Αγαπημένα τεράστια βιβλία 2

Ξαναθυμήθηκα το παλιό ποστ με τον τίτλο "Αγαπημένα τεράστια βιβλία" που γράφηκε το 2018 και από τότε διάβασα κι άλλα τεράστια βιβλία που έχω ζήσει μαζί τους και έχω αγαπήσει και θέλω πολύ να μοιραστώ μαζί σας.

Εγκληματικό βιβλίο

Μόλις ανακάλυψα ότι κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Πάνoυ Σόμπoλoυ το πήρα και το διάβασα σε λίγες μέρες παρά τις 480 σελίδες του. Ο τίτλος ενδεικτικός «Εγκλήματα που συγκλόνισαν την Ελλάδα». Στις πυκνογραμμένες σελίδες του αναφέρει κάμποσα εγκλήματα. Αρκετά απ’ αυτά τα είχα υπόψη, κάποια. ειδικά παλιότερα, όχι.

Είναι καλή ιδέα και αξιέπαινη προσπάθεια να μαζέψει εγκλήματα των τελευταίων περίπου 50 χρόνων σε ένα βιβλίο. Το πετυχαίνει με αναφορά στο καθένα πολύ περιεκτικά και σύντομα. Σε κάποια αναφέρει την εξέλιξη μετά τη σύλληψη του δράστη, ή δραστών, δηλαδή την απόφαση της δικαιοσύνης για τους θύτες των εγκλημάτων. Σε κάποια δεν κάνει καμιά αναφορά και σε αφήνει να αναρωτιέσαι. Αυτή είναι η πρώτη του αδυναμία. Θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να ανάφερε σε κάθε περίπτωση τι αποφάσισε το δικαστήριο και τι απέγιναν οι δράστες μετά την ενδεχόμενη αποφυλάκιση τους.

Διαβάστε γιατί χανόμαστε!

Όπως λέει και το άρθρο στην www.iefimerida.gr το διάβασμα είναι καταπληκτικό αντίδοτο για την κατάθλιψη. Σου φτιάχνει τη διάθεση και σε βοηθά να δεις και να ζήσεις μέσα απ’τις σελίδες του κόσμους και γεγονότα που αν δεν διαβάσεις δε θα έρθεις σ’επαφή ποτέ.

Τόσο καλό μας κάνει η ανάγνωση βιβλίων που στην Μεγάλη Βρετανία οι γιατροί θ’ αρχίσουν να συνταγογραφούν βιβλία. Οι δικοί μας γιατροί μάλλον απέχουν αρκετά από τέτοιου είδους συνταγογράφηση, αλλά στο χέρι μας είναι να βρούμε εμείς βιβλία που μας ταξιδεύουν και να τα διαβάσουμε ώστε να νιώσουμε τις ευεργετικές τους συνέπειες στη ζωή μας. 

Το ομορφότερο δώρο...

 ...είναι ένα βιβλίο!

Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο ή γίνεται επίτηδες απ'τους εκδοτικούς οίκους για να πουλήσουν, πάντως τέτοιες μέρες κυκλοφορούν διαμαντάκια από συγγραφείς αγαπημένες και δεν μπορώ να μην αναφερθώ, όπως έκανα και πέρυσι που είχα γράψει για τα Σπανιόλικα παπούτσια της Άλκης Ζέη.

Λοιπόν, το βιβλίο που διαβάζω τώρα είναι γραμμένο απ'την αγαπημένη Σώτη Τριανταφύλλου. Όσο ήμουν φοιτήτρια και περνούσα ώρες ολόκληρες στα βιβλιοπωλεία (ποτέ καμιά μου φίλη όσο κι αν τ'αγαπούσε δεν άντεχε να με συνοδεύει γιατί όταν πήγαινα κολλούσα και δεν υπήρχε περίπτωση να μείνω λιγότερο από ώρα) πάντα το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ψάξω να δω αν είχε βγάλει νέο βιβλίο η Σώτη. Την γνώρισα απ'το Σάββατο Βράδυ στην Άκρη της Πόλης και αυτό ήταν, έγινε αγαπημένη. 

φώτο δική μου

Για να επανέλθω στο θέμα μας τώρα κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο 'Για την αγάπη της γεωμετρίας' και ξεκίνησα να το διαβάζω στην αρχή της βδομάδας. Συνήθως απ΄τις πρώτες αράδες ξέρω αν θα μου αρέσει ένα βιβλίο ή όχι κι αυτό με άρπαξε απ'τα μαλλιά απ΄την αρχή. Μόλις το ξεκίνησα μ'έπιασε αυτή τη λύσσα να την πω; μανία να την πω; που με πιάνει με τα πολύ καλά βιβλία να το καταβροχθίσω. Παλιά θα το'χα διαβάσει ήδη όμως τώρα (αφού έχω ήδη ροκανίσει ένα σωρό βιβλία μέσα σε λίγες ώρες) και όντας πιο "σοφή" -χαχαχα- το διαβάζω αργάαααααααααα για να το απολαύσω όσο το δυνατό περισσότερο. Δηλαδή μην φανταστείτε αντί για μια μέρα θα το τελειώσω σε τρεις, αλλά με τα δικά μου δεδομένα αυτό σημαίνει πως συγκρατιέμαι :)

Κυκλοφορεί απ'τις εκδόσεις Πατάκη και το συστείνω ανεπιφύλακτα για δώρο στον εαυτό σας ή σε φίλους ή συγγενείς.

Ανακυκλώστε και σώστε!

Δεν ξέρω για σας αλλά προσωπικά ανακυκλώνω από την παιδική μου ηλικία. Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι τη μάνα μου να μαζεύει τα τενεκεδάκια των αναψυκτικών και να τα κουβαλά ο πατέρας μου σε ένα σημείο κοντά στην εκκλησία της γειτονιάς για να τα μαζέψουν. Αν κάποιος έκανε το λάθος να πετάξει τενεκεδάκι στα σκουπίδια γινόταν χαμός και το 'άτακτο' τενεκεδάκι γυρνούσε με την ουρά στα σκέλη στη σακούλα ανακύκλωσης.

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και η ανακύκλωση προχώρησε για τα καλά στην Κύπρο. Την ευθύνη για την ανακύκλωση έχει η Green Dot Cyprus. Και από τα αποτελέσματα φαίνεται ξεκάθαρα πως κάνει πολύ καλή δουλειά.

Όλοι κι όλες μας θα θυμόμαστε τους μπλε και καφέ κάδους ανακύκλωσης που είχαν γεμίσει τις γειτονιές πριν κάποια χρόνια. Πλέον ο αριθμός αυτών των κάδων έχει μειωθεί σημαντικά και μπορείς να βρεις λίγους σε επιλεγμένα σημεία γιατί κάποιοι "έξυπνοι" και καθόλου τεμπέληδες συμπολίτες μας τους γέμιζαν με ένα σωρό άσχετα σκουπίδα με αποτέλεσμα να βρεθούν άλλοι τρόποι συλλογής των ανακυκλωμένων υλικών. 

Πληροφοριακά οι μπλε κάδοι δέχονται όλες τις συσκευασίες PMD, πλαστικά κουτιά κ.ο.κ. οι καφέ κάδοι είναι για το χαρτί και οι πράσινοι για το γυαλί. Στην ιστοσελίδα της Green Dot υπάρχουν πιο αναλυτικά οι πληροφορίες για το τι πάει που.

Προσφορά καλού βιβλίου

Πήρα την προηγούμενη Κυριακή το Βήμα όταν είδα ότι είχε προσφορά το βιβλίο της Διδούς Σωτηρίου "Κατεδαφιζόμεθα". Θυμάμαι απ'το σχολείο ότι μας είχαν βάλει να διαβάσουμε τα "Ματωμένα χώματα" αλλά δεν το'χα καταφέρει για διάφορους λόγους τότε και πάντα ήθελα να διαβάσω κάτι δικό της. 

φώτο δική μου

 (Βασικά αρχικά πήγαινα για την προσφορά της Καθημερινής με τα cd του λατρεμένου Elvis Presley αλλά έμαθα ότι επειδή εκδίδεται εδώ στην Κύπρο αντίστοιχη Καθημερινή δεν φέρνουν δυστυχώς την ελληνική έκδοση - αυτό είναι κατά τη γνώμη μου μια λανθασμένη τακτική που δεν είναι επί του παρόντος αλλά πολλάκις με έχει ταλαιπωρήσει και με άλλα περιοδικά και εφημερίδες στο νησί).

Το κλειδί της Σάρας και οι Γερμανοί

Κάποια βιβλία τα διαβάζω και προχωρώ στο επόμενο χωρίς να μου αφήσουν κάποια γεύση ή να με προβληματίσουν στο ελάχιστο. Κάποια αφήνουν τόσο δυνατές εντυπώσεις που κάνω καιρό μέχρι να μπορέσω να πιάσω άλλο βιβλίο στα χέρια μου. 

photo from bookdepository

Ένα τέτοιο  βιβλίο διάβασα πρόσφατα, το Sarah's Key της Tatiana De Rosnay. Πρόκειται για την ιστορία του τι συνέβηκε στις 16 Ιουλίου 1942, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όταν οι Γάλλοι αστυνομικοί μάζεψαν και έστειλαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως χιλιάδες εβραίους από βρέφη μέχρι ηλικιωμένους. Όταν το πρωτοάνοιξα σκέφτηκα: "όχι άλλο ένα βιβλίο για τον Β' Πάγκόσμιο!" Αλλά απ'τις πρώτες αράδες με άρπαξε απ'το λαιμό και με συγκλόνισε. Τόσο πολύ με τράβηξε που δεν άντεξα και το διαβάσα σε δύο μόνο μέρες.

Διαβάζοντας το σκεφτόμουν τι λαός είναι οι Γερμανοί που έκαναν τόσες θηριωδίες ενάντια σε πολλούς λαούς (όχι μόνο στους Εβραίους αλλά και στους Πολωνούς, τους Έλληνες κ.ο.κ.) και πως μπορούν σαν λαός να πορεύονται έχοντας στο συλλογικό τους ασυνείδητο τέτοια φρικτά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Τέτοιες πράξεις δεν σβήνονται και φυσικά δεν μπορούν να δικαιολογηθούν. Ειδικά δε όταν η ψυχολογία που οδήγησε ένα λαό σε τέτοιες αγριότητες δεν έχει αλλάξει.

Μαριάνα Γαλίδη - γλυκός εθισμός :)

Όπως έχω γράψει και παλιά στο 'Αγαπημένο μου ραδιόφωνο' οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί που ξέρουν από μουσική και έχουν άποψη σπανίζουν στο νησί. Το Κανάλι 6, που είναι παγκύπριο και βρίσκεται στη Λεμεσό, έχει φοβερούς μουσικούς παραγωγούς και ανάμεσα τους βρίσκεται ένα διαμάντι πραγματικά, η κα Μαριάννα Γαλίδη. Παλιά την άκουγα σε άλλους σταθμούς,αλλά όχι σταθερά. Εδώ και 1 χρόνο και κάτι, την ακούω ανελλιπώς στη δίωρη εκπομπή της 'Δε λες ευτυχώς;' 10-12 καθημερινά και πραγματικά απολαμβάνω μουσική, συγκινούμαι, θυμάμαι, χαμογελώ, δακρύζω. 

Οι μουσικές επιλογές της είναι ευρύτατες, από Τρύπες μέχρι Βαμβακάρη κι από Pink Floyd μέχρι Monika. Οι εναλλαγές που κάνει μεταξύ των κομματιών είναι τόσο γλυκές και τρυφερές που δεν κουράζουν, αντίθετα συναρπάζουν και προσελκύουν. Όταν λείπει με άδεια μου λείπει η γλυκιά φωνούλα της και οι επιλογές της αφάνταστα. Οι συνεντεύξεις που παίρνει απ'τους καλλιτέχνες κάθε φορά είναι ενδιαφέρουσες, έχουν χιουμορ και μας μαθαίνουν πτυχές του χαρακτήρα του καθενός που αλλιώς δε θα έβγαιναν στην επιφάνεια. Έχει κάτι μαγικό, αυτό το κάτι, που την κάνει να ξεχωρίζει και να μας εφραίνει τις καρδούλες μας καθημερινά.

Σε παλιότερη συνέντευξη της είχε πει "Νομίζω πως για να είσαι επιτυχημένος –σε οποιονδήποτε χώρο κι αν βρίσκεσαι- πρέπει πρώτα να αγαπάς με πάθος αυτό που κάνεις, να το κατέχεις, άρα να το σέβεσαι!" Κι έχει απόλυτο δίκιο. Οτιδήποτε δεν αγάπησα δεν κατάφερα να το κάνω καλά όσο κι αν προσπάθησα, όσο κι αν έσπρωξα τον εαυτό μου. Αντιθέτως όλα όσα αγαπώ τα κάνω με τόση ευχαρίστηση και μεράκι που ο χρόνος όταν ασχολούμαι μαζί τους κυλά σαν νεράκι.

Την ευχαριστώ από καρδιάς για την καλύτερη καθημερινή συντροφιά που θα μπορούσα να φανταστώ και κλείνω αυτό το μκρό αφιέρωμα όπως κλείνει καθημερινά την εκπομπή της "Να προσέχετε τον εαυτό σας φίλοι μου, μα πάνω απ'όλα τα παιδιά μας!"

υγ. ποιος πρόσεξε το label για το ραδιόφωνο; χαχαχαχα

Τα εγκλήματα του καλοκαιριού

Φέτος είχα την τύχη να διαβάσω κάποια απ'τα βιβλία που έδινε Το Βήμα για λίγες εβδομάδες όπως μας είχε ενημερώσει το πολύ καλό μπλογκ 'Εγκλημα και τιμωρία' (δυστυχώς έχασα τα πρώτα). Τα τρία που διάβασα ήταν το Το Χαμόγελο της Τζοκόντας του Φιλίππου Φιλίππου το Τα Εγκλήματα Στην Πανσιόν «Απόλλων» του Ανδρέα Αποστολίδη και το τελευταίο το Επίγραμμα θανάτου του Τζίμυ Κορίνη. (Κρίμα που η σειρά δε συνεχίστηκε με άλλα βιβλία και ελπίζω στο μέλλον να επαναληφθεί!)

Το πρώτο βιβλίο του Φίλιππου Φιλίππου το διάβασα με μεγάλη δυσπιστία στην αρχή. Έχω διαβάσει τόσα πολλά αγγλόφωνα αστυνομικά μυθιστορήματα, μερικά απ'αυτά αριστουργήματα, που δεν περίμενα και πολλά, μάλλον δεν περίμενα τίποτα ιδιαίτερο. Με εξέπληξε πολύ εύχαριστα. Ήταν γρήγορο, ενδιαφέρον, κυλούσε απίστευτα εύκολα και γύρνουσα τις σελίδες τη μια μετά την άλλη με ανυπομονησία να μάθω τι θα γίνει παρακάτω - πάντα σαφής ένδειξη πως κρατάω ένα βιβλίο που αξίζει ειλικρινά τον κόπο. Η πλοκή λιτή κι απέριττη (ακριβώς όπως μ'αρέσει) χωρίς να πλατιάζει αχρειάστα και κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μου, κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία λέξη της τελευταίας σελίδας.

Την επόμενη βδομάδα λοιπόν περίμενα πως και πως το επόμενο βιβλίο της σειράς απ' Το Βήμα. Δεν μου άρεσε. Ξεκίνησε ομολογουμένως καλά, αλλά στην πορεία πλατίασε, οι εξηγήσεις για τα εγκλήματα ήταν τόσο μα τόσο περίπλοκες που δεν έβγαζα άκρη τι έγινε και γιατί. Μόνο μέσες άκρες κατάλαβα πως και γιατί και ακόμα δεν έχω ιδέα αν κατάλαβα καλά ή όχι..

φώτο δική μου

Το τρίτο και τελευταίο βιβλίο ήταν το καλύτερο με διαφορά απ'τα τρία. Μου θύμισε κάτι από Άγκαθα Κρίστυ και Σέρλοκ Χολμς, και όπως έχω ήδη γράψει (εδώ κι εδώ), τα βιβλία αυτά τα λατρεύω, οπότε καταλαβαίνετε τι τιμή κάνω σ'αυτό το μυθιστόρημα που με συνεπήρε. Αδημονούσα να το καταβροχθίσω και γέμισε τις μέρες των διακοπών όσο πιο ευχάριστα γίνεται. Με συνόδεψε σε παραλία, σε μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα και όπου πήγαινα ήταν στη τσάντα μου. Η πλοκή είναι σφικτοδεμένη, συναρπαστική και ενώ πρόκειται για σύγχρονη ιστορία είναι ταυτόχρονα και διαχρονική. Θα ψάξω σίγουρα να διαβάσω κι άλλα βιβλία του κου Κορίνη που ελπίζω να συνεχίσει να γράφει, αφού αν κρίνω από το συγκεκριμένο καταπληκτικό βιβλίο του, έχει τρομερό ταλέντο.

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε βιβλία αστυνομικής λογοτεχνίας από έλληνες συγγραφείς. Χρήσιμη στην αναζήτηση βιβλίων του είδους η ιστοσελίδα της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (Ε.Λ.ΣΑ.Λ.).

Καλή ανάγνωση!

Τα 100 καλύτερα βιβλία..

Όπως τα ψήφισαν οι αναγνώστες... για το World Book Night.

Είναι όλα στα αγγλικά (πολλά όμως έχουν μεταφραστεί ήδη στα ελληνικά - στην παρένθεση έβαλα σύνδεσμο με την ελληνική μετάφραση όπου υπάρχει) και η λίστα περιέχει καταπληκτικά βιβλία που έχω διαβάσει και προτείνει στο παρελθόν κι εδώ.

Δεν πρόκειται για αποκλειστικά κλασσικά βιβλία όπως περιλαμβάνονται συνήθως σε τέτοιου είδους λίστες, αλλά για πραγματικά αγαπημένα βιβλία των αναγνωστών - σύγχρονα και κλασσικά.

• The time traveler's wife - Audrey Niffenegger (Η γυναίκα του ταξιδευτή)
• Wuthering heights - Emily Bronte (Ανεμοδαρμένα Ύψη)
• Rebecca - Daphne Du Maurier (Ρεβέκκα)
• The kite runner - Khaled Hosseini (Χαρταετοί πάνω απ'την πόλη)
• Atonement - Ian McEwan (Εξιλέωση)
• We need to talk about Kevin - Lionel Shriver (Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν)
• Never let me go - Kazuo Ishiguro (Μη μ'αφήσεις ποτέ)
• Great expectations - Charles Dickens (Μεγάλες προσδοκίες)
• Little women - Louisa M. Alcott (Μικρές κυρίες)
• The island - Victoria Hislop (Το νησί)
• Small island - Andrea Levy (Μικρό νησί)
• The picture of Dorian Gray - Oscar Wilde (Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ)
• Perfume - Patrick Suskind (Το άρωμα)
• Lolita - Vladimir Nabokov (Λολίτα)
• Crime and punishment - F.M. Dostoevsky (Έγκλημα και Τιμωρία)
• Kafka on the shore - Haruki Murakami
• The vanishing act of Esme Lennox - Maggie O'Farrell
• Middlesex - Jeffrey Eugenides (Μiddlesex - Aνάμεσα σε δύο φύλα)

Έψαξα και είδα ότι ανάλογη λίστα των αναγνωστών για ελληνικά βιβλία δεν υπάρχει. Υπάρχει μια μόνο που περιλαμβάνει βιβλία που ψήφισαν 60 Έλληνες συγγραφείς.

Όμως δεν είναι το ίδιο ε; Δε θα ήταν καλή ιδέα αν δημιουργούσαμε μια λίστα αγαπημένων βιβλίων αναγνωστών εμείς οι αναγνώστες-μπλογκερς; 

Loneliness & Loss

Why do people have to be this lonely? What’s the point of it all? Millions of people in this world, all of them yearning, looking to others to satisfy them, yet isolating themselves. Why? Was the Earth put here just to nourish human loneliness?

…

So that’s how we live our lives. No matter how deep and fatal the loss, no matter how important the thing that’s stolen from us – that’s snatched right out of our hands – even if we are left completely changed people with only the outer layer of skin from before, we continue to play out our lives this way, in silence. We draw ever nearer to our allotted span of time, bidding it farewell as it trails off behind. Repeating, often adroitly, the endless deed of the everyday. Leaving behind a feeling of immeasurable emptiness.

Sputnik Sweetheart

Haruki Murakami

Translated from the Japanese by Philip Gabriel

Vintage Books London, 2002 

Γιώργος Κιμούλης ένας γόης, ένας φοβερός ηθοποιός

Τον Γιώργο Κιμούλη θυμάμαι να τον έβλεπα σαν παιδί στις θεατρικές παραστάσεις που έδειχνε η ερτ στο 'Θέατρο της Δευτέρας'. Πάντα μου άρεσε και τον ξεχώριζα. Ίσως να'ταν εκείνο το υφάκι του, που ήταν συνάμα σπαστικό και τόσο παιχνιδιάρικο, γλυκό που με έκανε να τον ξεχωρίζω. 

photo from www.thebest.gr

Μετά όποτε τον πετύχαινα σε ταινίες τον θαύμαζα και τον απαλάμβανα. Μέχρι που είχα την τύχη πριν αρκετά χρόνια να τον χαρώ από κοντά στην παράσταση του Μάκμπεθ στο θέατρο Τζένη Καρέζη που έπαιζε με τον Κωνσταντίνο Καζάκο κι άλλους εξαιρετικούς ηθοποιούς. Θυμάμαι καλά την βαρδιά εκείνη και την  παράσταση του Σαίξπηρ. Ήταν απλά συγκλονιστικός. 

Στις σπάνιες συνεντεύξεις που δίνει είναι τόσο γοητευτικός που καθηλώνει. Κι αυτό το περιπαιχτικό και παιχνιδιάρικο υφάκι του έχει ακόμα όλη τη δροσιά που είχε την πρώτη φορά που το είδα. Είναι πιστεύω απ'τις σπάνιες περιπτώσεις που το ταλέντο του σαν ηθοποιού έρχεται και συμπληρώνεται αριστουργηματικά με μια καταπληκτικά προσφιλή προσωπικότητα έτσι που να μαγεύει με την παρουσία του.

Είναι απ'τους ηθοποιούς που δεν έχουν ξεπουλήσει το ζωή τους στα μέσα για λίγα λεπτά δημοσιότητας (αν και φυσικά κατά καιρούς έχουν ασχοληθεί αναπόφευκτα με τη ζωή του) κι αυτό έχει λειτουργήσει υπερ του, αφού μας αφήνει πάντα να θέλουμε κι άλλο.

Εύχομαι να συνεχίσει να προσφέρει για πολλά χρόνια ακόμα στα θεατρικά και καλλιτεχνικά πράγματα της Ελλάδας γιατί δεν υπάρχουν πολλοί σαν αυτόν πια και τον έχουμε ανάγκη!

Η επίσημη ιστοσελίδα του Γιώργου Κιμούλη εδώ.

Αγαπημένα βιβλία - η συνέχεια..+update

Τα τελευταία χρόνια δε διαβάζω πολλά ελληνικά βιβλία. Γι'αυτό θα αναφέρω εδώ όλα όσα αγαπώ διαχρονικά, όσα μου έκαναν κάτι όταν τα διάβαζα και τα θυμάμαι έντονα ακόμα κι αν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που πρωτοκυκλοφόρησαν.

Πρώτο θα αναφέρω ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα και το αγάπησα απ'τις πρώτες του αράδες και το παρουσιάσα φυσικά εδώ, Τα σπανιόλικα παπούτσια της Άλκης Ζέη. Αγαπημένη συγγραφέας απ΄τα παιδικά μου χρόνια η συγκεκριμένη κι είμαστε τυχεροί που γράφει με τη φρεσκάδα και το ταλέντο που θυμάμαι να'χε και στον Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου. 

Εξαιρετικά ταλαντούχα και λατρεμένη συγγραφέας η Σώτη Τριανταφύλλου. Όταν ήμουν φοιτήτρια όποτε πήγαινα σε βιβλιοπωλείο έψαχνα μ'αγωνία να δω αν έβγαλε νέο βιβλίο. Μόλις ανακάλυπτα νέο δικό της το αγόραζα και το διάβαζα συνήθως σε μια νύχτα. Το πρώτο της που διάβασα κι αγάπησα πολύ τη γραφή της είναι το Σάββατο Βράδυ στην άκρη της πολης που πάντα το περιλαμβάνω στη λίστα με τα αγαπημένα μου, γιατί το βρήκα τόσο εξαιρετικό που θυμάμαι την πλοκή του ακόμα και τώρα, πράγμα σπάνια μου συμβαίνει με βιβλία αφού διαβάζω πάρα πολλά κάθε χρόνο.

photo from urbanphoto.net

Μιας και είναι αγαπημένη η Σώτη Τριανταφύλλου δεν μπορώ να μην αναφέρω και άλλα δικά της που τα διάβασα μονορούφι και αγάπησα πολύ. Ο Υπόγειος Ουρανός, το Άλμπατρος κι η Φτωχή Μαργκό είν' απ' αυτά που συστήνω ανεπιφύλακτα.

Ένα άλλο βιβλίο που διάβασα πριν χρόνια αλλά έμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη και την καρδιά μου είναι το Ναι της Μαργαρίτας Καραπάνου. Πρόκειται για ένα βιβλίο τόσο δυνατό σαν γροθιά στο στομάχι. Σίγουρα δεν πρόκειται για ανάλαφρο ανάγνωσμα, αλλά αξίζει πραγματικά τον κόπο να το βρείτε και να το διαβάσετε.

Και συνεχίζοντας με βιβλία που με σημάδεψαν δε θα μπορούσα να παραλείψω Τα ημερολόγια του Φραντς Κάφκα. Είναι το μόνο βιβλίο, απ' όλα όσα έχω διαβάσει που θέλω να διαβάσω ξανά κάποια στιγμή. Με εξέπληξε ευχάριστα όταν το πρωτόπιασα στα χέρια μου και διαβάζεται πολύ πιο άνετα και εύκολα από τα άλλα αγαπημένα μου του Κάφκα, τη Μεταμόρφωση και τη Δίκη.

Ένα άλλο βιβλίο που αγάπησα πολύ είναι το Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει του Πάολο Κοέλιο. Τα πιο πρόσφατα του βιβλία δεν μου άρεσαν καθόλου, όμως αυτό πραγματικά είναι εξαιρετικό και έχει ξεχωριστή θέση στη βιβλιοθήκη μου.

Τέλος μια ποιητική συλλογή, μάλλον καλύτερα ένα ποίημα που είναι διαχρονικό, ανατριχιαστικό και όποτε το διαβάσω κλαίω με λυγμούς - άλλωτε λυγμούς πόνου, άλλωτε λυγμούς ανακούφισης. Κάθε φορά που το πιάνω στα χέρια μου μόνο δυνατά συναισθήματα μου προκαλεί και με αναστατώνει. Πρέπει να διαβαστεί απ'την αρχή ως το τέλος, όχι αποσπασματικά γιατί κάθε του λέξη είναι ένας θησαυρός που φτιάχνει μαζί ένα σύνολο μοναδικό κι ανεπανάληπτο. Το μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη. 

υγ. θα χαρώ πολύ πολύ αν μου προτείνετε κι εσείς τα αγαπημένα σας βιβλία, είτε εδώ είτε σε αναρτήσεις στα μπλογκ σας! 

--------------

UPDATE

Ξέχασα όλα τα καταπληκτικά βιβλία του Γρηγορίου Ξενόπουλου, που είναι δροσερά, ανάλαφρα και τόσο καλοκαιρινά. Τα συστήνω ανεπιφύλακτα και σας υπόσχομαι πως όταν διαβάσετε ένα θα θέλετε κι άλλο κι άλλο κι άλλο :)

Αγαπημένα είδη βιβλίων

Περνώ φάσεις που θέλω μόνο χαρούμενα-αισιόδοξα βιβλία κι άλλες φάσεις που θέλω μόνο θρίλερ με φόνους, νεκροτομές, φόβο και τρόμο. 

Για χαρούμενα κι αισιόδοξα βιβλία έχω πολλούς συγγραφείς που μ'αρέσουν, όπως η Marian Keyes που είναι ιρλανδέζα συγγραφέας πολύ καλή στον τομέα της. Ή η Adele Parks, εγγλέζα συγγραφέας με πολύ χιούμορ και καλό γράψιμο, ή η Jennifer Weinner που είναι αμερικανίδα, αλλά πολύ καλή. Και γράφω αλλά, γιατί συνήθως αποφεύγω τους αμερικάνους συγγραφείς ως ο εξ'αποδώ το λιβάνι, επειδή σε μεγάλο ποσοστό είναι κολλημένοι στις μανιέρες των κινηματογραφικών ταινιών και τα βιβλία τους καταντούν γρήγορα κουραστικά και προβλέψιμα.

Όταν θέλω θριλερ προτιμώ Ruth Rendell ή Stephen King αν κι ο Στίβεν Κινγκ είναι παραπάνω παραμυθάς (ο πιο καταπλητικός, σύγχρονος παραμυθάς) παρά συγγραφέας θρίλερ, μιας και οι ιστορίες του είναι γεμάτες αγωνία και σασπένς, όμως τους λείπει το συστατικό που θα τις έκανε θρίλερ, με άλλα λόγια δε σε τρομάζουν!

Εκτός απ'αυτά μ'αρέσουν πάρα πολύ οι βιογραφίες και οι αυτοβιογραφίες. Αυτές τις διαβάζω όποτε ανακαλύψω μια ενδιαφέρουσα, γιατί είναι δύσκολο να βρεις μια καλή αυτοβιογραφία! Απ'τις καλύτερες που έτυχε να πέσουν στα χέρια μου είναι η An Autobiography - Agatha Christie και το A million little pieces του James Frey (αν και υπάρχουν φήμες ότι είναι μυθιστόρημα τελικά κι όχι αυτοβιογραφία, αλλά όπως και να'χει είναι καλογραμμένο κι αρκετά πειστικό).

Mια συγγραφέας που τα βιβλία της δεν κατατάγονται σε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία, αλλά είναι απ΄τις πιο αγαπημένες είναι η Zadie Smith. Δεν έχει γράψει πολλά βιβλία, όμως το κάθε ένα από όσα έχει γράψει είναι ένα διαμαντάκι. 

Τα βιβλία γιαπωνέζων συγγραφέων για μένα είναι εξαιρετικά και αξίζει κανείς να ασχοληθεί μαζί τους. Απ'τους γιαπωνέζους συγγραφείς που αγαπώ είναι ο τρομερός Haruki Murakami. Ένα απ'τα πιο γνωστά του βιβλία είναι το Kafka on the shore, που το συστύνω ανεπιφύλακτα. Ξεχωριστός και διαφορετικός ο Kazuo Ishiguro με το Never let me go, ένα βιβλίο που κυριολεκτικά κανείς που το έχει διαβάσει δεν μπορεί να το ξεχάσει. Τέλος συγκλονιστική κυριολεκτικά η συγγραφέας θρίλερ Natsuo Kirino, της οποίας κυκλοφορούν στα αγγλικά προς το παρόν μόνο τρια βιβλία της (για μένα το καλύτερο με διαφορά είναι το OUT που μεταφράστηκε και στα ελληνικά).

Εκτός απ'τους γιαπωνέζους συγγραφείς αγαπώ πολύ βιβλία που έχουν γράψει κινέζοι συγγραφείς. Οι περισσότεροι μετά την μετακόμιση τους στην Αμερική και εκμεταλλευόμενοι την απόσταση και την ελευθερία που βρήκαν (σε σχέση με την Κίνα) έχουν γράψει φοβερά βιβλία για τις συνθήκες ζωής στην αχανή και ως επί τω πλείστω άγνωστη σε μας, χώρα. Σε μένα προσωπικά αυτά τα βιβλία ασκούν μια μαγεία και μια περίεργη έλξη που δεν τα χορταίνω. 

Ένα απ΄τα καλύτερα που'χω διαβάσει είναι το Wild Swans:Three Daughters of China, όπου μέσα απ'την εξιστόρηση των συνθήκων ζωής τριων γυναικών της ίδιας οικογένειας (γιαγιά-μάνα-εγγονή) ξεδιπλώνεται ανεπαίσθητα η ιστορία της χώρας τα τελευταία εκατό χρόνια. Ένα άλλο που διάβασα σχετικά πρόσφατα και με απορρόφησε απ'την πρώτη στιγμή είναι το Miss Chopsticks της Xue Xinran, που περιγράφει την εσωτερική μετακίνηση των Κινέζων από τα φτωχά χωριά τους προς τα αστικά κέντρα για δουλειά και μια καλύτερη ζωή.

Όλα αυτά τα βιβλία (κάποια απ'αυτά τα έχω ξαναναφέρει σε παλιότερα ποστ) είναι αγγλόφωνα και είναι λίγα απ'τα αγαπημένα μου, που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Θα ακολουθήσει κάποια στιγμή σχετικό ποστ με τα αγαπημένα ελληνικά βιβλία.

Τα μικρά μας μυστικά είναι εδώ!

Μερικές φορές όταν γράφεις μια ανάρτηση δεν έχεις ιδέα τι ανταπόκριση θα έχει. Έτσι κι εγώ όταν έγραψα το "Κρυμμένοι θησαυροί στα νησιά κι όχι μόνο" δεν είχα ιδέα αν κάποιος θα έβρισκε καλή την ιδέα μου ή αν θα είχε όρεξη κάποιος να την υλοποιήσουμε μαζί.

Λογάριαζα όμως χωρίς την καλή μου next_day που αμέσως ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό στο κάλεσμα μου. 

Από κείνη την μέρα, ανασκουμπωθήκαμε, πίασαμε πιλοφόρι και μυστρί και κτίσαμε το νέο μας μπλογκάκι "Τα μικρά μας μυστικά". Παρόλες τις αντιξοότητες, τις αναποδιές και με πολλά γέλια και αγάπη δουλέψαμε κι οι δυό μας για να στήσουμε ένα κοινό μπλογκ που, όπως λέει και στην εισαγωγική του ανάρτηση είμαστε εδώ για να ξεφουρνίσουμε τα μυστικά μας... Μέρη που αγαπάμε, που μας ενθουσίασαν, που μας έμειναν ανεξίτηλα στην μνήμη, είτε για έναν και μοναδικό λόγο, είτε για πολλούς μικρούς ή μεγάλους... Ταβερνάκια που τρώμε, μπαράκια που πίνουμε τα ποτά μας, πάρκα που κάνουμε τις βόλτες μας, μέρη που αράζουμε και πίνουμε τις μπύρες μας, παραλίες, καταστήματα, οτιδήποτε έχουμε επισκεφθεί και μας έχει μείνει! 

 Έτσι λοιπόν το μπλογκ είναι πια έτοιμο και περιμένει όλους εσάς αν θέλετε να συμμετέχετε με τα δικά σας μυστικά, με τις δικές σας αγάπες. Με τα μέρη που σας προκαλούν αγαλίαση, χαρά, που ζωγραφίζουν χαμόγελο στο πρόσωπό σας, που τα θυμάστε με νοσταλγία και ευχαρίστηση. Δεν χρειάζεται καν να είναι ιδιαίτερα μυστικά, φτάνει να σας προκαλούν όλα αυτά τα θετικά κι αισιόδοξα συναισθήματα.

Όποιος κι όποια από σας θέλει, μπορεί να μας ζητήσει να συμμετάσχει, με το να γίνει συγγραφέας του μπλογκ και να γράψει ένα ή περισσότερα μυστικά, όποτε θέλει ή έχει κάτι να μοιραστεί. Αν κάποιος/α δε θέλει να γίνει συγγραφέας στο μπλογκ αλλά έχει κάποιο μυστικό που θα ήθελε να μοιραστεί μπορεί να μας το στείλει με μέηλ στο tamikramasmistika@gmail.com κι εμείς θα το ανεβάσουμε αναφέροντας τον δημιουργό του και βάζοντας λινκ στο προσωπικό του μπλογκ αν αυτό επιθυμεί.

Ακόμα φτιάξαμε ένα μικρό μπανεράκι σαν αυτό που μπορείτε να δείτε πάνω δεξιά στο sidebar κι αν κάποια ή κάποιος θέλει μπορεί να μας ζητήσει τον κώδικα και θα της/τον δώσουμε για να το αναρτήσει σε όποιο μέρος του δικού της/του μπλογκ θέλει.

Σταμάτα να γκαρίζεις!

Υπάρχει ένας τραγουδιστής που δεν θα τον ονοματίσω εδώ , που μου τη σπάει τόσο μα τόσο πολύ που όποτε τον ακούσω αλλάζω σταθμό στο ράδιο, κάνω ζάπινγκ στην tv και γενικά τον αποφεύγω όπως ο εξ' απόδω το λιβάνι.

Όταν πρωτοβγήκε ήμουν 14 χρονών και θυμάμαι που είχε βάλει φωτογραφία του με μακριά μαλιά το Φλας (θυμάστε το Φλας; το αγαπούσα πολύ όταν ήμουν μαθήτρια!) και έλεγε στο κείμενο ότι θα γίνει το επόμενο μεγάλο όνομα. Δε μου άρεσε η φάτσα του και δεν έδωσα περαιτέρω σημασία. Έλα όμως που παρόλες τις φήμες που κυκλοφορούσαν γι'αυτόν, παρόλη την έλλειψη φωνής, μόνο με ένα καλό σώμα έκανε καριέρα. Λες και ένα καλό σώμα έστω και αθλητικό, κάνει τον τραγουδιστή!

Στην πορεία ό 'ομορφονιός' παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια, αλλά δυστυχέστατα συνεχίζει να γκαρίζει με τα συγχωρήσεως από δω κι από κει. Αν ήταν καλλιτέχνης σε οποιαδήποτε άλλη χώρα άντε να'κανε καριέρα για κανά δυο χρόνια και μετά πάπαλα. Εδώ ακόμα πουλιέται για Τον 'καλλιτέχνη' τρομάρα του και τρέχουν και τον ακολουθούν λες και είναι η καλύτερη εφεύρεση μετά το βούτηρο :Ρ

Πριν κάποια χρόνια μάλιστα μια σοβαρή κοπέλα που κάναμε παρέα με εξέπληξε δυσάρεστα όταν μου εξομολογήθηκε ότι τον ερωτεύτηκε μετά που πήγε στο κέντρο που τραγουδούσε να τον δει ζωντανά. Πως άντεξε να τον ακούει να γκαρίζει λάϊβ δεν έχω καταλάβει ακόμα.

Δε λέω καλά τα γαϊδουράκια, χρήσιμα και συμπαθητικά αλλά δε θα τους βγάζαμε και δίσκο ε;

Κρυμμένοι θησαυροί στα νησιά κι όχι μόνο

Η ιδέα που ακολουθεί ήρθε στο όνειρο μου κι επειδή τη βρήκα πολύ καλή την κάνω ποστ :)

Άλλωστε λένε ότι τις καλύτερες μας σκέψεις τις κάνουμε στον ύπνο.

Λοιπόν, υπάρχουν πάρα πολλές όμορφες τοποθεσίες στην Ελλάδα, με όμορφα μαγαζιά για φαγητό και διασκέδαση τώρα που έρχεται το καλοκαίρι. Πληροφορίες μπορούμε να βρούμε από ένα σωρό οδηγούς διασκέδασης που κυκλοφορούν, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα καλύτερα στέκια τα μαθαίνουμε όλοι από στόμα σε στόμα. Άρα τι θα λέγατε να γράψουμε ο καθένας από ένα ποστ για το μέρος που επισκέφτηκε ένα καλοκαίρι και το μάγεψε, είτε για την τοποθεσία του, είτε για το φαγητό του, είτε για το σέρβις του, είτε για τις πολύ καλές τιμές του, είτε για όλα αυτά μαζί.

Αν μαζευτούν αρκετά ποστ με αυτό το θέμα θα μπορούσαμε να φτιάξουμε κι ένα μπλογκ με πιθανό τίτλο "Καλά κρυμμένα καλοκαιρινά μυστικά" ή κάτι καλύτερο που θα προτείνετε εσείς (βασικά στο όνειρο μου'χε έρθει και ο κατάλληλος τίτλος αλλά απ'την ώρα του ονείρου ως τώρα μεσολάβησαν κάμποσες ώρες και τον ξέχασα). Πως σας φαίνεται η ιδέα;

Κάνοντας την αρχή (κι ελπίζω να ακολουθείσετε όλοι όσοι θέλετε) θα αναφέρω το μέρος από τη Σύρο που πήγαμε πέρυσι το καλοκαίρι και με μάγεψε. Είναι ένα μαγαζάκι πάνω στο κύμα στο Κίνι και λέγεται "Αλλού γυαλού". Το ντεκόρ του είναι μαγικό, εμφάνταστο και δροσερό. Η θέα της θάλασσας και του ηλιοβασιλέματος απερίγραπτα όμορφη και ρομαντική. Οι καρέκλες άνετες, η εξυπηρέτηση άμεση, φιλική και προσιτή. Οι τουαλέτες καθαρές, με χαρτί και μεγάλους καθρέφτες (σε όλα τα μαγαζιά είτε για φαί είτε για χορό η καθαρή τουαλέτα πάντα κάνει καλή εντύπωση!) Το καλύτερο είναι το μαγειρευτό φαγητό. Απλό, σπιτικό και πάνω απ' όλα πεντανόστιμο. 

Και τι δε θα'δινα να ήμουνα ξανά εκεί! Θυμάμαι πολύ έντονα τις ώρες που περάσαμε σ'αυτό το παραδεισένιο μαγαζί και νοσταλγώ να ξαναβρεθώ στο αλησμόνητο αυτό μέρος. 

Αν φέτος τύχει να βρεθείτε στη Σύρο μην ξεχάσατε να πάτε στο Κίνι!

Βασικά αν δεν έχετε προγραμματίσει ακόμα διακοπές προτείνω ανεπιφύλακτα τη Σύρο! Πηγαίνετε και θα με θυμηθείτε!

ΥΓ. όλες οι φωτογραφίες από την ιστοσελίδα syros.live.gr

Ιδέες για προϊόντα του γούγλη

Πέρυσι ο γούγλης μας είχε δώσει την ευκαιρία να πούμε την άποψη μας για τα προϊόντα που χρησιμοποιούμε (blogger, gmail, reader, docs, apps κτλ) ή να ψηφίσουμε τις ιδέες άλλων αν τις θεωρούμε χρήσιμες. Το κακό ήταν ότι έκλεισε τη ψηφοφορία σύντομα και πολλοί δεν πρόλαβαν να πουν τις καταπληκτικές ιδέες τους ή να ψηφίσουν τις ιδέες των άλλων. 

Φέτος άρχισε ξανά να δέχεται ιδέες και ψήφους αφού μάλλον είδε ότι το κόλπο λειτουργεί και τους βοηθά αφάνταστα να αναπτύξουν τι θέλει ο καταναλωτής των προϊόντων τους. 

Φυσικά μην περιμένετε να πραγματοποιηθεί ό,τι ζητήσουμε ή ό,τι πάρει τους πιο πολλούς ψήφους. Αλλά σίγουρα θα βάλουν στα σκαριά νέα πράγματα που θα θέλαμε για να κάνουν την καθημερινή on-line πραγματικότητα μας πιο εύκολη και άνετη. 

Όποιος και όποια θέλει συμμετέχει εδώ: Google product ideas.

Το χέρι που πρωτοκράτησε το δικό μου

Eίναι κάποια βιβλία που'ναι τόσο μαγικά, που αφήνουν τόσο δυνατή γεύση που με σταματούν για ένα διάστημα απ'το να πάρω το επόμενο. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι αναμφισβήτητα το The hand that first held mine της Maggie O'Farrell. 

Αυτό που το κάνει τόσο ξεχωριστό είναι ότι πέρα απ'την ιστορία που είναι άκρως ενδιαφέρουσα, πέρα απ'τον τρόπο που σε μπάζει σ'αυτή αργά, γλυκά, πέρα απ'ότι εξάρει τη φαντασία, πέρα απ' όλα αυτά είναι ένα βιβλίο που'ναι γεμάτο ήχους, θορύβους, γεύσεις, μυρωδιές. Με ένα αναπαίσθητο τρόπο σου ξυπνά όλες τις αισθήσεις με λίγες καλά χρησιμοποιημένες λέξεις. Χειρίζεται τη γλώσσα με ένα τρόπο συγκλονιστικό. 

Το βιβλίο αυτό έχει το σπάνιο χάρισμα να σε κάνει να μη θες να το τελειώσεις. Να το διαβάζεις αργά για να μη φτάσεις στο τέλος. Κι όμως απ'την άλλη βιάζεσαι να μάθεις τι θα γίνει, να βρεις και να ξετυλίξεις τα μυστικά του. 

Πιστεύω ότι δικαιωματικά και άξια κέρδισε το Costa Book Award για το 2010. Όταν μεταφραστεί στα ελληνικά διαβάστε το!

Διαβάζω πολλά βιβλία όπως έχω ήδη πει εδώ, (και εδώ) όμως σπάνια βρίσκω βιβλία σαν αυτό που με συνεπαίρνουν τόσο πολύ. Που κάθε τους λέξη είναι ένα δώρο, που με γεμίζουν χαρά που τα έχω στα χέρια μου και που δε θέλω να τα αφήσω.

Ένα άλλο αγαπημένο (που μπορείτε να βρείτε στο XAOS) είναι το On beauty της Zadie Smith, το Σάββατο Βράδυ στην Άκρη της Πόλης της Σώτης Τριανταφύλλου, το Ναι της Μαργαρίτας Καραπάνου, τo Complete Sherlock Holmes του Sir Arthur Conan Doyle. 

Τέλος θέλω να κάνω ειδική μνεία στο OUT της Νatsuo Kirino (γιαπωνέζα συγγραφέας θρίλερ) που με αφάνταστη χαρά είδα στις διακοπές του Πάσχα ότι έχει επιτέλους μεταφραστεί και στα ελληνικά. Ελπίζω να είναι καλή η μετάφραση κι όποιος το διαβάσει να το ευχαριστηθεί όσο το ευχαριστήθηκα κι εγώ όταν είχα την τύχη να το ανακαλύψω και να το ρουφήξω!

Μμμμ κάτι ωραίο μυρίζει...!

Από μικρή είχα δυνατή όσφρηση. Αυτό είναι ευχή και κατάρα μαζί γιατί όπως 'πιάνω' με το παραμικρό τις ευχάριστες μυρωδιές με την ίδια ευκολία εντοπίζω άθελα μου και τις δυσάρεστες.

www.metrolic.com

Με τα αρώματα που εμείς οι γυναίκες χρησιμοποιούμε, έχω σχέση αγάπης-μίσους γιατί απ'τη μια μ'αρέσουν, αλλά απ'την άλλη όταν πάω να δοκιμάσω διάφορα για να καταλήξω σε ένα (π.χ. στα αεροδρόμια) τότε με ζαλίζουν. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα πρόσεξα ότι άρχισα να αναπτύσσω και μια αλλεργία σε πολλά αρώματα γιατί εκεί που 'κάθονται' στο δέρμα μου με πιάνει φαγούρα και με κάνουν να θέλω να φταρνιστώ. 

Προσπαθώ λοιπόν να εντοπίσω ένα άρωμα που απ'τη μια να μ'αρέσει απ'την άλλη να μην με ενοχλεί με κάποιο τρόπο. Μετά τη τελευταία φυγή ανακάλυψα τη Μαργαρίτα του Marc Jacobs (καθόλου τυχαίο το όνομα και πανέμορφο το μπουκάλι και η μυρωδιά) κι ευτυχώς δεν έχει αντιδράσει ο οργανισμός μου αρνητικά ακόμα. Αυτό το άρωμα είναι η χαρά των λουλουδιών σ'ένα μπουκάλι και η πανέμορφη συσκευασία κάνει το δωμάτιο να θυμίζει άνοιξη.

Πάντα συνδέω τα αρώματα με εποχές ή φάσεις της ζωής μου γιατί ποτέ δε βάζω δυο αρώματα ή περισσότερα ταυτόχρονα. Όταν έχω ένα άρωμα το φορώ μέρα και νύχτα μέχρι να τελειώσει, έτσι που συνδέεται με τη φάση εκείνη. Όταν κάποια στιγμή σταματήσω να το φορώ και έρθει στη μύτη μου αμέσως μου μεταφέρει αναμνήσεις. Συνήθως αγοράζω τα νέα μου αρώματα στα αεροδρόμια έτσι η μυρωδιά τους αυτόματα συνδέεται με το θετικό του ταξιδιού. Μ'αυτό τον τρόπο μόλις το βάλω όταν επιστρέψω το μυαλό μου πάει στο ταξίδι.

Ένα άλλο αγαπημένο άρωμα είναι του Jean Paul Gaultier, που αν και κάπως δυνατό όποτε το φορέσω μόνο καλές στιγμές έχει να μου θυμίζει. Μετά είναι το Sentiment της Escada που για κάποιο λόγο έχει εξαφανιστεί απ'τα μαγαζιά και δεν το βρίσκω πουθενά να το πάρω. Νόμιζα ότι έχει σταματήσει να το βγάζει η εταιρεία αλλά για να το βρίσκω στο ιντερνετ πάει να πεί ότι απλά δεν το φέρνουν εδώ για κάποιο άγνωστο λόγο. 

Άλλο που θυμάμαι καλά το μπουκαλάκι αλλά δυστυχώς όχι το όνομα, είναι ένα που είχε μπλε σκούρο μπουκάλι που ήταν λεπτό και στρογγυλό κι είχε κουμπάκια σαν μαξιλαράκι, το καπάκι του ήταν ασημί με δυο χερούλια σαν αμφορέας. Αν καμιά ή κανένας σας κατάλαβε για ποιο μιλώ πείτε μου σας παρακαλώ ποιο ήταν. Δεν το'χω ξαναδεί εδώ και πολλά πολλά χρόνια, τουλάχιστον δέκα. Χαχα το βρήκα στο νετ!!! Τέλεια! 

πηγή: www.fragrantica.com

'Ενα άλλο είδος που μ'αρέσει είναι τα unisex αρώματα, σαν το CK One και το Aqua di Gio που φορούσα παλιά, αλλά τώρα που τα έψαχνα δεν τα εντόπισα.

Ας σταματήσω εδώ με τα αγαπημένα αρώματα γιατί σίγουρα έχω ξεχάσει αρκετά. Για να μην αρχίσω να γράφω για αρώματα που είναι συνδεδεμένα με αγαπημένα άτομα κι ακόμα και σήμερα μου τα θυμίζουν όποτε τα μυριστώ.

Στο πανεπιστήμιο μια φορά εκεί που είχαμε παράδοση μου μύρισε καμένο. Ήταν τόσο έντονη η μυρωδιά που ανησύχησα, το ανάφερα στην καθηγήτρια που συφώνησε κι αυτή ότι κάτι μύριζε και παρατήσαμε το μάθημα για να ψάξουμε που είχε φωτιά. Τελικά δε βρήκαμε κάτι κι εκεί που ήμασταν έτοιμοι να γυρίσουμε στην παράδοση έρχεται ένα παιδί λαχανιασμένο και μας λέει ότι έπιασε φωτιά σε σκουπιδοτενεκέ στον πρώτο όροφο και καλύτερα να βγούμε έξω. Εμείς ήμασταν στον 3 απ'την άλλη μεριά του κτιρίου. Φάνηκε λοιπόν πως είχα μυρίσει το καμένο από μεγάλη απόσταση και δεν είχα τρελαθεί! :)

Όπως καταλαβαίνετε η όσφρηση παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Είναι μια βασική αίσθηση που ξυπνά τις αναμνήσεις πολύ πιο εύκολα, άμεσα και γρήγορα απ'τις άλλες αισθήσεις. 

υγ. μήπως να γινόμουν γευσιγνώστης ή να δούλευα σε εταιρεία αρωμάτων; όλο και κάπου θα χρησιμεύε αυτή η μύτη μου! εναλλακτικά θα μπορούσα να γίνω και λαγωνικό! LOL

υγ2. τώρα που το έγραψα αυτό θυμήθηκα ότι έχει γραφτεί κι ένα βιβλίο για τα αρώματα που έχει γυριστεί και σε ταινία το Perfume: a story of a murderer