Για σένα;

Πόσο με ευχαριστεί να γράφω για σένα, κυρίως επειδή με αυτό τον τρόπο περνώ χρόνο μαζί σου στο μυαλό μου, αλλά υπάρχει μια πιθανότητα να διαβάσεις κάποτε αυτά που γράφω. Έτσι δεν είναι το ίδιο με το ημερολόγιο ή το κλειδωμένο μπλογκ ή οτιδήποτε άλλο.

Ο γλυκός τρόπος που με παιδεύει

Όλα τα λέει ο τίτλος. Επειδή κι όταν φεύγεις, ακόμα κι όταν αυτό πολύ πονάει, έχει μια ανεξήγητη, αλλά δυνατή γλύκα αυτός ο πόνος.

Ο λόγος που θέλω να φεύγεις, να με αφήνεις όσο κι αν πονάει; Επειδή έτσι νιώθω να είμαι πιο κοντά σου από ότι όταν είμαστε μαζί.

Το πάθος δεν είναι λάθος

Ο έρωτας είναι ένα θέμα που από τη μια το έχω εξαντλήσει στο μπλογκ γιατί έχω γράψει πάρα πολλά ποστ, αλλά από την άλλη είναι ένα ανεξάντλητο θέμα για το πώς με κάνει να αισθάνομαι μέσα μου. 

Ο πόνος χιλιάδες φορές

Θα μπορούσα να γράψω ότι ο πόνος έχει μουδιάσει ή μειωθεί ή ακόμα κι εξαφανιστεί. Σίγουρα δεν νιώθω εκείνη την ασφυκτική ένταση των συναισθημάτων να με κατακλύζει.

φιλί

Συναντιομαστε σε ξενοδοχείο στην Αθήνα. Μην μας δει κανείς.

Η καρδιά μου κτυπά σε τρελούς ρυθμούς περιμένοντας να σε δω, ίσως να σ'αγγίξω. Σε λίγο θα ακούω την αναπνοή σου κοντά μου. Έχω τρελαθεί από την αγωνία.

Αθήνα μαζί

Βρήκα παλιό μπλογκ που το έχω παρατήσει για χρόνια πια και ανακάλυψα πως ξεπέρασα ένα έρωτα που τότε με βασάνιζε. Γράφοντας τον ξεπέρασα. Κι αφού δεν έχω άλλο τρόπο να ξεπεράσω όλη αυτή την τρικυμία των συναισθημάτων που με κατακλύζουν θα αρχίσω πάλι να γράφω.

Το έρημο χωριουδάκι

Τις προάλλες πήγε ο πατέρας μου κι έμεινε δυο μέρες στο χωριό του παπού μου. Είναι ένα χωριουδάκι στην επαρχία Πάφου, κοντά στην Πόλη Χρυσοχούς. Μου είπε που λέτε ότι δεν υπάρχει πια κανένας που να μένει μόνιμα εκεί από τους παλιούς και θυμήθηκα όλες εκείνες τις κυρίες που ήταν φιλενάδες της γιαγιάς μου και τις επισκεπτόμασταν μαζί όταν πηγαίναμε διακοπές. Όλες όπως είναι λογικό όταν υπολογίσω τα χρόνια, αποδήμησαν εις Κύριο εδώ κι αρκετό καιρό και η τελευταία που ήταν η πιο μικρή από όλες κι αυτή πρόσφατα ακολούθησε. Αποτέλεσμα η γειτονιά εκεί να είναι έρημη εντελώς.

Αθήνα αχ Αθήνα μου

Όπως ίσως έχω ξαναγράψει εδώ ήμουν φοιτήτρια στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και έφυγα αρχές του 2000 περίπου. Όσα χρόνια ήμουν εκεί πολλά θετικά βρήκα και πολλά μου άρεσαν τόσο που έκανα αρκετές προσπάθειες να μείνω βρίσκοντας δουλειά κτλ. 

Αυτό που μου άρεσε ήταν τελικά με άλλο μανδύα το ίδιο αυτό που μου τη σπάει (έτσι δεν πάει συνήθως;) κι αυτό είναι η μαχητικότητα του ελληνικού λαού που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του και ό,τι τον ενοχλεί το πολεμά όπως, όποτε και για όσο μπορεί. 

Blogging μου λείψες πολύ!

Ξύπνησα σε μια φάση χθες βράδυ κι άρχισα να σκέφτομαι πότε θα μπορέσω επιτέλους να ξαναμπω στο αγαπημένο μου μπλογκ. Τι θέματα να γράψω, πότε θα βρω χρόνο να περιδιαβάσω στις μπλογκογειτονιές να μπω στα λατρεμένα μπλογκοσπίτια σας που΄χω τόσο καιρό να επισκεφτώ. Χαρά και γαλήνη με πλημμύρισε που θα μπορούσα να σας ξαναβρω. Μου'χει λείψει αφάνταστα το μπλογκιν'.

Που ’ντο που ’ντο το αθώο μπλογκιν;

Δεν ξέρω για σας αλλά εμένα τώρα τελευταία μου’χει λείψει το αθώο μπλογκιν’ πάρα πολύ. Τι εννοώ με αθώο; Το μπλογκιν’ για χάρη του μπλογκιν’, το μπλογκιν’ που δίνει χαρά στον συγγραφέα που γράφει το ποστ και στους αναγνώστες τους χωρίς κάποιο σκοπό, κέρδος άλλο από  τη χαρά κτλ.

Έχω ξεκινήσει το μπλογκιν’ από το 2008 και πάρα πολλοί απ’τους μπλογκερς που διάβαζα κι αγαπούσα σταμάτησαν δυστυχώς (για δικούς τους λόγους ο καθένας) να γράφουν. Αυτοί που έμειναν είτε γράφουν υπερβολικά αραιά ή γράφουν με σκοπό το οικονομικό όφελος.

Μου λείπεις!

Γίνεται να σου λείπει κάποια φίλη με την οποία έχεις ακόμα φιλική σχέση κ με την οποία μιλάς συχνά ενιότε συναντιέσαι κι όλας; Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα γίνεται, δυστυχώς. Κι εξηγούμαι.

Με την καλύτερη μου φίλη συναντηθήκαμε στο γυμνάσιο και γίναμε καλές φίλες στο λύκειο. Όταν πήγαμε να σπουδάσουμε και μαζί εκεί γίναμε κολλητές κι είμαστε πια μαζί κοντά μια εικοσαετία. Στα φοιτητικά χρόνια συγκατοικήσαμε για 3χρόνια. Τα πιο πολλά βράδυα τα περνούσαμε μαζί ξενυχτώντας να μιλάμε για όλα κι όλους, ν΄αναλύουμε, σκεφτόμαστε, να μοιραζόμαστε τα πιο κρυφά μυστικά μας, να γελάμε, να κλαίμε, κάποτε να τσακωνόμαστε, να βγαίνουμε, να πίνουμε, να στηρίζει η μια την άλλη. 

Θυμάμαι έντονα πως όταν επιλέξαμε να μη μένουμε πια μαζί η μετακόμιση μας σε γκαρσονιέρες ήταν ουσιαστικά άσκοπη γιατί και πάλι τις πιο πολλές ώρες τις περνούσε η μια στο σπίτι της άλλλης. Θυμάμαι τι όμορφα που στόλιζε το δωμάτιιο της, είχε ένα ταλέντο να βάζει λίγα, απλά πράγματα μαζί και να φτιάχνει μια γωνιά ενδιαφέρουσα κι όμορφη συνάμα.

Σκέψεις μιας Λεμεσιανής στη Λευκωσία

Ήρθε το καλοκαιράκι.. ημερολογιακά και όχι μόνο. Έχει καιρό που η θερμοκρασία φλερτάρει επικίνδυνα με τα ψηλά δώματα. Κι αυτή η πόλη που ελάχιστοι αγαπούν κι ακόμα λιγότεροι αντέχουν το καλοκαίρι, κάθε Σαββατοκύριακο εγκαταλείπεται απ'τους κατοίκους της. Φεύγουν όλοι τρέχοντας να σωθούν απ'τη μόνη πόλη στο νησί που δεν έχει θάλασσα κοντά. Τρέχουν να πάνε σε ένα παραθαλάσσιο μέρος, κοντινό ή μακρινό, φτάνει να την αφήσουν πίσω. 

Αν έχεις την ατυχία να μείνεις Λευκωσία σαββατοκύριακα η πόλη μοιάζει με φάντασμα. Και το χειμώνα φάντασμα μοιάζει συχνά, αλλά ειδικά τώρα που καλοκαιριάζει είναι άδεια. Στη Λεμεσό αυτό το άδειασμα δε συμβαίνει παρά μια φορά το χρόνο κοντά στο 15αυγουστό. Εδώ είναι πολύ συχνό φαινόμενο και είναι κουραστικό να πρέπει να τρέχεις εκτός για να δεις λίγη θάλασσα, να χαρείς λίγο την εποχή.

φώτο από www.aloizou.com.cy

Κάποιος Λευκωσιάτης που είπε ότι σ'αυτό έχει συνηθίσει από παιδί και του φαίνεται φυσιολογικό. Εμείς όμως που είμαστε από Λεμεσό, Λάρνακα, Πάφο δεν μπορούμε να συνηθίσουμε αυτή την πόλη. Άνθρωποι που έχουν μετακομίσει στην Λευκωσία εδώ και 2 δεκαετίες μου'χουν εκμυστηρευτεί ότι ποτέ δεν την αγάπησαν και με την πρώτη ευκαιρία τρέχουν να φύγουν μαζί με όλους τους άλλους προς τα μέρη τους που τ'αγαπούν.

Ο Λάμπης κι εγώ

Όταν ήμουν πολύ μικρή, πριν πάω σχολείο είχα ένα φίλο. Τον έλεγαν Λάμπη και έμενε στο διπλανό σπίτι με τους γονείς του και τους δυο αδελφούς του, είχε ένα μεγαλύτερο κι ένα μικρότερο. Είχαμε την ίδια ηλικία και παίζαμε κάθε μέρα μαζί. Σε κάθε ζαβολιά που σκαρφιζόταν τον ακολουθούσα κι εκείνος το ίδιο όταν σκαρφιζόμουν εγώ ζαβολιές. Παίζαμε το ανδρόγυνο συχνά, πετούσαμε νερό στα αυτοκίνητα των περαστικών - τότε δεν είχε τόσα πολλά όσο τώρα. Μια φορά μου ήρθε να κόψουμε τα φύλλα της μπανανιάς της γειτόνισσας του απ'την άλλη μεριά. Αυτή η μπανανιά ποτέ δεν είχε κάνει μπανάνες. Μας μάλλωσε άγρια η γριά και οι μαμάδες μας για το κόψιμο όμως ήταν η μόνη χρονιά που έβγαλε μπανάνες.. μετά την έκοψαν.

Το καλοκαίρι.. λαλαλαλα!

Je vous remercie, Mme

Στη τρίτη γυμνασίου μας έκανε γαλλικά η κα Παπαδοπούλου. Ήταν κοντούλα, ξανθιά, χαμογελαστή. Ντυνόταν με την τελευταία λέξη της γαλλικής μόδας και φορούσε το άρωμα Issey Miyiaki που ήταν το αγαπημένο της, αφού έβαζε τόσο ώστε να αφήνει τη μυρωδιά της στους διαδρόμους του σχολείου και μετά που είχε φύγει να μπορείς να ξέρεις (θέλοντας και μη όταν έχεις δυνατή όσφηρηση σαν εμένα) από που είχε περάσει.

Πάντα είχα μια κλίση στη μάθηση ξένων γλωσσών και τα πήγαινα πολύ καλά συνήθως με τις καθηγήτριες ξένων γλωσσών. Η κα Παπαδοπούλου όμως ήταν η αγαπημένη μου. Κάτι την έκανε να ξεχωρίζει για μένα απ'τις άλλες καθηγήτριες. 

Για καλή μου τύχη ήταν καθηγήτρια γαλλικών και στο λύκειο που πήγα΄ έτσι ήμουν μαθήτρια της για 4 χρόνια.

Θυμάστε τα φωτορομάντζα;

Μια μέρα όταν ήμουν 4-5 χρονών είχα βρει κάτι παλιά περιοδικά που φύλαγε η μάνα μου. Μου άρεσε να τα ξεφυλλίζω και να βλέπω τις κοπέλες που πόζαραν εκεί μέσα με μακριά ανέμελα μαλλιά και χοντρά πουλόβερ. Έπαιρνα λοιπόν τα χρωματιστά μου μολύβια και έκανα διορθωτικές επεμβάσεις στα πρόσωπα και τα ρούχα τους. Συνήθως δηλαδή τους φορούσα γυαλιά και φούστες. Αν δεν βρισκόταν πρόχειρο χρώμα έπαιρνα στυλό, τέτοιες μικρολεπτομέριες δε θα σταματούσαν το "δημιουργικό" μου έργο.

Με τον καιρό βέβαια έκανα τα πιο πολλά περιοδικά της αγνώριστα και ολίγον τι άχρηστα... Όμως στο μεταξύ - κι αφού είχα μάθει πλέον να διαβάζω - ανακάλυψα κάτι νέο και πολύ πολύ ενδιαφέρον σε αυτά. Τα φωτορομάντζα! Ήταν ιστορίες με φωτογραφίες και διαλόγους από πάνω σαν καρτουνς (σχετικό ποστ έκανε παλιά η αγαπημένη Γιαγιά Αντιγόνη από όπου κι η φωτογραφία που ακολουθεί)

Heaven is a place on earth!

Σαν μαθήτρια υπήρχαν τραγουδίστριες που μου άρεσαν τόσο μα τόσο πολύ που θα ήθελα να ήμουν αυτές, που ο θαυμασμός μου γι'αυτές ήταν τόσο μεγάλος που ήταν σχεδόν σαν έρωτας.

Μια απ'αυτές που είχα ξεχάσει για χρόνια, αλλά σήμερα ψάχνοντας κάτι άσχετο στο youtube τη θυμήθηκα είναι η λατρεμένη Belinda Carlisle. Τεράστιες επιτυχίες τότε Heaven is a place on earth, La luna, Circle in the sand, Leave a light on for me, We want the same thing, Summer Rain κι άλλα ένα σωρό.

Χαμογέλα παιδί μου!

1η φωτογραφία στη μέση του δρόμου - εγώ με τα μούτρα κατεβασμένα κι η γιαγιά να γελά

Όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι κάθε φορά που θα βγάζαμε φωτογραφία μου έλεγαν "Χαμογελά!" κι εγώ χαμογελούσα για το φωτάκι. Όμως μια συγκεκριμένη φορά, δε θυμάμαι αν κάτι μου έκαναν ή όχι. Μπορεί να ήταν κοντά τότε που είχε έρθει η νέα αδελφούλα μου στο σπίτι και ζήλευα, πάντως όταν μου είπαν να χαμογελάσω δεν ήθελα με τίποτα. Ρε προσπάθησαν με καλοπιάσματα, ρε με απειλές, ρε με χάδια εγώ εκεί, αμετακίνητη με ένα κατσούφιασμα από δω μέχρι εκεί κάτω.

Στο τέλος είδε κι απόειδε ο μπαμπάς μου και αποφάσισε να βγάλει τη φωτογραφία με το μούτρο κατεβασμένο. Στέκομαι λοιπόν στη μέση του δρόμου (αρχές δεκαετίας του '80 το να ποζάρεις για φωτογραφίες στη μέση του δρόμου ήταν φαίνεται φυσιολογικό...;) και με αγκαλιάζει η γιαγιά μου σκασμένη στα γέλια. Εγώ; Επίτηδες το στόμα κατεβασμένο προς τα κάτω, μήπως υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι χαμογελώ και τα χέρια πεσμένα στα πλάγια να σφιχταγκαλιάζουν το ύφασμα απ'το καφε-άσπρο φορεματάκι.

photo from www.onlypositive.net

2η φωτογραφία στη τζαμαρία του σπιτιού με φόντο ένα σωρό παιχνίδια εγώ να γελώ κι αδελφή μου να σπαράζει στο κλάμα

Λίγα χρόνια μετά απ'την πρώτη φωτογραφία εγώ είχα μεγαλώσει κι ωριμάσει (λέμε τώρα) και αποφάσισε μια Κυριακή πρωί ο μπαμπάς να μας βγάλει φωτογραφία στη τζαμαρία του σπιτιού. Η τζαμαρία ήταν μια βεράντα που ένωνε το δωμάτιο των γονιών μου με το δικό μας (εμένα και της αδελφής μου) και την είχαν κλείσει με τζάμια και όπου ήταν μαζεμένα όλα τα παιχνίδια μας και για αρκετά χρόνια πηγαίναμε εκεί για να παίξουμε (ακόμα την βλέπω στον ύπνο μου καμιά φορά!). Εκείνο το κυριακάτικο πρωινό είχε αποφασίσει ο μπαμπάς να μας αποθανατίσει στο χώρο παιχνιδιού μας λοιπόν με φόντο τα παιχνίδια, τις κούκλες και τα πράγματα μας και μας έστησε πλάι-πλάι να κρατάμε χέρι. 

Στην αρχική φωτογραφία που έβγαλε κοιτούσαμε αλλού κι έτσι πήγε να βγάλει άλλη μια που θα κοιτάγαμε εκστασιασμένες και με το υποχρεωτικό χαμόγελο το φακό. Έλα που λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο όμως. Κάτι έγινε απ'το ένα ενσταντέ μέχρι το άλλο μεταξύ εμένα και της αδελφής μου με αποτέλεσμα να την σπρώξω ή τσιμπίσω ή και τα δύο δε θυμάμαι καθαρά και να βάλει ένα γοερό κλάμα που δε σταμάταγε με τίποτα. Η αδελφή μου στα νιάτα της ήταν διάσημη για τα γοερά της κλάματα και τις στεντόριες τσιρίδες της. Προσπάθησε για λίγο και μάταια βεβαίως ο μπαμπάς να τη σταματήσει και στο τέλος τράβηξε τη φωτογραφία με μένα να γελάω κι εκείνη να πλαντάζει.

<><><><><><><><><><><><><><><><><><><>

Τώρα που θυμήθηκα αυτές τις φωτογραφίες συνειδητοποιήσα πόσο καλύτερες ήταν οι αυθόρμητες και φυσικές απ'τις στημένες. Ίσως γι'αυτό ο μπαμπάς μου δεν χολοσκούσε ιδιαίτερα και μας έβγαζε με χαμόγελο ή χωρίς.

leica-camera.com

Εννοείται φυσικά πως ο μπαμπάς έχει μεγάλη μανία με τη φωτογραφία. Όταν κάποιος συγγενής είχε πάει ταξίδι στην Σοβιετική Ένωση του είχε δώσει θυμάμαι λεφτά να του φέρει μια φωτογραφική μηχανή Leica που προφανώς ήταν διάσημες τότε και πολύ καλές. Νομίζω είχε ένα ξύλινο καφέ κουτί και έβγαζε πολύ καλές φωτογραφίες.

Θυμάστε που πηγαίναμε τις φωτογραφίες στο φωτογραφείο και περιμέναμε μια βδομάδα να εμφανιστούν να τις πάρουμε για να δούμε πως βγήκαν; Άσε που κάποιες δεν εμφανίζονταν ποτέ και  μας έλεγε ο φωτογράφος πως είχαν καεί. Πως γινόταν κάθε φορά να καίγονται οι καλύτερες ακόμα δεν κατάλαβα.

Το παγωτάρικο

Όταν ήμουν μικρή λάτρευα όπως έχω ήδη πει εδώ τα γλυκά (και τώρα τα λατρεύω φυσικά, αλλά τα αποφεύγω όσο μπορώ) και φυσικά ειδικά το καλοκαίρι με τη ζέστη είχαν την τιμητική τους τα παγωτά. 

Η πιο μαγική στιγμή το απόγευμα ήταν όταν θα ακουγόταν η μουσική του παγωτάρη* και αφού πέρναμε απ'τη μάνα μας το απαίρητο τετρασέλινο (4σελίνια κόστιζε τότε, αν θυμάμαι καλά - πριν έρθουν τα σεντ στη λίρα και πριν το ευρώ) τρέχαμε τα παιδιά της γειτονιάς να τον σταματήσουμε φωνάζοντας ή και ουρλιάζοντας αν πιστεύαμε ότι δεν θα τον προλαβαίναμε, "Κύριε-Κύριε-Κύριεεεεεεεε" για να μας ακούσει και να σταματήσει να πάρουμε παγωτό. 

Έπρεπε να'σουν γρήγορη πολύ κι εσύ κι η μάνα σου για να προλάβεις να πας να σου δώσει λεφτά και να γυρίσεις να κυνηγήσεις τον παγωτάρη πριν φύγει γι'άλλη γειτονιά. Φυσικά πουλούσαν παγωτό κι αλλού, αλλά ήταν μακριά απ'τη γειτονιά κι έπρεπε να μας πάρει κάποιος μεγάλος. Εναλλακτικά είχε παγωτό κι η κυρία Πρασινάδα, αλλά απ'τη μια κινδύνευες να φας ληγμένο και απ΄την άλλη δεν είχε μεγάλη ποικιλία, ούτε ήταν φρέσκο το παγωτό της όπως του παγωτάρη.

Εγώ έπαιρνα παγωτό βανίλια βουτηγμένο στη σοκολάτα ή στο σιρόπι φράουλας. Τώρα το θυμάμαι και τρέχουν τα σάλια μου :) 

http://icecreampictures.org/Ice-Cream-Van.html

Αφορμή γι'αυτό το ποστ στάθηκε η μουσικούλα του παγωτάρη που έφτασε σ'αυτιά μου ένα απόγευμα την προηγούμενη εβδομάδα και ξύπνησε μέσα μου αναμνήσεις και νοσταλγία. Τόσο που ήμουν έτοιμη να πάω στη μάνα μου να της ζητήσω όπως παλιά λεφτά για να πάρω παγωτό!

Γιατί η μουσική του παγωτάρη είναι συνδεδεμένη με τόσα καλοκαίρια, με παιχνίδια και χαρά που προκάλεσε άθελα της την ίδια αντίδραση που προκαλούσε και πριν τόσα χρόνια - κάτι σαν εξαρτημένο αντανακλαστικό κατάντησα σαν το σκυλί του Παβλόφ κι εγώ! lol

ΥΓ. να εδώ ένα σχετικό βίντεο κι άλλο ένα

*για όσους δεν ξέρουν, ο παγωτάρης έχει ένα αυτοκίνητο ειδικά διαμορφωμένο για να φτιάχνει παγωτό που μένει παγωμένο με τη μηχανή του αυτοκινήτου και περνά απ'τις γειτονιές και πουλά παγωτό, όπως στις φωτογραφίες πιο πάνω

Αγαπημένα μπλογκς που πάνε;

Όταν ξεκίνησα το μπλογκιν' πριν 2 χρόνια και κάτι μήνες είχα γνωρίσει κάποιους πιο παλιούς μπλογκερς που αγάπησα πολύ τον τρόπο σκέψης τους, τις αναρτήσεις τους και διάβαζα φανατικά σχεδόν, καθετί που ανέβαζαν. 

Τώρα δυστυχώς για μένα και για όλους τους αναγνώστες τους, ή σταμάτησαν εντελώς να κάνουν αναρτήσεις και παράτησαν τα μπλογκς τους ή έκλεισαν την πρόσβαση σε όλους ή γράφουν αραιά και που κάποια ανάρτηση. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που προχώρησαν και συνεχίζουν με το ίδιο πάθος και αγάπη να ποστάρουν σε τακτά χρονικά διαστήματα για πάνω από τέσσερα χρόνια.

Ο πρώτος μου αναγνώστης και παλιός μπλογκερ, ο  Τheogr ο Κηπουρός είχε γράψει σ'ένα ποστ (ή σχόλιο δε θυμάμαι ακριβώς) ότι οι πιο πολλοί μπλογκερς 'αντέχουν' περίπου δυο χρόνια και μετά τα παρατάνε και όπως φαίνεται αυτή η ρήση του ήταν βγαλμένη απ'την εμπειρία του γιατί  τώρα που έχω ανάλογη εμπειρία βλέπω ότι επαληθεύεται συνέχεια. 

Φυσικά απ'την άλλη όλο και νέοι μπλογκερς εμφανίζονται. Έχουν την ίδια ορμή, πάθος, αγάπη για δημιουργία, για μοίρασμα. Κι αυτό είναι πολύ αισιόδοξο.

Μπορώ να καταλάβω τα άτομα που κουράζονται, έρχονται διάφορα θέματα, νέα ενδιαφέρονται ή προβλήματα της ζωής και παρατάνε τα μπλογκς τους. Ομολογώ ότι κι εγώ μετά από αυτό τον καιρό δεν έχω την ίδια όρεξη όπως στην αρχή να κάνω συχνές αναρτήσεις. Όχι γιατί έχω στερέψει από ιδέες, αλλά γιατί έχω πολλά άλλα ενδιαφέροντα που προτιμώ να τους χαρίσω το χρόνο μου, παρά να γράφω αναρτήσεις.

Όμως επειδή είμαι πεισματάρα και μ'αρέσει να πηγαίνω κόντρα στις προβλέψεις, ειδικά όταν είναι δυσοίωνες, θα συνεχίσω να γράφω, να διαβάζω και να σχολιάζω. Κι αυτό γιατί η διαδικασία είναι όμορφη, μου δίνει χαρά και μου ξεκλέβει μόνο χρόνο.

Κι ό,τι κι αν γίνει αρνιέμαι πεισματικά να βάλω στο μπλογκ διαφημίσεις. Δεν κακίζω, ούτε κατηγορώ όσους το κάνουν. Καλά κάνουν και βγάζουν ένα μικρό εισόδημα χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Οι διαφημίσεις δεν με ενοχλούν πραγματικά όταν δεν αναβοσβήνουν και πολλές φορές μπορεί να είναι χρήσιμες.

Όμως αυτό δεν το θέλω εγώ προσωπικά για τα μπλογκς μου. Λίγοι, ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού χώροι έχουν μείνει χωρίς διαφημίσεις και θέλω τα μπλογκς που γράφω να συγκαταλέγονται σ'αυτούς.

Εσείς πόσο καιρό γράφετε; Πόσο νομίζετε ότι θα γράφετε ακόμα; Θεωρητικά πάντα γιατί ποτέ, κανένας δεν ξέρει πως θα βλέπει το θέμα στο μέλλον. Υπάρχουν μπλογκς που αγαπούσατε και έκλεισαν, απαγορεύοντας την πρόσβαση σε αυτά;

ΥΓ. αφιερώνω αυτό το ποστ στην αγαπημένη μου μπλογκερ jacki και ελπίζω κάποια στιγμή η σιωπή να σταματήσει να σωπαίνει και να ξανανοίξει τις μαγικές τις πόρτες για τους αναγνώστες της. 

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ JACKI ΜΟΥ!