Κι όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω

Ένα κείμενο που γράφτηκε, προγραμματίστηκε και μπήκε στη φορμόλη, για να φυλαχθεί. 

Δεν χρειάζεται να πω, ούτε να πείσω, ούτε καν να πληροφορήσω. 

Ο Αύγουστος εντός μου;

Έχω κάποια χρόνια να γράψω ποστ μήνα Αύγουστο και ψάχνοντας είδα ότι τελευταία φορά ήταν το 2022 που είχα γράψει αυτό εδώ. 

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πολλά έχουν μείνει τα ίδια αν και μέσα μου έχουν αλλάξει όλα.

Τώρα εάν άλλαξαν στο καλύτερο, ή στο μη καλύτερο, είναι ένα αναπάντητο θέμα. 

Ο γλυκός τρόπος που με παιδεύει

Όλα τα λέει ο τίτλος. Επειδή κι όταν φεύγεις, ακόμα κι όταν αυτό πολύ πονάει, έχει μια ανεξήγητη, αλλά δυνατή γλύκα αυτός ο πόνος.

Ο λόγος που θέλω να φεύγεις, να με αφήνεις όσο κι αν πονάει; Επειδή έτσι νιώθω να είμαι πιο κοντά σου από ότι όταν είμαστε μαζί.

Το πάθος δεν είναι λάθος

Ο έρωτας είναι ένα θέμα που από τη μια το έχω εξαντλήσει στο μπλογκ γιατί έχω γράψει πάρα πολλά ποστ, αλλά από την άλλη είναι ένα ανεξάντλητο θέμα για το πώς με κάνει να αισθάνομαι μέσα μου. 

He is extra special

 This blog is 12 years old now. I never thought I'd still be writing in it, albeit very rarely.

You are my poem

So many months later and we're still together. I never thought I'd be with you for so long. We've been through a lot and today I heard your voice saying my name and I lost my mind and my words. It was so wonderful and exciting that I started pacing up and down the house.

I love you, baby

I fell in love with a ghost. He's so perfect and sweet and when we are talking my poor broken heart beats so hard.

Η μαμά και το αγόρι της

Στο τελευταίο επεισόδιο των Friends την ώρα που βλέπει για πρώτη φορά το νεογέννητο αγοράκι της η Μόνικα του λέει "θα σ΄αγαπάω τόσο που καμιά γυναίκα δε θα ΄ναι ποτέ αρκετά καλή για σένα".
Είναι τρομερά αστείο φυσικά και σε κάνει να γελάς, αλλά εμπεριέχει μια μεγάλη αλήθεια μέσα της αυτή η κουβέντα, πως οι μαμάδες έχουν συνήθως μια δυνατή, αποκλειστική και καμιά φορά οιδιπόδεια σχέση με τα αγόρια τους. Πολύ διαφορετική από τη σχέση με τις κόρες τους.

Η Μαρία + UPDATE

Πριν κάποια χρόνια πριν είχα την τύχη να δουλέψω με παιδιά με ειδικές ανάγκες και ένα κοριτσάκι με σύνδρομο Down η Μαρία ήταν για μένα ιδιαίτερα ξεχωριστή. Όλα τα παιδάκια στο σχολείο αυτό που δούλευα τα θυμάμαι με αγάπη και χαμόγελο όμως η Μαρία ξεχωρίζει στις αναμνήσεις μου. Είχε καστανόξανθα απαλά μαλλάκια, φορούσε γυαλάκια αλλά εκείνο πυ την έκανε να ξεχωρίζει πραγματικά ήταν το χαμόγελο της. Ακόμα και τώρα είναι λες και βλέπω το προσωπάκι της να χαμογελά ολόκληρο και τα ματάκια της να λάμπουν με χαρά κάθε πρωί που ερχόταν στο σχολείο, το αγαπούσε πολύ-πολύ. 

Τα φιλικουτούνια...

ή αλλιώς Τα πιτσουνάκια.
Τώρα που περνώ αρκετές ώρες με το μωρό στο υπνοδωμάτιο έχω προσέξει έξω απ'το παράθυρο ένα ζευγαράκι περιστεράκια.
Αρχικά είδα μόνο το ένα να κάνει χαμηλές πτήσεις γύρω απ'το δέντρο της αυλής μας και τη στέγη του γείτονα.

Το χάδι

πηγή φώτο

Κατάφερα επιτέλους να αγοράσω ένα δίσκο της Ελένης Δήμου που λατρεύω. Η φωνή αυτής της τραγουδίστριας είναι προσωπική, βραχνή, γλυκιά, λες και ψιθυρίζει στο αυτί ένα τραγούδι για μένα αποκλειστικά γραμμένο.

Το αγαπημένο μου τραγούδι της είναι το "Προσωπικά", που ακούω τώρα, αλλά το πιο κάτω τραγούδι έφερε δάκρυα στα μάτια μου.. Μου θύμισε τη μεγάλη ανάγκη για χάδι που έχουμε οι άνθρωποι και πόσο λίγο τελικά την ικανοποιούμε. Πόσο πολύ το χάδι μπορεί να εφραίνει την ψυχή τόσο εκείνου που το δίνει όσο και εκείνου που το δέχεται.

Το χάδι βοηθά τα πρόωρα βρέφη στην θερμοκητίδα να αναπτυχθούν καλύτερα και ενισχύει το ανοσοποιητικό τους σύστημα. Το χάδι βοηθά τα άνθη και τα φυτά να μεγαλώσουν. Το χάδι βοηθά ένα άγριο ζώο να ηρεμήσει και να παραδοθεί. Το χάδι βοηθά να γαληνέψει η ψυχή.

Κανένας δε χαϊδεύει σαν εσένα
ο ήλιος μόνο, ο ήλιος ο ζεστός
σε χρόνια παιδικά και ξεχασμένα
κανένας δε χαϊδεύει σαν εσένα.

Το χάδι στο κορμί, το χάδι στην ψυχή
κάποτε νόμιζα πως είναι δεδομένα
και άνθρωποι αχάιδευτοι με ράγισαν και μένα
ο κόσμος είναι, αγάπη μου, σκληρός
κανένας δε χαϊδεύει σαν εσένα.

Αν χάιδευαν κι οι άλλοι σαν εσένα
θα ήτανε παράδεισος η γη
και όλα τα παιδιά ευτυχισμένα
κι οι γέροι όλοι χαμογελαστοί.
Αν χάιδευαν κι οι άλλοι σαν εσένα
θα ήτανε μουσεία οι φυλακές
κι οι πόλεμοι στα εικονογραφημένα
εφιάλτες από άλλες εποχές.

Κανένας όμως, μάτια μου θλιμμένα
κανένας δε χαϊδεύει σαν εσένα.

Το χάδι στο κορμί, το χάδι στην ψυχή
κάποτε νόμιζα πως είναι δεδομένα
και άνθρωποι αχάιδευτοι με ράγισαν και μένα
κανένας σε ολόκληρη τη γη
κανένας δε χαϊδεύει σαν εσένα.

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Μιχάλης Καπούλας
Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Δήμου