Απιστία ή Πολυγαμία

Γράφουν: Ζήσης Παπαθανασίου, Επίκουρος καθηγητής Γυναικολογίας, Μαρίνα Μαυροφείδη, Ψυχολόγος, ΒΑ (Hons) Psychology, Ελληνικό Σεξολογικό Ινστιτούτο

Η έννοια της απιστίας είναι όρος κοινωνικός. Στη Βιολογία ο αντίστοιχος όρος είναι η πολυγαμία και επομένως, από καθαρά βιολογική σκοπιά, όλοι μας είμαστε πολυγαμικοί. Η κοινωνική ηθική, η οποία καθοδηγούνταν από τη θρησκεία, προωθούσε τον θεσμό της οικογένειας. Οι κοινωνικές όμως αλλαγές έφεραν νέες ηθικές αντιλήψεις. Σήμερα, επικρατούν η ηθική της πλειονότητας, που θεωρεί ηθικό ό,τι κάνει η πλειονότητα των ανθρώπων και δίνει εύκολο άλλοθι για συμπεριφορές που νομιμοποιούνται, επειδή το ίδιο κάνουν και οι άλλοι.

Κατά καιρούς, πολλά έχουν γραφεί περί απιστίας, τόσο στον Τύπο όσο και στην επιστημονική βιβλιογραφία. Αντιλήψεις, όπως 'Ολοι είμαστε άπιστοι', 'Οι άνθρωποι απιστούν επειδή δεν είναι ερωτευμένοι με τον σύντροφό τους', 'Αυτοί που απιστούν είναι περισσότερο σεξουαλικοί από τους άλλους', 'Η απιστία είναι το αποτέλεσμα της αποτυχίας ή της παραίτησης του άλλου συντρόφου' είναι συχνά παραπλανητικές, μιας και δεν ανταποκρίνονται πάντα στην πραγματικότητα.

Η έννοια της απιστίας είναι όρος κοινωνικός. Στη Βιολογία ο όρος 'απιστία' δεν ευσταθεί. Ο αντίστοιχος όρος στην επιστήμη της Βιολογίας είναι η πολυγαμία. Εν δυνάμει, μιλώντας από καθαρά βιολογική σκοπιά, όλοι μας είμαστε πολυγαμικοί.

Αρκετοί Αμερικανοί επιστήμονες και ερευνητές επικέντρωσαν την προσοχή τους στους γενετικούς παράγοντες αυτής της πτυχής της ανθρώπινης συμπεριφοράς, δηλαδή της απιστίας. Επειδή, όμως, τα πράγματα στη φύση είναι πολύπλοκα ως προς την αιτιολογία τους και τη γένεση των φαινομένων, οι Ευρωπαίοι επιστήμονες μιλούν συνήθως για ένα βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο που διαμορφώνει τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Σύμφωνα με το μοντέλο αυτό, οι συμπεριφορές έχουν μεν ένα γονιδιακό προφίλ, ελέγχονται όμως και καθορίζονται από πολιτισμικούς, κοινωνικοοικονομικούς, περιβαλλοντικούς και άλλους παράγοντες.

Η ανθρώπινη σεξουαλικότητα έχει αναπτύξει από αιώνες δύο ισχυρούς δεσμούς, έναν με τη θρησκεία και έναν με την ηθική. Η θρησκεία προωθεί την αγάπη, όχι όμως τον έρωτα και το σεξ. Ετσι, περιορίζει το σεξ στο πλαίσιο του γάμου και για τον σκοπό της αναπαραγωγής. Η κοινωνική ηθική, μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, η οποία καθοδηγούνταν από τη θρησκεία, προωθούσε τον θεσμό της οικογένειας. Οι κοινωνικές όμως αλλαγές που ακολούθησαν έφεραν καινούριες ηθικές αντιλήψεις, πιο χαλαρές από αυτές που επικρατούσαν στο παρελθόν.

Σήμερα, δύο ηθικές επικρατούν: η ηθική της πλειονότητας και η ατομικιστική ηθική. Η ηθική της πλειονότητας θεωρεί ηθικό ό,τι κάνει η πλειονότητα των ανθρώπων και δίνει εύκολο άλλοθι για συμπεριφορές που 'νομιμοποιούνται', επειδή το ίδιο κάνουν και οι άλλοι. Ετσι, κάποιος που επιθυμεί να απενοχοποιήσει την απιστία μπορεί να επικαλεστεί την υψηλή συχνότητά της.

Η ατομικιστική ηθική θεωρεί ηθική πράξη αυτό που επιθυμεί και διαμορφώνει ο καθένας ξεχωριστά. Αυτή είναι μια ελαστικότερη ηθική που διαμορφώνεται από το κάθε άτομο ξεχωριστά, με δικά του προσωπικά κριτήρια και επιλογές. Είναι η θεώρηση που ουσιαστικά καταργεί την κοινωνική ηθική, τείνοντας να καταργήσει την έννοια του πλαισίου, όπου εμπίπτουν οι κοινώς αποδεκτές στάσεις και συμπεριφορές. Κάποιος που λειτουργεί σε ατομικιστικό πλαίσιο δύναται να απατά τον σύντροφό του επειδή είναι πολυγαμικός και δεν είναι υποχρεωμένος να απολογηθεί γι' αυτό.

Στη δεκαετία του '70, εντάθηκε η άποψη της απόλυτης ταύτισης των δύο συντρόφων σε επίπεδο επιθυμιών, στόχων και επιλογών, που εκφράστηκε μέσα από τη λογική είμαστε 'δύο σε ένα'. Οσο η ταύτιση αυτή γινόταν όλο και πιο απόλυτη τόσο καλύτερα ο στόχος είχε επιτευχθεί. Παράλληλα όμως, εκείνη τη χρονική περίοδο, οι στάσεις απέναντι στη σεξουαλικότητα είχαν γίνει πλέον πιο φιλελεύθερες, ως επακόλουθο της σεξουαλικής επανάστασης.

Ετσι, το μοντέλο αυτό δεν ήταν δυνατόν να επιζήσει για πολύ. Η απόλυτη ταύτιση δημιουργούσε στην ουσία πολλά προβλήματα, χωρίς να αφήνει περιθώριο αυστηρά προσωπικής ζωής. Σχηματικά, οι δύο κύκλοι, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τον καθένα από τους δύο συντρόφους, ταυτίστηκαν απόλυτα. Το μοντέλο αυτό δεν είχε την τύχη να επιζήσει περισσότερο από μία δεκαετία. Οι θεωρητικοί κύκλοι άρχισαν να απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο. Το τέλος του 20ού αιώνα βρήκε τους δύο κύκλους με όλο και μικρότερη επικάλυψη. Τα επικαλυπτόμενα τμήματα των κύκλων συμβολίζουν το κοινό κομμάτι της ζωής, τους κοινούς στόχους και τα κοινά ενδιαφέροντα.

Σήμερα, αρκετά ζευγάρια λειτουργούν σε δύο πεδία της καθημερινότητας: στο κοινό, το οποίο μοιράζονται και στο αυστηρά προσωπικό του καθενός. Η ανάγκη για προσωπικό χώρο του καθενός σε μια σχέση γίνεται σήμερα αποδεκτή από όλους τους εμπλεκόμενους με το θέμα ειδικούς, ψυχολόγους, γιατρούς και κοινωνιολόγους.

Τι περιέχει άραγε το προσωπικό πεδίο του κάθε συντρόφου; Σίγουρα, το παρελθόν του, τις αναμνήσεις του, τη φαντασία του, τα προσωπικά ενδιαφέροντα και τα όνειρά του. Θα μπορούσε ακόμα να περιέχει επαγγελματικούς στόχους και ενδιαφέρον για προϋπάρχοντα παιδιά από προηγούμενο γάμο και το ενδιαφέρον για τους προγόνους του. Το ζητούμενο είναι αν σε αυτό το προσωπικό κομμάτι μπορεί να χωρέσει μια άλλη σεξουαλική σχέση.

Σύμφωνα με έρευνα του Ελληνικού Σεξολογικού Ινστιτούτου που διεξήχθη στο διάστημα μεταξύ Νοεμβρίου του 2001 και Ιανουαρίου του 2002, από τους 234 άντρες που ρωτήθηκαν, το 61,9%, και από τις 245 γυναίκες, το 40,8%, είχαν σε κάποια στιγμή της ζωής τους μια ευκαιριακή ή μια μόνιμη παράλληλη σχέση. Αντιθέτως, το 48,8% όλων των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι δεν είχαν ποτέ.

Η Ιατρική Σεξολογία ορίζει πλαίσιο σεξουαλικής συμπεριφοράς μιλώντας για φυσιολογική σεξουαλική συμπεριφορά, για οριακές συμπεριφορές και για παραφιλίες (διαστροφές). Το πλαίσιο όμως αυτό υπαγορεύεται από την ηθική της κοινωνίας. Το ζητούμενο είναι αν η ίδια η σεξουαλικότητα μπορεί να λειτουργήσει χωρίς πλαίσιο, σε εποχές, μάλιστα, που οι ηθικοί κανόνες είναι περισσότερο χαλαροί. Σε περιόδους, όμως, χαλαρότητας ή ανυπαρξίας κανόνων εμφανίζεται αποχή από την ερωτική δραστηριότητα.

Αν, όμως, το πλαίσιο της σεξουαλικότητας, το οποίο εμπεριέχει και το ενδεχόμενο της απιστίας, δεν τίθεται τελικά ούτε από τη θρησκεία ούτε από την ηθική, τότε οφείλει να οριστεί από το ίδιο το ζευγάρι! Οι δύο σύντροφοι πρέπει να συμφωνήσουν για το ποια συμπεριφορά είναι αποδεκτή στη σχέση τους. Δεν θα ήταν λάθος να συζητήσουν περί απιστίας και να θέσουν τους κανόνες εκείνους που θα καλούνται να ακολουθήσουν και οι δύο, προκειμένου να διασφαλίσουν την 'ακεραιότητα' και την επιβίωση της σχέσης, να προστατέψουν τον καθένα από το να πληγωθεί και να μην κλονιστούν τα αισθήματα αγάπης και εμπιστοσύνης που μοιράζονται.

http://www.iatronet.gr/article.asp?art_id=6441

Παράγοντες που οδηγούν στην απιστία

από Μυρτώ - sxeseis.gr

Η απιστία τις περισσότερες φορές σηματοδοτεί το τέλος μιας σχέσης ή ενός γάμου. Σε μερικές περιπτώσεις αποτελεί όμως το σήμα κινδύνου και για τα δύο μέλη που εμπλέκονται σε αυτήν , ότι η σχέση τους περνάει μια σοβαρή κρίση. Είναι τρομερά δύσκολο για ένα ζευγάρι να καταφέρει να ξεπεράσει την ύπαρξη της απιστίας. Δεν είναι όμως ακατόρθωτο!

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν στην απιστία και αυτοί οι παράγωντες μπορούν σε αρκετές περιπτώσεις να λειτουργήσουν και συνδιαστικά. Ας δούμε μερικούς από αυτούς.

Ένας από τους ποιο σημαντικούς παράγοντες που οδηγούν στην απιστία είναι η απογοήτευση και η μοναξιά που μπορεί να νιώθει ο εμπλεκόμενος , μέσα στην υπάρχουσα σχέση του ή στον γάμο του. Οι συνεχής καυγάδες , η επικριτική συμπεριφορά ενός συντρόφου ή και τον δύο , κλίμα έντασης και υποτίμησης του ενός προς τον άλλο , η γκρίνια , η ειρωνεία , ο σαρκασμός και η αδιαφορία προκαλούν τα προαναφερόμενα συναισθήματα.

Η απομόνωση επίσης που προκύπτει από την έλλειψη κοινών ενδιαφερόντων μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην εκδήλωση μιας συμπεριφοράς άρνησης που θα οδηγήσει τελικά στην απιστία. Άλλοι τρόποι δημιουργίας απογοήτευσης και αρνητικών συναισθημάτων είναι η έλλειψη επικοινωνίας και η άρνηση για συζήτηση , η αποχή από το σεξ , το σεξ χωρίς συναισθηματικούς δεσμούς , η έλλειψη καθημερινού ενδιαφέροντος για τον / την σύντροφο , η δημιουργία της εντύπωσης πως όλα είναι σημαντικότερα και προηγούνται στις προτεραιότητες από τον /την σύντροφο. (παιδιά , εργασία , πεθερικά κλπ).

Απογοήτευση δημιουργείται και όταν δεν υπάρχει κατανόηση και ευαισθησία προς της συναισθηματικές ανάγκες του /της συντρόφου καθώς και η έλλειψη της πρόθεσης συμφιλίωσης ή συμβιβασμού μετά από μια λογομαχία ή διαφωνία. Ο εγωκεντρισμός , η καταπίεση και ο υπερβολικός έλεγχος , επίσης δημιουργούν κλίμα έντασης και άρνησης ως προς τον / την σύντροφο.

Με τον ίδιο τρόπο που δημιουργείται η απογοήτευση , μπορεί να δημιουργηθεί η ευτυχία η ικανοποίηση και η ολοκλήρωση σε μια σχέση εάν και οι δύο βλέπουν ο ένας τον άλλο καλοπροαίρετα , μαθαίνουν από τα λάθη τους και ξέρουν να συγχωρούν , αποφεύγουν τη αρνητική κριτική και περιορίζονται στην εποικοδομητική κριτική και αισθάνονται τυχεροί που έχουν τον /την σύντροφο τους στην ζωή τους. Όταν η αγάπη και η εκτίμηση εκφράζονται μέσα από τα λόγια , τις πράξεις , το βλέμμα , μέσα από ένα χαμόγελο , σίγουρα η πιθανότητες μιας πιθανής απιστίας περιορίζονται στο ελάχιστο.

Για να δημιουργηθεί ή αγάπη και η τρυφερότητα, οι δύο σύντροφοι πρέπει να κατανοούν ο ένας τον άλλο , να δέχονται και να συζητούν τους φόβους και τις απογοητεύσεις τους , τα όνειρα τους τότε δύσκολα μπορεί να μπει ένα τρίτο άτομο ανάμεσα τους.


Η απάτη , ξεκινάει πολλές σαν μια αθώα σχέση η οποία στην πορεία μετατρέπεται σε εξωσυζυγικό ή παράλληλο δεσμό. Στις περιπτώσεις απογοήτευσης που αναφέραμε πιο πάνω , όταν ένα άτομο συστηματικά προσφέρει χέρι βοηθείας και παρηγοριάς στο απογοητευμένο από την σχέση άτομο , μπορεί σε σύντομο χρονικό διάστημα μετατρέψει την φιλική σχέση σε αισθηματική αφού το απογοητευμένο άτομο βρίσκει την στοργή και την κατανόηση που του λείπουν. Ασυναίσθητα , με αυτό τον τρόπο , δημιουργείται το κατάλληλο κλίμα που μπορεί να ευνοήσει την δημιουργία συναισθημάτων μεταξύ των δύο φιλικών αυτών προσώπων και σε μια επικείμενη απάτη.

Όταν υπάρχει μια εξωσυζυγική σχέση ή ένας παράλληλος δεσμός , το άμεσα εμπλεκόμενο άτομο μεγαλοποιεί τις αρετές του καινούργιου άτομου και μεγαλοποιεί επίσης και τα δικά του συναισθήματα απέναντι στο τρίτο άτομο αφού σε αυτό βρίσκει στοιχεία της σχέσης που του λείπουν. Το άμεσα εμπλεκόμενο άτομο , αφοσιώνεται πλήρως στο τρίτο άτομο , του αφιερώνει όλο τον χρόνο και την ενέργεια του μέχρι που στο τέλος αναπόφευκτα γίνεται αντιληπτό από τον /την σύντροφο του.

Ένας άλλος παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει στην απιστία είναι η ανευθυνότητα! Δηλαδή , το να εμπλέκουμε τον εαυτό μας σε καταστάσεις που πιθανό να υποθάλπουν κινδύνους για την σχέση μας. Όταν ο ένας σύντροφος επιδιώκει συστηματικά να συναντιέται σε φιλικό επίπεδο με άτομα του αντίθετου φίλου χωρίς την παρουσία του συντρόφου του , η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ σε τέτοιου είδους εξόδους , η οι έξοδοι σε μέρη που ενθαρρύνουν πιθανά παραστρατήματα χωρίς τον / την σύντροφο μπορούν να προκαλέσουν πρόβλημα σε μια σχέση. Παραδείγματα τέτοιων χώρων : συχνά συνέδρια ή επαγγελματικά ταξίδια με παραμονή ημερών σε ξενοδοχεία , στριπτιζάδικα κλπ

Σε μερικές περιπτώσεις το θέμα απιστία είναι καθαρά ψυχολογικό. Υπάρχουν άτομα στα οποία ο δείκτης αυτοπεποίθησης τους είναι χαμηλός και για να λειτουργήσουν σωστά χρειάζονται την διαρκή προσοχή των άλλων. Τα άτομα αυτά συνήθως παρουσιάζουν τις εξής συμπεριφορές : δεν συγκεντρώνονται εύκολα ή αποσπούνται εύκολα από αυτό που κάνουν , χρειάζονται συνεχή ψυχαγωγία και δράση , δεν είναι συστηματικά συνεπείς στις υποχρεώσεις τους , αμελούν ραντεβού υποσχέσεις και συμφωνίες . Στις περιπτώσεις αυτές , η απιστία αποτελεί επιβεβαίωση και σημασία.

Βασικός λόγος για μια πιθανή απιστία , είναι η αδυναμία σε ένα ζευγάρι να μπορεί να αντιμετωπίζει τους καυγάδες και τις διαφωνίες εποικοδομητικά. Ζευγάρια τα οποία δεν μπορούν να βρουν τρόπους να αντιμετωπίζουν την διαφορετικότητα τους ως άτομα καταλήγουν στην απογοήτευση , που όπως αρχικά εξηγήθηκε οδηγεί στην ανεύρεση κάποιου άλλου συντρόφου.


Δυστυχώς , ζούμε σε μια κοινωνία που πλέον δεν υποστηρίζει τον θεσμό του γάμου ή των μακροχρόνιων σχέσεων. Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας μας βομβαρδίζουν καθημερινά με ιστορίες απιστίας και σεξουαλικής ποικιλίας , αφήνοντας να εννοηθεί ότι η ικανοποίηση και η ολοκλήρωση μπορεί να βρεθεί μόνο μέσα από την συνεχή αλλαγή ερωτικών συντρόφων. Επίσης , κατά κάποιο τρόπο νομιμοποιούν την απιστία ως τρόπο ζωής με το σκεπτικό ότι αφού όλοι γύρω μας το κάνουν τότε είναι οκ να το κάνουμε και εμείς.

Είναι δύσκολο και για τους δύο συντρόφους σε μια σχέση να παραμείνουν σταθεροί στις αξίες και τα πιστεύω τους , και στην επιθυμία να διατηρήσουν μια μονογαμική σχέση. Και οι άντρες , αλλά και οι γυναίκες επιζητούν την αγάπη , τον σεβασμό και την δέσμευση των συντρόφων τους όσο και αν αρνούνται να το παραδεχτούν και όσο και αν είναι δύσκολο με τις υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες.

Είναι λοιπόν θέμα επιλογής. Από μας εξαρτάται να πάρουμε την απόφαση να παραμείνουμε αφοσιωμένοι και πιστοί στην σχέση ή τον γάμο μας! Κανένας δεν μας υποχρεώνει να απατήσουμε τον /την σύντροφο μας εάν δεν το επιθυμούμε. Τίποτε δεν είναι υποχρεωτικό , υπάρχουν πάντα και οι εναλλακτικές λύσεις! Στο χέρι μας είναι να κάνουμε την σχέση μας ένα παράδεισο που ο /η σύντροφος μας δεν θα θέλει να τον αντικαταστήσει με τίποτα!

http://sxeseis.gr/ks_viewthread.php?tid=133

Σκέψου πριν απατήσεις...

Προϊόν... ωρίμου σκέψεως γύρω από τα πιθανά οικονομικά και βιολογικά οφέλη και κινδύνους αποτελεί η απιστία, σύμφωνα με αμερικανούς ερευνητές.

Αναλύοντας τις απαντήσεις που έδωσαν σε ειδικά ερωτηματολόγια χιλιάδες εθελοντές, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πριν απατήσει κανείς το ταίρι του, ζυγίζει προσεκτικά τι έχει να κερδίσει και τι να χάσει εάν αποφασίσει να απιστήσει - με τις γυναίκες να στέκονται περισσότερο στην οικονομική κατάσταση του νέου προσώπου στη ζωή τους απ' ό,τι οι άνδρες.

«Ο κόσμος ζυγίζει προσεκτικά τα υπέρ και τα κατά πριν αποφασίσει να προχωρήσει σε μια εξωσυζυγική σχέση», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Μπρους Έλμσλι, καθηγητής Οικονομικών στην Σχολή Επιχειρήσεων & Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Νιου Χάμσαϊρ.
«Η όλη διαδικασία σχετίζεται με πολυάριθμους βιολογικούς και κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες - με τις γυναίκες και τους άνδρες να υπολογίζουν με διαφορετικό τρόπο τα οφέλη από μια "παράνομη" σχέση».

Ο δρ Έλμσλι και ο συνεργάτης του δρ Εντινάλντο Τεμπάλντι, επίκουρος καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Μπράϊαντ, δημοσιεύουν τη μελέτη τους στο τρέχον τεύχος της επιθεωρήσεως κοινωνικών επιστημών «Kyklos».

Διαφορές μεταξύ των φύλων

Όπως γράφουν, η συμπεριφορά ανδρών και γυναικών απέναντι στην απιστία διαφέρει σημαντικά, επειδή αντιδρούν διαφορετικά στο κόστος και στα οφέλη μιας εξωσυζυγικής σχέσης.

Για τις γυναίκες, σημαντικοί είναι συγκεκριμένοι βιολογικοί και κοινωνικο-οικονομικοί παράγοντες, κυρίως τα γονίδια και η οικονομική επιφάνεια. Είναι λ.χ. ο άντρας με τον οποίο θα κάνουν τη σχέση καλός υποψήφιος για πατέρας του παιδιού που ενδέχεται να προκύψει; Έχει την παιδεία και την οικονομική σταθερότητα που απαιτείται για να συντηρήσει την τυχόν νέα οικογένειά του;

Για τους άνδρες, οι παράγοντες αυτοί δεν παίζουν ρόλο: γι' αυτούς μεγαλύτερη σημασία έχουν προσωπικά χαρακτηριστικά, όπως το αν είναι άνεργοι ή δυστυχισμένοι στον γάμο τους.

Κορύφωση των πιθανοτήτων

Η μελέτη έδειξε ακόμη πως οι άνδρες έχουν 7% περισσότερες πιθανότητες να απατήσουν τις συντρόφους τους απ' όσες οι γυναίκες. Επιπλέον, οι πιθανότητες που έχει ένας άνδρας να απατήσει την γυναίκα του αυξάνονται με την ηλικία, φθάνοντας στο μέγιστό τους στα περίπου 55 χρόνια - στη συνέχεια αρχίζουν προοδευτικά να μειώνονται.

Για τις γυναίκες, η κορύφωση των πιθανοτήτων απιστίας γίνεται στα 45 χρόνια - μία ηλικία καθ' όλα λογική, σύμφωνα με τους ερευνητής, εάν αναλογιστεί κανείς τους βιολογικούς λόγους για τους οποίους γίνονται άπιστες οι γυναίκες.

«Τα οφέλη της γυναικείας απιστίας μειώνονται μετά τα 45, επειδή η γυναίκα δεν θα μπορεί - λόγω εμμηνόπαυσης - να επωφεληθεί αποκτώντας ένα παιδί με "καλά" γονίδια», εξήγησαν οι ερευνητές. «Βέβαια, και στους άνδρες μειώνεται η ποιότητα του σπέρματος μετά τα 45, αλλά σε αντίθεση με τις γυναίκες δεν χάνουν εντελώς την αναπαραγωγική τους ικανότητα».

Κοινωνική τάξη και μόρφωση

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ακόμα πως οι γυναίκες της ανώτερης κοινωνικής τάξης έχουν 8% περισσότερες πιθανότητες από εκείνες της μεσαίας και της κατώτερης τάξης να απατήσουν τους συντρόφους τους.

Αντίστοιχα, οι άνδρες απατούν τις γυναίκες τους με την ίδια συχνότητα σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Ωστόσο, οι άνδρες με πτυχία πανεπιστημίων έχουν 3% λιγότερες πιθανότητες να απατήσουν τις γυναίκες τους σε σύγκριση με εκείνους που έχουν τελειώσει μόνο το Λύκειο ή την βασική εκπαίδευση.

Οι ερευνητές αποδίδουν το εύρημα στο ότι ένας μορφωμένος άνδρας είναι πιθανότερο να επιλέξει μια σύντροφο ανάλογης μόρφωσης, με αποτέλεσμα να μειώνεται ο κίνδυνος απιστίας.

Στον αντίποδα, η μόρφωση της γυναίκας ουδόλως επηρεάζει τις πιθανότητές της να απατήσει τον άντρα της.

Τα πτυχία, όμως, φαίνεται να προστατεύουν και τους άνδρες από την απιστία των συζύγων τους: οι γυναίκες με πτυχιούχους άντρες έχουν 3% λιγότερες πιθανότητες να τους απατήσουν. Γιατί; Ίσως διότι το διαζύγιο από έναν πτυχιούχο άντρα συχνά ισοδυναμεί με απώλεια εισοδήματος και κίνδυνο να μην βρεθεί εφάμιλλος αντικαταστάτης, εκτιμούν οι ερευνητές.

Ευτυχία και... αποκάλυψη

Όπως ήταν αναμενόμενο, η μελέτη έδειξε ακόμη πως καθοριστικό ρόλο στην απόφαση για απιστία παίζουν το πόσο ικανοποιημένοι από τον γάμο τους είναι άνδρες και γυναίκες, αλλά και το πόσο πιθανό είναι να... συλληφθούν επ' αυτοφώρω.

Οι δυστυχισμένοι στον γάμο τους άνδρες έχουν 13% περισσότερες πιθανότητες να απατήσουν τις συζύγους τους, ενώ οι δυστυχισμένες γυναίκες 10% περισσότερες πιθανότητες να απατήσουν τους άντρες τους.

Όσον αφορά τον κίνδυνο αποκάλυψης της απιστίας, η μελέτη έδειξε πως άνδρες και γυναίκες που κατοικούν σε αγροτικές περιοχές απατούν πιο δύσκολα το ταίρι τους απ' ό,τι οι κάτοικοι των μεγάλων αστικών κέντρων. Και αυτό, για έναν προφανή λόγο, λένε οι ερευνητές: στις κλειστές κοινωνίες είναι πιο εύκολο να πιαστεί ο άπιστος στα πράσα...

http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=9&articleID=4364&la=1

Πηγή : Web Only