Κι όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω

Ένα κείμενο που γράφτηκε, προγραμματίστηκε και μπήκε στη φορμόλη, για να φυλαχθεί. 

Δεν χρειάζεται να πω, ούτε να πείσω, ούτε καν να πληροφορήσω. 

Ίσως να χρειάζεται μόνο να ηρεμήσει η μέσα τρικυμία; 

Και πώς ηρεμεί, αν όχι με χρόνο, κόπο και θυσία; 

Ηρεμεί άραγε, ή σαν θαλασσοταραχή μαζεύει και αμολά με σφοδρότητα την επιθυμία; 

Η επιθυμία είναι η πηγή του κακού, ή πηγή ζωής; Είναι η βάση, ή είναι το βάσανο; Πώς τη σβήνεις οριστικά; Σβήνει ποτέ, ή μαζεύει δυνάμεις κι εκεί που λες εγκατέλειψε, εκεί ακριβώς ξαναφουντώνει κι απειλεί να κατασπάραξει; 

Απαντήσεις δεν έχω. Αλλά οι απορίες άπειρες. 

Κι αισθάνομαι. 

ΥΓ. Κι όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω 🎶 🎵 

Αγάπης φως της γης ταξίδια.

Μαύρα παράξενα παιχνίδια.

Στο φως του ήλιου θ' ακουμπήσω.

Το καλοκαίρι να μυρίσω.

Μ' άσπρο πανί θα ταξιδέψω,

Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω.

Όσο αγαπάω μένω πίσω.

Κι όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω, να σ' αφήσω, να σ' αφήσω...

Στίχοι/μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας 

(1996~αλμπουμ: 

"Ο Μπαμπούλας τραγουδάει μόνος τις νύχτες . . . " 

Πυξ Λαξ) 

Να σ' ακουμπήσω... 

Για να σ' αφήσω 

Σαν μπαλόνι να φύγεις 

Για να μην μ'αποφύγεις 

ΒΑΛΕ ΜΟΥΣΙΚΗ 🎶🎵🎼 

υγ2. κάποιες φορές οι άνθρωποι πιστεύουν πιο εύκολα τα ψέμματα από την αλήθεια