Αγαπημένα τεράστια βιβλία 2

Ξαναθυμήθηκα το παλιό ποστ με τον τίτλο "Αγαπημένα τεράστια βιβλία" που γράφηκε το 2018 και από τότε διάβασα κι άλλα τεράστια βιβλία που έχω ζήσει μαζί τους και έχω αγαπήσει και θέλω πολύ να μοιραστώ μαζί σας.

Εγκληματικό βιβλίο

Μόλις ανακάλυψα ότι κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Πάνoυ Σόμπoλoυ το πήρα και το διάβασα σε λίγες μέρες παρά τις 480 σελίδες του. Ο τίτλος ενδεικτικός «Εγκλήματα που συγκλόνισαν την Ελλάδα». Στις πυκνογραμμένες σελίδες του αναφέρει κάμποσα εγκλήματα. Αρκετά απ’ αυτά τα είχα υπόψη, κάποια. ειδικά παλιότερα, όχι.

Είναι καλή ιδέα και αξιέπαινη προσπάθεια να μαζέψει εγκλήματα των τελευταίων περίπου 50 χρόνων σε ένα βιβλίο. Το πετυχαίνει με αναφορά στο καθένα πολύ περιεκτικά και σύντομα. Σε κάποια αναφέρει την εξέλιξη μετά τη σύλληψη του δράστη, ή δραστών, δηλαδή την απόφαση της δικαιοσύνης για τους θύτες των εγκλημάτων. Σε κάποια δεν κάνει καμιά αναφορά και σε αφήνει να αναρωτιέσαι. Αυτή είναι η πρώτη του αδυναμία. Θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να ανάφερε σε κάθε περίπτωση τι αποφάσισε το δικαστήριο και τι απέγιναν οι δράστες μετά την ενδεχόμενη αποφυλάκιση τους.

Ψώνια; Μπααααα!

Πριν χρόνια έδωσα τον αριθμό του κινητού μου σε κάποια πολυκαταστήματα και αυτά με το που βγήκε η μόδα του ‘διαφημίζομαι με sms’ δεν παρέλειψαν χωρίς να με ρωτήσουν να αρχίσουν να με ενημερώνουν για προσφορές κι εκδηλώσεις τους με μηνύματα.

 Επειδή πρόκειται για πολυκαταστήματα στα οποία είμαι πελάτης δεν έκανα κάποια κίνηση για να σταματήσουν να επικοινωνούν (σε άλλα που δεν είχα πατήσει ποτέ το πόδι έκανα κινήσεις, αλλά αυτό είναι θέμα άλλου ποστ) και έτσι κατά καιρούς έπαιρνα μηνύματα, συνήθως σε περίοδους εκπτώσεων ή γιορτών που τα πιο πολλά είχσαν γιορταστικές εκδηλώσεις.

Αυτό μέχρι πέρυσι. Γιατί τους τελευταίους μήνες αντί να επικοινωνούν κάθε τόσο για κάτι, άρχισαν σχεδόν κάθε βδομάδα να με βομβαρδίζουν με μηνύματα και όλα να είναι μηνύματα εκπτώσεων και προσφορών – είτε ήταν επίσημη περίοδος εκπτώσεων είτε όχι. Και το τονίζω αυτό γιατί έτυχε να επισκεφτώ κάποια απ’αυτά τα πολυκαταστήματα μετά από την λήψη τέτοιων μηνυμάτων και διαπίστωσα οιδίοις όμασσι ότι ενώ ήταν γεμάτα με κόσμο στα ταμεία δεν υπήρχε κανείς ή στην καλύτερη περίπτωση ήταν ελάχιστοι πελάτες.

Μμμμ κάτι ωραίο μυρίζει...!

Από μικρή είχα δυνατή όσφρηση. Αυτό είναι ευχή και κατάρα μαζί γιατί όπως 'πιάνω' με το παραμικρό τις ευχάριστες μυρωδιές με την ίδια ευκολία εντοπίζω άθελα μου και τις δυσάρεστες.

www.metrolic.com

Με τα αρώματα που εμείς οι γυναίκες χρησιμοποιούμε, έχω σχέση αγάπης-μίσους γιατί απ'τη μια μ'αρέσουν, αλλά απ'την άλλη όταν πάω να δοκιμάσω διάφορα για να καταλήξω σε ένα (π.χ. στα αεροδρόμια) τότε με ζαλίζουν. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα πρόσεξα ότι άρχισα να αναπτύσσω και μια αλλεργία σε πολλά αρώματα γιατί εκεί που 'κάθονται' στο δέρμα μου με πιάνει φαγούρα και με κάνουν να θέλω να φταρνιστώ. 

Προσπαθώ λοιπόν να εντοπίσω ένα άρωμα που απ'τη μια να μ'αρέσει απ'την άλλη να μην με ενοχλεί με κάποιο τρόπο. Μετά τη τελευταία φυγή ανακάλυψα τη Μαργαρίτα του Marc Jacobs (καθόλου τυχαίο το όνομα και πανέμορφο το μπουκάλι και η μυρωδιά) κι ευτυχώς δεν έχει αντιδράσει ο οργανισμός μου αρνητικά ακόμα. Αυτό το άρωμα είναι η χαρά των λουλουδιών σ'ένα μπουκάλι και η πανέμορφη συσκευασία κάνει το δωμάτιο να θυμίζει άνοιξη.

Πάντα συνδέω τα αρώματα με εποχές ή φάσεις της ζωής μου γιατί ποτέ δε βάζω δυο αρώματα ή περισσότερα ταυτόχρονα. Όταν έχω ένα άρωμα το φορώ μέρα και νύχτα μέχρι να τελειώσει, έτσι που συνδέεται με τη φάση εκείνη. Όταν κάποια στιγμή σταματήσω να το φορώ και έρθει στη μύτη μου αμέσως μου μεταφέρει αναμνήσεις. Συνήθως αγοράζω τα νέα μου αρώματα στα αεροδρόμια έτσι η μυρωδιά τους αυτόματα συνδέεται με το θετικό του ταξιδιού. Μ'αυτό τον τρόπο μόλις το βάλω όταν επιστρέψω το μυαλό μου πάει στο ταξίδι.

Ένα άλλο αγαπημένο άρωμα είναι του Jean Paul Gaultier, που αν και κάπως δυνατό όποτε το φορέσω μόνο καλές στιγμές έχει να μου θυμίζει. Μετά είναι το Sentiment της Escada που για κάποιο λόγο έχει εξαφανιστεί απ'τα μαγαζιά και δεν το βρίσκω πουθενά να το πάρω. Νόμιζα ότι έχει σταματήσει να το βγάζει η εταιρεία αλλά για να το βρίσκω στο ιντερνετ πάει να πεί ότι απλά δεν το φέρνουν εδώ για κάποιο άγνωστο λόγο. 

Άλλο που θυμάμαι καλά το μπουκαλάκι αλλά δυστυχώς όχι το όνομα, είναι ένα που είχε μπλε σκούρο μπουκάλι που ήταν λεπτό και στρογγυλό κι είχε κουμπάκια σαν μαξιλαράκι, το καπάκι του ήταν ασημί με δυο χερούλια σαν αμφορέας. Αν καμιά ή κανένας σας κατάλαβε για ποιο μιλώ πείτε μου σας παρακαλώ ποιο ήταν. Δεν το'χω ξαναδεί εδώ και πολλά πολλά χρόνια, τουλάχιστον δέκα. Χαχα το βρήκα στο νετ!!! Τέλεια! 

πηγή: www.fragrantica.com

'Ενα άλλο είδος που μ'αρέσει είναι τα unisex αρώματα, σαν το CK One και το Aqua di Gio που φορούσα παλιά, αλλά τώρα που τα έψαχνα δεν τα εντόπισα.

Ας σταματήσω εδώ με τα αγαπημένα αρώματα γιατί σίγουρα έχω ξεχάσει αρκετά. Για να μην αρχίσω να γράφω για αρώματα που είναι συνδεδεμένα με αγαπημένα άτομα κι ακόμα και σήμερα μου τα θυμίζουν όποτε τα μυριστώ.

Στο πανεπιστήμιο μια φορά εκεί που είχαμε παράδοση μου μύρισε καμένο. Ήταν τόσο έντονη η μυρωδιά που ανησύχησα, το ανάφερα στην καθηγήτρια που συφώνησε κι αυτή ότι κάτι μύριζε και παρατήσαμε το μάθημα για να ψάξουμε που είχε φωτιά. Τελικά δε βρήκαμε κάτι κι εκεί που ήμασταν έτοιμοι να γυρίσουμε στην παράδοση έρχεται ένα παιδί λαχανιασμένο και μας λέει ότι έπιασε φωτιά σε σκουπιδοτενεκέ στον πρώτο όροφο και καλύτερα να βγούμε έξω. Εμείς ήμασταν στον 3 απ'την άλλη μεριά του κτιρίου. Φάνηκε λοιπόν πως είχα μυρίσει το καμένο από μεγάλη απόσταση και δεν είχα τρελαθεί! :)

Όπως καταλαβαίνετε η όσφρηση παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Είναι μια βασική αίσθηση που ξυπνά τις αναμνήσεις πολύ πιο εύκολα, άμεσα και γρήγορα απ'τις άλλες αισθήσεις. 

υγ. μήπως να γινόμουν γευσιγνώστης ή να δούλευα σε εταιρεία αρωμάτων; όλο και κάπου θα χρησιμεύε αυτή η μύτη μου! εναλλακτικά θα μπορούσα να γίνω και λαγωνικό! LOL

υγ2. τώρα που το έγραψα αυτό θυμήθηκα ότι έχει γραφτεί κι ένα βιβλίο για τα αρώματα που έχει γυριστεί και σε ταινία το Perfume: a story of a murderer

Fuschia mania

Σήμερα πήγα να πάρω πράγματα με μια δωροκάρτα που είχα εδώ και κάτι μήνες. Ουσιαστικά πήγα να διαλέξω δώρα για μένα. Τέλεια δεν είναι; Σίγουρα φτάνει να μη πέσεις στην αλλαγή της σεζόν που τα μαγαζιά βγάζουν τα απαίσια παλιά καλοκαιρινά για να τα ξεφορτωθούν και τα χειμωνιάτικα είναι ακόμα πολύ ζεστά για να φορεθούν - τουλάχιστον εδώ στην Κύπρο που όλο λέει να χειμωνιάσει κι όλο μετανιώνει.

Όπως και να'χει. Περιπλανήθηκα αρκετά στο πολυκατάστημα, αλλά δεν έβρισκα αυτό που ζητούσα. Μη φανταστείτε πως έψαχνα κάτι εξωφρενικό. Μια μπλουζίτσα που να φοριέται τώρα που'ναι φθινόπωρο. Όσο κι αν έψαξα δε βρήκα τίποτα να μ'αρέσει.

Έφτασα σε κάποια φάση στο τμήμα με τα εσώρουχα και νυχτικά κι ανακάλυψα ένα fleece που δεν είναι ρόμπα (μισώ τις ρόμπες) αλλά φοριέται πάνω απ'το νυχτικό ή τη φανέλα μόλις σηκωθείς το πρωί και κάνει ψύχρα. Το καλύτερο; Το καταπληκτικό του χρώμα: φούξια! Αμέσως το δοκίμασα και ήταν τέλειο, χουχουλιάρικο κι όμορφο έτσι το πήρα.

http://www.debenhams.com

Όμως περίσσευαν κάποια λεφτά απ'το δώρο κι έτσι συνέχισα να γυρίζω μπας κι εντοπίσω ακόμα κάτι να πάρω. Τίποτα απολύτως δε μου άρεσε. Ή αν μου άρεσε ήταν πανάκριβο. Μα μια μπλούζα 50 ευρώ;! Κι όχι κάτι ξεχωριστό μια απλή μακό μπλουζίτσα. Τελικά δεν ήταν τυχαίο που ενώ το μαγαζί είχε αρκετό κόσμο τα ταμεία ήταν συνέχως άδεια. Που να ψωνίσει ο κόσμος με τέτοιες τιμές; 

Στα πολλά βαρέθηκα και γύρισα σπίτι. Μετά όμως σκέφτηκα να πάω στο υποκατάστημα εδώ κοντά μπας και βρω κάτι γιατί μου έμεναν λίγα ευρουλάκια στη δωροκάρτα κι ήθελα πάρω κι άλλο δωράκι. Στα ρούχα πάλι τζίφος.

Τελικά όμως βρήκα κάτι που πολύ μου άρεσε. Φούξια σεντόνια! Πάντα αποφεύγω τα άσπρα ή τα εμπριμέ, δε μ'αρέσουν καθόλου. Έχω γαλάζια, πράσινο-κίτρινα, ροζ, burgundy, ροζ πουά με άσπρες βουλίτσες, μωβ και ριγέ με σκούρο μπλε, πράσινες, κόκκινες και άσπρες ρίγες. Το αγαπημένο μου χρωματάκι όμως έλειπε και τώρα επιτέλους το απέκτησα. 

http://www.mymarmalade.com

Χάθηκε να φέρουν ρούχα σε όμορφα χρώματα; Ένα φούξια μπλουζάκι θα ήταν ό,τι πρέπει αλλά δυστυχώς... τίποτα! Ελπίζω κάποια στιγμή να πάω Αθήνα να ψάξω μπας κι εκεί είμαι πιο τυχερή. 

Πάντως καλά μου ήρθαν όλα αυτά τα δώρα και δεν έδωσα τίποτα απ'το πορτοφόλι μου. Να'ναι καλά αυτοί που βρήκαν την ιδέα της δωροκάρτας κι αυτός που μου την χάρισε!

Ψώνια παντού..

Διάβασα την προηγούμενη Τετάρτη στο Φιλελεύθερο το άρθρο Προνομιούχος ισοβίτης και θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτό το απόσπασμα:

Υπερπρονόμια απολάμβαναν οι ισοβίτες στις Κεντρικές Φυλακές με απεριόριστες επισκέψεις συγγενών και μη συγγενών, ανεξέλεγκτα τηλεφωνήματα, μη έρευνες στα δωμάτια τους κ.ά. δημιουργώντας ένα γκέτο, όπου εμπορεύονταν ναρκωτικά, τρόφιμα απαγορευμένα και ρούχα. Ενας μάλιστα ισοβίτης είχε και μπουτίκ και υποχρέωνε τους κατάδικους και τους δεσμοφύλακες να αγοράζουν από αυτόν ρούχα.

Η είδηση αυτή με έκανε να γελάσω μέχρι δακρύων. Και σκέφτηκα τα πιο κάτω, έτσι για πλάκα...

Μπουτικ κεντρικών φυλακών. 

Εδώ τα καλά φορέματα! Εδώ και τα καλά τζην! Έχουμε και παπούτσια! Τιμές λογικές! Περάστε να ψωνίσετε!

Βλέπει ο Αντρέας το φίλο του το Γιώργο με ένα ωραίο νέο παντελόνι.

- Φοβερό παντελόνι βρε Γιώργο! Από που το πήρες;

- Κεντρικές φυλακές Αντρέα μου! Κεντρικές φυλακές! Το καλύτερο κατάστημα με εισαγωγές από Κίνα, Ινδία, Αμερική, Ιταλία. Και του πουλιού το γάλα θα βρεις! 

Άραγε θα'πρεπε να παρέμβει η επιτροπή προστασίας του ανταγωνισμού για μονοπώλιο; Γιατί ένα ήταν το μαγαζί μόνο, άρα δούλευε χωρίς ανταγωνισμό. Ας ανοίξουν δυο τρια καλέ. Και υγιής ανταγωνισμός θα υπάρχει και χαμηλότερες τιμές. 

Άσε που μπορεί το κράτος να φορολογεί τις εισπράξεις και να ενισχύει τα ταμεία του, λύνοντας έτσι κάποια προβλήματα από την οικονομική κρίση. Με άλλα λόγια οι πολυμήχανοι κατάδικοι προσφέρουν λύσεις και το εμπορικό τους δαιμόνιο προς υπηρεσία της κοινωνίας και το κράτος δεν το εκτιμά. Αν είναι ποτέ δυνατό!

Η οδύσσεια των βιβλιο-αγορών

Λατρεύω τα βιβλία, από μικρή διαβάζω ακατάπαυστα. Στο σπίτι έχω δυο βιβλιοθήκες παραγεμισμένες κι άλλα τόσα βιβλία κρυμένα σε κούτες λόγω έλλειψης χώρου.  Όταν έμενα στην Αθήνα ένιωθα πως ήμουν στον παράδεισο με τις βιβλιοθήκες και τα βιβλιοπωλεία. Αγαπημένη μου ασχολία ήταν να κατεβαίνω Σόλωνος και να μπαινοβγαίνω στα βιβλιοπωλεία, να φυλλομετρώ τα βιβλία, να διαβάζω οπισθόφυλλα, να μυρίζω το μελάνι στις σελίδες τους. Το γράφω τώρα και νοσταλγώ βαθιά μια τέτοια βόλτα. 

Όπως και να΄χει όταν ήμουν μικρή διάβαζα ελληνικά βιβλία με μανία και όταν ήμουν φοιτήτρια επίσης. Όταν όμως επέστρεψα στην Κύπρο η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Υπήρχε μια βιβλιοθήκη (που τώρα είναι κλειστή) και δυο ουσιαστικά βιβλιοπωλεία. Φυσικά υπάρχουν πολλά μαγαζιά στη Λεμεσό που έχουν το τίτλο βιβλιοπωλείο μόνο κατ'όνομα, αλλά είναι χαρτοπωλεία αφού πουλούν ελάχιστα βιβλία. Τα δύο αυτά βιβλιοπωλεία δεν έχουν μεγάλη συλλογή από ελληνικά βιβλία (μπεστσέλλερ ως επί τω πλείστω) και οι τιμές είναι διπλάσιες και σε κάποιες περιπτώσεις τριπλάσιες από τις λιανικές τιμές στην Αθήνα. Από την άλλη τα ξενόγλωσσα βιβλία (αγγλικά) ήταν πολύ φτηνότερα και η συλλογή τους ήταν μεγάλη και συνεχώς ανανεώνοταν.

Με τον καιρό άρχισα λοιπόν κι εγώ να διαβάζω δειλά-δειλά στην αρχή, αγγλικά βιβλία. Στην πορεία μου άρεσε γιατί από τη μια εξασκούσα τη γλώσσα κι απ'την άλλη διάβαζα στο προτότυπο κάποια βιβλία που ήταν γραμμένα με εντελώς διαφορετικό ύφος και τρόπο σκέψης από τα ελληνικά. Διαβάζοντας απέκτησα και αγαπημένες συγγραφείς, περισσότερες εγγλέζες και ιρλανδές και μια αμερικανίδα. Ανάλογα με τα κέφια διάβαζα από ανάλαφρες ιστοριούλες μέχρι θρίλερ.

Οι τιμές κι αυτών των βιβλίων ανέβαιναν κατά καιρούς φυσικά, αλλά πίστευα ότι ήταν πάντα σε λογικά πλαίσια, σε σύγκριση με τις αστρονομικές κι απλησίαστες τιμές των ελληνικών. Την ανάγκη μου για ελληνικά βιβλία την ικανοποιούσα, (κι εξακολουθώ) όταν τύχαινε να πάω κανένα ταξιδάκι Αθήνα - πήγαινα με άδειες βαλίτσες για να τις φέρω πίσω γεμάτες με πολλά βαριά βιβλία :)

Τελοσπάντων στην πορεία τόλμησα να αγοράσω κάποια βιβλία κι από το ιντερνετ. Συγκεκριμένα από την ιστοσελίδα της άμαζονας ανακάλυψα ένα καινούργιο κόσμο γεμάτο με ένα κάρο τίτλους για όλα τα γούστα. Βιβλία που εδώ δεν έρχονταν - αφού φέρνουν συνήθως τα μπεστσελερ που πουλάνε - εκεί τα έβρισκα με ευκολία. Το αντίτιμο δε για την αποστολή 5-6 αγγλικές λίρες. Λογικό δηλαδή. 

Τα τελευταία δυο χρόνια ήμουν φανατική πελάτισσα της ιστοσελίδας, η οποία έχει μια μεγάλη γκάμα προϊόντων, πέρα από βιβλία. Πάντα έμενα ευχαριστημένη από την εξυπηρέτηση αφού όλα έφταναν σε άψογη κατάσταση, σε σύντομο χρονικό διάστημα και ήταν ακριβώς όπως διαφημίζονταν στη σελίδα. Το χρησιμότερο δε χαρακτηριστικό ήταν ότι πέρα από τη λεπτομερή περιγραφή των πραγμάτων υπήρχε και βαθμολογία από τους πελάτες που ηδη αγόρασαν και διάβασαν το βιβλίο ή χρησιμοποίησαν το προϊόν. Οι πελάτες γράφουν συνήθως με ειλικρίνεια τις απόψεις τους και αυτό βοηθά να επιλέξεις ή να καταλάβεις αν κάτι όντως είναι αυτό που θες. 

Όπως και να'χει η αμαζόνα ξαφνικά τον περασμένο μήνα τριπλασίασε χωρίς προειδοποίηση τα έξοδα μεταφοράς προς την Κύπρο. Όταν τους ρώτησα πως και γιατί η απάντηση ήταν ότι έκαναν αναπροσαρμογή των τιμών. Έτσι απλά. Τους απάντησα κι εγώ ότι δε θα ξαναψωνίσω από αυτούς και να σταματήσουν να μου στέλνουν κάθε μέρα μέηλ.

Έψαξα όμως το θέμα γιατί τώρα που έμαθα με τις αγορές απ'το Νετ δεν θέλω να τις αποχωριστώ κι από στόμα σε στόμα έμαθα για δύο εταιρίες που και καλύτερες τιμές έχουν και δωρεάν παράδοση παγκοσμίως! Ναι ναι free delivery worldwide. Αν κάποιος ενδιαφέρεται είναι το http://www.bookdepository.co.uk/ που έχει μόνο βιβλία και το http://www.play.com/ που έχει βιβλία και ένα σωρό άλλα καλούδια. Έχω παραγγείλει απ'το δεύτερο και όλα ήρθαν γρήγορα και όπως τα είχε στις φωτογραφίες. Τώρα παράγγειλα και από το πρώτο και πιστεύω ότι τα ίδια θα ισχύουν κι εκεί. Άρα πάντα υπάρχει μια λύση φτάνει να έχεις ώρα κι όρεξη να το ψάξεις.. ή να ξέρεις τα κατάλληλα άτομα που θα σου πουν αυτές τις πληροφορίες. Γιατί ο Γούγλης δεν έδινε αυτές τις ιστοσελίδες όσα search κι αν έκανα..

http://planetgreen.discovery.com/

Έπος αγοράς τηλεόρασης - Τόμος Ι και ΙΙ

Τόμος Ι

Φέτος, μετά από πολλά πολλά χρόνια με μικρή τηλεόραση, είπαμε να αγοράσουμε μια μεγάλη, με φλατ οθόνη κι άλλα καλούδια που διαφημίζουν στην αγορά. Το καθιστικό είναι μεγάλο και μια μικρή οθόνη χάνεται όσο να' ναι.

Αποφασίσαμε με τον Β. να πάμε το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, να την παραγγείλουμε ή να την πάρουμε και να τη φέρουμε στο σπίτι. Έτσι το είχαμε σκεφτεί, έτσι πιστεύαμε ότι θα γινόταν. Άλλωστε πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να αγοράσεις μια τηλεόραση; Ειδικά εγώ που είμαι άτομο που αποφασίζει εύκολα, όταν ξέρει τι θέλει, ήμουν σίγουρη ότι το θέμα ήταν απλό. Είχαμε κάνει και την προεργασία μας, με μελέτη των σχετικών διαφημιστικών φυλλαδίων που κυκλοφορούν με διαστάσεις, χαρακτηριστικά κι όλα τα σχετικά και πήγαμε όλο καμάρι και χαρά να κάνουμε την αγορά.

Είχαμε αποφασίσει να μπούμε σε κανα-δυό μαγαζιά πριν καταλήξουμε, μην πάρουμε την πρώτη που θα βλέπαμε. Πάμε λοιπόν μια και δυό στο πρώτο μαγαζί και κοιτάμε όλες αυτές τις οθόνες να παίζουν ταυτόχρονα τη Ναταλία Γερμανού μες την καλή χαρά της. Όσο να'ναι η Ναταλία επί 50 φορές είναι αιτία μεγάλης ζάλης..

Αρχίσαμε να κοιτάμε, να δείχνει ο ένας στον άλλο τις συσκευές, τις τιμές κ.ο.κ. ώσπου μας πλησιάζει ένας πωλητής κι αρχίζει ούτε λίγο ούτε πολύ να μας λέει ένα σωρό λεπτομέρειες που 1) μας φαινόντουσαν τουλάχιστον κινέζικα και 2)μας μπέρδευαν απίστευτα. Φυσικά μας έσπρωχνε προς τα ακριβότερα και μεγαλύτερα μοντέλα. Λέμε "ευχαριστούμε, θα ξαναπεράσουμε" και την κάνουμε με ένα συνδυασμό ανακούφισης που γλυτώσαμε απ'τις ναταλίες και απογοήτευσης που δεν καταφέραμε να παραγγείλουμε κάτι.

Πάμε μετά στο δέυτερο μαγαζί που μας το είχαν συστήσει με τα καλύτερα λόγια. Κόσμος πολύς, οι περισσότεροι να κοιτάνε τα χαζοκούτια σαν και μας. Είδαμε τιμές, μια ταινία από τη νόβα να παίζει ταυτόχρονα σε καμιά 30αριά οθόνες και εξήλθαμε, μιας κι ευτυχώς ή δυστυχώς οι πωλητές ήταν απασχολημένοι και δεν μας πλησίασε κανείς.

Μ'ένα βάρος και με μια ελπίδα στην καρδιά συνεχίσαμε για το τρίτο μαγαζί που δεν ήταν στο πρόγραμμα. Μόλις μπήκαμε μέσα ένιωσα περίεργα, λες και μπαίναμε σε κανένα εγκαταλελειμένο μπαρ στο Φαρ ουεστ. Δεν είχε ψυχή ζώσα εκεί μέσα και όλα ήταν γεμάτα με μια διάφανη σκόνη... μήπως είχαμε μπει σε άλλη διάσταση; Μου θύμισε το Twilight zone.

Εκεί που κοιτάγαμε και συζητούσαμε μεγαλόφωνα (ένεκα η μοναξιά ξεθαρρέψαμε κι εμείς) ακούμε τη ξεψυχισμένη φωνή ενός πωλητή πίσω μας..  Ήταν νεαρός κι άρχισε αμέσως να εκθέτει τα πολλά χαρίσματα μιας οθόνης στη διπλάσια τιμή από ότι υπολογίζαμε που ερχόταν και με ένα δώρο.. που δε θέλαμε. Άσε που η συγκεκριμένη έψηνε καφέ, έφτιαχνέ κουραμπιέδες κι έκανε μασαζ εν ανάγκη.

Εμένα μ'έπεισε. Συγκινήθηκα από τις πολλές αρετές του μοντέλου, σκούπισα ένα δάκρυ που είχε αρχίσει να κυλά απ'το αριστερό μάτι (το δεξί ήταν βουρκωμένο αλλά κρατούσε χαρακτήρα) κι έμεινα να την κοιτώ σαν μάννα εξ'ουρανου.

Ο όμως Β. δεν ήθελε με τίποτα να πάρουμε την πανάκριβη αν και πλέον γοητευτική τηλεορασούλα. "Βρε φτιάχνει καφέ! Βρε κάνει μασαζ!" του'λέγαμε με τον πωλητή για να τον συγκινήσουμε. Τίποτα αυτός, βράχος. Είδαμε κι απόειδαμε στο τέλος εξήλθαμε για άλλη μια φορά άπραγοι. Ο πωλητής μας κοίταγε λυπημένα.  Δεν το πίστευε πως έχασε μια σίγουρη πώληση μες απ'τα δάκτυλα του.

Στο μεταξύ είχε μεσημεριάσει και είχαμε ψιλοαπελπιστεί. Τελικά είναι πιο δύσκολο θέμα η αγορά τηλεόρασης απ'ότι νομίζαμε! Εμένα ειδικά το πείσμα μου με εγκατέλειψε και ξεχύθηκα στο τζάμπο να αγοράζω κεριά με το κιλό να σβήσω τον καημό μου.

Τόμος ΙΙ

Την Δευτέρα κι αφού ο Β. είχε μουλαρώσει ότι πρέπει να πάρουμε τηλεόραση πριν τις γιορτές πάμε χθες, στο μαγαζί που'χαμε ψωνίσει παλιά και δεν το προλάβαμε ανοικτό την Κυριακή. Το μαγαζί ήταν γεμάτο κόσμο αλλά μας πλησίασε άμεσα πωλήτρια κι άρχισε να μας δείχνει τα μοντέλα. Εδώ οι τιμές ήταν πιο συγκαταβατικές και ω! του θαύματος σε μερικές περιπτώσεις κάτω από όσα ημασταν διαθετιμένοι να δώσουμε. Τις κοιτάγαμε λοιπόν με μια σιγουριά ότι αυτό ήταν, ήρθαμε επιτέλους στο σωστό μέρος και θα ψωνίσουμε.

Ο Ντάνιελ Κρεγκ που μας χαμογελούσε μέσα απ' τις οθόνες φαινόταν καλύτερος σε μια και την δείξαμε με αυτοπεποίηθηση στην πωλήτρια "Αυτή θέλουμε" είπαμε ταυτόχρονα - σίγουροι ότι το ταξίδι μας είχε τελείωσει. Πάει να ψάξει αυτή για τις παραδόσεις κι έρχεται πίσω με τα νέα ότι δεν υπήρχε στοκ, μόνο αυτή που βλέπαμε μπροστά μας... αλλά η εγγύηση θα είχε ισχύ από τη μέρα που θα την παραλαμβάναμε. Δε μας άρεσε αυτό. Άλλο να πάρουμε νέα, αχρησιμοποίητη τηλεόραση κι άλλο μια που παίζει με τις ώρες ποιος ξέρει για πόσο καιρό. Διαλέξαμε άλλη πιο ακριβή που ήταν πιθανό να υπήρχε στοκ και θα την πέρναμε στο κουτί αλλά ούτε γι' αυτό το μοντέλο δεν υπήρχε στοκ, ένεκα που ήταν σε προσφορά.. Άσε που η παράδοση θα γινόταν μετά τις γιορτές..

Φύγαμε κι από κει με σκυμμένα τα κεφάλια και κινήσαμε για άλλο ένα μαγαζί, με τη σκέψη ότι κι η παλιά συσκευή μια χαρά είναι και όσο περνούσε η ώρα φαινόταν όλο και πιο δελεαστική η ιδέα να παραμείνουμε μαζί της.

Φτάσαμε σ'άλλο ένα μαγαζί που θυμήθηκα ότι ήταν κοντά και βρήκαμε εκεί την τηλεόραση που είχαμε επιλέξει στην αρχή-αρχή απ'τα διαφημιστικά φυλλάδια. Ο πωλητής μείωσε κάπως την τιμή, είχε στοκ, μπορούσε να την παραδώσει πριν τις γιορτές... Αμήν! Όλα θετικά επιτέλους. Την παραγγείλαμε και νιώσαμε μια ικανοποίηση που τα καταφέραμε, άλλο πράμα! Ποιος να μας το 'λεγε ότι κάτι τόσο φαινομενικά απλό θα είχε αποδεικτεί τόσο δύσκολο και... ικανοποιητικό στο τέλος.

ΥΓ: Φυσικά εγώ κρατάω και μια πισινή μέχρι να την παραλάβουμε. Γιατί μετά από τόσα βάσανα ποτέ δεν ξέρεις.... Φτου-φτου!