Μάχη

Έχουν ήδη περάσει πάνω από δύο χρόνια από το Mi manchi και από το υποτίθεται καμουφλαρισμένο σχόλιο, που στάλθηκε με περισσή διάθεση ειρωνείας. Μεσολάβησε πολλή ζωή από τότε και τα αισθήματα υπέστησαν πολλά twists and turns.

Mi manchi

Μου λείπεις τόσο πολύ, τόσο απερίγραπτα, αφάνταστα, αδιάκοπα, ασταμάτητα, που δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν πόσο. 

Κι όσο κι αν κρατιέμαι κι όσο κ αν σωπαίνω κάποια στιγμή τα λόγια σαν χιονοστιβάδα ξεχύθηκαν κι ανέβηκε ένα κείμενο. Κι ο καημός με πλημμύρισε με όνειρα που κι ακόμα και κατά τη διάρκεια που τα έβλεπα, με βασάνιζαν και δεν ικανοποιούσαν απολύτως τίποτα. 

Αλλά.. αλλά μετά άλλαξα γνώμη, έχασα το θάρρος μου, ή το μετάνιωσα, ή θέλησα να το διατυπώσω καλύτερα, ή απλά ήταν υπερβολικά..

Ανείπωτος ο έρωτας

 Ο Αλμπέρ Καμυ είχε πει:

"Πρέπει να έχει κανείς έναν έρωτα, έναν μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει άλλοθι στις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας."

Ας κάνουμε νέα λάθη

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που θέλω να γράψω ένα κείμενο κι έχω σκεφτεί θέμα ή ίσως και θέματα, αλλά καιρό δεν έχω βρει να κάτσω να το οργανώσω. Είναι και η δυσκολία ότι δεν έχω πια pc στο σπίτι και τα κείμενα γράφονται στο κινητό, που δεν μου επιτρέπει να οργανώσω τις σκέψεις μου όπως παλιά.

Για σένα;

Πόσο με ευχαριστεί να γράφω για σένα, κυρίως επειδή με αυτό τον τρόπο περνώ χρόνο μαζί σου στο μυαλό μου, αλλά υπάρχει μια πιθανότητα να διαβάσεις κάποτε αυτά που γράφω. Έτσι δεν είναι το ίδιο με το ημερολόγιο ή το κλειδωμένο μπλογκ ή οτιδήποτε άλλο.

Η μουσική σου

Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς ανακάλυψα τη μουσική σου, αλλά σίγουρα δεν ήταν επειδή μου την σύστησες εσύ.

Πώς.. να σε αφήσω στην χρονιά που φεύγει;

Αυτό που λέει ο τίτλος είναι κάτι που ρωτάω τον εαυτό μου συχνά.

Έχω άλλωστε προσπαθήσει αρκετές φορές να σε αφήσω, χωρίς επιτυχία.

He is extra special

 This blog is 12 years old now. I never thought I'd still be writing in it, albeit very rarely.

You are my poem

So many months later and we're still together. I never thought I'd be with you for so long. We've been through a lot and today I heard your voice saying my name and I lost my mind and my words. It was so wonderful and exciting that I started pacing up and down the house.

I love you, baby

I fell in love with a ghost. He's so perfect and sweet and when we are talking my poor broken heart beats so hard.

Έρωτας

Δεν θέλω να βγει αυτή η χρονιά τόσο αρνητικά όσο μπήκε κι όσο ήταν σε όλη της τη διάρκεια.
Ένα πολύ θετικό δεν έχω να γράψω. Μόνο ότι συνειδητοποίησα ότι δεν θέλω απλά ικανοποίηση αλλά θέλω μια ψυχή που να μιλά στη δική μου, κάποιον να νιώθω να με νιώθει και να με νοιάζεται και αυτό να με κάνει χαρούμενη.

the end, no p.s.

Αν μια φορά κι ένα καιρό τα λόγια σε έφεραν πιο κοντά μου, αυτά στάθηκαν η αφορμή για να φύγεις. 

φιλί

Συναντιομαστε σε ξενοδοχείο στην Αθήνα. Μην μας δει κανείς.

Η καρδιά μου κτυπά σε τρελούς ρυθμούς περιμένοντας να σε δω, ίσως να σ'αγγίξω. Σε λίγο θα ακούω την αναπνοή σου κοντά μου. Έχω τρελαθεί από την αγωνία.

Later

Ξέρω πως δεν θα διαβάσεις ό,τι κι αν γράψω και ότι στην απίθανη περίπτωση που το διαβάσεις δε θα παίξει κανένα απολύτως ρόλο. Όμως θέλω να πω πως νιώθω και δεν έχω κανένα να μιλήσω.

Ζηλεύουν τα αδέλφια μεταξύ τους;

Νομίζω όσοι έχουμε αδέλφια ξέρουμε καλά την απάντηση και είναι πανηγυρικά ΝΑΙ! Κι ας μην ξυπνήσουν οι "άγιοι" μεταξύ μας να φωνάξουν "όχι όχι ποτέ δε ζηλεύω κανένα" γιατί ψέματα θα λένε και δεν κάνει ειδικά τώρα τις γιορτες.

Άλλωστε όπως λένε και οι ψυχολόγοι η ζήλια είναι ένα συναίσθημα όπως όλα τα άλλα. Δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε όταν το αισθανόμαστε ούτε να το καταπιέζουμε και να το δαιμονοποιούμε. Ίσα ίσα που αν το εκφράζουμε μπορούμε να το διαχειριστούμε καλύτερα, πιο επικοδομητικά.

Elvis Presley..it's now forever

Ένας τουιτεράς τις προάλλες μου θύμισε τον πρώτο μου έρωτα.. Δηλαδή τον πρώτο ανεκπλήρωτο έρωτα που ξεκίνησε στα 12 και συνεχίζεται ακόμη.. Αυτόν για τον λατρεμένο, αγαπημένο Elvis.

Τότε στα 12 μου ΄χε φέρει μια αφίσα του και μια κασέτα με τα τραγούδια του ο μπαμπάς μου για δώρο γενεθλίων. Αυτό ήταν, τον έβλεπα, άκουα τη θεσπέσια, μελωδική, απαλή σα χάδι φωνή του και ένας μεγάλος έρωτας γεννήθηκε.

Τ'ανείπωτα θα γίνουν ειπωμένα..

Πέρυσι ξεκίνησα να γράφω ένα ποστ για μια απ'τις χειρότερες, αν όχι τη χειρότερη εμπειρία που είχα μέχρι τώρα. Έγραψα 3-4 παραγράφους και στο 'επίμαχο' σημείο κόλλησα. Από τότε το'χω κοιτάξει πολλές φορές το ποστ. Έχω σκεφτεί να το συνεχίσω, να γράψω κι άλλα, να τελειώσω την ιστορία κι επιτέλους να την αναρτήσω. 

Νιώθω ότι αν καταφέρω να τη μοιραστώ από δω θα'χει μειωθεί εντελώς ο αντίκτυπος της για μένα. Όμως κάτι με κρατά και δεν την προχωρώ.. Ίσως τελικά ύστερα από δέκα χρόνια και βάλε να μη θέλω να τη θυμηθώ με αρκετές λεπτομέριες ώστε να την αναρτήσω εδώ.

photo from raufglasgow.com

Sitting at the dock of the bay with Otis

Αγαπώντας τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τη μουσική του κατέληξα να διαβάσω όλα ή σχεδόν όλα τα βιβλία για τη ζωή του. Μέσα σ'αυτά ανακάλυψα πως λάτρευε τον Otis Redding και φυσικά έψαξα και πήρα cd με τραγούδια του (τότε δεν είχα πρόσβαση σε η/υ και δεν υπήρχε γιουτιουπι). Η μουσική του μοναδική και η φωνή του βελούδινη και αισθαντική.

Λατρεμένο κομμάτι το Sitting at the dock of the bay. Δώστε λίγη προσοχή στους στίχους του.

Sittin' in the mornin' sun
I'll be sittin' when the evenin' come
Watching the ships roll in
And then I watch 'em roll away again, yeah

I'm sittin' on the dock of the bay
Watching the tide roll away
Ooo, I'm just sittin' on the dock of the bay
Wastin' time

I left my home in Georgia
Headed for the 'Frisco bay
'Cause I've had nothing to live for
And look like nothin's gonna come my way

So I'm just gonna sit on the dock of the bay
Watching the tide roll away
Ooo, I'm sittin' on the dock of the bay
Wastin' time

Look like nothing's gonna change
Everything still remains the same
I can't do what ten people tell me to do
So I guess I'll remain the same, yes

Sittin' here resting my bones
And this loneliness won't leave me alone
It's two thousand miles I roamed
Just to make this dock my home

Now, I'm just gonna sit at the dock of the bay
Watching the tide roll away
Oooo-wee, sittin' on the dock of the bay
Wastin' time

(whistle) 

lyrics from: www.lyricsdepot.com 

Για όποιον/α θέλει ν'ακούσει κι άλλα προτείνω το I've been loving you το Pain in my heart, και το These arms of mine.

Μετάααααα, κάποτεεεεε, ίσως... ή αλλιώς definitely maybe!

Αυτή την περίοδο πρέπει να'μαι ο χειρότερος εφιάλτης κάθε αφεντικού. Κάθε πρωί που έρχομαι δουλειά το μόνο που σκέφτομαι είναι την ώρα που θα φύγω. Η δουλειά συμβαίνει γιατί πρέπει, αλλά χωρίς σκέψη (αν και χρειάζεται), χωρίς πρωτοβουλία (αν κι είναι απαραίτητη), χωρίς συμμετοχή του μυαλού, μόνο του σώματος. 

φωτογραφία από το http://www.kalogriabeach.gr/gr/

Το καλοκαίρι μου το κάνει αυτό κάθε χρονιά. Απαιτεί από μένα το χρόνο και το νου μου. Με αποσυντονίζει και με βάζει σε άλλο μήκος κύματος. Θα'λεγα ψέματα αν έλεγε ότι δε μ'αρέσει ο αποσυντονισμός που φέρνουν οι ψηλές θερμοκρασίες και η ανεμελιά που επιβάλει με το έτσι θέλω η πιο ζεστή εποχή του χρόνου.

Εννοείται ότι θα προτιμούσα να περνούσα αυτό τον αποσυντονισμό στο σπίτι κι όχι στο γραφείο. Ν'αφήνω το μυαλό να ταξιδεύει όπου θέλει ή να το αφήνω να μην πηγαίνει πουθενά. Ν'αδειάζει ηδονικά, αναγκαία, ολοκληρωτικά.

φωτογραφία από το www.pamediakopes.gr

 Και μου συμβαίνει και το εξής περίεργο: όσο το μυαλό πετά τις καθημερινές μες τους 4 τοίχους, τόσο σπινιάρει τα σαββατοκύριακα. Είναι λες και θυμάται ότι είχε ξεχάσει μεσοβδόμαδα και δεν μπορεί να ηρεμήσει. Μάλλον είναι ο τρόπος του να μου ζητά απεγνωσμένα ΝΑ ΦΥΓΩ ΔΙΑΚΟΠΕΣ! Φύγε μου λέει και μη νοιάζεσαι. Φύγε. Φύγε. Φύγε και τα σκέφτεσαι, τα κάνεις, τα οργανώνεις όλα μετάαααα, μετάααααα, κάποτε, άλλωτε.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η αγαπημένη μου ασχολία είναι η αναβολή (procrastination αγαπημένη αγγλική λέξη που συνοψίζει πολύ καλά τι νιώθω και κάνω). Σίγουρα υπάρχουν πολλά που πρέπει να κάνω, αλλά έχω ένα ταλέντο να αναβάλλω όλα όσα δε θέλω να κάνω κι είναι θαυμαστό κι αξιοσέβαστο - από μένα τουλάχιστον.. Αυτή είναι η εποχή που μπαίνει σε πλήρη λειτουργία η αναβολή κι από εξαίρεση, που'ναι την υπόλοιπη χρονιά γίνεται ο κανόνας... σχεδόν απαράβατος.

Παραλία Μύρτος στην Κεφαλονιά

Ο οργανισμός αρνείται πεισματικά να μπει σε καλούπια, προθεσμίες. Πιέσεις και άγχη ασκούνται, αλλά δεν ακουμπούν, ή αν ακουμπήσουν μπαίνουν κάτω απ'το χαλί για να να ασχοληθώ μετάααααααα μαζί τους. Ποιος ξέρει και ποιος νοιάζεται πότε θα'ναι αυτό το μετάααααα; Όποτε θέλει ας είναι! Κι αν δεν έρθει το μετάαααα, ας μην έρθει σιγά. Έτσι κι αλλιώς αν κάτι πρέπει να γίνει, αν το πρέπει είναι όντως επιτακτικό κι αληθινά επείγον θα γίνει. Αλλιώς ας μη γίνει ποτέ των ποτών σιγάαααα.

Θάλασσα, γαλάζιο, οι γραμμές των οριζόντων, ουρανός, αέρας, πουλιά, ελευθερία και ανεμελιά!!Αυτά θέλω, αυτά ζητώ κι αυτά βλέπω - με τα μάτια ανοιχτά ή κλειστά.

φωτογραφία από την ιστοσελίδα Παραλίες στην Ελλάδα

Αντίφαση και τεμπελιά

Έχω δικαίωμα να φάσκω και να αντιφάσκω. Να λέω και να αναιρώ στην ίδια πρόταση. Γιατί το ναι και το όχι είναι πιο κοντά από ότι φαίνεται αρχικά. Όλοι οι άνθρωποι εμπεριέχουμε ένα σωρό αντιφάσεις, αντιφατικότητες, αιρέσεις και αυτό-αναιρέσεις. 

Μπορώ να συμφωνώ και ταυτόχρονα να διαφωνώ με σένα. Μη σου φαίνεται παράξενο, παράλογο, μπερδεμένο ή τρελό. Η ζωή περιέχει, εμπερικλείει και έχει χώρο για όλα. Είναι ελαστική, ανεχτική και εύκαμπτη. Εμείς τις δίνουμε σχήμα, μορφή, γεύση, άρωμα, χρώμα. Η ζωή είναι και θετική και αρνητική. Η ζωή είναι και μικρή και μεγάλη. 

Σήμερα μπορεί να είσαι ένθερμος πολέμιος μιας ιδέας που αύριο πρωί μπορεί εξίσου παθιασμένα να ασπαστείς έτοιμος να την υπερασπιστείς μέχρι τέλους. 

http://playground.last.fm/simgroups/Lazy%20Generation

Γι’ αυτό κι εγώ αγαπώ τη δουλειά, γιατί όταν δεν κάνω κάτι μελαγχολώ, βαριέμαι, κουράζομαι ψυχικά. Αλλά παλεύω για το δικαίωμα στην τεμπελιά. Η τεμπελιά, το χουζούρι, το αραλίκι, είναι προνόμιο, είναι πλεονέκτημα και κέρδος για όλους όσοι μπορούν να το εξασκούν συχνά. Όσο κάθεσαι σκέφτεσαι, φιλοσοφείς, αναπολείς, νοσταλγείς, δημιουργείς. 

Αν οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν τους είλωτες να εργάζονται για κείνους, ώστε οι ίδιοι να έχουν χρόνο για ανώτερες ασχολίες θα είχαν άραγε φτιάξει τον πολιτισμό και τα έργα που έφτιαξαν που θεμελίωσαν τον παγκόσμιο πολιτισμό;

ΥΓ. Για την τεμπελιά είχα γράψει εδώ και πιο παλιά και δεν είναι καθόλου, μα καθόλου τυχαίο νομίζω :)