Επαναπροσδιορισμός

Κάποιες φορές χρειάζεται να συμβεί κάτι πολύ ακραίο, για να συνειδητοποιήσεις τα πραγματικά σημαντικά πράγματα και ανθρώπους στη ζωή σου και να σβήσεις με μια μονοκονδυλιά όλα τα μικρά κι ασήμαντα.

Mi manchi

Μου λείπεις τόσο πολύ, τόσο απερίγραπτα, αφάνταστα, αδιάκοπα, ασταμάτητα, που δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν πόσο. 

Κι όσο κι αν κρατιέμαι κι όσο κ αν σωπαίνω κάποια στιγμή τα λόγια σαν χιονοστιβάδα ξεχύθηκαν κι ανέβηκε ένα κείμενο. Κι ο καημός με πλημμύρισε με όνειρα που κι ακόμα και κατά τη διάρκεια που τα έβλεπα, με βασάνιζαν και δεν ικανοποιούσαν απολύτως τίποτα. 

Αλλά.. αλλά μετά άλλαξα γνώμη, έχασα το θάρρος μου, ή το μετάνιωσα, ή θέλησα να το διατυπώσω καλύτερα, ή απλά ήταν υπερβολικά..

Ο γλυκός τρόπος που με παιδεύει

Όλα τα λέει ο τίτλος. Επειδή κι όταν φεύγεις, ακόμα κι όταν αυτό πολύ πονάει, έχει μια ανεξήγητη, αλλά δυνατή γλύκα αυτός ο πόνος.

Ο λόγος που θέλω να φεύγεις, να με αφήνεις όσο κι αν πονάει; Επειδή έτσι νιώθω να είμαι πιο κοντά σου από ότι όταν είμαστε μαζί.

Το πάθος δεν είναι λάθος

Ο έρωτας είναι ένα θέμα που από τη μια το έχω εξαντλήσει στο μπλογκ γιατί έχω γράψει πάρα πολλά ποστ, αλλά από την άλλη είναι ένα ανεξάντλητο θέμα για το πώς με κάνει να αισθάνομαι μέσα μου. 

ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΒΊΑ ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΏΝ!

Με αφορμή την δίκη για την τύπισσα που έριξε βιτριολι, αλλά και όλη τη βία εναντίον των γυναικών αναρωτιέμαι σε τι κόσμο έχουμε φέρει τα παιδιά μας.

Ο πόνος χιλιάδες φορές

Θα μπορούσα να γράψω ότι ο πόνος έχει μουδιάσει ή μειωθεί ή ακόμα κι εξαφανιστεί. Σίγουρα δεν νιώθω εκείνη την ασφυκτική ένταση των συναισθημάτων να με κατακλύζει.

the end, no p.s.

Αν μια φορά κι ένα καιρό τα λόγια σε έφεραν πιο κοντά μου, αυτά στάθηκαν η αφορμή για να φύγεις. 

Αθήνα μαζί

Βρήκα παλιό μπλογκ που το έχω παρατήσει για χρόνια πια και ανακάλυψα πως ξεπέρασα ένα έρωτα που τότε με βασάνιζε. Γράφοντας τον ξεπέρασα. Κι αφού δεν έχω άλλο τρόπο να ξεπεράσω όλη αυτή την τρικυμία των συναισθημάτων που με κατακλύζουν θα αρχίσω πάλι να γράφω.

Later

Ξέρω πως δεν θα διαβάσεις ό,τι κι αν γράψω και ότι στην απίθανη περίπτωση που το διαβάσεις δε θα παίξει κανένα απολύτως ρόλο. Όμως θέλω να πω πως νιώθω και δεν έχω κανένα να μιλήσω.

Δικά μου

Αντε τώρα να γράψω ποστ από το κινητό με την οθόνη μικρή κ τα γραμματάκια τόσα δα. Αλλά θα το κάνω αφού εδώ κοτσαμ Γουρουνέλλα τα καταφέρνει εγώ γιατί όχι;
Διάβασα ένα ποστ απίστευτα νοσταλγικό για τα μπλογκ που ανθισαν πριν κάποια χρόνια και τώρα με το τουιτερ βρίσκονται στην παρακμή τους. Το ποστ ήταν της Κροτ που γράφει τόσο όμορφα κ με κάνει να δακρύζω με τα κείμενα της. Τα κάνω τουι για να δουν το λινκ να τα διαβάσουν κ άλλοι αλλά τι τα θες το ίδιο είναι να κάθομαι εδώ να γράφω τις σκέψεις μου κ να διαβάζω τις δικές σας κ το ίδιο να κάνω ένα βλακοτουι;
Δλδ όσο κ αν το μισησα το τουιτερ τελικά εκεί πάω για ειδήσεις κ εκτονωση ή για νεύρα ανάλογα.
Το θέμα είναι ότι από τον πολύ καιρό που έχω να μπλογκαρω, κανείς δε με διαβάζει πια. Όπως τον παλιό καλό καιρό εκεί στο 2006 που έφτιαξα πρώτη φορά το μπλογκ κ το θεωρούσα ηλεκτρονικό ημερολόγιο. Τελικά όντως ήταν αλλά με την τεράστια διαφορά ότι το διάβαζαν κ άλλοι.
Τεσπα. Έκανε κύκλο κ γύρισε στην αρχή. Όπως όλα, όπως οι άνθρωποι, που ξεκινάμε αβοηθητοι κ πεθαινουμε έτσι.
Πολύς θάνατος τα τελευταία χρόνια. Έχασα τη μητέρα μου από τον καταραμένο καρκίνο. Την τρισαθλια αυτή ασθένεια που κακό ψοφο ναχει κ άλλο άνθρωπο να μην βασανίσει ποτέ.
Δεν έχει περάσει ακόμα χρόνος κ δεν το έχω αποδειχτεί. Τα συναισθήματα εναλλασσονται με απότομο τρόπο. Όλα φαίνονται δύσκολα τη μια στιγμή, μετά όχι κ τόσο τραγικά. Δεν ξέρω. Δεν έχω ιδέα καν πως έφτασα να γράφω για αυτό το θέμα εδώ. Μάλλον γιατί είτε γράψω είτε όχι όλο αυτό σκέφτομαι. Κ όσο περνά ο καιρός λιγοστευουν οι άνθρωποι που έχεις να σε ακούσουν. Πιστεύουν ότι πρέπει να το έχεις πια ξεπεράσει. Δεν ρωτούν, δεν νοιάζονται, ίσως δεν ξέρουν αν πρέπει να στο θυμίζουν; Λες κ υπάρχει περίπτωση να το έχεις ξεχάσει.

Η Βάσια

Όταν περιμενα να γεννησω εμαθα πως εγκυος ηταν και η κορη μιας φιλης της μανας μου, ας την πούμε Βάσια. Όταν πλησίαζε ο καιρός να γεννήσω έμαθα από κοινό γνωστό ότι η κοπέλα είχε γεννήσει ένα αγοράκι. Δυο βδομάδες μετά ήρθε κι η δική μου σειρά και ξεκίνησε εκείνη η περιόδος που όσοι έχουν μικρά παιδιά θυμούνται έντονα, που είσαι μονίμως ξενυχτισμένος και στον κόσμο σου από την κούραση για να φροντίζεις το νεογέννητο αγγελούδι σου.

Η φάμπρικα

Χθες σαν πήγαινα κάπου, αγχωμένη χωρίς ουσιαστικό λόγο έτυχε ν'ακούσω αυτό το τραγούδι και μου έβαλε τα πράγματα στην κανονική τους προοπτική. Σκέφτηκα ότι τα προβλήματα κι ο πόνος που είχαν αυτοί οι άνθρωποι ήταν τα πραγματικά προβλήματα, τα περισσότερα δικά μας ωχριούν μπροστά σ'αυτά που περάσαν τότε οι άνθρωποι. Είμαστε τυχεροί και δεν το συνειδητοποιούμε τον περισσότερο καιρό..

Τα πάνω κάτω

Πριν δέκα και βάλε χρόνια είχα μετακομίσει ξανά στην Αθήνα για μεταπτυχιακό. Ήμουν τότε 24 χρονών και βρήκα για συγκάτοικο ένα κορίτσι την Εύα που ήταν τότε 18 και σπούδαζε γραφιστική. Δεν είχαμε πολλά κοινά, αλλά περνούσαμε καλά μαζί. Το σπίτι που μέναμε ήταν μεγάλο και πάντα γεμάτο με φίλους της Εύας ή δικούς μου. Σπάνια τύχαινε να καθόμαστε μόνες μια βραδυά μπροστά απ'τη tv. Καθημερινός επισκέπτης ήταν ο 20χρονος Ευρυπίδης, με τον οποίο η Εύα έκανε συχνά ομηρικούς καβγάδες, αλλά πάντα τα ξανάβρισκαν κι ήταν αγαπημένοι φίλοι. Εκείνος ήθελε κάτι παραπάνω από κείνη, αλλά η Εύα δεν πολυενδιαφερόταν, μάλλον τον εκμεταλλευόταν.

Εκείνη τη μέρα η Εύα είχε μόλις γυρίσει απ'την Κύπρο μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων. Δεν είχε και πολύ όρεξη να'ρθει γιατί τα μαθήματα στη σχολή της αργούσαν κάπως ν'αρχίσουν, αλλά επέμενε η μάνα της και ήρθε πίσω με μισή καρδιά. Εγώ είχα ραντεβού στα τυφλά με ένα τύπο. Το'χε κανονίσει μια παλιά συμφοιτήτρια και δέχτηκα να πάω γιατί μ'είχε γεμίσει περιέργεια η περιγραφή που μου έκανε γι'αυτόν. 

Μιμή Ριρίκα Ιόλη

...ΜRI=Magnetic resonance imaging, Aπεικόνιση Μαγνητικού Συντονισμού ή απλά Μαγνητική Τομογραφία

Με τα προβλήματα και τους πόνους της πλάτης που αντιμετωπίζω ο γιατρός εισήγηθηκε να κάνω μια μαγνητική τομογραφία για να δούμε τι γίνεται πιο καθαρά. Έκλεισα το ραντεβού και πήγα. Ευτυχώς το μηχάνημα ήταν ανοιχτό καιμπορούσα να δω γύρω-γύρω, γιατί αν ήταν κλειστό ή που θα τους έλεγα να το ξεχάσουν και θα έφευγα, ή που θα ζητούσα πλήρη αναισθησία να κοιμηθώ μέχρι να τελειώσει. 

Πριν την εξέταση δε ρώτησα πολλές λεπτομέρειες, ούτε ήθελα να ψάξω και πολλά στο νετ για να μη φοβηθώ. Πάω που λέτε και με ξαπλώνει ο τύπος εκεί, μου λέει 'αν θες κοιμήσου'. Ησυχία ήτανε σκέφτηκα αποκλείεται να κοιμηθώ, αλλά γιατί να μην κλείσω λίγο το μάτι. Παίρνω μια βαθιά αναπνοή και πριν κλείσει το μισό βλέφαρο ακούγονται κάτι σειρήνες ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιουυυυυυυυυυυυυυυυ ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιοουυυυυυυυυυυυυυυυ 

Πάει λέω θα το χάλασα, θα τα έκανα όλα χάλια, θα κουνήθηκα σαν χανούμισα που χορεύει το χορό της κοιλιάς και το μηχάνημα τσαντίστηκε κι ουρλιάζει για να με αποβάλει. Ο τύπος που ήταν εκεί ήταν μόνος του, στη ρεσεψιόν κανείς. Το ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιουυυυυυυυυυυυυυυ ιιιιιιιιιιιιιιοοοοοοοοοοοοοοουυυυυυυυ ασταμάτητο. Άρχισα ν'αγχώνομαι. Λέω μπας και πήγε καμιά τουαλέτα, άρχισε να διαβάζει κανά κομιξ και ξεχάστηκε; Στο πολύ θόρυβο του φώναξα και μου είπε ότι ήταν φυσιολογικοί οι θόρυβοι. Μπράβο στο παληκάρι απάντησε αμέσως. Προφανώς δεν είχε πάει για την ανάγκη του. Τώρα πως φαντάστηκε ότι κάποιος μπορεί να κοιμηθεί με τον ήχο υπερηχητικού αεροπλάνου στ'αυτιά ένας θεός το ξέρει. Γιατί ναι-ναι οι ήχοι που κάνει είναι τόσο δυνατοί σαν υπερηχητικό αεροπλάνο!

Ηρέμησα μετά που έμαθα ότι όλοι αυτοί οι θόρυβοι ήταν οκ και περίμενα να τελειώσει η ώρα. Έβλεπα και την γυάλινη εξώπορτα από κει που ξάπλωνα κι άρχισα να υπολογίζω ανάλογα με το φως της μέρας σε πόση ώρα θα τελείωσει ο θόρυβος. Γιατί δε με ενόχλησε σχεδόν καθόλου που έπρεπε να μείνω ακίνητη, αλλά βρε παιδιά τι θόρυβος ήταν αυτός;!! ΘΟΡΥΒΟΣ με τα όλα του. Θόρυβος που θες να πάρεις ένα σφυρί να το διαλήσεις το ρημάδι που τον κάνει. Θόρυβος που αν τον έκανε ο γείτονας θα έπερνες το 100 να'ρθει να τον μαζέψει ή θα του έσπαγες τ'αμάξι για εκδίκηση ενάντια στην οχλαγωγία. Πάρτε μια μικρούλα, μικροσκοπική γεύση ~

Αν ήξερα ότι το ρημάδι θα κινδύνευε να μου καταστρέψει τ'αυτιά θα έπερνα ωτοασπίδες μαζί μου! Εδώ φορώ ωτοασπίδες για να κοιμηθώ όταν έχει λίγο θόρυβο, κι εκεί μέσα που πραγματικά τις χρειαζόμουν δυστυχώς δεν τις είχα. Δε φρόντισε και κανείς να με ενημερώσει ότι έχει ΤΟΣΟ θόρυβο.

Λοιπόν αυτός που θα ανακαλύψει ένα τρόπο να γίνει λιγότερο θορυβώδες το μηχάνημα του MRI αυτός θα κάνει δισεκατομύρια δεν το συζητώ. Κάτι αμερικανάκια ψάχνουνε ένα τρόπο για να ακούς μουσική εκεί μέσα, αλλά να τη βράσω τη μουσική αν θα συνεχίσει να βγάζει τόσο δυνατό θόρυβο! 

Άραγε μπορώ να πληρώσω λιγότερα με τη δικαιολογία ότι μου κατέστρεψαν τα τύμπανα..;

Υποφέρω και πονώ

Τις τελευταίες μέρες είμαι αναγκαστικά κλεισμένη στο σπίτι γιατί μ'έπιασε μια οσφυαλγία άνευ προηγουμένου. Πονώ όλο το δεξί πόδι, την πλάτη πίσω, όλο τρίβομαι με τις σχετικές κρέμες, κατεβάζω παυσίπονα, βάζω θερμοφόρες και τρέχω για φυσιοθεραπεία καθημερινά στην προσπάθεια να επανέλθει η πλάτη μου σε μια ανεκτή κατάσταση.

Τα παυσίπονα παλιά με ηρεμούσαν και καταπραϋναν τον πόνο. Τώρα που αυτά καταργήθηκαν παίρνω αναγκαστικά κάτι άλλα που ηρεμούν κάπως τον πόνο μεν, αλλά έχουν και καφεϊνη οπότε με ξυπνούν.. γιατί; Για να νιώθω τον πόνο καλύτερα μήπως; 

Και γιατί σταμάτησαν τα αποτελεσματικά; Γιατί λέει κάποιοι τα έπερναν κι αυτοκτονούσαν και υποτίθεται ότι υπάρχουν, άλλα που καλύπτουν τις ίδιες ανάγκες άρα δεν ήταν απαραίτητα. 

Μπούρδες! Εγώ ξέρω ότι απ'τη στιγμή που δεν μπορώ να πέρνω αντιφλεγμονώδη (γιατί μετά πάει το στομάχι και τα έντερα) αυτά τα παυσίπονα ήταν σωτήρια για μένα. Αν κάποιος δηλαδή αρχίσει να αυτοκτονά με ασπιρίνη πρέπει να απαγορευτεί η ασπιρίνη; Ή τα πανατολ, ντεπόν και δε συμμαζεύεται; Άλλωστε αυτά δεν μπορούσες να τα πάρεις χωρίς ιατρική συνταγή άρα γιατί να τα καταργήσουν; Μήπως γιατί δε βόλευαν τις φαρμακοβιομηχανίες αφού ήταν φτηνά; 

Τα νεύρα μου, τη θερμοφόρα μου κι ένα κουτί παυσίπονα να φύγω!

 

Η γιαγιούλα μου

Μεγάλωσα με τη γιαγιά μου (τη μητέρα του πατέρα μου) που έχω το όνομα της. Έμενε πάντα πολύ κοντά μας. Το σπίτι της ήταν πάντα ανοιχτό ό,τι ώρα της μέρας ή της νύχτας ήθελα να την επισκεφτώ. Μ'αγαπούσε πολύ κι εγώ τη λάτρευω. 

Της άρεσε να λέει ιστορίες και τα κατάφερνε τόσο καλά που όλοι κρέμονταν από το στόμα της όταν μιλούσε. Είχε πάρα πολύ χιουμορ και μας έκανε πάντα να γελάμε. Νιώθω τόσο τυχερή που είχα μια γιαγιούλα που ήταν πάντα δίπλα μου και με στήριζε.

Σαν σήμερα την έχασα. Δεν μπορώ να συνηθίσω στην απουσία της. Δεν μπορώ να πιστέψω πως δε θα την ξαναδώ. Πως δε θ'ακούσω τη φωνή της, να δω τα μάτια της, το χαμόγελο της. 

Στην αρχή την έβλεπα πολύ συχνά στον ύπνο μου. Την βοηθούσα να περπατήσει,  ν'ανεβεί σκάλια, μιλούσαμε, γελούσαμε στα όνειρα μου. Και κάθε φορά σκεφτόμουν (λες και προσπαθούσε απεγνωσμένα το υποσυνείδητο μου να με πείσει) ότι 'ορίστε ζει, δεν πέθανε'. Μετά είδα ένα όνειρο που εκείνη καθόταν στη μέση μιας εκκλησίας που είχε και τις δύο εισόδους ανοιχτές. Πήγα γύρω απ'τον αυλή της μια φορά, την κοιτούσα κι ύστερα απομακρύνθηκα. Από τότε δεν την είδα ουσιαστικά, παρά σαν μια φιγούρα ή μια σκιά, όχι όπως τη θυμόμουν. Το περίεργο (ή ίσως κι αναμενόμενο) είναι ότι σε όλα τα όνειρα ήταν πολύ πιο νέα απ'ότι ήταν όταν πέθανε, όπως ήταν όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι. Ίσως γιατί αυτή τη γιαγιά έχω μέσα μου, τη γιαγιά των παιδικών μου χρόνων κι ακόμα κι όταν είχε μεγαλώσει εγώ δεν την έβλεπα αλλιώς.

Θέλω να γράψω πολλά, αλλά δεν μπορώ. Με πνίγουν τα δάκρυα.

Γιαγιούλα μου δε σε ξέχασα ούτε πρόκειται όσο ζω να σε ξεχάσω. Πάντα σε σκέφτομαι και σ'αγαπώ πολύ!

Πόλεμος για ζωή! +

Τώρα τελευταία, πολλά άτομα στο περιβάλλον μου ανακάλυψαν ότι έχουν καρκίνο. Το παλεύουν με υπομονή και δύναμη χωρίς να το κρύβουν αλλά και χωρίς να κάνουν μεγάλη φασαρία γι'αυτό. Μάλιστα ένας εξαιρετικός κύριος μπορεί και κάνει χιουμορ και γελά με την καρδιά του. Τον θαυμάζω πραγματικά που παρόλη την ηλικία του, τα προβλήματα υγείας που έχει γελά και διασκεδάζει την κάθε στιγμή.

Όλοι φοβόμαστε μια τέτοια διάγνωση. Το πρώτο πράγμα που περνά στο μυαλό των περισσότερων μόλις ακούσουμε τη λέξη καρκίνος είναι θάνατος. Άσχετως του ότι πλέον υπάρχουν πολλές θεραπείες και αν βρεθεί έγκαιρα και σε σημείο που μπορεί να αφαιρεθεί είναι σε μεγαλύτερο ποσοστό απ'ότι νομίζουμε ιάσιμος.

Όταν έμαθα για μια παλιά συνάδελφο κάποιες λεπτομέρειες δεν ήθελα να ρωτήσω αν όντως έχει καρκίνο γιατί δεν ήθελα να το επιβεβαιώσω. Σαν παιδάκι αντέδρασα που νομίζει ότι αν αποφυγει να μάθει τότε μπορεί να μην είναι αυτό που φοβάται. Παρόλα αυτά αυτή η αντίδραση μου ήταν αυθόρμητη στο αναπάντεχο της είδησης. 

Από τότε, όπως είπα και πιο πάνω, ένα σωρό άλλα άτομα που γνωρίζω και συμπαθώ έμαθα ότι πάσχουν κι αυτά από καρκίνο. Πλέον δεν μπορώ να το αγνοώ ελπίζοντας να μην κατάλαβα καλά. Όσο κι αν στεναχωριέμαι πρέπει να το συνειδητοποιήσω και να προσπαθήσω να κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω. 

Με τρομάζει αυτή η ασθένεια, η πιθανότητα να χάσω κάποιο άτομο. Δεν μπορώ να καταλάβω πως βρίσκουν αυτή τη δύναμη και το αντιμετωπίζουν τα άτομα που υποφέρουν. Νομίζω πως ο Θεός τους δίνει δύναμη και κουράγιο. Ίσως και να κρύβουν το συναισθήματα τους.

Μια άλλη αγαπημένη συνάδελφος μια μέρα είχε έρθει στη δουλειά και μας έλεγε ήρεμα πως ένιωθε, τι θεραπείες έκανε και σε μια φάση την έπιασαν τα κλάματα και δεν μπορούσε να σταματήσει. Κανείς και καμιά μας δεν έκλαψε, όλοι κι όλες προσπαθήσαμε να της δώσουμε κουράγιο. παρηγοριά, αλλά αυτή η κατάρευση της θα μείνει μαζί μου για πάντα. Ίσως να κατάρευσε γιατί τα προηγούμενα χρόνια έχασε πολλούς συγγενείς απ'τον καρκίνο και είχε ζήσει πολλές φορές αυτήν την πορεία που πλέον έβλεπε να προδιαγράφεται μπροστά της. Ακούω νέα της και ξέρω πως ακόμα παλεύει. Όλοι λένε ότι η ψυχολογία της δεν είναι καλή και αυτό δε βοηθά στην ανάρρωση, αλλά ποιος μπορεί να την κατηγορήσει για τον τρόπο που αισθάνεται; Άλλωστε καλύτερα που εξωτερικεύει τον πόνο, το φόβο, τις σκέψεις της παρά να προσποιούνταν πως όλα είναι μια χαρά ενώ μέσα να της έτρεμε. Έτσι παίρνει και στήριξη.

Όπως και να'χει εύχομαι κι ελπίζω πολύ σύντομα όλοι όσοι υποφέρουν να μπει η αρρώστια σε ύφεση, να υποχωρήσει, να γίνουν καλά και να συνεχίσουν τη ζωή τους βάζοντας τον πόλεμο με τον καρκίνο στο οπλοστάσιο των εμπειριών τους.

_____________________________________________________

Παράληψα να αναφέρω τη νονά μου που έχασα πέρυσι. Είχαμε χάσει επαφή τα τελευταία χρόνια και έφταιγα εγώ. Την είχα δει μια μέρα στην είσοδο ενός πολυκαταστήματος και μιλήσαμε λίγο. Δεν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα την έβλεπα. Αρρώστησε με καρκίνο στο πάγκρεας και μέσα σε 2 μήνες έχασε τη μάχη. Δεν πρόλαβα να μάθω ότι αρρώστησε και με πήρε η μάνα μου για να μου πει ότι πέθανε, όταν ήμουν δουλειά. Σοκαρίστηκα και στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. Ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχή της!!

Διάσωση Χιλιανών ανθρακωρύχων!

Από την αρχή η ιστορία τους με συγκίνησε βαθύτατα. Δεν υπάρχει πιο εφιαλτικό σενάριο απ'το να είσαι εγκλωβισμένος στο κέντρο της γης. Τα συναισθήματα αυτών των ανθρώπων τόσες μέρες μέσα στη γη, μέσα στο σκοτάδι, τη ζέστη ολόκληρες 68 μέρες θαμένοι ζωντανοί δεν μπορούν να περιγραφούν ακόμα κι από τους ίδιους!

Από τότε που κλείστηκαν εκεί κάτω αγωνιούσα πολύ και φοβόμουν ότι είναι πάρα πολλές μέρες στα κατάβαθα της γης και ότι δε θ'άντεχαν ως τα Χριστούγεννα που υπολογίζαν να τους σώσουν. Σήμερα όμως το πρωί πριν πάω δουλειά είδα με χαρά και δάκρυα στα μάτια ότι άρχισαν ήδη να τους βγάζουν! Βοήθησε η Νάσα με την τεχνογνωσία της και φτιάξανε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα το κατάλληλο μέσο για να τους σώσουν! Ορίστε που η βοήθεια μεταξύ των λαών ακόμα υπάρχει. Δεν είναι όλα μόνο συμφέροντα, μίση, πάθη και ίντριγκες όπως μας τα παρουσιάζουν τα μέσα.

Ποιος μπορεί να πει πως αισθάνονται οι οικογένειες που μέχρι σήμερα δεν ήξεραν αν θα έβλεπαν τους δικούς τους σώους και αβλαβείς; Συγκίνηση, χαρά κι ένα τεράστιο ευχαριστώ στους ανθρωπους που τους βοήθησαν και τους έσωσαν και στο Θεό που τους έδωσε κουράγιο ν'αντέξουν!

Τώρα που θα βγουν όλοι με το καλό θα ξεκινήσει σιγά-σιγά η σωματική και ψυχολογική τους αποκατάσταση. Σίγουρα η σωματική θα είναι πιο εύκολη απ'τη ψυχολογική. Μεταξύ τους θα συνδέονται πάντα από αυτές  τις 68 μέρες που μοιράστηκαν στα έγκατα της γης. Με όλους τους άλλους αυτές οι εμπειρίες θα τους απομακρύνουν, θα τους κάνουν διαφορετικούς. Η ψυχολογία τους θα αλλάξει μόλις βγουν, θα νιώσουν καλύτερα, αλλά υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες για μετατραυματικό σοκ αφού η εμπειρία μπόρει ν'αφήσει πολλές πληγές, εμφανής και κρυμμένες σ'όλους όσοι την έζησαν.

Οι σχέσεις τους με τους γύρω τους και τις οικογένειες τους θα αλλάξουν, θα γίνουν πιο έντονες ή θα απομακρυνθούν από κοντά τους. Η ζωή θα τους φαίνεται πιο γλυκιά ή χειρότερη. Εκτός απ'το μετατραυματικό στρες σίγουρα θα αισθανθούν κατάθλιψη. Η επαφορά στην κανονική ζωή θα΄ναι δύσκολη κι επίπονη διαδικασία.

Εύχομαι με όλη μου την καρδιά όλα πάνε καλά για κείνους και τις οικογένειες τους, να τους δώσουν τα λεφτά που τους υποσχέθηκαν και να ζήσουν μια ζωή όσο το δυνατό καλύτερη από δω και μπρος!

First miner rescued from Chilean mine
Uploaded by CNN_International. - Watch the latest news videos.

Μπλόγκερς-Δημοσιογράφοι-ΚΑΝΝΙΒΑΛΟΙ

Είδα μπλογκς που δημοσίευσαν φωτογραφίες νεκρών. Και βγήκα απ’τα ρούχα μου. Κι έγραψα σκληρά λόγια που υπό κανονικές συνθήκες δε θα ξεστόμιζα ποτέ, πόσο μάλλον να γράψω…

Όμως πως μπορεί κάποιος να μη σέβεται τους νεκρούς; Πρώτο είναι ανυπεράσπιστοί. Δεύτερο κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε. Τρίτο σε μια χώρα που όλα έχουν διαστρεβλωθεί, καταργηθεί ας μείνει τουλάχιστον ο σεβασμός προς τους νεκρούς. Τουλάχιστον. Τέταρτο δε σκέφτηκαν ούτε μια στιγμή πως θα αισθάνονταν οι ίδιοι βλέποντας φωτογραφίες των δικών τους ανθρώπων να κείτονται νεκροί; Τι σόι άνθρωπος το κάνει αυτό;! Δε σκέφτηκαν ότι έχουν συγγενείς τα άτομα αυτά; Ή ότι δικαιούνται να προστατευτούν τη στιγμή του θανάτου τους;

Δεν μπορεί για τη χάρη της «ενημέρωσης» ή της δήθεν αλήθειας να δημοσιεύεις τέτοιες φωτογραφίες και να βεβηλώνεις τους ανθρώπους που έφυγαν και τη μνήμη τους.

Όταν είχε πέσει στις 14/8/2005 το αεροπλάνο της Ήλιος μια κυπριακή εφημερίδα είχε στην πρώτη της σελίδα φωτογραφία με τα απανθρακωμένα πτώματα να κρατούν σφικτά τα χερούλια των καρέκλων. Αυτή η φωτογραφία θα μείνει πάντα ζωντανή μέσα μου. Δεν ήθελα να τη δω. Δεν πρόσθεσε τίποτα στην είδηση. Συγκλόνισε όμως. Πούλησε.

Γιατί πουλά ο θάνατος; Γιατί αυτοί που τα κάνουν αυτά δεν σκέφτονται ότι τα βλέπουν και συγγενείς που μέχρι χθες αγκάλιαζαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα και τώρα τα βλέπουν να κοίτονται νεκρά για χάρη της τηλεθέασης ή της αναγνωσιμότητας ή δεν ξέρω κι εγώ τι. Δε φτάνει που τα έχασαν πρέπει να μείνουν στη μνήμη και τη καρδιά τους οι εικόνες απ’τα νεκρά κι άψυχα τους σώματα, που κοίτονται απροστάτευτα, ανυπεράστηστα.

Τους σκότωσαν οι ανεγκέφαλοι μια φορά με τις μολότωφ κι άλλες τόσες εσείς με τις φωτογραφίες σας, τα σχόλια σας. Όλα στο βωμό του χρήματος, όλα στο βωμό του κέρδους..

Ε λοιπόν όχι «κύριοι» δημοσιογράφοι και μπλογκερς (που με κάνατε να ντρέπομαι που μπλογκάρω) δε θέλουμε να βλέπουμε πτώματα. Δε θέλουμε να βεβηλώνετε τους νεκρούς για να πουλήσετε τις φυλλάδες σας, για να διαβάσουν το μπλογκ σας. Η συμπεριφορά σας δε μπορεί να δικαιολογηθεί με κανένα τρόπο.

Το αέναο κυνήγι της ευτυχίας..

Τι μανία έχει ο πολιτισμός μας ώστε να συνδέει τα νιάτα, την ομορφιά και τα λεφτά με την ευτυχία;

Μια πανέμοφη κοπέλα όπως η Gia Carangi γιατί έπεσε στα ναρκωτικά; Ή ένας προικισμένος, ταλαντούχος και πάμπλουτος μόδιστρος όπως ο Alexander McQueen γιατί αυτοκτόνησε; Αφού και οι δύο, φαινομενικά, είχαν τα πάντα...

Gia Marie Carangi - www.fanpop.com

Μήπως η ζωή και οι επιλογές τους να λένε κάτι που οι περισσότεροι προσπαθούν να κρατήσουν τα αυτιά και τα μάτια τους ερμητικά κλειστά ώστε να μη δούν κι ακούσουν; Μήπως τα χρήματα, πλούτος, η δόξα, η ομορφιά, η νιότη να μην έχουν την ποιότητα ή να μη φέρουν την ευτύχια που θέλουμε να πιστεύουμε;

Ποιος άραγε μας πουλάει αυτές τις ψευδαισθήσεις και που αποσκοπεί; Τι χάνω εγώ και ο οποιοσδήποτε που πέφτει στο κυνήγι του χρήματος και της αιώνιας νιότης; Τι θα κερδίσω αν ποτέ τα φτάσω αφού αυτοί που τα είχαν/έχουν πέφτουν συχνά σε κατάθλιψη κι αυτοκτονούν;

Μήπως η ζωή είναι αλλού; Μήπως είναι στις ζεστές ανθρώπινες σχέσεις; Μήπως βρίσκεται στον έρωτα, την αγάπη, την άνευ όρων αποδοχή; Μήπως βρίσκεται έξω από δω, στον παράδεισο ή στο θάνατο; Μήπως δεν υπάρχει το ιδανικό και το κυνήγι του απλά δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ουσίας και νοήματος σε μια κενή από βαθύτερα νοήματα κι ουσία ζωή;