Μάχη

Έχουν ήδη περάσει πάνω από δύο χρόνια από το Mi manchi και από το υποτίθεται καμουφλαρισμένο σχόλιο, που στάλθηκε με περισσή διάθεση ειρωνείας. Μεσολάβησε πολλή ζωή από τότε και τα αισθήματα υπέστησαν πολλά twists and turns.

2024 ξου ξου φύγε! 2025 σειρά σου Έλα!

Όπως είναι ξεκάθαρο σε αυτό το ποστ, περίμενα με ανυπομονησία το 2024 από την αρχή. Παρόλα αυτά και ίσως λόγω των υψηλών προσδοκιών, ήταν όχι μόνο μια χρονιά από γοητευτική, αλλά και τρομερά πιο δύσκολη, ακόμα κι από τα στείρα χρόνια της πανδημίας.

Άρα το μόνο που μένει είναι να διώξουμε αυτή την απαίσια χρονιά με κλωτσιές! Και προσωπικά επιθυμώ να την ξεχάσω κ όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και όσο πιο σύντομα γίνεται. 

Ελπίζω το 2025 να είναι ήρεμο, αν γίνεται! Ή έστω ας είναι εξίσου οκ με το 2023, που ήταν απροσδόκητα, μια χρονιά με χαρά. 

ΥΓ. Ξέχασα φέτος να αναφέρω ότι συμπληρώθηκαν 16 ολόκληρα χρόνια, στις 6 Δεκεμβρίου 2024, που γράφω σε αυτό το μπλογκ. Αγαπώ το μπλογκιν' όσο τίποτα άλλο κι ελπίζω να μπορώ να συνεχίσω να γράφω 😊

Επαναπροσδιορισμός

Κάποιες φορές χρειάζεται να συμβεί κάτι πολύ ακραίο, για να συνειδητοποιήσεις τα πραγματικά σημαντικά πράγματα και ανθρώπους στη ζωή σου και να σβήσεις με μια μονοκονδυλιά όλα τα μικρά κι ασήμαντα.

2024 at long last!

Συνήθως δεν κάνω απολογισμούς στο τέλος του χρόνου. Αν κάνω θα είναι κοντά στα γενέθλιά μου, ή κοντά στην πραγματική αρχή της χρονιάς, που είναι ο Σεπτέμβριος.

Happy Birthday στο μπλογκάκι μου 💜

Άλλη μια χρονιά κοντεύει να τελειώσει και το καλό νέο για μένα είναι ότι φέτος έγραψα αρκετά κείμενα στο μπλογκ μου.

Είσαι το καλοκαίρι μου*

 Πάω να γράψω ένα σχόλιο σε ποστ αλλού μπλογκ για το καλοκαίρι και κάτι με κρατάει πίσω. Ας είναι. Το ακούω και προχωρώ να γράψω το δικό μου καλοκαιρινό κείμενο.

Αν με διαβάζετε εδώ ή στο τουιτερ ή βλέπετε τις φώτο στο ινσταγκραμ, θα ξέρετε καλά πόσο αγαπώ το καλοκαίρι.

ΔΙΆΒΑΣΕ!

1η Οκτωβρίου σήμερα και είναι αργία γιατί γιορτάζει η Κυπριακή δημοκρατία.

Η χαρά της κίνησης

Ίσως είναι λίγο κλισέ αλλά είναι αλήθεια ότι η φετινή χρονιά, το 2020 ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά για πάρα πολύ κόσμο.

You are my poem

So many months later and we're still together. I never thought I'd be with you for so long. We've been through a lot and today I heard your voice saying my name and I lost my mind and my words. It was so wonderful and exciting that I started pacing up and down the house.

Έρωτας

Δεν θέλω να βγει αυτή η χρονιά τόσο αρνητικά όσο μπήκε κι όσο ήταν σε όλη της τη διάρκεια.
Ένα πολύ θετικό δεν έχω να γράψω. Μόνο ότι συνειδητοποίησα ότι δεν θέλω απλά ικανοποίηση αλλά θέλω μια ψυχή που να μιλά στη δική μου, κάποιον να νιώθω να με νιώθει και να με νοιάζεται και αυτό να με κάνει χαρούμενη.

Έλα γρήγορα έλα καλή μου μην αργείς!

Να τος μπήκε κι αυτός ο μήνας, ο της απώλειας όπως τον σκέφτομαι. Γιατί μια βδομάδα πριν τα χριστούγεννα πριν οκτώ χρόνια (τόσα πολλά μου φαίνονται) έχασα τη γιαγιά μου και δεν την έχω δει, ακούσει, από τότε παρά μέσα από όνειρα. Κι ας ήταν μεγάλη κι η ώρα της να φύγει για τον άλλο κόσμο εμένα μου λείπει πολύ πολύ.

Καλωσόρισες αγαπημένη μου!

Μπήκε η άνοιξη και ημερολογιακά και είναι όλα όμορφα γύρω. Φέτος ουσιαστικά είχε μπει από το Φεβράρη αφού είχε ζεστούλα απ'τον προηγούμενο μήνα, είχαν ανθίσει τα πάντα, είχε να βρέξει από το  Γενάρη και ο τόπος είναι γεμάτος με πεταλουδίτσες, τιτιβίσματα πουλιών κι όλα όσα σηματοδοτούν την πιο γλυκιά, μυρωδάτη κι όμορφη εποχή του χρόνου.

πηγή http://nikiana.wordpress.com/

στα δύσκολα

Στη ζωή όλοι μας κάποια στιγμή καλούμαστε να ανεβούμε τον προσωπικό Γολγοθά μας. Κάποιοι ίσως να αναρωτηθούν "γιατί εγώ;" Άλλοι μπορεί να κλάψουν. Άλλοι να το αντιμετωπίσουν με το κεφάλι ψηλά και με αισιοδοξία. Όλοι όμως θα περάσουμε δύσκολες στιγμές στη ζωή μας γιατί η ζωή είναι δύσκολη και θέλει αγώνα.
Όπως λέει και μια φράση σαν προσευχή

Θεέ μου μη μου δώσεις, όσα μπορώ ν΄αντέξω

Κι έχει μεγάλη αλήθεια αυτή η φράση γιατί μέχρι να μας συμβεί κάτι δεν ξέρουμε τι μπορούμε να αντέξουμε. Καλύτερα λοιπόν λέμε με τη λογική μας, να μην ανακαλύψουμε τι είναι αυτό. 

Όμως ο άνθρωπος ειλικρινά μπορεί να αντέξει πολλά. Θαυμάζω απ'τα κατάβαθα της ψυχής μου τη μητέρα των δίδυμων αγοριών που χάθηκαν πέρυσι στις 11 του Ιούλη στο Μαρί. Δεν μπορώ να ξεκινήσω να καταλαβαίνω τι περνά, αλλά φαίνεται να έχει μια ψυχική δύναμη και μια αξιοπρέπεια που είναι ειλικρινά αξιοθάμαυστη.

Σεπτέμβης.. όμορφος μήνας!

Ξεχάστε ό,τι έλεγα κι έγραφα εδωμέσα πέρυσι, φέτος όλα είναι αλλιώς και βλέπω το φθινόπωρο με καλό μάτι και δεν το κρυβω ανυπομονώ να έρθει. Φέτος ισχύει αυτό που έλεγε η Τουλίπα τέτοια εποχή πριν ένα χρόνο, πως ο Σεπτέμβρης είναι η αρχή μιας νέας χρονιάς, με αλλαγές, νέα ξεκινήματα, λίγο άγχος και πολλή χαρά.

Το καλοκαίρι.. λαλαλαλα!

Εθνική Ελλάδας Γεια σου!

Δεν ξέρω τι θα γίνει απόψε με την Εθνική αλλά θέλω να τους δέρουμε τους Γερμαναράδες και το εννοώ κυριολεκτικά... Τόσο πολύ το θέλω που νομίζω δε θα αντέξω απ'το άγχος να δω το παιχνίδι.

Καλή τύχη!

Ιούνιος και ουστ!

Νομίζω αυτός ο μήνας είναι πάντα σημαδιακός. Κάτι συμβαίνει σημαντικό κάθε Ιούνη εδώ και χρόνια. Π.χ. πέρυσι με πήρε τηλ η Φωτεινή και έμαθα ότι είμαι έγκυος. Φέτος συμβαίνουν διάφορα αρνητικά και έχουμε κι εκλογές σήμερα. 

Θυμάμαι πριν χρόνια όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου ο υπεύθυνος καθηγητής μας έλεγε ότι προχωράμε σε ένα νέο εργασιακό και γενικό μεσαίωνα. Τον είχα ακούσει κι είχα σκεφτεί ότι τα έλεγε αυτά τα δυσοίωνα γιατί ήταν μεγάλος σε ηλικία και δεν έβλεπε εύκολα την ελπίδα. Πόσο λάθος είχα δυστυχώς και πόσο δίκιο είχε. Τα λόγια του τα θυμάμαι πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια και συνειδητοποίησα ότι αυτά που έλεγε τα έλεγε γιατί είχε ευαίσθητες χορδές συντονισμένες  με την κοινωνία κι όχι γιατί ήταν απαισιόδοξος.

 

 

Παρόλα αυτά, ενάντια σε όλες τις ενδείξεις, εγώ κόντρα στο ρεύμα της εποχής θέλω να συνεχίζω να ελπίζω γνωρίζοντας ότι για κάθε άνοδο χρειάζεται να προηγηθεί μια πτώση. Κι αφού τη πτώση όλοι τη ζούμε, άλλοι λιγότερο κι άλλοι πιο πολύ, έτσι ελπίζω κι εύχομαι το μόνο που μπορεί να ακολουθήσει αυτής της μαύρης περιόδου είναι μια καλύτερη, πιο φωτεινή και ελπιδοφόρα.

 

link: http://drpockets.deviantart.com/

 Επίσης ελπίζω όλοι οι εκφοβιστές που προσπαθούν να εκβιάσουν τον κόσμο να ψηφίσει ό,τι θέλουν να πάνε από κει που ήρθαν και να μην τους ματαξαναδούμε. Ουστ και καλά ξεκουμπιδια!

Μη με συγκρίνεις μάτια μου!*

Όταν ήμουν μικρή η μάνα μου πάντα έκανε συγκρίσεις του εαυτού της και εμάς των παιδιών της, με άλλες οικογένειες και παιδιά που ήξερε. Πάντα τα συμπεράσματα που έβγαζε ήταν εναντίον μας. Κάποιες φορές ήταν περήφανη για μας, αλλά ποτέ δε μας το έδειχνε εκτός κι αν χρειαζόταν να το κάνει για να εντυπωσιάσει τους γνωστούς της. (Πάντα μου την έσπαγε όταν με έβαζε να κάνω κάτι μπροστά σε άλλους -να πω ένα ποιημάτακι π.χ. - σε μια συγκέντρωση για να δείξω τι καλή μου ήμουν, ένιωθα άβολα, σαν πιθηκάκι κι ας μην ήξερα τότε γιατί δε μου άρεσε τόσο πολύ αυτό που έκανε),

Όπως και να'χει ακόμα και σήμερα εξακολουθεί να συγκρίνει και να συγκρίνεται και πάντα βρίσκει ελλατώματα στους δικούς της απ'τη μια, ενώ να βλέπει προτερήματα και μια χαριτωμένη, 'άγια' ζωή για σχεδόν όλους τους άλλους.

:) :,(

όσοι με ξέρουν γνωρίζουν από πρώτο χέρι πως είμαι κυκλοθυμική.
τη μια στιγμή μπορεί να αισθάνομαι πραγματική χαρά, σχεδόν ευτυχία και την άλλη να κλαίω με λυγμούς γεμάτη δυστυχία.
θα'λεγε κανείς πως μοιάζω σ'αυτή την εποχή, όπως και στην άνοιξη. τη μια ήλιος και καλοκαιρία την άλλη στιγμή σύννεφα και βροχή.
κι αυτά τα δύο αντίθετα συναισθήματα χωρούν άνετα μέσα στην ίδια μέρα.
το πρωί χαρά, το μεσημέρι λύπη, το απόγευμα χαμόγελα και το βράδυ δάκρυα.
είναι ψυχοφθόρο και κουραστικό όλες αυτές οι ακραίες εναλλαγές μέσα σ'ένα εικοσιτετράωρο χωρίς διαλείμματα.
όταν τύχει να'χω την ίδια διάθεση όλη μέρα για μέρες νιώθω άλλος άνθρωπος.
όμως οι εναλλαγές, το μαύρο και το άσπρο, χωρίς να συγχέονται, χωρίς να γίνονται γκρι, είναι μέρος του εαυτό μου.
δε θα'θελα να αφήσω την κυκλοθυμικότητα, το χαμόγελο και το δάκρυ πίσω για μια διάθεση που θα'ναι συνέχεια η ίδια ή παρόμοια.

Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ'αυτό μένειν

Μερικές φορές εγκλωβίζομαι στο παρόν μου και ξεχνώ το παρελθόν. Το να ζεις στο τώρα είναι υγεία, αλλά καλό είναι μη ξεχνάς τι έζησες. Αυτό το κείμενο της Ιφιγένειας (που  πρώτη φορά διάβασα το μπλογκ της, λόγω του βυτίου που έγραψε στο δικό του μπλογκ) με συγκλόνισε κυριολεκτικά.

Έχω ξαναγράψει στο 'Εγω ο εαυτός μου και το μπλογκιν' πως ήμουν άνεργη για κανένα οκτάμηνο. Ήταν άλλη εποχή τότε (όχι και πολύ μακρινή, το 2006) και δουλειές υπήρχαν, οι άνεργοι δεν ήταν πάρα πολλοί και είχα την τύχη να βρω δουλειά μετά απ'αυτό το χρονικό διάστημα. Το θέμα είναι ότι είχα ξεχάσει, μέχρι που διάβασα το κείμενο, πως ήταν τότε. Πως ένιωθα εντελώς άχρηστη και περιττή. Είχα συνειδητοποιήσει θυμάμαι ότι στην κοινωνία που ζούμε είσαι αυτό που κάνεις. Αν είσαι άνεργος δεν είσαι κάτι. Είναι σκληρό να το συνειδητοποιείς με αυτό τον τρόπο, αλλά δυστυχώς είναι αληθινό.