Κάηκε ο Αη Βασίλης.. ΓΙΟΥΠΙΙΙΙ!!!

Πάει ο Αης Βασίλης που λάτρευα να μισώ. Κάηκε κ τώρα δε χρειάζεται να κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες για να τον αποφεύγω οπότε παίρνω απτο ρανταπαουτ του Αγίου Νικολάου.
Όσοι κ όσες δεν ξέρετε για ποιόν αη Βασίλη μιλάω διαβάστε εδώ να θυμηθείτε πόσο φοβόμουν τον χμας διάκοσμο του Δήμου Λεμεσού.

Παντού μαζί; Ω ναι.. ΠΑΝΤΟΥ....!

Που πάει ακόμα και ο βασιλιάς μόνος του;
Mα στο ίδιο μέρος που ο γονιός που'χει παιδιά κάτω των 4 δεν πάει ποτέ μόνος...

photo from Parenting from the toilet

Εγώ πάντως δεν ξαναπατάω εκεί!

Εδώ στη Λεμεσό έχουμε ένα θέατρο που είναι υπόγειο. Κατεβαίνεις πάρα πολλά σκαλιά για να φτάσεις στο χώρο που είναι οι αίθουσες.  Ο χώρος έχει  ασανσερ , αλλά δεν χρησιμοποιείται από κανένα. Ίσως να υπάρχει για να κάνει το χώρο προσβάσιμο για άτομα με κινητικά προβλήματα αλλά δεν το'χω δει καμιά φορά να χρησιμοποιείται. Όσες φορές είχα πάει παλιότερα η παράσταση ήταν στη μεγάλη αίθουσα που έχει αμφιθεατρικά καθίσματα, όπως τις αίθουσες στο σινεμά. Την άλλη τη μικρή αίθουσα την είχα προσέξει αλλά δεν είχα την τύχη να την επισκεφτώ ποτέ.

φωτο από http://theatreworld.wordpress.com/

Ένα βράδυ βρήκε προσκλήσεις για την πρεμιέρα μιας παράστασης η μάνα μου κι επειδή δεν ήθελε ο πατέρας μου να τη δει μου πρότεινε να τη συνοδέψω. Δέχτηκα ευχαρίστως να πάω μαζί της. Ετοιμάστηκα από νωρίς, πήγα να την πάρω και πήγαμε στο θέατρο αρκετή ώρα πριν την έναρξη της παράστασης. 

Όταν φτάσαμε ο κόσμος ήταν λίγος και τα τραπεζάκια στο φουαγιέ άδεια, έτσι καθίσαμε να πιούμε ένα ποτό και να περιμένουμε μέχρι την έναρξη. Εκεί που μιλούσαμε για γενικά θέματα μου λέει η μάνα μου "Δε νιώθω και πολύ καλά" της απαντώ κι εγώ αμέσως "Αν δεν είσαι καλά πάμε να φύγουμε" δεν ήθελα να καταπιέζεται να δει την παράσταση μόνο για μένα αν δεν αισθανόταν καλά και δε με πείραζε και τόσο να χάσω το έργο. "Είσαι τρελή;" μου λέει η μάνα μου "που να φύγουμε να πάμε; Τίποτα δεν είναι θα μου περάσει." Επέμεινα εγώ, αλλά ήταν ανένδοτη ότι είναι καλά και δε θέλει να χάσει την παράσταση.

Έρχεται η ώρα να πάμε στην αίθουσα, αλλά ανακαλύπτω ότι η παράσταση αντί να είναι στη γνωστή αίθουσα με τις αμφιθεατρικές θέσεις είναι στην μικρή αίθουσα. Μπαίνουμε μέσα και βλέπω ότι είναι όλη βαμμένη μαύρη, με μαύρα καθίσματα τα οποία είναι γύρω από τη σκηνή βαλμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε οι θεατές ουσιαστικά να αποτελούν μέρος της παράστασης. Καθόμαστε σε μια μπροστινή θέση (δεν ήταν αριθμημένες μπορούσαμε να κάτσουμε όπου θέλαμε) γιατί ήθελε να βλέπει καλά η μάνα μου κι αρχίζει η παράσταση.

Αν θυμάμαι καλά (γιατί τα πιο πολλά τα'χω ξεχάσει για ευνόητους λόγους όπως θα δείτε πιο κάτω) στην παράσταση έπαιζαν τέσσερις γυναίκες, μια έκανε τη μάνα και οι άλλες τρεις τις κόρες της. Άκρα του τάφου σιωπή στο ακροατήριο, προσηλωμένοι όλοι στην παράσταση, όταν σκύβει η μάνα μου και μου λέει ψιθυριστά "Είμαι χάλια δεν αντέχω." Της ρωτώ "Τι έχεις;" και μου απαντά "Θέλω να κάνω εμετό." Αμέσως της λέω "Πάμε να φύγουμε!" και κάνω να σηκωθώ όμως με σπρώχνει και επιμένει "Μείνε εσύ θα βγω εγώ μόνο" όμως πια δεν είναι καθόλου καλά και της φαίνεται, την αρπάζω κι εγώ απ'το χέρι και όσο πιο αθόρυβα γίνεται πάω να σηκωθώ, περπατά μπροστά μου και λέει "Θα κάνω εμετόοοο! Θα κάνω εμετόοοοοοοοοοοο." Γυρίζω στα δεξιά μου και συνειδητοποιώ ότι οι ηθοποιοί παίζουν και δεν παίζουν την παράσταση κι ο κόσμος όλος κοιτά εμάς. Σκύβω το κεφάλι κι επιταχύνω το βήμα. Πάνω που είχαμε κοντέψει στην πόρτα και θα βγαίναμε πετάει η μάνα μου την πιο δυνατή κλανιά που υπάρχει! Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Ούτε ξέρω αν άκουσαν οι άλλοι, ή αν γέλασαν ή οτιδήποτε.

Βγαίνουμε επιτέλους έξω στο φουαγέ και η μάνα μου σωριάζεται σε μια καρέκλα, δίπλα ακριβώς απ'την έξοδο της αίθουσας όπου κουτσά-στραβά συνέχιζε η παράσταση. Εγώ άρχισα να τρέχω πάνω κάτω να βρω ένα κουβά, κάτι να κάνει μέσα εμετό και λίγο νερό να της βάλω στο πρόσωπο που'χει γίνει άσπρη σαν πανί, όταν εμφανίζεται ένας άντρας με γένια και γυαλιά και κοιτά τη μάνα μου που εντωμεταξύ είναι έτοιμη να βγάλει τα σωθικά της στο πάτωμα και φωνάζει δυνατά "ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΜΕΤΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!" Σκύβει κοντά της και της λέει "Σας παρακαλώ κυρία μου μπορείτε να μετακινηθείτε πιο κάτω;" Τίποτα η μάνα μου "ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!! ΕΜΕΤΟΟΟΟΟΟΟ!!" Επαναλαμβάνει την ίδια παράκληση λίγο πιο επιτακτικά, αλλά και πάλι δεν εισακούγεται. Στο μεταξύ γυρίζω εγώ που βρήκα λίγο νερό και της νίβω το πρόσωπο μπας και συνέλθει λίγο. Με κοιτά με ελπίδες αυτός και μου λέει "Σας παρακαλώ μπορείτε να μετακινήσετε τη μητέρα σας;" Μες το άγχος εγώ του απαντώ "Ένα κουβά έχετε να κάνει εμετό;" Επίμονος αυτός "Ας σηκωθεί να πάει στην τουαλέτα εδώ δίπλα είναι, κάθεται δίπλα στην πόρτα της παράστασης και ακούγεται μέσα." μου εξηγεί. "Μπορείς να σηκωθείς;" τη ρωτώ και κουνά το κεφάλι της αρνητικά, αλλά την πείθω γιατί προσθέτω ότι "δεν βρήκα κουβά κι αν πας τουαλέτα θα κάνεις εμετό με την ησυχία σου!" Σηκώνεται με τη βοήθεια εμένα του καλού κυρίου και  ενός άλλου κυρίου που βρέθηκε εκεί και μόλις πατά το πόδι στην τουαλέτα κάνει εμετό στο νιπτήρα. 

"Ευχαριστώ" μου λέει ο κύριος "ξέρετε είμαι ο σκηνοθέτης της παράστασης και η μητέρα σας ακουγόταν μέσα." Τι να πω κι εγώ ζήτησα συγνώμη και του είπα ότι δεν έφταιγε η καημένη αφού αρρώστησε αιφνιδιαστικά. Βγαίνει η μάνα μου απ'την τουαλέτα και σωριάζεται σε μια άλλη καρέκλα λέγοντας "Δεν υπάρχει περίπτωση έτσι όπως είμαι να ανεβώ όλα αυτά τα σκαλιά." Ο άλλος κύριος που βοήθησε σαν απομηχανής θεός να απομακρυνθεί από την πόρτα της παράστασης η μάνα μου, της λέει "Είμαι ο υπεύθυνος του θεάτρου και θα πάω να βρω κλείδι για το ασανσερ για να ανεβείτε." Να'ναι καλά ο άνθρωπος το βρήκε αμέσως και μαζί με τον σκηνοθέτη την βοήθησαν να φτάσει στο ασανσερ που την πήρε στο ισόγειο όσο εγώ έτρεξα να φέρω το αυτοκίνητο κοντά στην είσοδο για να φύγουμε άμεσα. 

Φτάνω στην είσοδο, ανοίγει την πόρτα και πάει να μπει όταν ξαφνικά σταματά, γυρνάει στους κύριους και τι τους λέει; "Μήπως να γυρίσω πίσω; Νιώθω κάπως καλύτερα.." Πεταγόμαστε τότε και οι τρεις με ένα στόμα, μια φωνή "ΟΧΙ!" Και συνεχίζω εγώ για να την πείσω "Όχι καλύτερα να παμε σπίτι να ξεκουραστείς γιατί μάλλον έπαθες τροφική δηλητηρίαση." Ο σκηνοθέτης με τον υπεύθυνο με κοιτούν με μια αγαλίαση και μια ανακούφιση που δεν περιγράφεται.

Στη διαδρομή μου είπε ότι πριν πάμε στην παράσταση είχε φάει σπανακόρυζο που είχε στην κατάψυξη! Σπανακόρυζο στην κατάψυξη;!!! ΕΛΕΟΣ ρε μάνα! Ευτυχώς όταν πήγε σπίτι και ξάπλωσε ένιωσε καλύτερα και την άλλη μέρα ήταν μια χαρά.  Φτηνά τη γλύτωσε! Ο πατέρας μου δε όταν είδε ότι ήταν καλά μου εξομολογήθηκε όλο χαρά ότι ανακουφίστηκε που δεν ήταν αυτός στη θέση μου. Γιατί έχει τύχει να πάνε σε θεατρική παράσταση και να κοιμηθεί η μάνα μου όταν τη βρήκε βαρετή, άντε και να ροχαλίσει λίγο. Τέτοιο κάζο πάντως δεν του ξανάτυχε!

Το ρεζιλίκι απ'την άλλη δεν το γλυτώσαμε!

Το ομολογώ!

Είναι επίσημο και δεν υπάρχει λόγος να το αρνιέμαι πλέον. 

Είμαι η DaisyCrazy και είμαι εθισμένη στο διαδίκτυο.

Ορίστε το παραδέχτηκα. Το ομολόγησα. Δεν γίνεται να το κρύβω άλλο. Όσο κι αν ντρέπομαι γι' αυτό... μια μέρα, μια μέρα θα σε παντρευτώ... όχι! αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο, τραγούδι εννοούσα (Με λένε Πόπη). 

Κι εξηγούμαι:

1) δεν περνά μέρα που να μην είμαι online τουλάχιστον 8 ώρες,

2) αν δεν είμαι συνδεδεμένη σκέφτομαι τι θα κάνω όταν συνδεθώ,

3) αν βρεθώ σε μέρος που δεν έχει σύνδεση με πιάνει αυξημένο άγχος, εφίδρωση, στεγνώνει το στόμα μου και γεμίζουν τα μάτια μου δάκρυα,

4) κάνω ό,τι περνά απ'το χέρι μου για να εξασφαλίσω pc και κατ'επέκταση σύνδεση στο ιντερνετ

5) μόλις τα καταφέρω αισθάνομαι τέτοια αγαλίαση που είναι λες και έχω πάει στον παράδεισο

6) αν, ω μη γένοιτο, δεν τα καταφέρω πέφτω άμεσα σε κατάθλιψη,

7) αν απομακρυνθώ απ' το κομπιούτερ για λίγες ώρες μόλις επιστρέψω κάθομαι όσο πιο πολύ μπορώ για να αναπληρώσω όσα έχασα όταν έλειπα.

8) η θέα και μόνο του monitor και του tower μπορούν να μου προκαλέσουν ρίγη συγκίνησης 

9) εκφράζομαι με όρους pc όταν μιλώ π.χ. θα τον κάνω delete, χρειάζομαι format, έγινε upload, θα κάνω restart, το κάνα copy+paste στο μυαλό μου κ.ο.κ.

10) αμέσως μετά τις διακοπές (κατά τη διάρκεια των οποίων κάνω αναγκαστική αποτοξίνωση - κλαψ, λυγμ - αφού δε μ'αφήνουν να κουβαλήσω λαπτοπάκι γιατί μετά ποιος με ανέχεται αν δεν βρίσκω wi-fi?) ξεροσταλιάζω μπροστά απ' ένα pc στο αεροδρόμιο με κίνδυνο να χάσω την πτήση, αλλά δεν ξεκολλώ αν δεν διαβάσω όλα τα μέηλ μου.

11) μπορώ να μείνω διψασμένη, πεινασμένη και να μην πάω τουαλέττα για ώρες όταν κάθομαι μπροστά απ'το κομπιούτερ μου. Νιώθω πως αν σηκωθώ θα χάσω κάτι σημαντικό.. κι έτσι κρατιέμαι. Άλλωστε ο άνθρωπος αντέχει χωρίς νερό για καμιά δυο μέρες και χωρίς φαί για 40!

12) βλέπω στον ύπνο μου ότι σερφάρω στο ιντερνετ και είναι ένα όμορφο όνειρο αυτό, ποτέ εφιάλτης.

Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται άκρως φυσιολογικά και τα κάνετε κι εσείς... τότε είμαστε όλοι μαζί οι ανώνυμοι internet-addicts και είμαστε καλά!

Φυσικά ακόμα δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να ονομάσω εθισμό κάτι που μ' αρέσει, με ευχαριστεί να το κάνω και ασχολούμαι μαζί του για πάνω από μια δεκαετία...

Μήπως προσπαθούν να μας γεμίσουν με ενοχές για κάθε τι που μας προσφέρει ευχαρίστηση; Είναι κι αυτή μια πιθανότητα νομίζω... 

Από ότι βλέπω η Βικιπαίδεια  έχει κι ορισμό για τον "εθισμό των νέων στο διαδίκτυο"  Εμ αφού οι νέοι ασχολούνται μ' αυτό, (ειδικά σε Ελλάδα και Κύπρο οι μεγαλύτεροι ασχολούνται ελάχιστα) περισσότερες πιθανότητες έχουν και να εθιστούν ε;

Να μου πεις τώρα εκλογικεύω τον εθισμό μου, άρα τον αρνούμαι άρα έχω μικρότερες πιθανότητες να γιατρευτώ... 

Και θα απαντήσω με ένα στόμα, μια στεντόρια φωνή ΓΙΟΥΠΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!

Καλωσόρισες ΑΝΟΙΞΗ!

Σήμερα μπήκε η πιο αγαπημένη μου εποχή! 

Λατρεύω την Άνοιξη με την αναγέννηση της φύσης, τα πουλάκια, τα ζωάκια, τις μελισσούλες, τον άστατο καιρό, τον ήλιο, τις μυρωδιές....

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΕΣ ΑΝΟΙΞΗ!

 

 

www.forestwander.com

ΚΑΛΩΣΗΡΘΕΣ ΑΝΟΙΞΗ!

στα γρήγορα

είναι περίεργο ή τρελό,

αλλά..

όπως κλαίω καμιά φορά στον ύπνο μου,

όπως κλωτσάω,

όπως φωνάζω,

όπως κουνάω τα πόδια λες και τρέχω,

έτσι και γελάω στον ύπνο μου!

προχθές μάλιστα ξύπνησα σκασμένη στα γέλια!

Ιστορίες γέλιου... ή πως κυνηγώ τα ισπανικά και με φτύνουν.

Μετά από απάντηση σε ένα ποστ της φίλης RAVEN θυμήθηκα το πιο κάτω περιστάτικο και είπα να σας στο μεταφέρω...

Disclaimer: Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα, ζώα, πουλιά, ψάρια, είναι εντελώς συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα

Δεν μπορώ να πω ότι είμαι αισιόδοξο άτομο, αλλά πάντα προσπαθώ να δω/βρω την αισιόδοξη πλευρά και του πιο αρνητικού πράγματος που μου συμβαίνει. Κι όσο πιο πολύ μελαγχολώ άλλο τόσο γελώ και χαμογελώ.

Θυμάμαι όταν ήμουν φοιτήτρια στην Αθήνα πηρά το τρόλεϊ ένα πρωί να κατέβω στο Κέντρο, για να πάω στο μάθημα Ισπανικών στο οποίο είχα γραφτεί και ήθελα από καιρό να παρακολουθήσω. Έλα όμως που όλοι οι καλοί φοιτητές έτρεξαν και έκλεισαν τις πιο βολικές, απογευματινές ώρες. Τι να κάνω και γω, για να μη μου μείνει ο διακαής πόθος ανεκπλήρωτος (μου έμεινε τελικά μιας και δεν γινόταν να ξυπνώ τόσο πρωί αφού κοιμόμουν κατά τις 5 συνήθως, αλλά τεσπά) γράφτηκα στο πρωινό και έπεισα τον εαυτό μου ότι θα ξυπνούσα βρέξει χιονίσει, για να παρεβρεθώ.

Πάμε τώρα λίγα χρόνια πισω.. πως γεννήθηκε ο διακαής πόθος; Οι πιο παλιοί θα θυμάστε όλες τις λατινοαμερικάνικες σειρές που βλέπαμε μανιωδώς και δεν ήταν ΕΥΤΥΧΩΣ! (ή δυστυχώς όπως το βλέπει κανείς) μεταγλωττισμένες. Ιζάουρα, Γαβριέλα και άλλα θηλικά ονόματα με πονεμένες ερωτικές ιστορίες που στην εφηβεία μου παρακολουθούσα ανελιπώς. Ε λοιπόν παρακολουθώντας τες πρόσεξα ότι είχα αρχίσει να καταλαβαίνω αρκετά καλά τα ισπανικά.

Ένεκα γλωσσομαθής ήθελα να πάω φροντιστήριο να τα μάθω δια της κανονικής οδού. Έλα όμως που ήμουν στα τελευταία έτη του λυκείου και είχα - δόξα σοι ο θεος και οι γονείς - ένα σωρό άλλα απογευματινά μαρτύρια. Που χρόνος για ισπανικά, που δεν ήταν και μάθημα που θα έδινα στις εξετάσεις; Εξού λοιπόν και ο δικαής πόθος που προσπάθησα πρώτη φορά να τον ικανοποιήσω στα φοιτητικά μου χρόνια. (Ναι είχε και δεύτερη απόπειρα, αλλά εκείνη είναι άλλη μια πονεμένη ιστορία έρωτα και πάθους με τα ισπανικά. Τρίτη δεν υπήρξε ακόμα, αφού τελευταία είμαι στο τρομερό και φοβερό δίλημμα: ισπανικά-που μ’αρέσουν και τα κυνηγώ εδώ και χρόνια; ή γαλλικά που τα αγαπώ, τα ξέρω απ’το σχολείο, έχω καταθέσει άπειρες ώρες φροντιστηρίων σ αυτά και κόντεψα να πάω γαλία για σπουδές;)

Πίσω στην ιστορία μες το τρόλευ τώρα. (όσοι έχουν αντέξει μέχρι εδώ, αλλά έχουν ξεχάσει την ιστορία προτρέπονται να κάνουν ένα scroll πάνω να θυμηθούν τι λένε οι αρχικές παραγράφοι). Λοιπόν, όλοι μέσα στο γεμάτο τρόλευ είχαν κάτι κατεβασμένα μούτρα, άλλο πράμα. Σκέφτηκα ότι πάνε στις δουλειές τους, αλλά αυτό δε μου φάνηκε καλός λόγος για να είναι τόσο σκυθρωποί.

Χωρίς να το καλοσκεφτώ περαιτέρω άρχισα κι εγώ να χαμογελώ, έτσι χωρίς λόγο, για να είμαι η παραφωνία στο μουντό σκηνικό. Έξω η μέρα ήταν χαρά θεού. Απο κείνες τις γλυκές φθινοπωρινές μέρες που μυρίζει το χώμα, τα χρώματα των πεσμένων φύλλων σε μαγεύουν και τελικά οκ κι όλα να μην ήταν μαγικά εγώ έτσι τα έβλεπα (ένεκα η χαρά που θα αρχίζα Ισπανικά).

Πόσοι και πόσοι συνεπιβάτες δεν με κοίταξαν περίεργα. Δε με ένοιαζε. Όσο χαμογελούσα ένιωθα όλο και πιο χαρούμενη.. τόσο που σε μια φάση έφτασα στο σημείο να γελώ.. δυνατά! Είμαι σίγουρη πως πολλοί θα σκεφτήκαν "πάει το καημένο, τρελάθηκε". Δε μου καιγόταν καρφάκι. Γελούσα. Γελούσα. Ένιωθα μια εφορία να με πλημμυρίζει - ήταν πολύ όμορφο συναίσθημα. Δυο-τρεις παππούδες και γιαγιάδες, χαμογέλασαν μαζί μου. Ήταν οι μόνοι. Ίσως γιατί ηταν οι μόνοι που ήξεραν ότι η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή.