ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΒΊΑ ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΏΝ!

Με αφορμή την δίκη για την τύπισσα που έριξε βιτριολι, αλλά και όλη τη βία εναντίον των γυναικών αναρωτιέμαι σε τι κόσμο έχουμε φέρει τα παιδιά μας.

Εγκληματικό βιβλίο

Μόλις ανακάλυψα ότι κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Πάνoυ Σόμπoλoυ το πήρα και το διάβασα σε λίγες μέρες παρά τις 480 σελίδες του. Ο τίτλος ενδεικτικός «Εγκλήματα που συγκλόνισαν την Ελλάδα». Στις πυκνογραμμένες σελίδες του αναφέρει κάμποσα εγκλήματα. Αρκετά απ’ αυτά τα είχα υπόψη, κάποια. ειδικά παλιότερα, όχι.

Είναι καλή ιδέα και αξιέπαινη προσπάθεια να μαζέψει εγκλήματα των τελευταίων περίπου 50 χρόνων σε ένα βιβλίο. Το πετυχαίνει με αναφορά στο καθένα πολύ περιεκτικά και σύντομα. Σε κάποια αναφέρει την εξέλιξη μετά τη σύλληψη του δράστη, ή δραστών, δηλαδή την απόφαση της δικαιοσύνης για τους θύτες των εγκλημάτων. Σε κάποια δεν κάνει καμιά αναφορά και σε αφήνει να αναρωτιέσαι. Αυτή είναι η πρώτη του αδυναμία. Θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να ανάφερε σε κάθε περίπτωση τι αποφάσισε το δικαστήριο και τι απέγιναν οι δράστες μετά την ενδεχόμενη αποφυλάκιση τους.

Είσαι θύτης είσαι και περήφανος γι'αυτό;

Ο θύτης συνήθως όταν επιτεθεί στο θύμα (και ειδικά όταν έχει συνηθίσει να μην έχει καμιά αντίδραση στις πράξεις του), τότε είναι εντελώς φυσικό να γυρίζει να ισχυρίζεται ότι είναι ο ίδιος θύμα κι ότι οι πράξεις του θύματος τον ανάγκασαν να γίνει θύτης, ενώ εκείνος είναι καλό παιδί κι ας πρόσεχε το θύμα με την προκλητική συμπεριφορά του κ.ο.κ.

Τα ξανακούσαμε αυτά. Τα έχουμε υποψη μας. Φτάνει πια να φωνασκείτε και να το παίζετε θύματα αηδιαστικά ανθρωπάρια. 

Το κλειδί της Σάρας και οι Γερμανοί

Κάποια βιβλία τα διαβάζω και προχωρώ στο επόμενο χωρίς να μου αφήσουν κάποια γεύση ή να με προβληματίσουν στο ελάχιστο. Κάποια αφήνουν τόσο δυνατές εντυπώσεις που κάνω καιρό μέχρι να μπορέσω να πιάσω άλλο βιβλίο στα χέρια μου. 

photo from bookdepository

Ένα τέτοιο  βιβλίο διάβασα πρόσφατα, το Sarah's Key της Tatiana De Rosnay. Πρόκειται για την ιστορία του τι συνέβηκε στις 16 Ιουλίου 1942, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όταν οι Γάλλοι αστυνομικοί μάζεψαν και έστειλαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως χιλιάδες εβραίους από βρέφη μέχρι ηλικιωμένους. Όταν το πρωτοάνοιξα σκέφτηκα: "όχι άλλο ένα βιβλίο για τον Β' Πάγκόσμιο!" Αλλά απ'τις πρώτες αράδες με άρπαξε απ'το λαιμό και με συγκλόνισε. Τόσο πολύ με τράβηξε που δεν άντεξα και το διαβάσα σε δύο μόνο μέρες.

Διαβάζοντας το σκεφτόμουν τι λαός είναι οι Γερμανοί που έκαναν τόσες θηριωδίες ενάντια σε πολλούς λαούς (όχι μόνο στους Εβραίους αλλά και στους Πολωνούς, τους Έλληνες κ.ο.κ.) και πως μπορούν σαν λαός να πορεύονται έχοντας στο συλλογικό τους ασυνείδητο τέτοια φρικτά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Τέτοιες πράξεις δεν σβήνονται και φυσικά δεν μπορούν να δικαιολογηθούν. Ειδικά δε όταν η ψυχολογία που οδήγησε ένα λαό σε τέτοιες αγριότητες δεν έχει αλλάξει.

Η βία γεννά βία - παντού και πάντα

O James Vlassakis παιδί μεταναστών ζει σε γκέτο της Αυστραλίας. Βιάζεται από γείτονα του και τον ετεροθαλή αδελφό του. Η μάνα του γνωρίζει έναν ψυχοπαθή δολοφόνο, J.Bunting και μαζί με τον τότε 14χρονο γιό της και τον ψυχοπαθή ,που κυνηγά όσους νομίζει ότι είναι ομοφυλόφιλοι και παιδόφιλοι, αρχίζουν να βασανίζουν μέχρι θανάτου τα θύματα τους και να πετάνε τα απομεινάρια τους σε βαρέλια (μια υπόθεση που στην Αυστραλία έγινε γνωστή ως The Snowtown murders).

Τα θύματα στην πλειοψηφία τους προέρχονται από το γκέτο όπου μένει ο Vlassakis, άτομα με νοητική υστέρηση, στις παρυφές του κοινωνικού ιστού, άτομα που δεν τα ψάχνει συχνά κανείς. Ο καθοδηγητής του Bunting νιώθει ότι καθαρίζει την περιοχή απ’τη βρωμιά. Απ’τους άρρωστους και τους επικίνδυνους. Δικαστής και δήμιος μαζί επιτίθεται χωρίς οίκτο σε όλους όσους υποπτεύεται ότι τους αξίζει να τιμωρηθούν.

Τα θύματα αβοήθητα, σε κάποιες περιπτώσεις βοηθούν και τα ίδια σε δολοφονίες άλλων, πριν πέσουν κι αυτά νεκρά απ’το χέρι αυτού που βοήθησαν.

Ο Vlassakis και η μάνα του συμμετέχουν στις δολοφονίες. Ένα από τα θύματα του είναι ο ετεροθαλής αδελφός του. Η βία που δέχτηκε έφερε βία. Και η βία τον οδήγησε τον ίδιο στο κελί, ισόβια χωρίς δικαίωμα αναστολής για 28 χρόνια.

Μετανάστης, Ελληνικής καταγωγής που από θύμα έγινε θύτης. Περιθωριοποιημένος, φτωχός, χωρίς προοπτικές, ελπίδες και χωρίς μέλλον. Που κατέληξε η βία που δέχτηκε λόγω της αδιαφορίας του κράτους και της κοινωνίας; Στην εγκληματικότητα και το κελί.

Σας θυμίζει τίποτα όλη αυτή η ιστορία; 

photo by freefotouk

ΥΓ. ανάλυση της ιστορίας από εγκληματολογικής σκοπίας με τον γνωστό και επιστημονικό τρόπο που μας έχει συνηθίσει, κάνετε λίγο υπομονή και θα βρείτε σύντομα στο καταπληκτικό μπλογκ Έγκλημα και Τιμωρία της Νίνας Κουτελάκη

ΥΓ2. όσοι δεν το έχετε επισκεφτεί σπεύσετε και δε θα χάσετε!

ΥΓ3. όποιος θέλει μπορεί να δει κι εδώ ένα ντοκυμαντέρ για τους φόνους

Έχεις 1 εκατομμυριάκι; Αγόρασε ένα δοκτοράτο!

Όπως εικάζεται ότι έκανε κι ο γιος του Καντάφι απ'την περιβόητη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. 

Γιατί άμα έχεις χρήματα όλα τα μπορείς, ακόμα και να αγοράσεις ένα δοκτορά να σου βρίσκεται βρε αδελφέ. Γιατί άμα έχεις χρήματα μπορείς να αγοράσεις προφανώς και συνειδήσεις, να στείλεις την ηθική να πάει βόλτα κι άλλα σχετικά. Και όλα αυτά σε μια χώρα που επιθυμεί να φημίζεται για την ανώτατη της παιδεία και το επίπεδο που έχει. Τώρα τι σόι επίπεδο είναι αυτό που πουλάει, έστω και με ακριβό τίμημα, τίτλους είναι άλλο θέμα. Ή τι σόι οικονομολόγους βγάζει όταν δίνει τέτοιο παράδειγμα με τις πράξεις του;

Προσπαθεί βέβαια να σώσει την κατάσταση, με το να μη δέχεται πλέον χρηματοδότηση από Λιβύη, αλλά το κακό έχει ήδη γίνει. Άσε που τις προσπάθειες  τις κάνει τώρα που βγήκε η ιστορία στο φως. Αυτό το γεγονός από μόνο του φωνάζει δυνατά.

Υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.
Ο σκοπός γι'αυτούς προφανώς αγιάζει τα μέσα. Και ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι με το ίδιο σκεπτικό που πήραν τα εκατομμύρια του γιου με αντάλλαγμα ένα τίτλο, ότι δε θα επαναλάβουν κάτι τέτοιο με εμπόρους ναρκωτικών, λευκής σαρκός κ.ο.κ.; Απ'τη στιγμή που δεν τους ενδιαφέρει από που προέρχεται το χρήμα φτάνει να πέφτει στις τσέπες τους μπορούν άνετα να κάνουν ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Τι θα τους σταματήσει; Γιατί τέτοιες πράξεις δείχνουν να έχουν πάρει διαζύγιο απ'τη συνείδηση, την ηθική και ό,τι άλλο θα μπορούσε να θέσει όριο.

Αεροπορικά ατυχήματα

Όταν πετύχω κανένα ντοκυμαντερ για αεροπορικά ατυχήματα το βλέπω με τρομερό ενδιαφέρον. Ειδικά το Air Crash Investigation στο National Geographic Channel. Στεναχωριέμαι πάρα πολύ όταν από μια πτώση αθώοι άνθρωποι χάνουν  άδικα τη ζωή τους, αλλά θέλω να βλέπω πως γίνονται οι έρευνες και ακόμα πιο πολύ με ενδιαφέρει να μαθαίνω τους λόγους που ένα αεροπλάνο αντί να προσγειωθεί ομαλά, συγκρούστηκε στο έδαφος. 

Από τόσες εκπομπές που έχω δει ένα συμπέρασμα πάντα κυριαρχεί: ποτέ δε φταίει μόνο ένας παράγοντας. Ποτέ δεν έπεσε αεροπλάνο γιατί μια βίδα είχε πρόβλημα. Κάθε φορά παρουσιάζονται μια σειρά από προβλήματα όλα μαζί ταυτόχρονα και τότε έχουμε το μοιραίο.

Πολλά από τα ατυχήματα που παρουσιάζονται στις εκπομπές αναφέρονται, σε παλιά ατυχήματα που έγιναν τις δεκατίες του '80 και του '90.  Αυτό είναι φυσικό αφού οι έρευνες για ένα αεροπορικό ατύχημα πέρνουν χρόνια για να ολοκληρωθούν και μετά περνούν άλλα τόσα μέχρι να γίνει το ατύχημα εκπομπή. Στο τέλος των εκπομπών γίνεται αναφορά στο τι δίδαξε στην αεροπορική βιομηχανία το κάθε ατύχημα και τι μέτρα λήφθηκαν για να μην επαναληφθεί παρόμοιο του. 

Όταν ακούω γι'αυτά τα ατυχήματα δεν μπορώ παρά να θυμηθώ ότι στα μέσα της δεκαετίας του '90 ήμουν φοιτήτρια και ταξίδευα πολύ συχνά. Τότε δεν είχα φοβηθεί ούτε μια φορά κατά τη διάρκεια κάποιου ταξιδιού, ακόμα κι όταν είχε πολλές αναταράξεις. Έβλεπα τα αεροπλάνα σαν λεωφορεία του αέρα και περίμενα με ανυπομονησία να φτάσω στον προορισμό μου. Διάβαζα περιοδικά, έπιανα κουβέντα με συνεπιβάτες, ποτέ δεν πρόσεχα τις επιδείξεις ασφαλείας των αεροσυνοδών, πλήρης άνεση με άλλα λόγια. Μετά όλα άλλαξαν..

Εκείνη την αποφράδα εκείνη μέρα 14 Αυγούστου 2005 που έπεσε το αεροπλάνο της Ήλιος και ξεκληρίστηκαν τόσες οικογένειες. Και δεν έφτανε η τραγική απώλεια τόσων ανθρώπων έχουν περάσει 5+ χρόνια κι ακόμα σέρνονται οι δικαστικές διαδικασίες χωρίς να έχει αποδοθεί καμιά ευθύνη πουθενά. Όχι πως αν αποδοθεί θα αλλάξει κάτι ουσιαστικό, γιατί όπως φαίνονται τα πράγματα προσπαθούν να τα φορτώσουν στους πιλότους. Όμως για τους συγγενείς που περιμένουν τόσα χρόνια θα κάνει διαφορά να βγει μια οποιαδήποτε απόφαση. Τι σόι δικαιοσύνη είναι αυτή αν πεθαίνουν τόσα άτομα και θέλει δέκα χρόνια για να καταδικάσει τους ενόχους;!

Μπλόγκερς-Δημοσιογράφοι-ΚΑΝΝΙΒΑΛΟΙ

Είδα μπλογκς που δημοσίευσαν φωτογραφίες νεκρών. Και βγήκα απ’τα ρούχα μου. Κι έγραψα σκληρά λόγια που υπό κανονικές συνθήκες δε θα ξεστόμιζα ποτέ, πόσο μάλλον να γράψω…

Όμως πως μπορεί κάποιος να μη σέβεται τους νεκρούς; Πρώτο είναι ανυπεράσπιστοί. Δεύτερο κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε. Τρίτο σε μια χώρα που όλα έχουν διαστρεβλωθεί, καταργηθεί ας μείνει τουλάχιστον ο σεβασμός προς τους νεκρούς. Τουλάχιστον. Τέταρτο δε σκέφτηκαν ούτε μια στιγμή πως θα αισθάνονταν οι ίδιοι βλέποντας φωτογραφίες των δικών τους ανθρώπων να κείτονται νεκροί; Τι σόι άνθρωπος το κάνει αυτό;! Δε σκέφτηκαν ότι έχουν συγγενείς τα άτομα αυτά; Ή ότι δικαιούνται να προστατευτούν τη στιγμή του θανάτου τους;

Δεν μπορεί για τη χάρη της «ενημέρωσης» ή της δήθεν αλήθειας να δημοσιεύεις τέτοιες φωτογραφίες και να βεβηλώνεις τους ανθρώπους που έφυγαν και τη μνήμη τους.

Όταν είχε πέσει στις 14/8/2005 το αεροπλάνο της Ήλιος μια κυπριακή εφημερίδα είχε στην πρώτη της σελίδα φωτογραφία με τα απανθρακωμένα πτώματα να κρατούν σφικτά τα χερούλια των καρέκλων. Αυτή η φωτογραφία θα μείνει πάντα ζωντανή μέσα μου. Δεν ήθελα να τη δω. Δεν πρόσθεσε τίποτα στην είδηση. Συγκλόνισε όμως. Πούλησε.

Γιατί πουλά ο θάνατος; Γιατί αυτοί που τα κάνουν αυτά δεν σκέφτονται ότι τα βλέπουν και συγγενείς που μέχρι χθες αγκάλιαζαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα και τώρα τα βλέπουν να κοίτονται νεκρά για χάρη της τηλεθέασης ή της αναγνωσιμότητας ή δεν ξέρω κι εγώ τι. Δε φτάνει που τα έχασαν πρέπει να μείνουν στη μνήμη και τη καρδιά τους οι εικόνες απ’τα νεκρά κι άψυχα τους σώματα, που κοίτονται απροστάτευτα, ανυπεράστηστα.

Τους σκότωσαν οι ανεγκέφαλοι μια φορά με τις μολότωφ κι άλλες τόσες εσείς με τις φωτογραφίες σας, τα σχόλια σας. Όλα στο βωμό του χρήματος, όλα στο βωμό του κέρδους..

Ε λοιπόν όχι «κύριοι» δημοσιογράφοι και μπλογκερς (που με κάνατε να ντρέπομαι που μπλογκάρω) δε θέλουμε να βλέπουμε πτώματα. Δε θέλουμε να βεβηλώνετε τους νεκρούς για να πουλήσετε τις φυλλάδες σας, για να διαβάσουν το μπλογκ σας. Η συμπεριφορά σας δε μπορεί να δικαιολογηθεί με κανένα τρόπο.

Ψώνια παντού..

Διάβασα την προηγούμενη Τετάρτη στο Φιλελεύθερο το άρθρο Προνομιούχος ισοβίτης και θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτό το απόσπασμα:

Υπερπρονόμια απολάμβαναν οι ισοβίτες στις Κεντρικές Φυλακές με απεριόριστες επισκέψεις συγγενών και μη συγγενών, ανεξέλεγκτα τηλεφωνήματα, μη έρευνες στα δωμάτια τους κ.ά. δημιουργώντας ένα γκέτο, όπου εμπορεύονταν ναρκωτικά, τρόφιμα απαγορευμένα και ρούχα. Ενας μάλιστα ισοβίτης είχε και μπουτίκ και υποχρέωνε τους κατάδικους και τους δεσμοφύλακες να αγοράζουν από αυτόν ρούχα.

Η είδηση αυτή με έκανε να γελάσω μέχρι δακρύων. Και σκέφτηκα τα πιο κάτω, έτσι για πλάκα...

Μπουτικ κεντρικών φυλακών. 

Εδώ τα καλά φορέματα! Εδώ και τα καλά τζην! Έχουμε και παπούτσια! Τιμές λογικές! Περάστε να ψωνίσετε!

Βλέπει ο Αντρέας το φίλο του το Γιώργο με ένα ωραίο νέο παντελόνι.

- Φοβερό παντελόνι βρε Γιώργο! Από που το πήρες;

- Κεντρικές φυλακές Αντρέα μου! Κεντρικές φυλακές! Το καλύτερο κατάστημα με εισαγωγές από Κίνα, Ινδία, Αμερική, Ιταλία. Και του πουλιού το γάλα θα βρεις! 

Άραγε θα'πρεπε να παρέμβει η επιτροπή προστασίας του ανταγωνισμού για μονοπώλιο; Γιατί ένα ήταν το μαγαζί μόνο, άρα δούλευε χωρίς ανταγωνισμό. Ας ανοίξουν δυο τρια καλέ. Και υγιής ανταγωνισμός θα υπάρχει και χαμηλότερες τιμές. 

Άσε που μπορεί το κράτος να φορολογεί τις εισπράξεις και να ενισχύει τα ταμεία του, λύνοντας έτσι κάποια προβλήματα από την οικονομική κρίση. Με άλλα λόγια οι πολυμήχανοι κατάδικοι προσφέρουν λύσεις και το εμπορικό τους δαιμόνιο προς υπηρεσία της κοινωνίας και το κράτος δεν το εκτιμά. Αν είναι ποτέ δυνατό!

Κωνσταντίνα Κούνεβα

"Βία σημαίνει φόβος. Βία χρησιμοποιεί αυτός που φοβάται." 

(Ευχαριστώ τον μπλόγκερ tosio morphy από τον οποίο έμαθα για τη συνέντευξη.)

Από τη συνέντευξη της Κ.Κούνεβα στα Νέα. Αξίζει να τη διαβάσουμε όλοι μας. Μέσα από τα λόγια της ξεπροβάλει ξεκάθαρα ένας άνθρωπος που είναι πρότυπο γιατί παρόλα όσα έπαθε διατηρεί το δυναμισμό, την αξιοπρέπεια και το ηθικό της. 

Δείτε εδώ τι λέει για αυτόν που της επιτέθηκε και πείτε μου αν δεν έχει μεγαλείο ψυχής αυτή η γυναίκα (αναδημοσίευση από Τα Νέα):

Σταύρος Θεοδοράκης-Δημοσιογράφος: Του γιου σας του Εμμανουέλ τι του είπατε;

Κωνστ. Κούνεβα: Να μην έχει θυμό και μίσος. Ούτε για τον άνθρωπο αυτό ούτε για αυτόν που τον πλήρωσε. Εγώ πιστεύω ότι όσο μεγαλύτερος ήταν ο φόβος τους τόσο πιο σκληρή ήταν η επίθεση.

Δημ.: Μιλάτε σαν να μην έχετε μίσος μέσα σας.

Κ.Κ.: Όντως δεν έχω μίσος, ναι. 

Δημ: Ούτε καν γι΄ αυτόν, τον συγκεκριμένο άνθρωπο που το ΄κανε; 

Κ.Κ.: Τον λυπάμαι, αυτός ο άνθρωπος έχει προβλήματα μεγάλα. Πρόβλημα με την ψυχή του, τον εαυτό του. Έχει εγωισμό και φόβο. 

Δημ: Σας έκανε ένα μεγάλο κακό όμως.

Κ.Κ.: Σ΄ εμένα το κακό φαίνεται, σ΄ εκείνον δεν φαίνεται, αυτός τραβάει πολύ περισσότερα από μένα. Είμαι σίγουρη. Όταν κάνεις επίθεση σε έναν άνθρωπο, αυτό πολλαπλασιάζεται και γυρνάει σε σένα.

 Μακάρι να είχαμε τη μισή από τη ψυχική της δύναμη και κουράγιο και θα ήμασταν όλοι καλύτεροι άνθρωποι. 

Φτάνει πια!!!

Διάβασα σήμερα το πρωί αυτό το άρθρο στο BBC News και δεν μπορούσα να μην κάνω ανάρτηση γι’αυτό. Θα έσκαγα. (Τα twitter updates προφανώς πέφτουν σε ώτα μη ακοώντων.. Τεσπα.)

Καταζητείται

Εκδόσεις ΟΞΥ

"Ο Κώστας Σαμαράς ή Ζαρανίκας, διαρρήκτης, ληστής τραπεζών και πολυδραπέτης, αυτοβιογραφείται. Προσθέτει τη δική του μαρτυρία στην παράδοση των βιβλίων - χρονικών με συγγραφείς κρατούμενους, (Τζακ Άμποτ, Στην κοιλιά του κτήνους, Ζακ Μεσρίν, Το ένστικτο του θανάτου, Σάντε Νοταρνικόλα, Η αδύνατη απόδραση) μια μαρτυρία ρεαλιστική, πηγαία, απαλλαγμένη από κάθε πρόθεση ωραιοποίησης.

Γιατί ο Κώστας, επιλέγοντας συνειδητά το “ζην επικινδύνως” επιδεικνύει συγχρόνως μια μοναδική συνέπεια στο να αναλαμβάνει και την ευθύνη για τις πράξεις του. Δεν μεμψιμοιρεί, δεν ηθικολογεί, δεν αναμασά ισχνές δικαιολογίες περί κοινωνικών συνθηκών. Η αυθεντικότητα μιας στάσης ζωής ταγμένης στην υπέρβαση και το κυνήγι της αδρεναλίνης χαρακτηρίζει εξίσου και το λόγο του.

Με αδιάπτωτο ενδιαφέρον ο αναγνώστης παρακολουθεί την πολυκύμαντη πορεία αυτής της ζωής: μια εφηβεία διαποτισμένη από τους κοινωνικούς προβληματισμούς της μεταπολιτευτικής περιόδου, φοιτητικά χρόνια στη δίνη κινημάτων που ευαγγελίζονται την έλευση της Oυτοπίας για την ανθρωπότητα.

Ο Κώστας, καχύποπτος απέναντι σε κάθε υποψήφιο “σωτήρα”, αναζητεί την πληρότητα της δικής του ύπαρξης στην τέχνη, στη ζωγραφική πρώτα και μετά στη μουσική. Άτομο με ανήσυχη φύση, βιώνοντας καθημερινά αλλεπάλληλες διαψεύσεις στην προσπάθειά του για αυτοπραγμάτωση δεν αργεί να φτάσει και μέχρι το οριακό σημείο ρήξης: Λεηλατεί ένα κατάστημα, συλλαμβάνεται και δικάζεται. Η πρώτη καταδίκη του δεν είναι παρά ο προθάλαμος. Ακολουθούν μια σειρά αποδράσεις, ληστείες τραπεζών, διαρρήξεις και ασταμάτητες περιπλανήσεις στην ύπαιθρο. Περίοδοι νεκρού χρόνου μέσα σε τσιμεντένιους τοίχους και συρματοπλέγματα εναλλάσσονται με στιγμές μοναδικής έντασης. Τα ταξίδια, οι έρωτες, η συνειδητή επιλογή ενός τρόπου ζωής πέρα από τα θεσμοθετημένα καλούπια συνθέτουν ένα οδοιπορικό που παραπέμπει σε ένα ανεστραμμένο “Στο δρόμο” του Κέρουακ.

Αυτή η αέναη απόδραση - από τη σωφρονιστική αποικία, από τις προδομένες φιλίες, από τους διαψευσμένους έρωτες - αποτελεί τον προσωπικό βράχο του Σισύφου που επιμένει να τον μεταφέρει αν και γνωρίζει πως, αναπόφευκτα, θα ξανακυλήσει στα ριζά του βουνού.

Ο Κώστας σε αυτό το σημείο είναι σαφής: “Η φυλακή είναι στο μυαλό μας” - και αυτό είναι συμπέρασμα που σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις μπορεί να αφορά έναν ισοβίτη.

Μια προσωπική μαρτυρία, αυθεντική και απροσποίητη, ένα βιβλίο που φωτίζοντας τη ζωή ενός παρανόμου, καταλήγει να μιλάει για τη σαγήνη της υπέρβασης στην ανθρώπινη ύπαρξη."

Το προτείνω ανεπιφύλακτα. Είναι σαν μια καλή ταινία και διαβάζεται γρήγορα, χωρίς φραγμούς κάθε είδους.

Υ.Γ.: Για όσους δεν το γνωρίζουν ο Κώστας Σαμαράς ήταν φίλος και συνεργάτης του Νίκου Παλαιοκώστα.

Απόδρασεις..

Ηλεκτρονική Έκδοση
enet.gr, 16:22 Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2009

http://new.enet.gr/?i=news.el.home&id=19850

Β. Παλαιοκώστας και Αλ. Ριζάι «πέταξαν» με ελικόπτερο από τον Κορυδαλλό

Απόδραση-καρμπόν από αέρος

Οι λεπτομέρειες από την προηγούμενη απόδραση όπως αποτυπώθηκαν στην έντυπη και στην ηλεκτρονική «Ε»

Με τον ίδιο τρόπο που είχαν αποδράσει από τις ίδιες φυλακές στις 4 Ιουνίου 2006, «πέταξαν» από τον Κορυδαλλό πριν από λίγο ο Β. Παλαιοκώστας και ο Αλκέτ Ριζάι.

Στο Πολυδένδρι βρέθηκε το ελικόπτερο της απόδρασης. Γύρω στις 4 το απόγευμα ελικόπτερο προσγειώθηκε στον προαύλιο χώρο των φυλακών Κορυδαλλού. Ταχύτατα επιβιβάστηκαν σε αυτό ο Βασίλης Παλαιοκώστας και ο Αλκέτ Ριζάι, ενώ οι φρουροί προσπάθησαν να ματαιώσουν την απόδραση πυροβολώντας, ανεπιτυχώς, κατά του ελικοπτέρου. Το αεροσκάφος απογειώθηκε και αποχώρησε προς άγνωστη κατεύθυνση. Σημειώνεται ότι ο αδερφός του Β. Παλαιοκώστας, Νίκος, κρατείται στις φυλακές Πάτρας. Πληροφορίες αναφέρουν ότι οι αστυνομικές αρχές έχουν ήδη εντοπίσει το ελικόπτερο στην περιοχή του Καπανδριτίου. Στις περιοχές όπου εικάζεται ότι μπορεί να έχουν καταφύγει οι δραπέτες, βρίσκεται σε εξέλιξη μεγάλη αστυνομική επιχείρηση. Πετούν δύο ελικόπτερα τη ΕΛ.ΑΣ. ενώ δεκάδες περιπολικά αλλά και δυνάμεις των ΕΚΑΜ περιπολούν και στα δύο ρεύματα της εθνικής οδού Αθηνών - Λαμίας.

Δεύτερη απόδραση με τον ίδιο τρόπο από τον Κορυδαλλό Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το ελικόπτερο κατόρθωσε να φτάσει ως και πάνω από τον Κορυδαλλό παραμένουν αδιευκρίνιστες. Σημειώνεται ότι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο είχε επιλέξει το ίδιο δίδυμο για να αποδράσει από τις φυλακές την Κυριακή 4 Ιουνίου 2006. Τότε, ο Παλαιοκώστας είχε μισθώσει μαζί με συνεργό του ένα ελικόπτερο για περιηγητικούς λόγους. Σημειώνεται δε, ότι η σημερινή απόδραση έγινε ενώ έχει ήδη ξεκινήσει η δίκη για την πρώτη, αυτήν της 4ης Ιουνίου 2006. Ο Βασίλης Παλαιοκώστας είχε συλληφθεί το καλοκαίρι του 2008, λίγες ημέρες μετά την απαγωγή του επιχειρηματία Μυλωνά.

Η επανάληψη του σκηνικού έχει προκαλέσει έντονα ερωτηματικά για το κατά πόσο η απόδραση του 2006 έγινε μάθημα για το (αρμόδιο για τις φυλακές) υπουργείο Δικαιοσύνης και τις Αρχές ασφαλείας.

Ονομάστε με αν θέλετε ακραία, αλλά λέω καλά έκανε ο Παλαιοκώστας και το έσκασε πάλι!

Αφού οι δεσμοφύλακες και της φυλακής τα σίδερα δεν μπορούν να τον κρατήσουν και από τη στιγμή που δεν έχει καμιά ελπίδα, κλεισμένος για 23 ώρες το εικοσιτετράωρο στην απομόνωση καλά έκανε και απέδρασε.

Όσο οι φυλακές θα είναι ανοργάνωτες, πρόχειρες και υπερπλήρεις καλά είναι να φαίνεται σε μας τους απ' έξω πόσο προβληματικές είναι, ώστε ίσως (κι είναι μεγάλο το ίσως εδώ) κάποτε να γίνουν κάποια πράγματα και να αλλάξει, να βελτιωθεί κάτι.

Μη νομίζετε ότι είμαι υπέρ των καταδίκων, οι περισσότεροι πληρώνουν τα λάθη τους με τον εγκλεισμό τους. Αλλά ο σκοπός - υποτίθεται τουλάχιστον - των φυλακών είναι να σωφρονίζουν: να παραδίδουν άτομα στην κοινωνία που πλήρωσαν και μπορούν να επανενταχτούν ώστε να μην ξαναεγκληματήσουν. Που είναι όμως οι δομές που αποτρέπουν κάτι τέτοιο; Ποιοι βοηθούν τους φυλακισμένους να βρουν δουλειά, κατάλυμα, και τελοσπάντων ένα τρόπο να ξαναμπούν στην κοινωνία; Κανείς δεν παρέχει έστω κάποια βασική βοήθεια! Δεν υπάρχει τίποτα.

Αν ένας κατάδικος που μπαίνει πρώτη φορά στη φυλακή δεν έχει οικογένεια να τον στηρίξει, οικονομικά, κοινωνικά, ψυχολογικά, να του δώσει ένα χέρι βοηθείας εκεί ακριβώς που το χρειάζεται, όταν βγει δεν θα 'χει άλλη επιλογή από το να γυρίσει, αργά ή γρήγορα στις κλοπές, τις βιαιοπραγίες ή οτιδήποτε άλλο ήταν ο λόγος που τον είχε στείλει στη φυλακή την πρώτη φορά.

Άρα πως αντιμετωπίζει η κοινωνία την υποτροπή στο έγκλημα; Τι μέτρα παίρνει ώστε να την μειώσει; Τι στήριξη προσφέρει στους μικροεγκληματίες, σε αυτούς που δεν έχουν προλάβει να πορωθούν, να κάνουν το έγκλημα επάγγελμα ώστε να μην καταλήξουν εκεί; Τίποτα απολύτως! Απλά σφυρίζει αδιάφορα και περιμένει ως δια μαγείας το πρόβλημα να λυθεί, ή ακόμα καλύτερα να μην υπάρχει καθόλου.

Ζωή και χρήμα

Αφάνισε την οικογένειά του γιατί απολύθηκε 

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=252713

Ενας άνεργος Αμερικανός σκότωσε τη σύζυγο, τα πέντε παιδιά τους και αυτοκτόνησε αφού δεν μπορούσε να τους θρέψει 
Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009 

ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ Ξεκλήρισε την οικογένειά του επειδή έμεινε άνεργος και δεν μπορούσε να τη θρέψει. Ενας 40χρονος Αμερικανός που είχε περιέλθει σε απόγνωση επειδή τον απέλυσαν από τη δουλειά του σκότωσε τη σύζυγο - ενδεχομένως κατόπιν συμφωνίας μαζί της...- και τα πέντε παιδιά τους, ηλικίας από δύο ως οκτώ ετών, και κατόπιν αυτοκτόνησε.

Σε ποιό σημείο έχουμε φτάσει ως κοινωνία ώστε η ανθρώπινη ζωή να αξίζει λιγότερο από τα χρήματα; Έχουμε μάθει να εξισώνουμε την προσωπικότητα μας, το ποιοι είμαστε με το τι κάνουμε, με το ποιο είναι το επάγγεμα μας. Γιατί όμως; Το επάγγελμα για τους περισσότερους ανθρώπους δεν είναι έκφραση καλλιτεχνικής δημιουργίας, δεν είναι το είναι μας, δεν είναι όλη μας η ζωή (και δεν πρέπει να είναι κατ’εμένα) είναι βιοποριστικό και μόνο. Άρα αν χάσεις τη δουλειά σου σίγουρα θα δυσκολευτείς, θα περάσεις πολύ άσχημα, θα βρεθείς στους δρόμους στη χειρότερη περίπτωση. Αλλά να αποφασίσεις να πεθάνεις; Και να πάρεις και τα παιδιά σου μαζί σου; Δηλαδή σκοτώνεις τον εαυτό σου αλλά σκοτώνεις και την ελπίδα για το μέλλον; Με ποιό δικαίωμα; 

Φυσικά αυτά συμβαίνουν στη μεγαλύτερη καταναλωτική κοινωνία του κόσμου. Όπου δεν υπάρχει άλλη αξία από το χρήμα. Άρα όταν χάσεις το "θεό" χρήμα εξυπακούεται ότι χάνεις και τη ζωή σου. 

Ελπίζω αυτά τα παραδείγματα να γίνουν μαθήματα σε όλους εμάς και να μην αντιγράψουμε το αμερικάνικο τρόπο ζωής και σε αυτό! Έλεος πια! 

Η ζωή αξίζει και υπάρχουν πολλοί τρόποι να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες. (Άλλωστε οι δυσκολίες είναι το αλάτι και το πιπέρι της ζωής.) Μπορείς να σταματήσεις να είσαι υπεφήφανος και υπερόπτης και να ζητήσεις βοήθεια. Ή να αποδεκτείς την βοήθεια που σου προσφέρουν άλλοι πιο τυχεροί - τη δεδομένη στιγμή - από σένα. Η ζωή είναι κύκλος σήμερα σε βοηθάει κάποιος, αύριο θα τον βοηθήσεις εσύ. Το να προτιμάς να γίνεις δολοφόνος και να αυτοκτονήσεις παρά να προσπαθήσεις να εξαντλήσεις κάθε τρόπο, για να ορθοποδήσεις είναι ο εύκολος δρόμος.. όσο και αν φαίνεται ’δύσκολη΄ επιλογή.

V.I.P.s' σφαγές και άλλα

Εντολή για σκληρή γραμμή 
Αλλαγή πλεύσης από την κυβέρνηση μετά τον τραυματισμό του 21χρονου αστυνομικού 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2009

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4495341

Με πρωθυπουργική εντολή για σκληρή γραμμή σε όλα τα μέτωπα κινείται πλέον η Ελληνική Αστυνομία. Και το «σάρωμα» των Εξαρχείων, με αθρόες συλλήψεις στα τυφλά, είναι το πρώτο δείγμα στην προσπάθεια της ΕΛ.ΑΣ. να εμφανιστεί με σχέδιο και πυγμή. 

Όπως επισημαίνουν κυβερνητικές πηγές, η απόφαση για αλλαγή πλεύσης είχε ληφθεί από τον Πρωθυπουργό πριν από την δολοφονική επίθεση εναντίον των αστυνομικών στα Εξάρχεια και τον βαρύτατο τραυματισμό του 21χρονου Διαμαντή Μαντζούνη. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, επισπεύδει την αντεπίθεση της ΕΛ.ΑΣ., η οποία έχει επιδοθεί το τελευταίο διήμερο σε κατ΄ οίκον έρευνες και σ΄ ένα μπαράζ συλλήψεων στα Εξάρχεια και άλλες περιοχές εντός κι εκτός Αθήνας, όπου εκτιμάται ότι μπορεί να βρεθούν στοιχεία για τον Επαναστατικό Αγώνα και 
ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛ.ΑΣ. 
Έχει επιδοθεί το τελευταίο διήμερο σε κατ΄ οίκον έρευνες κι ένα μπαράζ συλλήψεων σε περιοχές εντός κι εκτός Αθήνας 
τη δράση προσώπων που κινούνται στον λεγόμενο χώρο των αντιεξουσιαστών. 

Στο πρωθυπουργικό επιτελείο θεωρούν ότι είναι ζωτική ανάγκη τόσο για την κυβέρνηση όσο και για το κύρος της Ελληνικής Αστυνομίας να υπάρξουν σε σύντομο διάστημα αποτελέσματα στα ανοικτά μέτωπα που συνδέονται με τη δημόσια τάξη και ασφάλεια. Και όπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, οι κινήσεις που έχει αποφασιστεί να γίνουν σε αυτόν το τομέα θα επηρεάσουν καθοριστικά και τον επικείμενο ανασχηματισμό. Η αλλαγή πλεύσης που αποφάσισε να ακολουθήσει η κυβέρνηση έγινε εμφανής και με τις δηλώσεις του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. κ. Βασ. Τσιατούρα, ο οποίος εμφανίστηκε να διαφοροποιείται από τη θέση που είχε εκφράσει προ μηνός ο κ. Παυλόπουλος ο οποίος είχε υποστηρίξεικατά τη διάρκεια των επεισοδίων με τους κουκουλοφόρους στην Αθήνα - ότι η Αστυνομία είναι αμυνόμενη. Ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. ανέφερε ότι σε καμία περίπτωση η Αστυνομία δεν λειτουργεί αμυνόμενη. Σύμφωνα με κυβερνητικούς παράγοντες, με τη σχετική δήλωση ο κ. Τσιατούρας προαναγγέλλει ουσιαστικά και τη σκλήρυνση της στάσης των αστυνομικών αρχών και στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Παρασκευής, καθώς και την εκ των προτέρων κάλυψη των ανδρών των ΜΑΤ που έχουν εντολή να προχωρήσουν, αν χρειαστεί, σε δυναμική επέμβαση.

Αναρωτιέμαι πως γίνεται μετά τον - άδικο ομολογουμένως - τραυματισμό του αστυνομικού στα Εξάρχεια να υπήρξε τόση άμεση και αστραπιαία κινητοποίηση της Αστυνομίας, της πολιτείας κτλ. Αν θυμάμαι καλά κανένας υψηλά ιστάμενος δεν βγήκε να στηρίξει την οικογένεια του Αλέξη αλλά και το άλλου παιδιού που τραυματίστηκε από πυρά, με τον τρόπο που στηρίχθηκε από το πρώτο κυριολεκτικά δεπτερόλεπτο ο αστυνομικός. Και λέω εγώ ο καχύποπτος πολίτης: Υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων; Οι σημαντικοί (πολιτικοί, ιερείς, αστυνομικοί κ.α. V.I.P.s') και όλοι εμείς οι υπόλοιποι;

Ώρες, ώρες σκέφτομαι ότι πρέπει να είμαι πολύ αφελής με τις απορίες που έχω. Φυσικά και δεν είμαστε εξίσου σημαντικοί εμείς οι υπόλοιποι! Αν είμασταν δε θα δολοφονούνταν χιλιάδες στη λωρίδα της Γάζας και σε άλλους πολέμους, οι λεγόμενοι "άμαχοι" χωρίς να ξεσηκωθεί όλη η υφήλιος για τις σφαγές. Αλλά φαίνεται η δική μας ζωή είναι αναλώσιμο προς κατανάλωση των εκάστοτε κυβερνήσεων και των υπόλοιπων ισχυρών αυτού του κόσμου. Καιρός είναι να ξεσηκωθούμε επιτέλους και να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι αξίζουμε εξίσου μ’ αυτούς και πως η ζωή του καθενός δεν είναι αναλώσιμο προς βρώση και πόση των ισχυρών αλλά έχει αξία και νόημα. ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΑΘΩΩΝ!!!

Νεκρός βρέθηκε στη Λεμεσό 48χρονος άστεγος Πολωνός
Η Αστυνομία αποκλείει το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας.

Δευτέρα 23/12/2008

http://www.phileleftheros.com/main/main.asp?gid=334&id=597837

Λεμεσός: Νεκρός εντοπίστηκε το πρωί 48χρονος άστεγος Πολωνός, στο εγκαταλελειμμένο πρώην οίκημα του Αρη Λεμεσού, ωστόσο η Αστυνομία έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου της αστυνομικής διεύθυνσης Λεμεσού Αντρέας Αγγελίδη, τον 48χρονο εντόπισε ομοεθνής του, ο οποίος ενημέρωσε την Αστυνομία. Από τις εξετάσεις που ακολούθησαν, αποκλείστηκε το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας, ενώ εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι ο θάνατος του προήλθε από παθολογικά αίτια. Ο άτυχος 48χρονος είχε βρει καταφύγιο το τελευταίο διάστημα στο εγκαταλελειμμένο εδώ και χρόνια πρώην οίκημα του Αρη Λεμεσού, ενώ στη σκηνή εντοπίστηκαν μπουκάλια με οινοπνευματώδη ποτά και εστία φωτιάς που φαίνεται ότι άναβε για να ζεσταθεί. 

Τα ακριβή αίτια θανάτου του θα διαπιστωθούν μετά τη νενομισμένη νεκροψία.


Πέθανε χθες ένας Πολωνός "αγνώστων λοιπών στοιχείων" μέσα σε ένα εγκαταλελειμένο κτίριο. Η περίπτωση αυτή μου θυμίζει μια ανάλογη περίπτωση ενός Ρουμάνου ο οποίος πέθανε και οι δικοί του δεν ήθελαν να έχουν καμιά σχέση με τη σωρό του. Η σωρός έμεινε για πολλούς μήνες στα αζήτητα και τελικά μετά από διαβήματα των υπαλλήλων του νεκροτομείου του Νοσοκομείου όπου φυλασσόταν πληροφορήθηκε το θέμα η κοινή γνώμη και μαζεύτηκαν λεφτά για να γίνει η ταφή.

Οι δικές μου απορίες είναι οι εξής: η Εκκλησία σε αυτές τις περιπτώσεις γιατί είναι μονίμως απούσα; Που ήταν η Εκκλησία που έχει ένα σωρό επιχειρήσεις να καταβάλει το ποσό που εισπράττει κάθε φορά από τους συγγενείς των θανόντων για να τα έξοδα ταφής που ανέρχονται σε κάποιες χιλιάδες ευρώ; Δεν είναι μέρος του κοινωνικού και φιλανθρωπικού έργου της εκκλησίας να αναλαμβάνει τέτοιες περιπτώσεις και να καλύπτει τέτοιου είδους κενά; Πως δικαιολογεί την παραμονή ενός νεκρού Χριστιανού (όχι πως αν δεν ήταν χριστιανός δεν θα είχε πάλι την ίδια υποχρέωση κατ’ εμένα) στα ψυγεία μέχρι κάποιος να φιλοτιμηθεί να θάψει τη σωρό του;