεις μια κουπ όπως τη φαντάζεσαι εσύ. Όταν την κτενίζεις βάσει σχεδίου έχεις χρονικό όριο για να τελειώσεις, ενώ όταν δημιουργείς ένα αριστούργημα έχεις όσο χρόνο θες για να δημιουργήσεις!

Στη φώτο μια από τις δικές μου δημιουργίες για να τη θαυμάσετε! Ποια θέλει να της την φτιάξω; Προσφέρομαι δωρεάν καλέ! Όποια θέλει να μη διστάσει να μου πει!

Απ'τις δοκιμές που έχω κάνει είδα ότι αυτές που προσπαθείς να αντιγράψεις τις φωτογραφίες σπάνια ευχαριστιούνται (τα στριμμένα παλιοκόριτσα!) ενώ όταν κάνεις εσύ τα δικά σου δημιουργικά διαβήματα επί των κεφαλών τους όλες είναι μια χαρά ευχαριστημένες! :)))))

Λοιπόν το λινκ είναι αυτό: http://www.mindjolt.com/games/perfect-hairdresser και μπορείτε να παίξετε χωρίς εγγραφή χωρίς τίποτα.

Καλή διασκέδαση και πάλι σε όλες τις wanna-be κομμώτριες!

ΥΓ. Σημαντική λεπτομέρια για τις... σαδίστριες κομμώτριες: όχι δεν μπορείτε να την κουρέψετε γουλί, λυπάμαι! :))

Όνειρα και όνειρα

Είμαι άτομο που βλέπει συχνά όνειρα όλων των ειδών από ευχάριστα ως γεμάτα άγχος, ως εφιάλτες. Αραιά και που βλέπω και κάποια σημαδιακά, δηλαδή όνειρα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βγαίνουν αληθινά. Δεν ξέρω πως, αλλά κάθε φορά που θα δω τέτοιου είδους όνειρο ξέρω πως δεν είναι όπως τα άλλα, πως κάτι λέει ξεχωριστό και γω πρέπει να ανοίξω μάτια κι αυτιά να ακούσω. Αλλά αυτά τα όνειρα όπως είπα και πριν δεν έρχονται συχνά.

Tα αγαπώ τα όνειρα. Κάνουν τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα και μερικές φορές εικόνες ή κομμάτια από αυτά μου έρχονται και στον ξύπνιο. Ακόμα και οι εφιάλτες είναι ενδιαφέροντες, π.χ. μου'χει τύχει να είμαι αγχωμένη και να δω όνειρο ότι ξεντύνομαι μπροστά σε πολύ κόσμο :))

Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι τις περισσότερες φορές που θα δω όνειρο ότι είμαι το σπίτι μου το σπίτι αυτό θα είναι το πατρικό μου. Έχω ζήσει από τότε που έφυγα από κει σε ένα σωρό άλλα σπίτια, με διαφορετική διάταξη, χώρους, χρώματα, αντικείμενα. Αυτό όμως δεν έχει σημασία καμιά για το υποσυνείδητο μου, όταν είναι να δω ότι μένω σε ένα σπίτι αυτό μπορεί να είναι μόνο εκείνο. Άλλες φορές εμφανίζεται ακριβώς όπως είναι στην πραγματικότητα, άλλες εμφανίζονται ακόμα κανένα δυο υπνοδωμάτια για να βολέψουν κι άλλα κοντινά άτομα που υπάρχουν στη ζωή μου, αλλά σε γενικές γραμμές το πατρικό μου πρωταγωνιστεί αυτούσιο στα όνειρα μου. Λες κι έχει καταγραφεί με ανεξίτηλο μελάνι μέσα μου.

Ένα ακόμα σπίτι που βλέπω συχνά στα όνειρα μου είναι αυτό που έμενε η γιαγιά μου. Η γιαγιά μου έμενε ακριβώς πίσω από το πατρικό μου σε τρία δωμάτια που είχαν εξωτερική τουαλέτα και ντουζ, τα λεγόμενα εδώ στην Κύπρο βοηθητικά. Από τότε που γκρεμίστηκαν τα βοηθητικά, έχουν περάσει τουλάχιστον 20 χρόνια. Κι όμως είναι ακόμα εκεί μέσα μου και τα βλέπω όπως ήταν. Μερικές φορές βλέπω τη γιαγιά μου εκεί, άλλες φορές περιπλανιέμαι στα τρια δωμάτια μόνη μου. Μια φορά τα είδα μόνο γκρεμισμένα, αλλά όχι όπως είναι στην πραγματικότητα τώρα.

Αγαπημένο θέμα στα όνειρα μου είναι οι σκάλες. Τις ανεβαίνω, τις κατεβαίνω. Είναι οριζόντιες, κάθετες, πέτρινες, ξύλινες, στενές, πλατιές, άδειες, γεμάτες κόσμο. Άλλο αγαπημένο θέμα είναι τα ασανσερ. Είναι μεγάλα, μικρά, ολόφωτα, σκοτεινά. Ανεβαίνουν, κατεβαίνουν. Μια παραλλαγή των ονείρων αυτών είναι τα όνειρα σε κυλιόμενες σκάλες. 

Άλλο αγαπημένο θέμα είναι τα τροχοφόρα, αυτοκίνητα, λεωφορεία, τραμ, τρόλεϋ. Ειδικά όταν δεν ήξερα να οδηγώ έβλεπα συχνά-πυκνά ένα όνειρο ότι ήμουν στη θέση του συνοδηγού ή στις πίσω θέσεις σαν επιβάτης, και το αυτοκίνητο δεν είχε οδηγό κι έτρεχε ακυβέρνητο. Προσπαθούσα λοιπόν κι εγώ να πηδήξω με του κόσμου το άγχος στη θέση του οδηγού για να σταματήσω την τρελή πορεία του αυτοκινήτου και να μη σκοτωθώ. 

Σε γενικές γραμμές πάντως δεν πιστεύω στα όνειρα, εκτός από τα λίγα σημαδιακά που βλέπω. Τα όνειρα είναι συνήθως ένα συνοθύλευμα από στιγμές που για κάποιο λόγο πέρασαν στο υποσυνείδητο μας, ή θέλουμε, χρειαζόμαστε να τις επεξεργαστούμε. Είναι αναμνήσεις, εικόνες, σκέψεις, φόβοι, επιθυμίες. Το σημαντικότερο είναι ότι ξεκουράζουν κι ανανεώνουν το μυαλό και μας κρατούν καλή συντροφιά τα βράδυα. 

Κάποιοι άνθρωποι λένε ότι δεν βλέπουν όνειρα αλλά έχει αποδειχτεί ότι όλοι βλέπουμε όνειρα. Απλά κάποιοι άνθρωποι τα θυμόμαστε και κάποιοι άλλοι μόλις κτυπήσει το ξυπνητήρι τα ξεχνάνε.

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ 

ΝΑ'ΧΕΤΕ ΑΠΟΨΕ!

Φαντασία ή my imaginary friend + update

photo link

Οι σχέσεις που φτιάχνω μες το μυαλό μου, με άτομα που δεν μπορώ, δε θέλω να πλησιάσω ή πιο συχνά με άτομα που δεν υπάρχουν, είναι οι καλύτερες και σίγουρα πιο εύκολες σχέσεις. Φαντάζομαι πως θα ήταν αν μιλούσαμε, τι θα λέγαμε, τι θα κάναμε, που θα πηγαίναμε. Τα φανταστικά αυτά άτομα κάνουν ότι θέλω εγώ. Λένε λόγια που διαλέγω, δεν με ενοχλούν αν δεν τους θέλω. Είναι εκεί κάθε φορά που τους χρειάζομαι. Μια χαρά. Είναι κάπως σαν σήριαλ η ζωή τους. Σήριαλ όμως που γράφω, σκηνοθετώ, πρωταγωνιστώ εγώ. Είμαι ο δημιουργός τους ;)


Από μικρή είχα ένα συγκεκριμένο άτομο στο μυαλό μου με το οποίο πέρασα πολλές ώρες, μάλλον τώρα που το σκέφτομαι μέρες αν όχι βδομάδες, να φαντάζομαι πως είναι, τι περνούμε μαζί, τι κάνουμε, ποια είναι η ζωή του, οι σκέψεις του, οι απόψεις του. Τον έφτιαξα τόσο καλά μέσα στο μυαλό μου που σκεφτόμουν να γράψω την ιστορία του κάπου. Ακόμα και τώρα τόσα χρόνια μετά, αν θέλω μπορώ να τον "δω" όπως τον είχα φτιάξει. Κι αν ψάξω μπορώ να δω σε ποια φάση της ζωής του βρίσκεται. Συνήθως είναι σε κάπως μεγαλύτερη ηλικία από μένα.

Άραγε το κάνουν ή το έκαναν κι άλλοι αυτό ποτέ;

update

Μετά από ένα σχόλιο από τη φίλη jacki θυμήθηκά ότι δεν ανάφερα το στραβό των imaginary friends: οι φανταστικοί φίλοι είναι τέλειοι! Δεν μπορουν να κανουν λαθη, αφού εσύ αποφασίζεις τι κάνουν ανα πάσα στιγμή. Όλοι οι πραγματικοι ωχριουν μπροστα στην τελειοτητα τους! Και εννοείται ότι αυτή η τελειότητα καταντά πολύ συχνά κουραστική και σπαστική. ;)

Καλό μήνα!!

Καλό μήνα!!!

Πρώτος ουσιαστικά και απίστευτα ζεστός συχνά, μήνας του καλοκαιριού μπήκε σήμερα.

Ιούλιος, μήνας γενεθλίων, μήνας διακοπών για κάποιους.

Ιούλιος αγαπημένος μήνας.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αν ο Ιούλιος ήταν άνθρωπος θα ήταν ένας νέος άντρας με ηλιοκαμένο, γυμνασμένο κορμί και ξανθά μακριά σγουρά μαλιά. Με μάτια γαλανά σαν θάλασσες. Με μακριές, ξανθιές, απαλές βλεφαρίδες. Με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο αγγελικό πρόσωπο του.

Θα ήταν γυμνός χωρίς ίχνος ντροπής ή διστακτικότητας, ξαπλωμένος πάνω σε ένα βράχο μπροστά σε μια ολογάλανη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Θα κρατούσε στο χέρι ένα μικρό, λευκό λουλουδάκι και θα το μύριζε που και που νωχελικά, κοιτώντας το κύμα, την αμμουδιά, τη θάλασσα.

πηγή φώτο