Τέλος εποχής, αρχή νέας χρονιάς

Με το τέλος του Αυγούστου τελείωσε άλλη μια δύσκολη χρονιά και μια νέα ξεκίνησε την 1η του Σεπτέμβρη.

Ανεξάρτητα αν έχεις οποιαδήποτε σχέση με σχολεία η κανονική αρχή του χρόνου είναι η 1η του Σεπτέμβρη κι όχι η 1η του Ιανουαρίου. Η πρωτοχρονιά είναι για τα πάρτυ και για ξεκούραση, όχι όμως αρχή.

Ο πόνος χιλιάδες φορές

Θα μπορούσα να γράψω ότι ο πόνος έχει μουδιάσει ή μειωθεί ή ακόμα κι εξαφανιστεί. Σίγουρα δεν νιώθω εκείνη την ασφυκτική ένταση των συναισθημάτων να με κατακλύζει.

βολτίτσα

αργία σήμερα και θέλω να πάω στο ικέα για βόλτα και ίσως αγορά quilt αλλά το μωράκι που ήταν προφανώς κουρασμένο κοιμάται του καλού καιρού το γλυκό μου κι έτσι την περιμένω να ξυπνήσει, να φάει για να πάμε.

Τι είναι αυτό που αν δεν το κάνεις μπορεί να πεθάνεις;

Μπορεί ο νους σας να πήγε στο πονηρό..
Και ως γνωστό όπως όταν δεν κάνεις σεξ μιλάς γι'αυτό έτσι κι εγώ αφού δεν κοιμάμαι θα μιλήσω για τον ύπνο.
Κάποτε στην εφηβεία μου κοιμόμουν πολυυυυυυυυυυυυυυ. Με τις ώρες. Για να με ξυπνήσουν οι γονείς μου έπρεπε να κάνουν μεγάλο σαματά. Πόσες φορές δεν έχασα το σχολείο γιατί.. κοιμόμουν χιχι

Φύγε σου λέω Φ-Υ-Γ-Ε!

Μερικές φορές η ζωή παρεμβαίνει στο μπλογκιν' και μας εξαναγκάζει να το παρατήσουμε για λίγο καιρό. Έτσι και μένα τον τελευταίο καιρό μου συνέβηκαν διάφορες ανακατατάξεις κι αλλαγές και χάθηκα απ'τα αγαπημένα μου μπλογκς (η τελευταία ανάρτηση ήταν κονσέρβα) αν και σας σκεφτόμουν όλους κι ανυπομονούσα να βρω χρόνο να σας διαβάσω. Το θετικό είναι ότι με την απουσία μου θα'χει μαζευτεί κάμποσο υλικό που με χαρά θα το διαβάσω σιγά-σιγά όλο.

Τα τελευταία χρόνια όλο και κάτι θα μου συμβεί τον Οκτώβρη που θα φέρει τα πάνω κάτω και θα ανατρέψει τις ισορροπίες. Αυτό μ'αρέσει γιατί σκοτώνει την όποια βαρεμάρα πριν γεννηθεί, αλλά απ'την άλλη έχει αρκετό άγχος, αυπνίες και τρεχάματα. Όπως και να'χει αγαπώ τις αλλαγές και συνήθως είναι καλοδεχόμενες :)

Τελικά φαίνεται η 'νέα' χρονιά για μένα ξεκινά τον Οκτώβρη!

~~~~

Έχω και μια αλληγορική ιστορία να μοιραστώ μαζί σας..

Ήταν που λέτε ένα ζευγάρι. Η γυναίκα ζητά απ'τον άντρα να χωρίσουν, αυτός αρνείται πεισματικά. Αναγκάζεται τότε να του πει ότι τον απάτησε δήθεν ώστε να δεχτεί να την αφήσει. Τίποτα αυτός είναι ανένδοτος και της προτείνει να πάνε σε σύμβουλο γάμου. Ο σύμβουλος γάμου τους παρακολουθεί κάποια διάστημα και καταλήγει να συμφωνήσει ότι καλύτερο και για τους δυο είναι να πάρουν διαζύγιο. Πως αντιδρά ο άντρας; Μα φυσικά επιμένει σαν μικρό παιδί να μείνει παντρεμένος ακόμα κι αν η γυναίκα έπαψε να τον θέλει εδώ και χρόνια. Δε λέει να ξεκολλήσει με καμιά δύναμη. Είναι αποφασισμένος να την αφήσει να περιμένει να βγει το διαζύγιο όταν περάσουν αρκετά χρόνια διάστασης.

Και γιατί όλα αυτά; Γιατί δε θέλει να αφήσει τη βόλεψη του, γιατί έκανε πολλά για να την κατακτήσει και γιατί οι φίλοι του του λένε ότι αυτή τον αγαπά και ό,τι κάνει το κάνει για να τον παιδέψει, αφού ως γνωστό 'όποιος αγαπά παιδεύει'. Δεν έκατσε ποτέ αυτός ο άνθρωπος να σκεφτεί από μόνος του μήπως ΜΗΠΩΣ λέω οι φωνές, οι διαμαρτυρίες, οι έντονες απορρίψεις της γυναίκας για κείνον είναι αληθινές. Μήπως όντως δεν τον θέλει και καλύτερα είναι να απομακρυνθεί προτού ξεφτιλιστεί κι άλλο..

Γκρρρρρρρρρρρρρ

Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να θυμώνει με πράγματα μικρής σημασίας,  τα οποία δεν μπορώ να αλλάξω, παραδείγματος χάρη με το οδήγημα μερικών οδηγών που συναντώ. Τέτοιοι οδηγοί βάζουν σε κίνδυνο τόσο τον εαυτό τους όσο κι όλους όσοι έχουν την ατυχία να τους συναντήσουν και συνήθως με βγάζουν απ'τα ρούχα μου. Εκνευρίζομαι τόσο πολύ που λέτε, που αρχίζω και κάνω χειρονομίες, βρίζω, φωνάζω και γενικά γίνομαι άλλος άνθρωπος, βγαίνω εκτός εαυτού και κυριολεκτικά συμπεριφέρομαι πολύ διαφορετικά απ'το κανονικό μου. 

Για όσους με ξέρουν, είμαι άνθρωπος με αντοχές, που δίνει ευκαιρίες, που δε βιάζεται να κρίνει και να κατακρίνει και τα σχετικά. Βάλε με όμως πίσω απ' ένα τιμόνι και γίνομαι ταύρος σε υαλοπωλείο. Τόσο πολύ θυμώνω που θα μπορούσα να παίξω και ξύλο αν τύχαινε με δαύτους τους οδηγούς.

Ο θυμός αυτός που συνδέεται με το οδήγημα καμιά φορά επεκτείνεται κι αλλού. Συνήθως ξυπνά μπροστά στην αδικία, την έλλειψη σεβασμού, την αγένεια, αλλά εκεί είναι συχνά δικαιολογημένος. Τι γίνεται όμως όταν θυμώνω και με μικροπράγματα που δε θα έπρεπε να με ενοχλούν καθόλου; Π.χ. το σκυλί του γείτονα που δεν το έχει εκπαιδεύσει και πάντα κατά ένα παράξενο τρόπο γαυγίζει σε ώρες που πάω να κοιμηθώ. Ή τη γειτόνισσα που καθαρίζει τα χαλιά της για κανένα τρίωρο συνεχόμενο κι ακούω τη ρημάδα την ηλεκτρική σκούπα να βουϊζει ασταμάτητα μες τα αυτιά μου.  Ή τα μηχανάκια με τις χαλασμένες εξαρτήσεις που μου τριβελίζουν το τύμπανο κάθε φορά που περνούν. 

Να μου πείτε ο θόρυβος όλους μας εκνευρίζει, άλλους πιο πολύ κι άλλους λιγότερο. Εμένα όμως με εκνευρίζει και η πλήρης ησυχία. Δεν μπορώ να μην ακούγεται τίποτα σε φάση 'άκρα του τάφου σιωπή' ανατριχιάζω, νευριάζω και βάζω ωτοασπίδες για να μην ακούω τη σιωπή!  Μιλάμε για μεγάλη στριμάρα το παραδέχομαι! :)

Μετά θυμώνω συχνά με τους γονείς. Έχω π.χ. μια συνάδελφο παραπονιέται συνέχεια για το γιό της που όλο κάνει ακαταστασίες στο σπίτι, πετά τα λερωμένα του ρούχα όπου βρει και γενικά δεν προσέχει καθόλου. Αυτός ο γιος είναι 17 χρονών. Αύριο μεθαύριο θα πάει στρατιώτης, θα πάει να σπουδάσει. Της λέω κι εγώ πολύ φυσικά 'γιατί δεν του αφήνεις τα ρούχα να βάλει αυτός πλυντήριο;' ή 'γιατί δεν το αφήνεις το δωμάτιο του να το συγυρίσει εκείνος;' Η απάντηση της; Ένα χαμόγελο του στυλ δεν ξέρεις τι λες, αν είναι δυνατόν! και μου λέει 'μα ο γιος μου;! να κάνει δουλειά στο σπίτι; θα αστειεύεσαι βεβαίως!' Αν δεν τον μάθει όμως αυτή ποιος θα τον μάθει να φροντίζει τον εαυτό του;! Νευριάζεις ή δε νευριάζεις με τα μυαλά που κουβαλούν μερικές;

Ήταν και τα computer παλιά πηγή μεγάλου εκνευρισμού σε σημείο αηδίας. Θυμάστε πόσο αργούσαν ν'ανοίξουν, να μπουν στο ιντερνετ και γενικά πόσο αργά ήταν σαν σαλιγκάρια;  Άσε που κατέβαζα κι ιούς άρα σέρνονται ακόμα παραπάνω. Ε ρε τι κλωτσιές και μπουνιές τους έδινα;! Άλλο πράμα. Έβγαζα όλο μου το άχτι. Δυστυχώς ή ευτυχώς τον τελευταίο καιρό έχουν βελτιωθεί πολύ και δε με εκνευρίζουν εκτός κι αν πάθουν κάτι πράγμα όχι και τόσο συχνό ευτυχώς. Άρα γλύτωσα από μια καθημερινή πηγή θυμού! ;)

Άλλο πράγμα που με εκνευρίζει συχνά είναι όταν γράφω ποστ και διακόπτουν τον ειρμό της σκέψης μου άτομα της οικογένειας μου ή οι ειδήσεις στην τηλεόραση που λένε όλο τα ίδια και τα ίδια. Πως θα δημιουργήσω τα αριστουργηματικά μου ποστ (γιατί ναι είμαι και μετριόφρων πέρα από νευρική το παραδέχομαι!) όταν με ρωτάτε, μου μιλάτε, με διακόπτετε; Πως θα συγκεντρωθώ να βρω τις λέξεις που σκιαγραφούν τη σκέψη μου, όταν ακούω για του κόσμου τα κακά στα κανάλια; Δε γίνεται σας λέω! Γι'αυτό κι εγώ είμαι ικανή να τσακωθώ για να βρω την απαραίτητη ηρεμία να γράψω. Αυτό ή να απομονωθώ για όση ώρα χρειάζομαι για να ολοκληρώσω το κείμενο μου.

photo by sheknows.com

Κατά τ'άλλα δεν έχω νεύρα. Αλήθεια σας το λέω. Θυμώνω όμως πιο συχνά απ'ότι θα ήθελα κι αυτό με προβληματίζει γιατί δε μ'αρέσει. Απ'τη μια είναι ανθυγιεινό να κρατάς το θυμό μέσα σου και να τον καταπίνεις, αλλά απ'την άλλη δεν είναι υγιεινό να είσαι και συνέχεια μες τα νεύρα! Στόχος και προσπάθεια μου συνεχής είναι να είμαι όσο πιο ήρεμη, γαλήνια, νηφάλια γίνεται. Έλα όμως που δε μ'αφήνουν! Γι'αυτό κι εγώ σκέφτομαι να αγοράσω ένα σάκο του μποξ για να τον κτυπάω και να βγάζω όλα τα νεύρα και τα απωθημένα μου εκεί. Άσε που άκουσα ότι είναι και καλή άσκηση, το τερπόν με τα του ωφελίμου δε λένε; Ή μ'ένα σπάρο δυο τρυγώνια κτλ κτλ. Έτσι και ασκημένη θα είμαι και νεύρα δε θα'χω. Τουλάχιστον αυτά λέει η λογική. Κοίτα όμως και τον Ζαμπίδη τι ήρεμο παιδί φαίνεται. Κάποια πραγματικότητα θα υπάρχει στη θεωρία.

Κλείνω τώρα γιατί έχω επείγουσα δουλειά να πάω να δολοφονήσω την γειτόνισσα με τη χούβερ που μου τριβελίζει το μυαλό εδώ και 3 ώρες! Φτάνει πια κυρά μου τα έλιωσες τα χαλιά! Έλεος πλέον, προσπαθούμε να ηρεμήσουμε! Γκρρρρρρρρρρρρρρ!

Μιμή Ριρίκα Ιόλη

...ΜRI=Magnetic resonance imaging, Aπεικόνιση Μαγνητικού Συντονισμού ή απλά Μαγνητική Τομογραφία

Με τα προβλήματα και τους πόνους της πλάτης που αντιμετωπίζω ο γιατρός εισήγηθηκε να κάνω μια μαγνητική τομογραφία για να δούμε τι γίνεται πιο καθαρά. Έκλεισα το ραντεβού και πήγα. Ευτυχώς το μηχάνημα ήταν ανοιχτό καιμπορούσα να δω γύρω-γύρω, γιατί αν ήταν κλειστό ή που θα τους έλεγα να το ξεχάσουν και θα έφευγα, ή που θα ζητούσα πλήρη αναισθησία να κοιμηθώ μέχρι να τελειώσει. 

Πριν την εξέταση δε ρώτησα πολλές λεπτομέρειες, ούτε ήθελα να ψάξω και πολλά στο νετ για να μη φοβηθώ. Πάω που λέτε και με ξαπλώνει ο τύπος εκεί, μου λέει 'αν θες κοιμήσου'. Ησυχία ήτανε σκέφτηκα αποκλείεται να κοιμηθώ, αλλά γιατί να μην κλείσω λίγο το μάτι. Παίρνω μια βαθιά αναπνοή και πριν κλείσει το μισό βλέφαρο ακούγονται κάτι σειρήνες ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιουυυυυυυυυυυυυυυυ ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιοουυυυυυυυυυυυυυυυ 

Πάει λέω θα το χάλασα, θα τα έκανα όλα χάλια, θα κουνήθηκα σαν χανούμισα που χορεύει το χορό της κοιλιάς και το μηχάνημα τσαντίστηκε κι ουρλιάζει για να με αποβάλει. Ο τύπος που ήταν εκεί ήταν μόνος του, στη ρεσεψιόν κανείς. Το ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιουυυυυυυυυυυυυυυ ιιιιιιιιιιιιιιοοοοοοοοοοοοοοουυυυυυυυ ασταμάτητο. Άρχισα ν'αγχώνομαι. Λέω μπας και πήγε καμιά τουαλέτα, άρχισε να διαβάζει κανά κομιξ και ξεχάστηκε; Στο πολύ θόρυβο του φώναξα και μου είπε ότι ήταν φυσιολογικοί οι θόρυβοι. Μπράβο στο παληκάρι απάντησε αμέσως. Προφανώς δεν είχε πάει για την ανάγκη του. Τώρα πως φαντάστηκε ότι κάποιος μπορεί να κοιμηθεί με τον ήχο υπερηχητικού αεροπλάνου στ'αυτιά ένας θεός το ξέρει. Γιατί ναι-ναι οι ήχοι που κάνει είναι τόσο δυνατοί σαν υπερηχητικό αεροπλάνο!

Ηρέμησα μετά που έμαθα ότι όλοι αυτοί οι θόρυβοι ήταν οκ και περίμενα να τελειώσει η ώρα. Έβλεπα και την γυάλινη εξώπορτα από κει που ξάπλωνα κι άρχισα να υπολογίζω ανάλογα με το φως της μέρας σε πόση ώρα θα τελείωσει ο θόρυβος. Γιατί δε με ενόχλησε σχεδόν καθόλου που έπρεπε να μείνω ακίνητη, αλλά βρε παιδιά τι θόρυβος ήταν αυτός;!! ΘΟΡΥΒΟΣ με τα όλα του. Θόρυβος που θες να πάρεις ένα σφυρί να το διαλήσεις το ρημάδι που τον κάνει. Θόρυβος που αν τον έκανε ο γείτονας θα έπερνες το 100 να'ρθει να τον μαζέψει ή θα του έσπαγες τ'αμάξι για εκδίκηση ενάντια στην οχλαγωγία. Πάρτε μια μικρούλα, μικροσκοπική γεύση ~

Αν ήξερα ότι το ρημάδι θα κινδύνευε να μου καταστρέψει τ'αυτιά θα έπερνα ωτοασπίδες μαζί μου! Εδώ φορώ ωτοασπίδες για να κοιμηθώ όταν έχει λίγο θόρυβο, κι εκεί μέσα που πραγματικά τις χρειαζόμουν δυστυχώς δεν τις είχα. Δε φρόντισε και κανείς να με ενημερώσει ότι έχει ΤΟΣΟ θόρυβο.

Λοιπόν αυτός που θα ανακαλύψει ένα τρόπο να γίνει λιγότερο θορυβώδες το μηχάνημα του MRI αυτός θα κάνει δισεκατομύρια δεν το συζητώ. Κάτι αμερικανάκια ψάχνουνε ένα τρόπο για να ακούς μουσική εκεί μέσα, αλλά να τη βράσω τη μουσική αν θα συνεχίσει να βγάζει τόσο δυνατό θόρυβο! 

Άραγε μπορώ να πληρώσω λιγότερα με τη δικαιολογία ότι μου κατέστρεψαν τα τύμπανα..;

Υποφέρω και πονώ

Τις τελευταίες μέρες είμαι αναγκαστικά κλεισμένη στο σπίτι γιατί μ'έπιασε μια οσφυαλγία άνευ προηγουμένου. Πονώ όλο το δεξί πόδι, την πλάτη πίσω, όλο τρίβομαι με τις σχετικές κρέμες, κατεβάζω παυσίπονα, βάζω θερμοφόρες και τρέχω για φυσιοθεραπεία καθημερινά στην προσπάθεια να επανέλθει η πλάτη μου σε μια ανεκτή κατάσταση.

Τα παυσίπονα παλιά με ηρεμούσαν και καταπραϋναν τον πόνο. Τώρα που αυτά καταργήθηκαν παίρνω αναγκαστικά κάτι άλλα που ηρεμούν κάπως τον πόνο μεν, αλλά έχουν και καφεϊνη οπότε με ξυπνούν.. γιατί; Για να νιώθω τον πόνο καλύτερα μήπως; 

Και γιατί σταμάτησαν τα αποτελεσματικά; Γιατί λέει κάποιοι τα έπερναν κι αυτοκτονούσαν και υποτίθεται ότι υπάρχουν, άλλα που καλύπτουν τις ίδιες ανάγκες άρα δεν ήταν απαραίτητα. 

Μπούρδες! Εγώ ξέρω ότι απ'τη στιγμή που δεν μπορώ να πέρνω αντιφλεγμονώδη (γιατί μετά πάει το στομάχι και τα έντερα) αυτά τα παυσίπονα ήταν σωτήρια για μένα. Αν κάποιος δηλαδή αρχίσει να αυτοκτονά με ασπιρίνη πρέπει να απαγορευτεί η ασπιρίνη; Ή τα πανατολ, ντεπόν και δε συμμαζεύεται; Άλλωστε αυτά δεν μπορούσες να τα πάρεις χωρίς ιατρική συνταγή άρα γιατί να τα καταργήσουν; Μήπως γιατί δε βόλευαν τις φαρμακοβιομηχανίες αφού ήταν φτηνά; 

Τα νεύρα μου, τη θερμοφόρα μου κι ένα κουτί παυσίπονα να φύγω!

 

Ο ανοιξιάτικος μας χειμώνας

Φέτος το'χω πάρει απόφαση δεν πρόκειται να 'χουμε χειμώνα, ούτε καν το γνωστό κυπριακό χειμώνα με τα λίγα κρύα και τις μετρημένες βροχές. Όχι φέτος έχουμε ανοιξιάτικο χειμώνα, με ήλιο-ήλιο-ήλιο-ήλιο, θερμοκρασίες γύρω στους 18-20 και καμιά μέρα θυμάται να βρέξει λιγουλάκι για να επιστρέψουμε την επόμενη στη λιακάδα μας. Μόλις σήμερα η μετεορολογική υπηρεσία είπε ότι από αύριο αναμένεται άνοδος της θερμοκρασίας και αίθριος καιρός. Αστείο δεν είναι να βρισκόμαστε μέσα στον Γενάρη κι όλο για άνοδο ν'ακούμε; :)

Θυμάμαι κάποτε είχε μια διαφήμιση ο Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού "Κύπρος-300 μέρες  το χρόνο ήλιος" τώρα μπορεί να τη βελτιώσει σε "365 μέρες" αφού ούτε εκείνες τις λίγες μέρες που'χε αφαιρέσει δεν έχει συννεφιά. 

Έτσι, αφού δεν μπορώ να κάνώ κάτι γι'αυτό, το'χω αποδεχτεί πλήρως πλέον κι όχι μόνο δε μ'ενοχλεί, αλλά το απολαμβάνω σε κάθε ευκαιρία δεόντως. Με κάνει να χαμογελώ και μου φτιάχνει τη διάθεση ότι δεν κρυώνω και δε χρειάζομαι θέρμανση, ούτε μέρα, ούτε νύχτα. Με τρελαίνει που όποτε κοιτάξω έξω απ'το παράθυρο βλέπω ήλιο και καταγάλανο ουρανό. Άλλοι πληρώνουν ακριβά για να μπορούν να έχουν αυτό το προνόμιο εγώ που το'χω δωρεάν ολόχρονα γιατί να μην το εκτιμήσω;

Πήγαμε που λέτε χθες εκδρομούλα στην Πέτρα του Ρωμιού κι απολαύσαμε τον ήλιο, τη θάλασσα, δεν κολυμπήσαμε, αλλά αν το κάναμε μια χαρά θα ήμασταν πιστεύω. Ορίστε και λίγες φωτογραφίες που τράβηξα με το κινητό.

 Τελικά ισχύει εντελώς αυτό που λένε: αν δεν μπορείς να το αλλάξεις απόλαυσε το! Κι αυτό είναι σοφή συμβουλή και για άλλους τομείς της ζωής μας νομίζω. Πόση ενέργεια, άγχος, αγωνία σπαταλάμε πολεμώντας για πράγματα; Ενώ αν αποδεχόμασταν αυτά  που δε μας μειώνουν, ούτε μας προσβάλουν σαν άτομα, τότε μια χαρά θα'μασταν και πιο χαρούμενοι. Άσε που θα φυλάγαμε πολύτιμες δυνάμεις γι'αυτά που πραγματικά αξίζουν να παλέψουμε και να διεκδικήσουμε αυτά που θέλουμε. 

Τα γράφω όλα αυτά εδώ για να τα θυμίζω και σε μένα που πολλές φορές με πνίγουν οι σκοτούρες και το παραμικρό με επηρεάζει και με αγχώνει.

Πόλεμος για ζωή! +

Τώρα τελευταία, πολλά άτομα στο περιβάλλον μου ανακάλυψαν ότι έχουν καρκίνο. Το παλεύουν με υπομονή και δύναμη χωρίς να το κρύβουν αλλά και χωρίς να κάνουν μεγάλη φασαρία γι'αυτό. Μάλιστα ένας εξαιρετικός κύριος μπορεί και κάνει χιουμορ και γελά με την καρδιά του. Τον θαυμάζω πραγματικά που παρόλη την ηλικία του, τα προβλήματα υγείας που έχει γελά και διασκεδάζει την κάθε στιγμή.

Όλοι φοβόμαστε μια τέτοια διάγνωση. Το πρώτο πράγμα που περνά στο μυαλό των περισσότερων μόλις ακούσουμε τη λέξη καρκίνος είναι θάνατος. Άσχετως του ότι πλέον υπάρχουν πολλές θεραπείες και αν βρεθεί έγκαιρα και σε σημείο που μπορεί να αφαιρεθεί είναι σε μεγαλύτερο ποσοστό απ'ότι νομίζουμε ιάσιμος.

Όταν έμαθα για μια παλιά συνάδελφο κάποιες λεπτομέρειες δεν ήθελα να ρωτήσω αν όντως έχει καρκίνο γιατί δεν ήθελα να το επιβεβαιώσω. Σαν παιδάκι αντέδρασα που νομίζει ότι αν αποφυγει να μάθει τότε μπορεί να μην είναι αυτό που φοβάται. Παρόλα αυτά αυτή η αντίδραση μου ήταν αυθόρμητη στο αναπάντεχο της είδησης. 

Από τότε, όπως είπα και πιο πάνω, ένα σωρό άλλα άτομα που γνωρίζω και συμπαθώ έμαθα ότι πάσχουν κι αυτά από καρκίνο. Πλέον δεν μπορώ να το αγνοώ ελπίζοντας να μην κατάλαβα καλά. Όσο κι αν στεναχωριέμαι πρέπει να το συνειδητοποιήσω και να προσπαθήσω να κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω. 

Με τρομάζει αυτή η ασθένεια, η πιθανότητα να χάσω κάποιο άτομο. Δεν μπορώ να καταλάβω πως βρίσκουν αυτή τη δύναμη και το αντιμετωπίζουν τα άτομα που υποφέρουν. Νομίζω πως ο Θεός τους δίνει δύναμη και κουράγιο. Ίσως και να κρύβουν το συναισθήματα τους.

Μια άλλη αγαπημένη συνάδελφος μια μέρα είχε έρθει στη δουλειά και μας έλεγε ήρεμα πως ένιωθε, τι θεραπείες έκανε και σε μια φάση την έπιασαν τα κλάματα και δεν μπορούσε να σταματήσει. Κανείς και καμιά μας δεν έκλαψε, όλοι κι όλες προσπαθήσαμε να της δώσουμε κουράγιο. παρηγοριά, αλλά αυτή η κατάρευση της θα μείνει μαζί μου για πάντα. Ίσως να κατάρευσε γιατί τα προηγούμενα χρόνια έχασε πολλούς συγγενείς απ'τον καρκίνο και είχε ζήσει πολλές φορές αυτήν την πορεία που πλέον έβλεπε να προδιαγράφεται μπροστά της. Ακούω νέα της και ξέρω πως ακόμα παλεύει. Όλοι λένε ότι η ψυχολογία της δεν είναι καλή και αυτό δε βοηθά στην ανάρρωση, αλλά ποιος μπορεί να την κατηγορήσει για τον τρόπο που αισθάνεται; Άλλωστε καλύτερα που εξωτερικεύει τον πόνο, το φόβο, τις σκέψεις της παρά να προσποιούνταν πως όλα είναι μια χαρά ενώ μέσα να της έτρεμε. Έτσι παίρνει και στήριξη.

Όπως και να'χει εύχομαι κι ελπίζω πολύ σύντομα όλοι όσοι υποφέρουν να μπει η αρρώστια σε ύφεση, να υποχωρήσει, να γίνουν καλά και να συνεχίσουν τη ζωή τους βάζοντας τον πόλεμο με τον καρκίνο στο οπλοστάσιο των εμπειριών τους.

_____________________________________________________

Παράληψα να αναφέρω τη νονά μου που έχασα πέρυσι. Είχαμε χάσει επαφή τα τελευταία χρόνια και έφταιγα εγώ. Την είχα δει μια μέρα στην είσοδο ενός πολυκαταστήματος και μιλήσαμε λίγο. Δεν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα την έβλεπα. Αρρώστησε με καρκίνο στο πάγκρεας και μέσα σε 2 μήνες έχασε τη μάχη. Δεν πρόλαβα να μάθω ότι αρρώστησε και με πήρε η μάνα μου για να μου πει ότι πέθανε, όταν ήμουν δουλειά. Σοκαρίστηκα και στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. Ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχή της!!

Ιντερνετ αγάπη μου!!!!

Προχθες το λαπτοπάκι μου ξεκίνησε να φορτώνει τα γίντοους και μετά μπαμ! έγινε γκρι η οθόνη και μετά μαύρισε εντελώς. Άγχος! Πατώ επανεκκίνηση απ’ το κουμπάκι, τίποτα. Το βγάζω απ’ το ρεύμα, πάλι τίποτα. Ούτε επανεκκίνηση δεν μπορούσε να κάνει, ούτε να σταματήσει έστω να δουλεύει. Το γυρνάω από δω-το γυρνάω από κει, το ψάχνω, το σκέφτομαι στο τέλος αποφάσισα να του βγάλω την μπαταρία. Έσβησε ευτυχώς και μόλις του την ξανάβαλα δούλεψε αμέσως κανονικά.

Όλη αυτή τη ιστορία κράτησε πάνω-κάτω κανένα μισάωρο. Το πώς αισθανόμουν δε λέγεται. Ήμουν φοβερά εκνευρισμένη, απελπισμένη, αηδιασμένη, έξω απ’ τα ρούχα μου. Ίδρωνα και ξίδρωνα μέχρι να το κάνω να δουλέψει. Μόλις είδα το σήμα των γίντοους ησύχασα, πήγε η καρδιά μου στη θέση της.

Χθες έρχομαι στη δουλειά και το πρώτο που κάνω όπως πάντα, ανοίγω το pc. Δούλευε κανονικά, ιντερνετ όλα στην εντέλεια. Ξαφνικά κατά τις 9.30 τσουπ! κόβεται το ιντερνετ. Λέω οκ έχει ξανασυμβεί για λίγο, θα του περάσει. Πάω από δω, πάω από κει, κάνω κάτι άλλες δουλειές που είχα. Επιστρέφω μετά από κανένα μισάωρο, μια ωρίτσα το πολύ… τι να δω; Δεν φτιάχτηκε ακόμα! Παίρνω τηλέφωνα, βρίσκω υπεύθυνους κι ανεύθυνους να δω τι γίνεται. «Φτιάχνεται-φτιάχνεται» όλοι μου είπαν.

Παίρνω τηλέφωνο άλλους συνάδελφους τα ίδια κι αυτοί-κομμένο το ιντερνετ. Μ’ έπιασε μια απελπισία άλλο πράγμα. Δεν είναι ότι δεν μπορούσα να δουλέψω σε άλλα θέματα μέχρι να επανέλθει, είναι ότι ένιωθα άσχημα να μην μπορώ ανά πάσα στιγμή να συνδεθώ. Κάθε απόπειρα μου έβγαζε αυτό το σιχαμένο το σήμα:

ERROR

The requested URL could not be retrieved

Το ‘βλεπα κάθε φορά και μ’ έπιανε κυριολεκτικά πόνος στο στομάχι! Χάθηκε να βάλουν ένα πουλάκι που κελαηδά χαρούμενα ή κάτι άλλο. Αυτά τα απαίσια γράμματα με ανακατεύουν ακόμα και τώρα που τα έβαλα στο κείμενο μου.

 http://www.motifake.com/

Μα πως γίνεται τόσες ώρες να είμαστε εκτός δικτύου;! Σκεφτόμουν κι έσκαγα. Τόσο πολύ που δεν μου έμεινε όρεξη για να δουλέψω καθόλου. Και να ‘σου να προσπαθώ απεγνωσμένα να συνδεθώ. Και να' σου να ιδρώνω απ' το άγχος μου. Αλλά τίποτα. Μάταιες οι προσπάθειες μου.

Τρεις ολόκληρες ώρες μετά, όταν είχα πλέον απηυδήσει εντελώς πατάω έτσι χωρίς να περιμένω κάτι και βλέπω το σηματάκι της Google! Δε μπορώ να σας περιγράψω την αγαλλίαση που ένιωσα. Λες και κέρδισα το λόττο, το πρώτο και το τζόκερ μαζί. Λες κι ήρθαν όλες μου οι Κυριακές μαζεμένες. Λες και με φιλούσε ο καλός μου. Τρέλα σας λέω!

http://vi.sualize.us/sweetgunner/

Σήμερα πάλι δυστυχώς τώρα πριν κανένα μισάωρο τσουπ! πάλι κομμένο το ρημάδι! Είπα κι εγώ να μοιραστώ τον πόνο μου γραπτά μπας και καταλαγιάσει. Γιατί ποιος ξέρει πότε θα φτιαχτεί πάλι το ρημάδι; Ποιος ξέρει;! ΑΑΑΑΑΑΧΧ! Έχω ένα άγχος! Άλλο να το λέω, άλλο να το γράφω κι άλλο να το αισθάνομαι..

Δώσ’ μου ιντερνετ και παρ’  μου τη ψυχή! είμαι τελικά..

υγ. ήρθε τελικά το ρημάδι πίσω αλλιώς δεν την πάλευα καθόλου.. κάργα εξαρτημένη με βρίσκω :)))

 http://media.photobucket.com/

 http://www.hongkiat.com/blog/60-really-cool-and-creative-error-404-pages/

ΥΓ: Δείτε εδώ πολύ όμορφα error που θα μπορούσαν άνετα ν'αντικαταστήσουν το γνωστό, φρικαλέο σήμα.

Όνειρα και όνειρα

Είμαι άτομο που βλέπει συχνά όνειρα όλων των ειδών από ευχάριστα ως γεμάτα άγχος, ως εφιάλτες. Αραιά και που βλέπω και κάποια σημαδιακά, δηλαδή όνειρα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βγαίνουν αληθινά. Δεν ξέρω πως, αλλά κάθε φορά που θα δω τέτοιου είδους όνειρο ξέρω πως δεν είναι όπως τα άλλα, πως κάτι λέει ξεχωριστό και γω πρέπει να ανοίξω μάτια κι αυτιά να ακούσω. Αλλά αυτά τα όνειρα όπως είπα και πριν δεν έρχονται συχνά.

Tα αγαπώ τα όνειρα. Κάνουν τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα και μερικές φορές εικόνες ή κομμάτια από αυτά μου έρχονται και στον ξύπνιο. Ακόμα και οι εφιάλτες είναι ενδιαφέροντες, π.χ. μου'χει τύχει να είμαι αγχωμένη και να δω όνειρο ότι ξεντύνομαι μπροστά σε πολύ κόσμο :))

Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι τις περισσότερες φορές που θα δω όνειρο ότι είμαι το σπίτι μου το σπίτι αυτό θα είναι το πατρικό μου. Έχω ζήσει από τότε που έφυγα από κει σε ένα σωρό άλλα σπίτια, με διαφορετική διάταξη, χώρους, χρώματα, αντικείμενα. Αυτό όμως δεν έχει σημασία καμιά για το υποσυνείδητο μου, όταν είναι να δω ότι μένω σε ένα σπίτι αυτό μπορεί να είναι μόνο εκείνο. Άλλες φορές εμφανίζεται ακριβώς όπως είναι στην πραγματικότητα, άλλες εμφανίζονται ακόμα κανένα δυο υπνοδωμάτια για να βολέψουν κι άλλα κοντινά άτομα που υπάρχουν στη ζωή μου, αλλά σε γενικές γραμμές το πατρικό μου πρωταγωνιστεί αυτούσιο στα όνειρα μου. Λες κι έχει καταγραφεί με ανεξίτηλο μελάνι μέσα μου.

Ένα ακόμα σπίτι που βλέπω συχνά στα όνειρα μου είναι αυτό που έμενε η γιαγιά μου. Η γιαγιά μου έμενε ακριβώς πίσω από το πατρικό μου σε τρία δωμάτια που είχαν εξωτερική τουαλέτα και ντουζ, τα λεγόμενα εδώ στην Κύπρο βοηθητικά. Από τότε που γκρεμίστηκαν τα βοηθητικά, έχουν περάσει τουλάχιστον 20 χρόνια. Κι όμως είναι ακόμα εκεί μέσα μου και τα βλέπω όπως ήταν. Μερικές φορές βλέπω τη γιαγιά μου εκεί, άλλες φορές περιπλανιέμαι στα τρια δωμάτια μόνη μου. Μια φορά τα είδα μόνο γκρεμισμένα, αλλά όχι όπως είναι στην πραγματικότητα τώρα.

Αγαπημένο θέμα στα όνειρα μου είναι οι σκάλες. Τις ανεβαίνω, τις κατεβαίνω. Είναι οριζόντιες, κάθετες, πέτρινες, ξύλινες, στενές, πλατιές, άδειες, γεμάτες κόσμο. Άλλο αγαπημένο θέμα είναι τα ασανσερ. Είναι μεγάλα, μικρά, ολόφωτα, σκοτεινά. Ανεβαίνουν, κατεβαίνουν. Μια παραλλαγή των ονείρων αυτών είναι τα όνειρα σε κυλιόμενες σκάλες. 

Άλλο αγαπημένο θέμα είναι τα τροχοφόρα, αυτοκίνητα, λεωφορεία, τραμ, τρόλεϋ. Ειδικά όταν δεν ήξερα να οδηγώ έβλεπα συχνά-πυκνά ένα όνειρο ότι ήμουν στη θέση του συνοδηγού ή στις πίσω θέσεις σαν επιβάτης, και το αυτοκίνητο δεν είχε οδηγό κι έτρεχε ακυβέρνητο. Προσπαθούσα λοιπόν κι εγώ να πηδήξω με του κόσμου το άγχος στη θέση του οδηγού για να σταματήσω την τρελή πορεία του αυτοκινήτου και να μη σκοτωθώ. 

Σε γενικές γραμμές πάντως δεν πιστεύω στα όνειρα, εκτός από τα λίγα σημαδιακά που βλέπω. Τα όνειρα είναι συνήθως ένα συνοθύλευμα από στιγμές που για κάποιο λόγο πέρασαν στο υποσυνείδητο μας, ή θέλουμε, χρειαζόμαστε να τις επεξεργαστούμε. Είναι αναμνήσεις, εικόνες, σκέψεις, φόβοι, επιθυμίες. Το σημαντικότερο είναι ότι ξεκουράζουν κι ανανεώνουν το μυαλό και μας κρατούν καλή συντροφιά τα βράδυα. 

Κάποιοι άνθρωποι λένε ότι δεν βλέπουν όνειρα αλλά έχει αποδειχτεί ότι όλοι βλέπουμε όνειρα. Απλά κάποιοι άνθρωποι τα θυμόμαστε και κάποιοι άλλοι μόλις κτυπήσει το ξυπνητήρι τα ξεχνάνε.

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ 

ΝΑ'ΧΕΤΕ ΑΠΟΨΕ!

Μούμπλε μούμπλε 2

Τέλειωσαν κι αυτά τα Χριστούγεννα ευτυχώς. Μαζευτήκαμε οικογενειακά, φάγαμε, ανταλλάξαμε δώρα, τσακωθήκαμε, όπως κάθε χρόνο.

Πάμε τώρα για την Πρωτοχρονιά, ουσιαστικά την παραμονή δηλαδή, αφού την πρώτη μέρα του χρόνου κλασσικά κοιμάμαι από το ξενύχτι και την κούραση της προηγούμενης. Ωραία ξεκινά δηλαδή κάθε χρονιά. Ειδικά όταν βγω εξω εκείνη την μέρα και δεν κυκλοφορά τίποτα και κανείς νιώθω ένα φοβερό άδειασμα. Πάλι καλά που'χουμε και τα Φώτα κι αλλάζει λίγο η διάθεση αλλιώς θα πήγαινα πίσω δουλειά μες τη μαύρη μαυρίλα.

Το θετικό σ'όλα αυτά είναι ότι έμεινα και θα μείνω λίγες μέρες σπίτι να ευχαριστηθώ ύπνο και ξεκούραση. Φυσικά τις προηγούμενες νύχτες έβλεπα συνέχεια εφιάλτες με τη δουλειά, όχι γιατί είχα κάτι επείγον να κάνω, αλλά μάλλον γιατί ήξερα πως πρέπει να 'ρθω και να δουλέψω χωρίς να έχω καμία απολύτως όρεξη.

~~~~

Αναρωτιόμουν τι είδους χρονιά ήταν αυτή που πέρασε και νομίζω κατέληξα ότι ήταν ως επι τω πλείστω, αδιάφορη. Δεν έγινε κάτι φοβερό στη ζωή μου, ούτε θετικό ούτε αρνητικό. Όλα τα ίδια ή παρόμοια. Άλλαξα κάποια φάση πόστο στη δουλειά αλλά είναι προσωρινό. Η δουλειά μου δε μου αρέσει, αλλά αυτό δεν είναι και τίποτα καινούργιο. Όταν δεν κάνεις κάτι δημιουργικό αργά ή γρήγορα βαριέσαι. Να μου πεις και θα συμφωνήσω "πάλι καλά που'χω δουλειά". Ευτυχώς ήμουν άνεργη σε μια φάση που δεν ήταν χιλιάδες οι άνεργοι όπως είναι τώρα. Άρα το timing ήταν καλό.

~~~~

Ο Σνούπυ έχει μεγαλώσει κι αποτρελλαθεί εντελώς. Έχει τρομερή ενέργεια αυτό το σκυλί. Δεν περιορίζεται με τίποτα. Όσες βόλτες κι αν πάει μόλις μπει σπίτι αρχίζει πάλι να τρέχει, να χοροπηδά, να γαβγίζει. Έτσι τον φωνάζω το γαβγουλίνο μου :)

Τώρα τελευταία επινόησα ένα παιχνίδι που του αρέσει πολύ: πατάω ελαφρά το ποδαράκι του, και αμέσως γίνεται άκρως ανταγωνιστικός, προσπαθεί με κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο να με πατήσει για να κερδίσει. Είναι πάρα πολύ αστείος πως πηδά και πατά με όλη του τη δύναμη τα ποδαράκια του πάνω στα δικά μου.

Ένα άλλο παιχνίδι που το λατρεύει είναι να πατώ ένα χοντρό σχοινί και να προσπαθεί να το ξεφρακράρει κάτω από τα πόδια μου δαγκώνοντας και τραβώντας το. Αν και μόνο 8 κιλά σκυλί έχει φοβερή δύναμη στη σιαγόνα και τραβά ασταμάτητα. Αν δει κι αποϊδεί και δεν τα καταφέρει δεν το'χει σε τίποτα να σου πετάξει μια δάγκα, όχι δυνατή αλλά πάντως δάγκα, στο πόδι για να το αφήσεις.

Πάντως κάνουμε φοβερά γέλια μαζί του. Ακόμα κι όταν πας να του θυμώσεις θα κάνει κάτι παλαβό και θα σε κάνει να γελάσεις. Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που είναι δύσκολο να του θυμώσω. Πως να θυμώσεις όταν είσαι πνιγμένη στα γέλια; Γι'αυτό άλλωστε και δε με παίρνει στα σοβαρά!

μούμπλε-μούπλε

Νέα εβδομάδα κι ελπίζω να πάει καλύτερα από την προηγούμενη.. Όλη τη βδομάδα είχα άγχος για άσχετα πράγματα τα οποία κανονικά έπρεπε να μην με απασχολούν καθόλου. Γιατί όταν έχεις άγχος για τα αυτονόητα (που τελικά προφανώς δεν είναι αυτονόητα..) κι έρθει κάτι που πραγματικά σε αγχώνει, σε πληγώνει, σε θλίβει γίνεται το φορτίο δυσβάστακτο..

Τελοσπάντων. Ο Σεπτέμβρης δεν ήταν ποτέ ο αγαπημένος μου μήνας - λατρεύω το Νοέμβρη - άρα όλα όσα συμβαίνουν, ελπίζω να περιοριστούν μέχρι το τέλος του μήνα.. 

Τουλάχιστον ήρθε το φθινόπωρο, με βροχές, σύννεφα κι είναι όλα όμορφα γύρω.

Η ιδεά του χειμώνα όμως με μελαγχολεί και ειδικά τα Χριστούγεννα πάντα ανυπομονώ να ’ρθουν για να φύγουν... Ποτέ μου δεν αγάπησα αυτή τη γιορτή. Προσπαθώ να μην τη σκέφτομαι και να την αντιμετωπίσω όταν έρθει ώρα.. Κάπως σαν τους αλκοολικούς που έχουν σύνθημα τη φράση "Take one day at a time." Έτσι κι εγώ..

«Ξυπνάω τη νύχτα από το άγχος»

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη

Έχεις πέσει στο κρεβάτι από τις 12 με το όνειρο να χορτάσεις ύπνο. Αλλά ξαφνικά, εκεί γύρω στις 4 το πρωί, ξυπνάς και αδυνατείς να ξανακοιμηθείς. Το μυαλό σου γεμίζει αρνητικές ή αγχωτικές σκέψεις, σε κυριεύει κάτι σαν μελαγχολία... Ακούγεται γνώριμο; Συμβαίνει σε πολλούς - και σε ακόμα πιο πολλές.

Ένας στους πέντε ανθρώπους, επισημαίνουν οι «Κυριακάτικοι Τάιμς», ξυπνάει μέσα στη νύχτα ή το ξημέρωμα για να υποκύψει στη συνέχεια σε ενοχλητικές σκέψεις. Το πρόβλημα είναι συνηθέστεροκατά 20% - στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Σύμφωνα μάλιστα με έρευνα που είχε γίνει το 2007 από το αμερικανικό Εθνικό Ίδρυμα Ύπνου (ΝSF), σχεδόν δύο στις τρεις γυναίκες έχουν διαταραγμένο ύπνο τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Γιατί όμως;

Παραδοσιακά, η ξαφνική αφύπνιση μέσα στη νύχτα συσχετίζεται με την κατάθλιψη. Και πράγματι, όπως λέει η κλινική ψυχολόγος Λίντα Μπλερ, «το 80% των ανθρώπων που υποφέρουν από κατάθλιψη υποφέρουν και από αϋπνίες, η αϋπνία όμως δεν είναι απαραίτητα σημάδι κατάθλιψης». Συχνά, συνηγορεί ο δρ Νιλ Στάνλι, Βρετανός ειδικός σε θέματα ύπνου, είναι απλώς σημάδι του σύγχρονου, αγχωτικού τρόπου ζωής.

«Κάποιες φορές ξυπνάω και αρχίζω να ανησυχώ ότι θα τυφλωθώ ή θα πάθω καρκίνο. Άλλες, σκέφτομαι όλα εκείνα που δεν θα έπρεπε να έχω πει ή που θα έπρεπε να έχω κάνει...»: στη διάρκεια της ημέρας, η 29χρονη Κέιτ, δικηγόρος στο επάγγελμα, μοιάζει πρότυπο ηρεμίας και θετικής σκέψης, όταν ξυπνάει μέσα στη νύχτα, ωστόσο, την κυριεύει μια αλλόκοτα κακή διάθεση.

Τα «γιατί» είναι λοιπόν δύο: γιατί ξυπνάει μέσα στη νύχτα· και γιατί αυτή η κακή διάθεση. Στη διάρκεια της νύχτας, ο ύπνος κάνει κύκλους- κάθε κύκλος διαρκεί περίπου δύο ώρες. Ξεκινάει ελαφρύς, γίνεται βαθύς, και μετά περνάει στη φάση των γρήγορων κινήσεων του ματιού (RΕΜ), η οποία προετοιμάζει τον οργανισμό για την αφύπνιση. Κατά το δεύτερο μισό της νύχτας, έως και το 60% του ύπνου είναι RΕΜ.

Η «θεραπεία»

Σε αυτό ακριβώς το στάδιο, εάν κάποιος είναι στρεσαρισμένος, οτιδήποτε μπορεί να τον ξυπνήσει πριν από την ώρα του- από το αίσθημα της δίψας έως το πήδημα της γάτας πάνω στο κρεβάτι.

Από εκεί και πέρα, η επέλαση των αρνητικών σκέψεων είναι καθαρά ψυχολογική. Είναι νύχτα, έχει απόλυτη ησυχία, προσπαθείς να μην κινείσαι ώστε να μην ξυπνήσεις τον σύντροφό σου, δεν έχεις τρόπο να επικοινωνήσεις, επιπλέον πριν από λίγο έβλεπες όνειρα και αυτό κάνει την κατάσταση να μοιάζει εξωπραγματική, τρομακτική. «Η θεραπεία είναι απλή», λέει ο δρ Στάνλι. «Λιγότερο στρες». Να ήταν τόσο απλό...

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ
http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=11&articleID=5690&la=1