Η χαρά της κίνησης

Ίσως είναι λίγο κλισέ αλλά είναι αλήθεια ότι η φετινή χρονιά, το 2020 ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά για πάρα πολύ κόσμο.

Οι δίπλα

Στη γειτονιά που μένουμε, όπου βρίσκεται το πατρικό μου, υπάρχουν ως επί τω πλείστω σπίτια. Οι ιδιοκτήτες μένουν εκεί για πολλές δεκαετίες με αποτέλεσμα λίγο πολύ όλοι να γνωρίζονται μεταξύ τους. Στο διπλανό σπίτι ο ιδιοκτήτης μένει στον πάνω όροφο και νοικιάζει το ισόγειο. Κατά καιρούς πέρασαν διαφόρων ειδών και ποιοτήτων ενοικιαστές από το σπίτι αυτό και λόγω του πόσο κοντά είναι στο σπίτι μας είχαμε την τύχη ή την ατυχία (ανάλογα) να γνωριστούμε με τους περισσότερους από αυτούς.

Φέτος το καλοκαίρι έφυγε ο αλλοδαπός νοικάρης που λόγω της φύσης της εργασίας του, έκανε πολύ θόρυβο και κακά τα ψέματα υπήρξε άμεση ανακούφιση που δε θα ενοχλούσε άλλο με τα σίδερα και τα φορτηγά του. Έμεινε το σπίτι για κάποιο καιρό ξενοίκιαστο και αναρωτιόμασταν ποιος θα μετακόμιζε και αν θα ήταν εξίσου, ή ακόμα χειρότερα, πιο θορυβώδης από τον προηγούμενο. 

Νηπιαγωγαααααααααψψψψουου

Φέτος η κορούλα μου πήγε για πρώτη φορά στο νηπιαγωγείο. Όλα καλά ευτυχώς, της άρεσε πάρα πάρα πολύ. Από τις πρώτες μέρες έμαθε τραγουδάκια, άρχισε να μαθαίνει να μοιράζεται τα παιχνίδια της. Το πρόγραμμα του νηπιαγωγείου είναι ενδιαφέρον και είναι όμορφο να τη βλέπω να ανοίγει σιγά-σιγά τα φτερά της με την πρώτη της κοινωνικοποίηση μακριά από την οικογένεια της.

Ο πατέρας είναι εξίσου σημαντικός με τη μητέρα

Διάβασα αυτό το άρθρο που έγραψε μια εγγλέζα, η οποία πιστεύοντας ότι μπορούσε να διαλέξει πότε θα αποκτήσει παιδιά έφτασε να'ναι τώρα πάνω από 40 και να έχει ανακαλύψει πια ότι δεν είναι έτσι όπως τα νόμιζε τα πράγματα. 

Αυτό που με προβλημάτισε όμως ήταν ένα σχόλιο από κάτω, που απ'τη μια δε δείχνει καθόλου

κατανόηση στο πρόβλημα της, αλλά απ'την άλλη είναι απόλυτα ειλικρινές όσο κι αν αυτή η ειλικρίνεια πονά. Λέει με λίγα λόγια ότι οι γυναίκες που ήταν στα 20 και τα 30 τους τη δεκαετία του '90 πίστευαν ότι μπορούν να τα έχουν όλα, και καριέρα και οικογένεια όταν θα έπερναν την απόφαση αυτές. Κάποιοι επιστήμονες προσπάθησαν να τους πουν ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα, αλλά οι φεμινίστριες τους επιτέθηκαν και δεν άφησαν να ακουστεί ο αντίλογος.

Ο μύθος της "θετικότητας"

Υπάρχει μια κουλτούρα, μια άποψη, ένα κίνημα που λέγεται κίνημα θετικότητας και πρεσβεύει με λίγα λόγια ότι αν δεις τα πράγματα θετικά στη ζωή τότε όλα σου πάνε καλύτερα.

Καλή η θεωρία δε λέω. Και κάποιες φορές, σε απλές περιπτώσεις λειτουργεί. Όμως (πάντα υπάρχει ένα όμως..)

Όμως όταν δυστυχώς κάποιος ασθενήσει με μια σοβαρή ασθένεια όπως ο καρκίνος, τότε όσο θετικός κι αν είναι η θετικότητα του από μόνη της δεν μπορεί να τον βοηθήσει, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως κάτι τέτοιο ισχύει.

Ο «δαίμονας» της τηλεόρασης και το μικρό παιδί

Δεν είναι τυχαίο που χρησιμοποιώ τη λέξη δαίμονας στην περιγραφή της τηλεόρασης. Βλέπετε όπου κι αν ψάξεις, στην διεθνή ή ελληνική βιβλιογραφία οι απόψεις συγκλίνουν: τα παιδιά κάτω των δύο δεν πρέπει να βλέπουν τηλεόραση, ή (στη χειρότερη ή καλύτερη περίπτωση, ανάλογα πως το βλέπει κανείς) να βλέπουν ελάχιστη ώρα. Ακόμα και άρθρα που δηλώνουν ότι απόψεις διίστανται ως προς την επίδραση της τηλεόρασης στα μικρά παιδιά, στο τέλος καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι καλύτερο είναι να παραμένει κλειστή.

Απόμακρυνση του εφιάλτη.. για λίγο

Διαβάζω το βιβλίο της Barbara Vine Asta's book και κάπου λέει ότι όταν θέλεις να αποφύγεις ένα εφιάλτη ο καλύτερος τρόπος για να το κάνεις είναι να σκέφτεσαι διεξοδικά αυτό που δε θες να ονειρευτείς αμέσως πριν τον ύπνο. Δεν ξέρω αν αυτό θα σε αποτρέψει εντελώς απ'το να κοιμηθείς αλλά σίγουρα αν τα καταφέρεις δε θα το ονειρευτείς όπως λέει.

DaisyCrazy - Γαστρεντερίτιδα 1-2

Tότε που έγραφα εκείνο το ποστ με είχε κτυπήσει η γαστρεντερίτιδα, αλλά τη νικούσα στα σημεία. Τώρα που την πάτησα και πάλι μαζί της με νικά η άτιμη. Άσε που κτύπησε εντελώς εφνιδιαστικά και απρόσμενα στα καλά του καθουμένου, εκεί που είχα περάσει ένα καλό σαββατοκύριακο και ετοιμαζόμουν για τη νέα βδομάδα. Δεν είχα υπολογίσει την εμφάνιση της κυρίας Γαστρεντερίτιδας (με κεφαλαίο βεβαίως-βεβαίως γιατί θέλει και μια εκτίμηση, ένα σεβασμό μπας και δει ότι της δείχνω/δίνω ότι θέλει και φύγει η άτιμη) που ήρθε κουνιστή και λυγιστή και κάθισε στα φτωχά πλην τίμια έντερα μου και τα έκανε κοινώς σπαράλια.

Και να τα ανθρακούχα, 'άσπρα' αναψυκτικά, και να τα χαπάκια πριν το γεύμα, και να τα ρύζια, και να η ναυτία με κάθε σταγόνα νερό που περνά απ'τα πρησμένα μου χείλη (πρησμένα γιατί άσχετα με την γαστρεντερίτιδα έχω και μια αλλεργία στη σκόνη που μου'χει κλείσει τη μύτη και δεν αναπνέω παρά με το στόμα). 

Που θα πάει όμως; Θα φύγει η κυρία Γαστρεντερίτιδα να πάει στο καλό ή σε άλλο έντερο τελοσπάντων (όπου θέλει ας πάει, μακριά από μας να'ναι!) και θα ηρεμήσω, να επανέλθω σιγά-σιγά σε κανονικούς ρυθμούς και να μπορώ να πιω νερό σαν άνθρωπος. Ελπίζω να την κάνει γρήγορα με ελαφρά πηδηματάκια!!

Πως κοιμάσαι συνήθως;

Βρήκα αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το otherside.gr απ'όπου μαθαίνουμε ποια είναι η κατάλληλη στάση να κοιμόμαστε ανάλογα με τα προβλήματα υγείας που έχουμε και θέλουμε να αποφύγουμε.

φώτο από το http://mammaelpress.blogspot.com

Εμένα μ'αρέσει να κοιμάμαι στη στάση ανάνηψης δεξιά ή αριστερά, δηλαδή μισό πλάι, μισό μπρούμυτα με το χέρι απλωμένο κάτω απ'το μαξιλάρι. Εννοείται πως τα χέρια μου είναι ξερά κάθε πρωί αλλά αυτή η στάση με βολεύει τι να κάνω; Η άλλη στάση που μ'αρέσει είναι μπρούμυτα με το κεφάλι στο πλάι. Ανάσκελα δεν μπορώ να κοιμηθώ καθόλου. Μπορώ να μείνω ξάγρυπνη όλο το βράδυ αν ξαπλώσω ανάσκελα.

στάση ανάνηψης - με το χέρι κάτω απ'το μαξιλάρι είπαμε :)

'Η επίθεση των ανθρωποφάγων...

...κουνουπιών'

Αυτό τον τίτλο θα μπορούσε να έχει η έξοδος μας το προηγούμενο Σάββατο σε ένα χωράφι για να παίξει ο Σνούπυ. 

εδώ απολαμβάνει το νέο του κρεβατάκι :)

Πάμε που λέτε, κατεβαίνουμε απ'το αυτοκίνητο, ο Σνούπυ όλο χαρά να γαβγίζει, να κουνάει την ουρά του, να πηδάει ανάμεσα απ'τα χόρτα και τις μαργαριταρούλες. Όπως προχωρούσαμε άρχισα να νιώθω τσιμπήματα, μια φίλη που ήξερε τους κινδύνους μου δίνει εντομοαπωθητικό και επειδή φορούσα μακρύ παντελόνι και φούτερ βάζω η αφελής λίγο στα πόδια κάτω απ'το γόνατο και στα χέρια μου που προσπαθούσα να κρατώ στις τσέπες για μεγαλύτερη ασφάλεια και καλά, αφού ξέρω πολύ καλά ότι όλα σχεδόν τα είδη κουνουπιών προτιμούν το αίμα μου. 

Που να φανταστώ ότι αυτά τα αιμοσταγή πλάσματα δε θα είχαν κανένα μα κανένα απολύτως πρόβλημα να αρπάξουν το πολύτιμο υγρό μέσα απ'τα ρούχα και μάλιστα εν κινήσει; Δεν ήξερα δεν ρώταγα; 

Μέχρι να φύγουμε μετρούσα 15 δαγκώματα από τα οποία 2 στο μέτωπο παρακαλώ και ένα στο λαιμό σαν δάγκωμα βρυκόλακα. Και το μπόνους; Ήρθε και μια οικογένεια μαζί μας στο αυτοκίνητο (μπας και τα ξεχάσουμε τα αφιλότημα!) έτσι συνέχισαν και μέχρι χθες (που δεν άντεξα και φλίταρα όλο το σπίτι μέχρι να μην μπορώ να αναπνεύσω) μου κατάφεραν τουλάχιστον άλλα 5 βαρβάτα τσιμπήματα. Πήγα σε γιατρό για άλλο λόγο κι όταν του τα έδειξα βρήκε ότι το κάθε τσίμπημα έχει φλεγμονή και μου είπε ο άνθρωπος 'μα αυτά δεν ήταν κουνούπια ήταν ανθρωποφάγοι!' Κι έχει απόλυτο δίκιο. 

Ρε τι κρέμες τους βάζω για να μη ξύνομαι, τι κορτιζονούχες για τις φλεγμονές. Και κάθε βράδυ μπάνιο στο φάρμακο που τα απωθεί, κυριολεκτικά απ'την κορφή ως τα νύχια. Άσε που ξυπνώ και μες τη νύχτα και το λούζομαι για δεύτερη φορά μπας και σταμάτησει η δράση του και κάνω με το ζόρι δωρεά αίματος στην κοινότητα των κουνουπιών. 

Και για του λόγου το αληθές ορίστε και φωτογραφικό υλικό απ'τα δαγκώματα, που σας υπενθυμίζω έγιναν το Σάββατο κι ακόμα καλά κρατούν. 

Εννοείται ότι ο Σνούπυ θα ξαναπάει εκεί για να διασκεδάσει.. στα όνειρα του. Ή όταν έρθει το φθινόπωρο και μειωθούν ή καλύτερα ο χειμώνας και εξαφανιστούν οι δολοφόνοι που μας ήπιαν το αίμα.

Τώρα θυμήθηκα μια φορά πριν χρόνια που μας είχαν πάει οι γονείς μας κατασκήνωση στα βουνά και ήταν γεμάτος όλος ο κατασκηνωτικός χώρος με τεράστιες σκνίπες. Πριν προλάβουμε να εφοδιαστούμε με τα κατάλληλα αξεσουάρ είχαν καταφέρει να δαγκώσουν τη μάνα μου σε ένα σωρό σημεία, ενώ συνήθως τα κουνούπια δεν της δίνουν σημασία της τυχερής. Οι σκνίπες όμως της έδωσαν και κατάλαβε ενώ εμένα ούτε που με πλησίασε καμιά. Περιττό να πω ότι όσο κι αν δε μου άρεσε η κατασκήνωση το γεγονός ότι με απέφευγαν τα ζωύφια ήταν σκέττη μαγεία! Δεν είναι και λίγο πράμα να αποφεύγουν εμένα και να κυνηγούν άλλους! 

ΥΓ. Μην περιμένετε να δείτε φωτογραφία κουνουπιού εδώ. Έψαξα να βρω, αλλά δεν άντεξα στη θέα τους και στην.. 'τεχνική' τους την ώρα που μας πίνουν το αίμα. 

ΥΓ2. Άσε που άρχισα να αναρωτιέμαι... είναι καθαρές οι βελόνες τους όταν κάνουν την αφαίμαξη; Είναι αποστειρωμένες; Που τις είχαν μπήξει πριν; Έχουν την επιστημονική κατάρτηση για να αποφύγουμε μολύνσεις κτλ; Κι άλλα τέτοια και τρελάθηκα εντελώς!

ΥΓ3. Αγαπώ το καλοκαίρι, αλλά μισώ μέχρι βδελυγμίας κουνούπια και κατσαρίδες, τι να κάνω; Κλαψ κλαψ λυγμ λυγμ!

Εγώ πάντως δεν ξαναπατάω εκεί!

Εδώ στη Λεμεσό έχουμε ένα θέατρο που είναι υπόγειο. Κατεβαίνεις πάρα πολλά σκαλιά για να φτάσεις στο χώρο που είναι οι αίθουσες.  Ο χώρος έχει  ασανσερ , αλλά δεν χρησιμοποιείται από κανένα. Ίσως να υπάρχει για να κάνει το χώρο προσβάσιμο για άτομα με κινητικά προβλήματα αλλά δεν το'χω δει καμιά φορά να χρησιμοποιείται. Όσες φορές είχα πάει παλιότερα η παράσταση ήταν στη μεγάλη αίθουσα που έχει αμφιθεατρικά καθίσματα, όπως τις αίθουσες στο σινεμά. Την άλλη τη μικρή αίθουσα την είχα προσέξει αλλά δεν είχα την τύχη να την επισκεφτώ ποτέ.

φωτο από http://theatreworld.wordpress.com/

Ένα βράδυ βρήκε προσκλήσεις για την πρεμιέρα μιας παράστασης η μάνα μου κι επειδή δεν ήθελε ο πατέρας μου να τη δει μου πρότεινε να τη συνοδέψω. Δέχτηκα ευχαρίστως να πάω μαζί της. Ετοιμάστηκα από νωρίς, πήγα να την πάρω και πήγαμε στο θέατρο αρκετή ώρα πριν την έναρξη της παράστασης. 

Όταν φτάσαμε ο κόσμος ήταν λίγος και τα τραπεζάκια στο φουαγιέ άδεια, έτσι καθίσαμε να πιούμε ένα ποτό και να περιμένουμε μέχρι την έναρξη. Εκεί που μιλούσαμε για γενικά θέματα μου λέει η μάνα μου "Δε νιώθω και πολύ καλά" της απαντώ κι εγώ αμέσως "Αν δεν είσαι καλά πάμε να φύγουμε" δεν ήθελα να καταπιέζεται να δει την παράσταση μόνο για μένα αν δεν αισθανόταν καλά και δε με πείραζε και τόσο να χάσω το έργο. "Είσαι τρελή;" μου λέει η μάνα μου "που να φύγουμε να πάμε; Τίποτα δεν είναι θα μου περάσει." Επέμεινα εγώ, αλλά ήταν ανένδοτη ότι είναι καλά και δε θέλει να χάσει την παράσταση.

Έρχεται η ώρα να πάμε στην αίθουσα, αλλά ανακαλύπτω ότι η παράσταση αντί να είναι στη γνωστή αίθουσα με τις αμφιθεατρικές θέσεις είναι στην μικρή αίθουσα. Μπαίνουμε μέσα και βλέπω ότι είναι όλη βαμμένη μαύρη, με μαύρα καθίσματα τα οποία είναι γύρω από τη σκηνή βαλμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε οι θεατές ουσιαστικά να αποτελούν μέρος της παράστασης. Καθόμαστε σε μια μπροστινή θέση (δεν ήταν αριθμημένες μπορούσαμε να κάτσουμε όπου θέλαμε) γιατί ήθελε να βλέπει καλά η μάνα μου κι αρχίζει η παράσταση.

Αν θυμάμαι καλά (γιατί τα πιο πολλά τα'χω ξεχάσει για ευνόητους λόγους όπως θα δείτε πιο κάτω) στην παράσταση έπαιζαν τέσσερις γυναίκες, μια έκανε τη μάνα και οι άλλες τρεις τις κόρες της. Άκρα του τάφου σιωπή στο ακροατήριο, προσηλωμένοι όλοι στην παράσταση, όταν σκύβει η μάνα μου και μου λέει ψιθυριστά "Είμαι χάλια δεν αντέχω." Της ρωτώ "Τι έχεις;" και μου απαντά "Θέλω να κάνω εμετό." Αμέσως της λέω "Πάμε να φύγουμε!" και κάνω να σηκωθώ όμως με σπρώχνει και επιμένει "Μείνε εσύ θα βγω εγώ μόνο" όμως πια δεν είναι καθόλου καλά και της φαίνεται, την αρπάζω κι εγώ απ'το χέρι και όσο πιο αθόρυβα γίνεται πάω να σηκωθώ, περπατά μπροστά μου και λέει "Θα κάνω εμετόοοο! Θα κάνω εμετόοοοοοοοοοοο." Γυρίζω στα δεξιά μου και συνειδητοποιώ ότι οι ηθοποιοί παίζουν και δεν παίζουν την παράσταση κι ο κόσμος όλος κοιτά εμάς. Σκύβω το κεφάλι κι επιταχύνω το βήμα. Πάνω που είχαμε κοντέψει στην πόρτα και θα βγαίναμε πετάει η μάνα μου την πιο δυνατή κλανιά που υπάρχει! Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Ούτε ξέρω αν άκουσαν οι άλλοι, ή αν γέλασαν ή οτιδήποτε.

Βγαίνουμε επιτέλους έξω στο φουαγέ και η μάνα μου σωριάζεται σε μια καρέκλα, δίπλα ακριβώς απ'την έξοδο της αίθουσας όπου κουτσά-στραβά συνέχιζε η παράσταση. Εγώ άρχισα να τρέχω πάνω κάτω να βρω ένα κουβά, κάτι να κάνει μέσα εμετό και λίγο νερό να της βάλω στο πρόσωπο που'χει γίνει άσπρη σαν πανί, όταν εμφανίζεται ένας άντρας με γένια και γυαλιά και κοιτά τη μάνα μου που εντωμεταξύ είναι έτοιμη να βγάλει τα σωθικά της στο πάτωμα και φωνάζει δυνατά "ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΜΕΤΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!" Σκύβει κοντά της και της λέει "Σας παρακαλώ κυρία μου μπορείτε να μετακινηθείτε πιο κάτω;" Τίποτα η μάνα μου "ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!! ΕΜΕΤΟΟΟΟΟΟΟ!!" Επαναλαμβάνει την ίδια παράκληση λίγο πιο επιτακτικά, αλλά και πάλι δεν εισακούγεται. Στο μεταξύ γυρίζω εγώ που βρήκα λίγο νερό και της νίβω το πρόσωπο μπας και συνέλθει λίγο. Με κοιτά με ελπίδες αυτός και μου λέει "Σας παρακαλώ μπορείτε να μετακινήσετε τη μητέρα σας;" Μες το άγχος εγώ του απαντώ "Ένα κουβά έχετε να κάνει εμετό;" Επίμονος αυτός "Ας σηκωθεί να πάει στην τουαλέτα εδώ δίπλα είναι, κάθεται δίπλα στην πόρτα της παράστασης και ακούγεται μέσα." μου εξηγεί. "Μπορείς να σηκωθείς;" τη ρωτώ και κουνά το κεφάλι της αρνητικά, αλλά την πείθω γιατί προσθέτω ότι "δεν βρήκα κουβά κι αν πας τουαλέτα θα κάνεις εμετό με την ησυχία σου!" Σηκώνεται με τη βοήθεια εμένα του καλού κυρίου και  ενός άλλου κυρίου που βρέθηκε εκεί και μόλις πατά το πόδι στην τουαλέτα κάνει εμετό στο νιπτήρα. 

"Ευχαριστώ" μου λέει ο κύριος "ξέρετε είμαι ο σκηνοθέτης της παράστασης και η μητέρα σας ακουγόταν μέσα." Τι να πω κι εγώ ζήτησα συγνώμη και του είπα ότι δεν έφταιγε η καημένη αφού αρρώστησε αιφνιδιαστικά. Βγαίνει η μάνα μου απ'την τουαλέτα και σωριάζεται σε μια άλλη καρέκλα λέγοντας "Δεν υπάρχει περίπτωση έτσι όπως είμαι να ανεβώ όλα αυτά τα σκαλιά." Ο άλλος κύριος που βοήθησε σαν απομηχανής θεός να απομακρυνθεί από την πόρτα της παράστασης η μάνα μου, της λέει "Είμαι ο υπεύθυνος του θεάτρου και θα πάω να βρω κλείδι για το ασανσερ για να ανεβείτε." Να'ναι καλά ο άνθρωπος το βρήκε αμέσως και μαζί με τον σκηνοθέτη την βοήθησαν να φτάσει στο ασανσερ που την πήρε στο ισόγειο όσο εγώ έτρεξα να φέρω το αυτοκίνητο κοντά στην είσοδο για να φύγουμε άμεσα. 

Φτάνω στην είσοδο, ανοίγει την πόρτα και πάει να μπει όταν ξαφνικά σταματά, γυρνάει στους κύριους και τι τους λέει; "Μήπως να γυρίσω πίσω; Νιώθω κάπως καλύτερα.." Πεταγόμαστε τότε και οι τρεις με ένα στόμα, μια φωνή "ΟΧΙ!" Και συνεχίζω εγώ για να την πείσω "Όχι καλύτερα να παμε σπίτι να ξεκουραστείς γιατί μάλλον έπαθες τροφική δηλητηρίαση." Ο σκηνοθέτης με τον υπεύθυνο με κοιτούν με μια αγαλίαση και μια ανακούφιση που δεν περιγράφεται.

Στη διαδρομή μου είπε ότι πριν πάμε στην παράσταση είχε φάει σπανακόρυζο που είχε στην κατάψυξη! Σπανακόρυζο στην κατάψυξη;!!! ΕΛΕΟΣ ρε μάνα! Ευτυχώς όταν πήγε σπίτι και ξάπλωσε ένιωσε καλύτερα και την άλλη μέρα ήταν μια χαρά.  Φτηνά τη γλύτωσε! Ο πατέρας μου δε όταν είδε ότι ήταν καλά μου εξομολογήθηκε όλο χαρά ότι ανακουφίστηκε που δεν ήταν αυτός στη θέση μου. Γιατί έχει τύχει να πάνε σε θεατρική παράσταση και να κοιμηθεί η μάνα μου όταν τη βρήκε βαρετή, άντε και να ροχαλίσει λίγο. Τέτοιο κάζο πάντως δεν του ξανάτυχε!

Το ρεζιλίκι απ'την άλλη δεν το γλυτώσαμε!

Γκρρρρρρρρρρρρρ

Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να θυμώνει με πράγματα μικρής σημασίας,  τα οποία δεν μπορώ να αλλάξω, παραδείγματος χάρη με το οδήγημα μερικών οδηγών που συναντώ. Τέτοιοι οδηγοί βάζουν σε κίνδυνο τόσο τον εαυτό τους όσο κι όλους όσοι έχουν την ατυχία να τους συναντήσουν και συνήθως με βγάζουν απ'τα ρούχα μου. Εκνευρίζομαι τόσο πολύ που λέτε, που αρχίζω και κάνω χειρονομίες, βρίζω, φωνάζω και γενικά γίνομαι άλλος άνθρωπος, βγαίνω εκτός εαυτού και κυριολεκτικά συμπεριφέρομαι πολύ διαφορετικά απ'το κανονικό μου. 

Για όσους με ξέρουν, είμαι άνθρωπος με αντοχές, που δίνει ευκαιρίες, που δε βιάζεται να κρίνει και να κατακρίνει και τα σχετικά. Βάλε με όμως πίσω απ' ένα τιμόνι και γίνομαι ταύρος σε υαλοπωλείο. Τόσο πολύ θυμώνω που θα μπορούσα να παίξω και ξύλο αν τύχαινε με δαύτους τους οδηγούς.

Ο θυμός αυτός που συνδέεται με το οδήγημα καμιά φορά επεκτείνεται κι αλλού. Συνήθως ξυπνά μπροστά στην αδικία, την έλλειψη σεβασμού, την αγένεια, αλλά εκεί είναι συχνά δικαιολογημένος. Τι γίνεται όμως όταν θυμώνω και με μικροπράγματα που δε θα έπρεπε να με ενοχλούν καθόλου; Π.χ. το σκυλί του γείτονα που δεν το έχει εκπαιδεύσει και πάντα κατά ένα παράξενο τρόπο γαυγίζει σε ώρες που πάω να κοιμηθώ. Ή τη γειτόνισσα που καθαρίζει τα χαλιά της για κανένα τρίωρο συνεχόμενο κι ακούω τη ρημάδα την ηλεκτρική σκούπα να βουϊζει ασταμάτητα μες τα αυτιά μου.  Ή τα μηχανάκια με τις χαλασμένες εξαρτήσεις που μου τριβελίζουν το τύμπανο κάθε φορά που περνούν. 

Να μου πείτε ο θόρυβος όλους μας εκνευρίζει, άλλους πιο πολύ κι άλλους λιγότερο. Εμένα όμως με εκνευρίζει και η πλήρης ησυχία. Δεν μπορώ να μην ακούγεται τίποτα σε φάση 'άκρα του τάφου σιωπή' ανατριχιάζω, νευριάζω και βάζω ωτοασπίδες για να μην ακούω τη σιωπή!  Μιλάμε για μεγάλη στριμάρα το παραδέχομαι! :)

Μετά θυμώνω συχνά με τους γονείς. Έχω π.χ. μια συνάδελφο παραπονιέται συνέχεια για το γιό της που όλο κάνει ακαταστασίες στο σπίτι, πετά τα λερωμένα του ρούχα όπου βρει και γενικά δεν προσέχει καθόλου. Αυτός ο γιος είναι 17 χρονών. Αύριο μεθαύριο θα πάει στρατιώτης, θα πάει να σπουδάσει. Της λέω κι εγώ πολύ φυσικά 'γιατί δεν του αφήνεις τα ρούχα να βάλει αυτός πλυντήριο;' ή 'γιατί δεν το αφήνεις το δωμάτιο του να το συγυρίσει εκείνος;' Η απάντηση της; Ένα χαμόγελο του στυλ δεν ξέρεις τι λες, αν είναι δυνατόν! και μου λέει 'μα ο γιος μου;! να κάνει δουλειά στο σπίτι; θα αστειεύεσαι βεβαίως!' Αν δεν τον μάθει όμως αυτή ποιος θα τον μάθει να φροντίζει τον εαυτό του;! Νευριάζεις ή δε νευριάζεις με τα μυαλά που κουβαλούν μερικές;

Ήταν και τα computer παλιά πηγή μεγάλου εκνευρισμού σε σημείο αηδίας. Θυμάστε πόσο αργούσαν ν'ανοίξουν, να μπουν στο ιντερνετ και γενικά πόσο αργά ήταν σαν σαλιγκάρια;  Άσε που κατέβαζα κι ιούς άρα σέρνονται ακόμα παραπάνω. Ε ρε τι κλωτσιές και μπουνιές τους έδινα;! Άλλο πράμα. Έβγαζα όλο μου το άχτι. Δυστυχώς ή ευτυχώς τον τελευταίο καιρό έχουν βελτιωθεί πολύ και δε με εκνευρίζουν εκτός κι αν πάθουν κάτι πράγμα όχι και τόσο συχνό ευτυχώς. Άρα γλύτωσα από μια καθημερινή πηγή θυμού! ;)

Άλλο πράγμα που με εκνευρίζει συχνά είναι όταν γράφω ποστ και διακόπτουν τον ειρμό της σκέψης μου άτομα της οικογένειας μου ή οι ειδήσεις στην τηλεόραση που λένε όλο τα ίδια και τα ίδια. Πως θα δημιουργήσω τα αριστουργηματικά μου ποστ (γιατί ναι είμαι και μετριόφρων πέρα από νευρική το παραδέχομαι!) όταν με ρωτάτε, μου μιλάτε, με διακόπτετε; Πως θα συγκεντρωθώ να βρω τις λέξεις που σκιαγραφούν τη σκέψη μου, όταν ακούω για του κόσμου τα κακά στα κανάλια; Δε γίνεται σας λέω! Γι'αυτό κι εγώ είμαι ικανή να τσακωθώ για να βρω την απαραίτητη ηρεμία να γράψω. Αυτό ή να απομονωθώ για όση ώρα χρειάζομαι για να ολοκληρώσω το κείμενο μου.

photo by sheknows.com

Κατά τ'άλλα δεν έχω νεύρα. Αλήθεια σας το λέω. Θυμώνω όμως πιο συχνά απ'ότι θα ήθελα κι αυτό με προβληματίζει γιατί δε μ'αρέσει. Απ'τη μια είναι ανθυγιεινό να κρατάς το θυμό μέσα σου και να τον καταπίνεις, αλλά απ'την άλλη δεν είναι υγιεινό να είσαι και συνέχεια μες τα νεύρα! Στόχος και προσπάθεια μου συνεχής είναι να είμαι όσο πιο ήρεμη, γαλήνια, νηφάλια γίνεται. Έλα όμως που δε μ'αφήνουν! Γι'αυτό κι εγώ σκέφτομαι να αγοράσω ένα σάκο του μποξ για να τον κτυπάω και να βγάζω όλα τα νεύρα και τα απωθημένα μου εκεί. Άσε που άκουσα ότι είναι και καλή άσκηση, το τερπόν με τα του ωφελίμου δε λένε; Ή μ'ένα σπάρο δυο τρυγώνια κτλ κτλ. Έτσι και ασκημένη θα είμαι και νεύρα δε θα'χω. Τουλάχιστον αυτά λέει η λογική. Κοίτα όμως και τον Ζαμπίδη τι ήρεμο παιδί φαίνεται. Κάποια πραγματικότητα θα υπάρχει στη θεωρία.

Κλείνω τώρα γιατί έχω επείγουσα δουλειά να πάω να δολοφονήσω την γειτόνισσα με τη χούβερ που μου τριβελίζει το μυαλό εδώ και 3 ώρες! Φτάνει πια κυρά μου τα έλιωσες τα χαλιά! Έλεος πλέον, προσπαθούμε να ηρεμήσουμε! Γκρρρρρρρρρρρρρρ!

Μιμή Ριρίκα Ιόλη

...ΜRI=Magnetic resonance imaging, Aπεικόνιση Μαγνητικού Συντονισμού ή απλά Μαγνητική Τομογραφία

Με τα προβλήματα και τους πόνους της πλάτης που αντιμετωπίζω ο γιατρός εισήγηθηκε να κάνω μια μαγνητική τομογραφία για να δούμε τι γίνεται πιο καθαρά. Έκλεισα το ραντεβού και πήγα. Ευτυχώς το μηχάνημα ήταν ανοιχτό καιμπορούσα να δω γύρω-γύρω, γιατί αν ήταν κλειστό ή που θα τους έλεγα να το ξεχάσουν και θα έφευγα, ή που θα ζητούσα πλήρη αναισθησία να κοιμηθώ μέχρι να τελειώσει. 

Πριν την εξέταση δε ρώτησα πολλές λεπτομέρειες, ούτε ήθελα να ψάξω και πολλά στο νετ για να μη φοβηθώ. Πάω που λέτε και με ξαπλώνει ο τύπος εκεί, μου λέει 'αν θες κοιμήσου'. Ησυχία ήτανε σκέφτηκα αποκλείεται να κοιμηθώ, αλλά γιατί να μην κλείσω λίγο το μάτι. Παίρνω μια βαθιά αναπνοή και πριν κλείσει το μισό βλέφαρο ακούγονται κάτι σειρήνες ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιουυυυυυυυυυυυυυυυ ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιοουυυυυυυυυυυυυυυυ 

Πάει λέω θα το χάλασα, θα τα έκανα όλα χάλια, θα κουνήθηκα σαν χανούμισα που χορεύει το χορό της κοιλιάς και το μηχάνημα τσαντίστηκε κι ουρλιάζει για να με αποβάλει. Ο τύπος που ήταν εκεί ήταν μόνος του, στη ρεσεψιόν κανείς. Το ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιουυυυυυυυυυυυυυυ ιιιιιιιιιιιιιιοοοοοοοοοοοοοοουυυυυυυυ ασταμάτητο. Άρχισα ν'αγχώνομαι. Λέω μπας και πήγε καμιά τουαλέτα, άρχισε να διαβάζει κανά κομιξ και ξεχάστηκε; Στο πολύ θόρυβο του φώναξα και μου είπε ότι ήταν φυσιολογικοί οι θόρυβοι. Μπράβο στο παληκάρι απάντησε αμέσως. Προφανώς δεν είχε πάει για την ανάγκη του. Τώρα πως φαντάστηκε ότι κάποιος μπορεί να κοιμηθεί με τον ήχο υπερηχητικού αεροπλάνου στ'αυτιά ένας θεός το ξέρει. Γιατί ναι-ναι οι ήχοι που κάνει είναι τόσο δυνατοί σαν υπερηχητικό αεροπλάνο!

Ηρέμησα μετά που έμαθα ότι όλοι αυτοί οι θόρυβοι ήταν οκ και περίμενα να τελειώσει η ώρα. Έβλεπα και την γυάλινη εξώπορτα από κει που ξάπλωνα κι άρχισα να υπολογίζω ανάλογα με το φως της μέρας σε πόση ώρα θα τελείωσει ο θόρυβος. Γιατί δε με ενόχλησε σχεδόν καθόλου που έπρεπε να μείνω ακίνητη, αλλά βρε παιδιά τι θόρυβος ήταν αυτός;!! ΘΟΡΥΒΟΣ με τα όλα του. Θόρυβος που θες να πάρεις ένα σφυρί να το διαλήσεις το ρημάδι που τον κάνει. Θόρυβος που αν τον έκανε ο γείτονας θα έπερνες το 100 να'ρθει να τον μαζέψει ή θα του έσπαγες τ'αμάξι για εκδίκηση ενάντια στην οχλαγωγία. Πάρτε μια μικρούλα, μικροσκοπική γεύση ~

Αν ήξερα ότι το ρημάδι θα κινδύνευε να μου καταστρέψει τ'αυτιά θα έπερνα ωτοασπίδες μαζί μου! Εδώ φορώ ωτοασπίδες για να κοιμηθώ όταν έχει λίγο θόρυβο, κι εκεί μέσα που πραγματικά τις χρειαζόμουν δυστυχώς δεν τις είχα. Δε φρόντισε και κανείς να με ενημερώσει ότι έχει ΤΟΣΟ θόρυβο.

Λοιπόν αυτός που θα ανακαλύψει ένα τρόπο να γίνει λιγότερο θορυβώδες το μηχάνημα του MRI αυτός θα κάνει δισεκατομύρια δεν το συζητώ. Κάτι αμερικανάκια ψάχνουνε ένα τρόπο για να ακούς μουσική εκεί μέσα, αλλά να τη βράσω τη μουσική αν θα συνεχίσει να βγάζει τόσο δυνατό θόρυβο! 

Άραγε μπορώ να πληρώσω λιγότερα με τη δικαιολογία ότι μου κατέστρεψαν τα τύμπανα..;

Υποφέρω και πονώ

Τις τελευταίες μέρες είμαι αναγκαστικά κλεισμένη στο σπίτι γιατί μ'έπιασε μια οσφυαλγία άνευ προηγουμένου. Πονώ όλο το δεξί πόδι, την πλάτη πίσω, όλο τρίβομαι με τις σχετικές κρέμες, κατεβάζω παυσίπονα, βάζω θερμοφόρες και τρέχω για φυσιοθεραπεία καθημερινά στην προσπάθεια να επανέλθει η πλάτη μου σε μια ανεκτή κατάσταση.

Τα παυσίπονα παλιά με ηρεμούσαν και καταπραϋναν τον πόνο. Τώρα που αυτά καταργήθηκαν παίρνω αναγκαστικά κάτι άλλα που ηρεμούν κάπως τον πόνο μεν, αλλά έχουν και καφεϊνη οπότε με ξυπνούν.. γιατί; Για να νιώθω τον πόνο καλύτερα μήπως; 

Και γιατί σταμάτησαν τα αποτελεσματικά; Γιατί λέει κάποιοι τα έπερναν κι αυτοκτονούσαν και υποτίθεται ότι υπάρχουν, άλλα που καλύπτουν τις ίδιες ανάγκες άρα δεν ήταν απαραίτητα. 

Μπούρδες! Εγώ ξέρω ότι απ'τη στιγμή που δεν μπορώ να πέρνω αντιφλεγμονώδη (γιατί μετά πάει το στομάχι και τα έντερα) αυτά τα παυσίπονα ήταν σωτήρια για μένα. Αν κάποιος δηλαδή αρχίσει να αυτοκτονά με ασπιρίνη πρέπει να απαγορευτεί η ασπιρίνη; Ή τα πανατολ, ντεπόν και δε συμμαζεύεται; Άλλωστε αυτά δεν μπορούσες να τα πάρεις χωρίς ιατρική συνταγή άρα γιατί να τα καταργήσουν; Μήπως γιατί δε βόλευαν τις φαρμακοβιομηχανίες αφού ήταν φτηνά; 

Τα νεύρα μου, τη θερμοφόρα μου κι ένα κουτί παυσίπονα να φύγω!

 

από το 2003..

Πριν γίνω μπλογκερ... ήμουν μπλογκερ..
...αλλά δεν το ήξερα.. 


Είχα ένα μπλογκ-diary σε αγγλικό site από το 2003 όπου έγραφα τις σκέψεις μου και μου απαντούσαν άλλοι και άλλες που είχαν diary εκεί.

Σήμερα το βρήκα και διαβάζω όλα τα entries. Είναι ενδιαφέρον να βλέπω πως ήμουν, τι σκεφτόμουν, τι έκανα πριν τόσα χρόνια. 

Βρήκα και παλιές φίλες που είχα. Κάποιες χάθηκαν απ'το site, άλλες γράφουν ακόμα. 

Ποιος ξέρει μπορεί το ίδιο να συμβεί κι εδώ... Μπορεί και όχι.

Tα computer et moi

Αγαπώ τα κομπιουτερ το'χω δηλώσει πολλές φορές εδωμέσα. Έτσι σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας τη σχέση που έχουμε, η οποία ξεκινά από τότε που ήμουν περίπου 12 χρονών. 
Λοιπόν ας αρχίσω απ'την αρχή..

Δέκα χρόνια πριν, το 1988 ο πατέρας μας ρώτησε εμένα και την αδελφή μου τι θέλουμε για τα Χριστούγεννα: βίντεο ή κομπιουτερ; Εμείς τι ήταν το κομπιουτερ καλά καλά δεν ξέραμε. Ενώ το βίντεο ξέραμε και παραξέραμε γιατί όλοι οι συμμαθητές, οι συμμαθήτριες, τα παιδιά στη γειτονιά είχαν και έβλεπαν εκεί τον Στάθη Ψάλτη, τον Σταμάτη Γαρδέλη κι όλους τους άλλους στις βιντεοκασέττες, ήταν τότε η χρυσή εποχή τους βλέπετε. Ο μπαμπάς μου ήθελε να πάρει κομπιουτερ και μας εξήγησε τι είναι και τι δυνατότητες έχει, αλλά εμείς όπως ήταν φυσικό θέλαμε βίντεο. Μας το αγόρασε και έτσι η σχέση μας με τα κομπιουτερ επιβραδύνθηκε κατά μερικά χρόνια.. 

Όχι πολλά όμως γιατί στο λύκειο είχαμε μάθημα για κομπιουτερ. Ήταν αν θυμάμαι καλά κάθε Δευτέρα μεσημέρι. Είχαμε μάλιστα και αίθουσα υπολογιστών. Το μάθημα; Basic, και κάτι τέτοια που ήταν βασικά γλώσσες προγραμματισμού κι έπρεπε να μάθουμε τι εντολές να δίνουμε κτλ. Μας έκανε και διαγώνισμα θυμάμαι ο καθηγητής, τον θυμάμαι καθαρά ήταν φαλακρός με μουστάκι και μικρό μούσι σαν τον Ντ'Αρτανιάν απ'τους Τρεις Σωματοφύλακες.

 Το μάθημα των ηλεκτρονικών υπολογιστών δε με ξετρέλαινε γιατί δε μ'αρεσε να αποστηθίζω όλες αυτές τις εντολές. Δεν το αντιπαθούσα εντελώς όπως τα περισσότερα αλλά το έβρισκα βαρετό. Μόνο όταν πηγαίναμε στην αίθουσα υπολογιστών μου άρεσε, πράγμα όμως που δεν γινόταν συχνά. Φυσικά όπως γρήγορα αποδείχτηκε τσάμπα παιδευόμαστε τότε να μαθαίνουμε όλα αυτά, αφού μας ήταν όπως φάνηκε παντελώς άχρειστα μιας και τα κομπιουτερ προχωρούν με αστραπιαίες ταχύτητες και σταμάτησαν γρήγορα να απαιτούν να είσαι μινι-προγραμματιστής για να τα χειριστής (thank God!!)

Και φτάνουμε στο καιρό που ήμουν φοιτήτρια, πήγαινα στη βιβλιοθήκη του πανεπιστήμιου που και που και μας το άνοιγα και μας βοηθούσαν οι βιβλιοθηκάριοι για να μπούμε στις ιστοσελίδες που θέλαμε, αλλά ήταν περιορισμένος ο χρόνος που είχε δικαίωμα ο κάθε φοιτητής να κάτσει και δεν προλάβαινα ποτέ να κάνω ό,τι ήθελα.

Κάποτε ήρθε ο καιρός να γράψω τη πτυχιακή. Ήθελα να τη γράψω μόνη μου για να την κάνω όπως θέλω (μέχρι τότε τις εργασίες μου τις έδινα για δακτυλογράφηση στα φωτοτυπάδικα) και μου έφερε ο πατέρας μου ένα pc με γίντοους '95 στο σπίτι. Δεν θυμόμουν ούτε πως άνοιγε καλά-καλά. Μου το άνοιγε ο μπαμπάς κι εγώ απλά πήγαινα στο γραφέα (ούτε ότι λεγόταν γουορντ δεν νομίζω να ήξερα) και έγραφα. Για να ανεβάσω μια απλή εικόνα ζήταγα βοήθεια, βασικά μου την ανέβαζαν άλλοι, για να επεξεργαστώ κάτι πέρα του κειμένου ούτε λόγος. Το κομπιουτερ ήταν παλιό και δανεικό για την εργασία και δεν είχε σύνδεση στο ιντερνετ. Μια μέρα χάλασε αυτό και μου έφερε ο μπαμπάς και πάλι δανεικό,  ένα λαπτοπ. Αυτό είχε και σύνδεση στο ιντερνετ. Πολύ μου άρεσε αλλά δεν το είχα για αρκετό καιρό και δεν έμαθα να το χειρίζομαι. 

Το 1999 η Λίζα, μια φίλη μου (που σας έχω ξαναπεί γι'αυτή) μου λέει "πάμε σε νετ-καφέ;" Τότε η Λεμεσός ήταν γεμάτη νετ-καφέ (τώρα έχει 1-2 μόνο απ'οτι ξέρω). Είχε αυτοκίντηο εκείνη οπότε ήρθε και με πήρε. Όταν πήγαμε καθίσαμε μπροστά από ένα pc η κάθε μια και ήρθε η υπάλληλος για να μας το ανάψει. Που μπήκαμε; Μα που αλλού; Στο irc βεβαίως-βεβαίως. Μετά από κείνη την πρώτη φορά ακολούθησαν πολλές άλλες σε διάφορα νετ-καφέ.

Όμως ήταν δύσκολο να συντονιστούμε και σε μια φάση πήρε κομπιουτερ σπίτι της έτσι πηγαίναμε όλο και πιο αραιά. Άρχισα κι εγώ να ζητώ να μου πάρει ο πατέρας μου ένα γιατί δε δούλευα και δεν μπορούσα να αγοράσω. Το πρώτο που μου πήρε ήταν μεταχμειρισμένο. Ήταν όμως κατάδικο μου. Σύνδεση με μόντεμ φυσικά.... Θυμάστε τον ήχο που έκανε για να συνδεθεί;  Για μένα αυτός ο ήχος ήταν  σαν την καλύτερη μελωδία, τον αγαπούσα πολύ. Θυμάστε πόσο αργή ήταν η σύνδεση;  Πόσες ώρες κάναμε για να κατεβάσουμε 1 τραγουδάκι; 

Άρχισα λοιπόν τα 10ωρα στο irc να μιλώ σε κεντρικές σελίδες και με άτομα που δεν γνώριζα 1-2-1. Υπήρχαν πολλά βλήτα που σου την  έπεφταν ή έγραφαν χυδαία κρυμμένα πίσω απ'την ανωνυμία, αλλά που και που τύχαινε να συναντήσεις κάποια άτομα της προκοπής που μπορούσες να κάνεις ωραίες κουβέντες.

Στην πορεία γνωρίστηκα με πολλά παιδιά από κει, αγόρια και κορίτσια. Κάναμε και συγκεντρώσεις, πηγαίναμε για καφέ, ποτό, χορο. Φιλίες δεν κράτησα αλλά ήταν ωραία φάση, κάναμε πολλά γέλια και πλάκες μεταξύ μας. Θυμάμαι μια κοπέλα τη Τζένη ήταν πολύ γλυκιά και καλή. Μίλαγε απ'ότι μου είχε πει σε όλους όσοι της μιλούσαν στο irc και αυτοί της έστελναν όλο ιούς. Αναγκαζόταν ο αδελφός της να κάνει φορματ στο κομπιουτερ της κάθε τρεις και λίγο!

Η μανία με  το irc μετά από κάποια χρόνια πέρασε. Το πάθος με το διαδύκτιο και τα κομπιουτερ όμως όσο περνά ο καιρός δυναμώνει. Ειδικά από τότε που ανακάλυψα τα μπλογκς και παντρεύτηκε η αγάπη μου για ανάγνωση με την αγάπη μου για γράψιμο κόλλησα κυριολεκτικά.

Σε όλες τις δουλειές που έχω δουλέψει πάντα έχω ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή μπροστά μου, για να δουλεύω. Αν πάω κάπου και δεν έχω pc τότε, μέχρι να μου φέρουν, νιώθω ότι δε δουλεύω ό,τι κι αν με βάλουν να κάνω. Το πρώτο πράγμα που κάνω μόλις μπω στο γραφείο είναι να το ανοίξω κι το τελευταίο πριν φύγω να το κλείσω. Μόλις επιστρέψω στο σπίτι πολύ συχνά το ανοίγω και παλι για κανένα 3ωρο. Ψάχνω ότι μου κατεβεί στο γούγλη, γράφω στο μπλογκ μου, διαβάζω τα μπλογκ σας, κάνω αγορές και γενικά οταν κάθομαι μπροστά του ο χρόνος κυλά σαν νεράκι γιατί κυλά απίστευτα ευχάριστα.

Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές είναι παράθυρα στον κόσμο και μας φέρνουν πιο κοντά δε μας απομακρύνουν όπως λένε όσοι δεν ασχολούνται ή τα φοβούνται. Ρόλο παίζει πως τα χειρίζεται ο καθένας. Απ'τη μια αν τα χρησιμοποιείς σαν βοηθητικά και συμπληρωματικά των αναγκών σου μόνο καλά σου προσφέρουν. Πότε στο παρελθόν είχε ο απλός άνθρωπος ένα τέτοιο πλούτο πληροφοριών στα δάκτυλα του; Ποτέ! Η γνώση είναι δύναμη κι εμέις την έχουμε στα χέρια μας μέσα απ'αυτά τα μηχανήματα. Απ'την άλλη αν τα χρησιμοποιείς σαν αντικατάστατο της ζωής τότε αρχίζουν τα προβλήματα..

Όπως καταλάβατε η ιστορία δεν έχει τέλος γιατί η σχέση μας είναι συνεχιζόμενη και η αγάπη μας όλο και δυναμώνει! ;)

Μεταμόσχευση εγκεφάλου

http://go.webassistant.com

Στην εποχή μας που σχεδόν κάθε μέρος του σώματος μπορεί να μεταμοσχευτεί και να αντικατασταθεί από κάποιο άλλο αν χρειαστεί, αναρωτιόμουν αν η μεταμόσχευση εγκεφάλου έφυγε από τη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας και μπήκε στη σφαίρα του εφικτού. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για το θέμα (όπου ψάχνω κάθε τρελή ιδέα που μου κατεβαίνει στο μυαλό) βρήκα αυτή την πολύ καλή άποψη την οποία και μεταφράζω για γνώση και προβληματισμό.

Όσο περνά ο καιρός η ανθρωπότητα στην αναζήτηση της για γνώση σπρώχνει τα όρια όλο και περισσότερο. Οι επιστημονικές ανακαλύψεις που κάνουν τα αδύνατα δυνατά, πλέον διαδέχονται η μια την άλλη με μορφή χιονιστιβάδας. Γι'αυτό η μέρα που η μεταμόσχευση εγκεφάλου θα είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο δε φαντάζει πια τόσο μακρινή. Μέχρι σήμερα κάτι τέτοιο φάνταζε αδύνατο, όμως οι εκτεταμένες έρευνες που διεξάγονται συνεχώς, στόχο έχουν να πετύχουν αυτό το μέγιστο ιατρικό θαύμα.

Για κάποιο μη ειδικό, η μεταμόσχευση εγκεφάλου δεν είναι τίποτα άλλο από τη μεταφορά του εγκεφάλου από ένα σώμα σε άλλο. Φαντάζει παρατραβηγμένο αλλά ήδη υπήρξε συζήτηση κατά πόσο θα έπρεπε μια τέτοια διαδικασία να ονομάζεται μεταμόσχευση εγκεφάλου ή μεταμόσχευση σώματος. Παρόλη αυτή την προς το παρόν άσκοπη συζήτηση, η όλη ιδέα δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί λόγω της αδυναμίας των νευρικών κυττάρων να επουλωθούν κανονικά, εμποδίζοντας με αυτό το τρόπο ομαλές και ακριβείς μεταφορές μηνυμάτων. Επιπρόσθετα η αλληλεπίδραση με τον νωτιαίο μυελό δημιουργεί δυσκολίες στην επιτυχία του όλου εγχειρήματος αφού υπάρχει μεγάλη πιθανότητα τα νεύρα να μην ταιριάζουν. Με άλλα λόγια, η μεταμόσχευση μπορεί να προκαλέσει τη σύναψη νευρικών απολήξεων που ελέγχουν ένα μέρος του εγκεφάλου με νευρικές απολήξεις που ελέγχουν κάποιο άλλο μέρος με αποτέλεσμα το πλήρες χάος και την έλλειψη συγχρονισμού.

http://blog.dreamstime.com

Η απάντηση στο πρόβλημα βρίσκεται στη διατήρηση της μνήμης και της ταυτότητας του ατόμου. Χωρίς τη διατήρηση των βασικών στοιχείων της προσωπικότητας η όλη διαδικασία είναι απλά μάταια. Ένα πιο ρεαλιστικό σενάριο θα ήταν η μερική μεταμόσχευση εγκεφάλου όπου ένα συγκεκριμένο μέρος, όπως για παράδειγμα ένας μόνο λοβός, μεταμοσχεύεται. Πειράματα που έγιναν στο παρελθόν σε ποντίκια στέφθηκαν με επιτυχία. Ο Δρ Ρόμπερτ Τζ. Γούαιτ από το Οχάιο έχει ήδη κάνει αμέτρητες πειραματικές μεταμοσχέσεις εγκεφάλου σε πίθηκους. Ο Δρ ισχυρίζεται ότι έχει επινοήσει μεθόδους με τις οποίες το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να απομονωθεί από την παροχή αίματος και να κρατηθεί ζωντανό για μικρό χρονικό διάστημα και με τις αστραπιαίες επιστημονικές εξελίξεις στη λειτουργία του νωτιαίου μυελού, η μεταμόσχευση εγκεφάλου δεν φαντάζει πλέον σαν ένα μακρινό μυθικό ενδεχόμενο. Επίσης, υπάρχουν άρθρα που αναφέρονται συχνά στον εγκέφαλο σαν ένα "ανασιολογικά προνομιούχο χώρο" υπονοώντας με αυτό τον τρόπο στη δυνατότητα για  ανεξάρτητη εγκεφαλική λειτουργία και μεταμόσχευση.

Η πιο συναρπαστική άποψη αυτής της διαδικασίας είναι το πως η ανθρωπότητα θα μεταμορφωθεί σε μια τάξη αθάνατων. Ας υποθέσουμε ότι η πρώτη μεταμόσχευση πραγματοποιείτο σε ένα άτομο με υγιές εγκέφαλο που όμως υπέφερε από καρκίνο και σε ένα άλλο άτομο που είναι σχεδόν νεκρό εγκεφαλικά, αλλά με ένα υγιές σώμα. Οι δύο εγκέφαλοι θα συγχωνεύονταν μέχρι ο υγιής εγκέφαλος να επιικρατήσει του υγιούς σώματος. Έτσι με αυτό το τρόπο θα έχουμε ένα υγιές άτομο αντί δύο αδύναμα, άρρωστα άτομα. Ακολουθώντας τη θεωρία του Δαρβίνου για την επικράτηση του ισχυρότερου, περνούμε με αυτό το τρόπο σε ένα νέο είδος ανθρώπου ουσιαστικά αθάνατου και χωρίς ασθένειες.

Από τα πιο πάνω αμέσως οδηγούμαστε στη μεγαλύτερη δημόσια συζήτηση αναφορικά με τα ηθικά θέματα που προκύπτουν από τη μεταμόσχευση αυτή. Με τα θέματα αυτά ασχολείται η βιοηθική. 

Η γνώμη μου είναι ότι πρόκειται για μια ανάρμοστη καταπάτηση και ένα επικίνδυνο παιχνίδι με τη φύση. Θέτει σε αμφισβήτηση το όλο νόημα της ζωής και της ηθικότητας. Η επιστήμη αξιώνει αλλά ποτέ δεν εγγυάται.  Ο συγκερασμός προσωπικοτήτων, ηλικιών, η ανταλλαγή των φύλων είναι σίγουρα ένα πολύπλοκο και εξαιρετικά δύσκολο θέμα. Ο άνθρωπος τυφλώνεται από την έλξη που ασκεί πάνω του η επιστήμη και δεν μπόρει να προβλέψει την επικείμενη καταστροφή που τον περιμένει. Αυτό που ξεχνά είναι ότι το πιο όμορφο δώρο που έκανε ο Θεός στον άνθρωπο είναι η ζωή. To να απορρίπτουμε το δώρο του Θεού ισοδυναμεί με την υπέρτατη ύβρι που θα οδηγήσει με σιγουριά στην καταστροφή.

Οι αγγλομαθείς μπορούν να βρουν το άθρο στην αρχική του μορφή εδώ (πατήστε πάνω στην υπογραμισμένη λέξη ή εναλλακτικά βάλτε στο browser σας την ακόλουθη διεύθυνση http://theviewspaper.net/brain-transplant-is-it-feasible-and-achievable/)

www.rncasemanager.com

DaisyCrazy - Γαστρεντερίτιδα 1-1

Από το Σάββατο το βράδυ με ισοπέδωσε κυριολεκτικά μια γαστρεντερίτιδα με εμετούς, διάρροιες, ναυτία, πυρετό, πόνο στην κοιλιά και στα κόκαλα και δε συμμαζεύεται. Από τότε την βγάζω στο κρεβάτι με ρύζι και χαμομίλι. Νιώθω ολίγον τι γριά αλλά φτάνει να'ναι περαστικό να φύγει κι αυτό.

Ο πυρετός που είχα πάντως ήταν το κάτι άλλο, έβλεπα όλα τα χρώματα πιο έντονα και οι σκέψεις μου ήταν ασύνδετες και εντελώς παντελώς άσχετες μεταξύ τους :) Αυτό είναι το fun κομμάτι του πυρετού φυσικά.. γιατί είναι και το άλλο που μια παγώνα και δεν μπορούσα να ζεσταθω με τίποτα και μετά ψηνόμουνα και δεν μπορούσα να δροσιστω με τίποτα. Ήταν χάλια.

Ο πυρετός μου θύμισε μια παλιά φίλη και συμφοιτήτρια τη Φωτεινή - καλή της ώρα όπου και να'ναι - που είχε επί ένα χρόνο και βάλε πυρετό και μπαινοέβγαινε στα νοσοκομεία. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να της βρουν τι είχε κι ο πυρετός εκεί κολλημένος στο 39. Θυμάμαι είχε έρθει να δώσει εξετάσεις με τον πυρετό να την καίει. Πως μπορέσε να δώσει μάθημα με τον εγκέφαλο ουσιαστικά να ψήνεται δεν το κατάλαβα ποτέ.

Τελοσπάντων μετά από κανένα χρόνο κι όταν παιζόνταν αν θα την έβγαζε καθαρή ή όχι η Φωτεινή μας, ανακάλυψε κάποιος κατά λάθος - καμιά σχέση με Χάουζ - ότι είχε αμελητέο πυρετό γιατί είχε πάει στο χωριό το περασμένο καλοκαίρι κι είχε πιεί γάλα άβραστο απ'την κατσίκα. Και σώθηκε στο παρα πέντε η Φωτεινή ευτυχώς.

Πάντως σήμερα είμαι κάπως καλύτερα γιατί έπεσε ο πυρετός και υποχώρησαν τα άλλα συμπτώματα. Φυσικά είμαι πλήρως αφυδατωμένη και με πόνους στην κοιλιά ακόμα, αλλά δε νιώθω εντελώς χάλια.

Έχω προσέξει ότι το βράδυ νιώθω πάντα χειρότερα. Χθες για παράδειγμα πονούσα τρομερά και δεν μπορούσα να κλείσω μάτι. Δεν ξέρω τι γίνεται, αλλά μετά το χθεσινοβραδινό εφιάλτη που τριγυρνούσα μες τα σεντόνια σαν την άδικη κατάρα και δεν τολμούσα να σηκωθώ αλλά ούτε πετύχαινα πουθενά τον ύπνο, σήμερα κατάφερα να σηκωθώ και να καθίσω στον καναπέ! Γιούπι :)

Θα τα ξαναπούμε όταν θα'μαι πιο καλά. Σύντομα ελπίζω.

Ξυπνήσατε…στραβά; 5 + 1 τρόποι για να φτιάξει η μέρα σας

Της Δρος Λίζας Βάρβογλη, Ph.D

Μήπως ξυπνήσατε "στραβά" και με νεύρα; Ακόμα και αν δεν υπάρχει λόγος, σε όλους συμβαίνει να έχουν μια άσχημη μέρα. Δεν χρειάζεται όμως να παραμείνει κανείς σε κατάσταση κακής διάθεσης και εκνευρισμού, αφού αυτό μπορεί να αλλάξει!

Γιατί η κακή πρωινή διάθεση οδηγεί σε άσχημη μέρα;

Μερικές φορές ηκακή διάθεση λειτουργεί σαν χιονοστιβάδα, με το ένα αρνητικό γεγονός να οδηγεί σε ένα άλλο (π.χ. αργεί κάποιος να ξυπνήσει, αργεί να φτάσει στην εργασία, δεν προλαβαίνει να τελειώσει αυτό που κάνει) και φέρνει ακόμα περισσότερη άσχημη διάθεση και εκνευρισμό, δημιουργώντας στρες και απογοήτευση.

Ακόμα, όταν κανείς ξυπνήσει κακοδιάθετος, ο εγκέφαλός τουσυντονίζεται σε μια αρνητική συχνότητα ή οπτική γωνία και τείνει να βλέπει και να κρίνει το κάθε τι αρνητικά, δημιουργώντας περισσότερο στρες για τον εαυτό του. Έτσι, ο κακοδιάθετος είναι και πιο νευρικός, κάτι το οποίο οδηγεί τους άλλους να τον αντιμετωπίσουν με αγένεια.

Μέσα από το πρίσμα της κακής διάθεση το άτομο δεν μπορεί να αντιληφθεί τα θετικά και τα όμορφα, τα προσπερνάει, αλλά ‘κολλάει’ στο άσχημο και το αρνητικό. Με αυτό τον τρόπο όμως χάνει ευκαιρίες για μικροχαρές και απολαύσεις στην καθημερινότητά του, γιατί μυρηκάζει όλα τα αρνητικά.

Μια αρνητική αντίδραση σαν και αυτή, που δεν εμπεριέχει χαλάρωση και ηρεμία, φυσικό είναι να έχει άσχημες ψυχολογικές συνέπειες.

Πώς ξεπερνιέται η κακή διάθεση;

Κουβεντούλα…

Ναι στην κουβεντούλα, αλλά σε αυτή που εστιάζεται στα θετικά και την υποστήριξη από έναν φίλο ή μια φίλη που μπορεί να ακούσει με συμπάθεια και να στηρίξει.Όταν ο ακροατής κάνει τον ομιλητή να νιώσει χειρότερα ή τον φορτώνει με τα δικά του προβλήματα, τότε η συζήτηση δεν βοηθάει.

Η καλύτερη ισορροπία είναι όταν ο ακροατής βοηθάει το συνομιλητή του να κατανοήσει πού κάνει λάθος, τι βλέπει στραβά και ίσως τον βοηθήσει να επισημάνει τρόπους να αλλάξει διάθεση και αντιμετώπιση των πραγμάτων.

Διάλειμμα Διαλογισμού

Ο διαλογισμός, σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, αποτελεί έναν από τους καλύτερους τρόπους χαλάρωσης και οδηγεί σε ένα νέο πλαίσιο διανοητικής αναφοράς.Ακόμα και λίγα λεπτά την ημέρα αρκούν για να δημιουργήσουν την ‘αντίδραση χαλάρωσης’, την αίσθηση ότι αφήνει κανείς το στρες πίσω του και ηρεμεί.

Καταμέτρηση θετικών

Οι στρεσαρισμένοι και κακοδιάθετοι άνθρωποι μετράνε τα στραβά και τα ανάποδα που τους έχουν συμβεί, ξεχνώντας εντελώς τα καλά και θετικά!

Εύκολα μπορεί λοιπόν να αλλάξει τη διάθεσή του αν ενεργοποιήσει τον εγκέφαλό του στο να σκεφτεί τι καλό και όμορφο του έχει συμβεί, ώστε να αισθανθεί ευγνωμοσύνη για τη ζωή του.

Επιστημονικές έρευνες καταδεικνύουν ότι η ευγνωμοσύνη έχει την ιδιότητα να προκαλεί έκλυση ενδορφινών, ορμονών της ευτυχίας, στον εγκέφαλο.

Μετρήστε λοιπόν 5-10 πράγματα για τα οποία αισθάνεσθε χαρά και ευγνωμοσύνη στη ζωή σας!

Άσκηση

Η φυσική άσκηση και οι διάφορες μορφές γυμναστικής δεν αποτελούν απλώς καλό τρόπο για να χτίσει κανείς μυς, αλλά και για να κινητοποιήσει το ενδορφινικό του σύστημα, ώστε να δημιουργηθείμε φυσικό τρόπο καλήδιάθεση.

Σοκολάτα

Δεν το λέει απλώς η όρεξή σας, αλλά το διαβεβαιώνει και η επιστήμη!

Ένα κομμάτι σοκολάτα, κατά προτίμηση με υψηλή περιεκτικότητα κακάου, βοηθάει λόγω της θεοβρωμίνης που περιέχει στο να αισθανθεί κανείς καλύτερα.

Επίσης, η κατανάλωση σοκολάτς επηρεάζει το νευροδιαβιβαστή (ουσία που βοηθά στη μεταφορά μηνυμάτων ανάμεσα στα εγκεφαλικά κύτταρα) σεροτονίνη, που σχετίζεται με την καταπολέμηση της κατάθλιψης.

Αποδεχτείτε την πρόκληση!

Όσο και αν φαίνεται παράξενο, το πού αποδίδουμε την κακοδιαθεσία και την κακοτυχία μας (σε εσωτερικούς ή εξωτερικούς παράγοντες) καθορίζει και την έκβαση των πραγμάτων.

Έτσι, το να αποδεχτεί κανείς αυτό που του συμβαίνει και να αισθανθεί ότι έχει δύναμη να κάνει κάτι γι’ αυτό είναι ένα από τα πιο δυνατά αντικαταθλιπτικά και αντιστρεσογόνα όπλα!

Όταν λοιπόνκανείς πάψει να νιώθει παγιδευμένος και έρμαιο της κακής του τύχης και πιστέψει ότι μπορεί να πάρει τα πράγματα στα χέρια του, έχει κάνει ήδη την αρχή της βελτίωσης της κατάστασής του!

Η Λίζα Βάρβογλη είναι Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Νευροψυχολόγος

Επιστημονική Συνεργάτις Πανεπιστημίου Harvard και Νοσοκομείου Αγία Σοφία, varvogli@otenet.gr

http://greekpsychologypages.blogspot.com/

Πηγή : Web Only

Ζευγάρια χωρίς ερωτική ζωή

Γράφει: Τζελέπη Ειρήνη, Συμβουλευτική Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Πολλά ζευγάρια, κατά την πορεία της συμβίωσης ή του γάμου, δηλώνουν μείωση της ερωτικής τους επιθυμίας αλλά και μείωση της συχνότητας με την οποία έχουν ερωτική επαφή με τον σύντροφό τους.

Συχνά η μείωση αυτή οδηγεί σταδιακά σε πλήρη απομάκρυνση από τη σεξουαλική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα η ζωή του ζευγαριού να συνεχίζει να ‘υπάρχει’ σε μια νέα -συχνά απροσδόκητη- πραγματικότητα: την απουσία του σεξ. Πολλές οι αιτίες και οι δικαιολογίες που αναφέρονται, όπως η κούραση, η συνήθεια, οι απαιτήσεις της καθημερινότητας, το άγχος της δουλειάς…

Οι αιτίες αυτές είναι πράγματι σημαντικές και θα δικαιολογούσαν την παροδική μείωση της ερωτικής διάθεσης ή και τη μείωση της συχνότητας των ερωτικών επαφών, όχι όμως και την ανυπαρξία της.

Είναι γεγονός ότι σε πολλά ζευγάρια η ερωτική διάθεση δεν επανέρχεται ποτέ, συχνά μάλιστα συνοδεύεται και από σταδιακή απομάκρυνση ακόμη και από σκέψεις, εικόνες, σεξουαλικές φαντασιώσεις κοκ. Μοιάζει σαν να γίνεται ‘συνήθεια’ και το ζευγάρι δεν ενδιαφέρεται πια για σεξουαλική δραστηριότητα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, που είναι και οι πιο δύσκολες, λέγεται χαρακτηριστικά ότι το ζευγάρι δεν έχει πλέον ούτε την επιθυμία για να επιθυμήσει τη σεξουαλική δραστηριότητα!

Μια τέτοια εξέλιξη όμως πληγώνει βαθιά το ζευγάρι και προκαλεί έντονη δυσαρέσκεια και αμηχανία και στους δύο συντρόφους. Οι ίδιοι δεν θέλουν να συνειδητοποιήσουν την κατάσταση και κρύβουν το ‘μυστικό’ ακόμη και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Ένα αίσθημα ντροπής επικρατεί… Σε συζητήσεις φίλων ή γνωστών, όταν αναφέρεται το θέμα της σεξουαλικής δραστηριότητας, γελούν αμήχανα, δεν ξέρουν τι να πουν.

Αναφέρουν κάτι τετριμμένο ή λένε ψέματα νιώθοντας μειονεκτικά γι’ αυτό που τους συμβαίνει. Πώς γίνεται αλήθεια να τους συμβαίνει αυτό… Μήπως οι ίδιοι δεν είναι δύο απλοί και φυσιολογικοί άνθρωποι;

Αίσθηση απαξίωσης

Η σεξουαλική δραστηριότητα, πέρα από την εκπλήρωση βιολογικών αναγκών, αποτελεί για κάθε άνθρωπο ένα βαθύτερο εσωτερικό κομμάτι του εαυτού του που αναζητεί έκφραση και εξωτερίκευση.

Ο άνθρωπος που νιώθει ότι δεν μπορεί να εκφράσει αυτό το κομμάτι του εαυτού του μοιάζει να ζει ‘κουβαλώντας’ τον εαυτό του, με μια αίσθηση απογοήτευσης ότι δεν επικοινωνεί και δεν εκφράζεται στους άλλους γύρω του. Ένα βαθύτερο κομμάτι του ψυχισμού του αναζητά αναγνώριση και επιβεβαίωση η οποία ποτέ δεν έρχεται…

Η απογοήτευση είναι μεγάλη… Μήπως κάτι πάει στραβά με τον ίδιο; Αρνητικές εικόνες και σενάρια για τον εαυτό του επικρατούν στη σκέψη του και τον διχάζουν. Οι άλλοι ζουν φυσιολογικά, ενώ ο ίδιος όχι. Ο ίδιος νιώθει μειονεκτικά…

Η αίσθηση απαξίωσης που διαμηνύεται από τον σύντροφο μέσω της ανυπαρξίας της ερωτικής διάθεσης είναι επίσης έντονη. Το σώμα, η συμπεριφορά, η παρουσία του γενικότερα δεν βρίσκει ανταπόκριση και αναγνώριση στο πρόσωπο συντρόφου του. Άλλωστε, η ερωτική επιθυμία του άλλου μπορεί να ζωντάνευε και τη δική του επιθυμία, να ένιωθε και ο ίδιος (η ίδια) πιο επιθυμητός. Η απογοήτευση και η θλίψη επικρατούν...

Συσσώρευση θυμού

Τι μπορεί να έχει οδηγήσει ένα ζευγάρι σε μια τόσο ριζική διακοπή της επικοινωνίας του; Το ζευγάρι που απομακρύνεται ερωτικά έχει αρχίσει και συσσωρεύει έντονο θυμό στη σχέση του, τον οποίο μάλιστα δεν συνειδητοποιεί και δεν εκφράζει. Πολλές απογοητεύσεις και ρήξεις που οφείλονται σε καθημερινά και ρεαλιστικά ζητήματα μπορεί να έχουν συμβάλει σε αυτό.

Σημαντικές αντιπαλότητες, διεκδικήσεις και συγκρούσεις μπορεί να επικρατούν. Άλλα προβλήματα μπορεί να έχουν υπάρξει πιο σοβαρά… Το βέβαιο πάντως είναι ότι η ‘εικόνα’, το πρότυπο και η φαντασίωση που είχε ο ένας για τον άλλον έχουν σημαντικά τροποποιηθεί. Πριν ήταν αλλιώς, τώρα ο ίδιος άνθρωπος μοιάζει σαν να είναι ένας ‘άλλος’, ένας άνθρωπος που προκαλεί κατά βάση αρνητικά συναισθήματα.

Μέσα στη ροή της καθημερινότητας, τα αρνητικά αυτά συναισθήματα συχνά καλύπτονται με διάφορες εκλογικεύσεις. Κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής όμως, όπου επικρατεί το ένστικτο και ο παρορμητισμός, ο έλεγχος αυτός δεν επαρκεί για να απωθηθούν τα βαθύτερα συναισθήματα και οι επιθυμίες των δύο συντρόφων. Ο θυμός, η αντιπάθεια, η μη αποδοχή εκδηλώνονται με διάφορους τρόπους, όπως την τάση απομάκρυνσης, την αποφυγή της εγγύτητας, των χαδιών και γενικότερα την τάση απομάκρυνσης και συνεύρεσης με τον άλλον.

Άρνηση έκφρασης

Παράλληλα, το ίδιο το ζευγάρι δεν επικοινωνεί και δεν συζητά για την εξέλιξη της σχέσης του. Παρατηρείται σημαντική άρνηση έκφρασης και αντιμετώπισης της κατάστασης που μπορεί να οφείλεται σε διάφορους λόγους: το φόβο του χωρισμού και της εγκατάλειψης, την τάση ενοχοποίησης ότι κάποιος από τους δύο ‘φταίει’ περισσότερο για την αποφυγή της σεξουαλικής δραστηριότητας, ότι κάποιος από τους δύο είναι ‘προβληματικός’ στο σεξ κοκ.

Παράλληλα, οι δύο σύντροφοι που βιώνουν μια τέτοια εξέλιξη στη σχέση τους είναι συχνά πολύ ‘μπερδεμένοι’ οι ίδιοι σχετικά με τα αίτια του προβλήματος. Η καταπιεσμένη ερωτική διέγερση και έκφραση σε συνδυασμό με τη θλίψη και το πένθος για μια σχέση που τη βιώνουν σιγά σιγά να σβήνει, δημιουργούν πολλά αντιφατικά συναισθήματα.

Σταδιακά, ένα τείχος υψώνεται ανάμεσα στους δύο συντρόφους που τους απομακρύνει περισσότερο. Η σχέση ‘παγώνει’ σεξουαλικά, καθώς η συναισθηματική επικοινωνία ανάμεσα στο ζευγάρι έχει πλέον διακοπεί. Η σεξουαλική δραστηριότητα αποτελεί εξάλλου πάντα ένα ‘παράθυρο’ μέσα από το οποίο μπορεί κανείς να παρατηρήσει με τον καλύτερο τρόπο τη συναισθηματική επαφή, την επικοινωνία αλλά και την εξέλιξη μιας σχέσης στην πορεία του χρόνου.

Πολλοί άντρες και γυναίκες αναζητούν συχνά ιατρική/ φαρμακευτική βοήθεια προς ανεύρεση της χαμένης τους λίμπιντο, αρνούμενοι ουσιαστικά να παρατηρήσουν οι ίδιοι τον εαυτό τους αλλά και την κατάσταση στην οποία έχει υπεισέλθει η σχέση τους μέσα από αυτό το ‘παράθυρο’. Εκεί που όλα φαίνονται τόσο καθαρά...

Ματαίωση προσδοκιών

Δύο σύντροφοι που απομακρύνονται συναισθηματικά και ερωτικά νιώθουν κατά βάθος ότι οι προσδοκίες που είχαν από τον σύντροφό τους έχουν ματαιωθεί. Κάθε άντρας ή γυναίκα εισέρχεται σε μια σχέση με τις προσωπικές του επιθυμίες και προσδοκίες για το μέλλον, για αυτό που ο ίδιος επιθυμεί η σχέση να εκπληρώσει για εκείνον, για τα όνειρα που έχει κάνει για τη ζωή και για το ρόλο που επιθυμεί να παίξει στη ζωή του ο σύντροφός του.

Η αίσθηση ότι η σχέση δεν εκπληρώνει πια το σκοπό για τον οποίο είχε αρχικά -συνειδητά ή ασυνείδητα- δημιουργηθεί, οδηγεί το ζευγάρι σε συναισθηματική απομάκρυνση, απογοήτευση, επομένως και σε σεξουαλική απομάκρυνση.

Η δυσκολία όμως εδώ αφορά ουσιαστικά το γεγονός ότι ο καθένας μας ατομικά συνήθως δεν γνωρίζει ο ίδιος τις προσδοκίες με τις οποίες εισέρχεται σε μια σχέση. Δεν γνωρίζει επίσης τον τρόπο με τον οποίο επιθυμεί να εκπληρωθούν. Παράλληλα, συμβαίνει κάτι παράξενο! Όταν αρχίσουμε να νιώθουμε ότι κάποια προσδοκία μας δεν εκπληρώνεται, μεταφέρουμε, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, στο πρόσωπο του συντρόφου και της παρούσας σχέσης και όλες τις προηγούμενες απογοητεύσεις και ματαιώσεις που έχουμε βιώσει σε προηγούμενες σχέσεις μας, ερωτικές ή μη. Οι προβολές αυτές είναι έντονες και μας μπερδεύουν περισσότερο.

Παράλληλα, το πρόσωπο στο οποίο χρεώνουμε όλες τις ματαιώσεις του παρελθόντος δεν γνωρίζει καν τους ‘ανοιχτούς λογαριασμούς’ που εμείς διαπραγματευόμαστε στο μυαλό μας. Πολλές παρανοήσεις και παρεξηγήσεις ξεκινούν με αυτόν τον τρόπο, έλλειψη συνεννόησης, λογομαχία, και το ζευγάρι δεν συνειδητοποιεί πώς κάθε φορά φτάνει σε έναν καβγά χωρίς να το καταλαβαίνει. Οι συγκρούσεις μοιάζει να ξεκινούν από το τίποτα…

Επίλογος

Τα σεξουαλικά προβλήματα είναι πάντοτε προβλήματα συναισθηματικής φύσης και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζονται. Οι προσπάθειες ανανέωσης και αναζωογόνησης μιας σχέσης με διάφορους τρόπους βοηθούν περιστασιακά, αλλά το κύριο βάρος πέφτει πάντα στη βελτίωση της ποιότητας της σχέσης του ζευγαριού.

Η βελτίωση της επικοινωνίας διαρρηγνύει τις άμυνες που έχει ορθώσει ο ένας σύντροφος απέναντι στον άλλον και τον έχουν απομακρύνει από τη σχέση. Οι άμυνες αυτές τον κάνουν άλλωστε, ενώ επιθυμεί πολλά θετικά από τη σχέση, να είναι πάντα σε επιφυλακή για μια αρνητική έκβαση…

Η συνήθης συμβουλή λοιπόν της άμεσης συζήτησης και επικοινωνίας λαμβάνει ιδιαίτερη βαρύτητα. Έτσι διασαφηνίζονται οι παρεξηγήσεις, τα προβλήματα λαμβάνουν εξαρχής τις σωστές τους διαστάσεις και αφορούν, αν μη τι άλλο, τα πρόσωπα στα οποία πραγματικά ανήκουν! Με αυτό τον τρόπο το ζευγάρι νιώθει ότι αποκτά και πάλι έλεγχο στη ροή και την πορεία της σχέσης και ορίζει ζωντανά την εξέλιξή της. Δεν λιμνάζει στη σχέση, αλλά είναι ο κύριος και βασικός πρωταγωνιστής της!

http://www.iatronet.gr/article.asp?art_id=7621