Σύγκριση και μίμηση

 Είχα γράψει το ποστ Μη με συγκρίνεις, αρκετά χρόνια πριν, από την πλευρά του παιδιού και χωρίς να έχω εγώ παιδιά.

Διαβάζοντάς το τόσα χρόνια μετά και αφού πλέον είμαι μάνα, ας γράψω την οπτική μου τώρα, από την "άλλη μεριά".

Ζηλεύουν τα αδέλφια μεταξύ τους;

Νομίζω όσοι έχουμε αδέλφια ξέρουμε καλά την απάντηση και είναι πανηγυρικά ΝΑΙ! Κι ας μην ξυπνήσουν οι "άγιοι" μεταξύ μας να φωνάξουν "όχι όχι ποτέ δε ζηλεύω κανένα" γιατί ψέματα θα λένε και δεν κάνει ειδικά τώρα τις γιορτες.

Άλλωστε όπως λένε και οι ψυχολόγοι η ζήλια είναι ένα συναίσθημα όπως όλα τα άλλα. Δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε όταν το αισθανόμαστε ούτε να το καταπιέζουμε και να το δαιμονοποιούμε. Ίσα ίσα που αν το εκφράζουμε μπορούμε να το διαχειριστούμε καλύτερα, πιο επικοδομητικά.

Εμείς οι δυο κι άλλος κανείς - διευκρίνηση

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου δε μου άρεσε, κι εξακολουθεί να μη μου αρέσει, να μοιράζομαι πράγματα, καταστάσεις, σχέσεις, ειδικά ερωτικές, τον καιρό που συμβαίνουν. Όταν είναι ζωντανές και σε συνεχή πορεία. Πρέπει ο άλλος να με φτάσει στο αμήν για να πω κάτι σε τρίτο άτομο.

Νηπιαγωγαααααααααψψψψουου

Φέτος η κορούλα μου πήγε για πρώτη φορά στο νηπιαγωγείο. Όλα καλά ευτυχώς, της άρεσε πάρα πάρα πολύ. Από τις πρώτες μέρες έμαθε τραγουδάκια, άρχισε να μαθαίνει να μοιράζεται τα παιχνίδια της. Το πρόγραμμα του νηπιαγωγείου είναι ενδιαφέρον και είναι όμορφο να τη βλέπω να ανοίγει σιγά-σιγά τα φτερά της με την πρώτη της κοινωνικοποίηση μακριά από την οικογένεια της.

Η μαμά και το αγόρι της

Στο τελευταίο επεισόδιο των Friends την ώρα που βλέπει για πρώτη φορά το νεογέννητο αγοράκι της η Μόνικα του λέει "θα σ΄αγαπάω τόσο που καμιά γυναίκα δε θα ΄ναι ποτέ αρκετά καλή για σένα".
Είναι τρομερά αστείο φυσικά και σε κάνει να γελάς, αλλά εμπεριέχει μια μεγάλη αλήθεια μέσα της αυτή η κουβέντα, πως οι μαμάδες έχουν συνήθως μια δυνατή, αποκλειστική και καμιά φορά οιδιπόδεια σχέση με τα αγόρια τους. Πολύ διαφορετική από τη σχέση με τις κόρες τους.

Σε λίγες μέρες 2014

Πολλοί συνηθίζουν στο τέλος της χρονιάς να κάνουν απολογισμούς κτλ. Συνήθως δεν το συνηθίζω γιατί δεν βλέπω το λόγο αλλά φέτος έχω τη διάθεση να το κάνω. Το ΄13 λοιπόν ξεκίνησε για μένα πολύ αρνητικά, μ΄ένα χαμό που μου άφησε πληγές κ όπου να΄ναι συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε. Οι αναμνήσεις είναι δυστυχώς πολύ έντονες και δυνατές και προς το παρόν ανεξίτηλες. 

Ο μεγαλύτερος ήρωας των παιδιών κι άλλα "παραμύθια"

Να κάποιες αλήθειες που κάθε γονιός είναι καλό να’χει υπόψη του:

1) Είσαι ο μεγαλύτερος ήρωας των παιδιών σου.....τουλάχιστον μέχρι να φτάσουν στην εφηβεία.. κι αρχίσουν ν’ανακαλύπτουν ότι είσαι άνθρωπος, με ελαττώματα και λάθη.

2) Κάθε ένας από μας παλεύει για να κάνει το καλύτερο για τα παιδιά του/της. Όλοι μας κάποια στιγμή αμφισβητούμε τις επιλογές μας, δεν είμαστε σίγουροι αν αυτό που διαλέξαμε για το παιδί μας είναι το καλύτερο.

Ο «δαίμονας» της τηλεόρασης και το μικρό παιδί

Δεν είναι τυχαίο που χρησιμοποιώ τη λέξη δαίμονας στην περιγραφή της τηλεόρασης. Βλέπετε όπου κι αν ψάξεις, στην διεθνή ή ελληνική βιβλιογραφία οι απόψεις συγκλίνουν: τα παιδιά κάτω των δύο δεν πρέπει να βλέπουν τηλεόραση, ή (στη χειρότερη ή καλύτερη περίπτωση, ανάλογα πως το βλέπει κανείς) να βλέπουν ελάχιστη ώρα. Ακόμα και άρθρα που δηλώνουν ότι απόψεις διίστανται ως προς την επίδραση της τηλεόρασης στα μικρά παιδιά, στο τέλος καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι καλύτερο είναι να παραμένει κλειστή.

Η αγάπη της μάνας και η ελευθερία να πετάξεις ψηλά

Πριν γίνεις μαμά κανένας και καμιά (ό,τι κι αν σου πει, όπως κι αν το πει) δε σε προετοιμάζει για τα συναισθήματα, για την απόλυτα δυνατή αγάπη που αισθάνεσαι για το παιδάκι σου. Ευχαριστώ καθημερινά το Θεό που μου έστειλε το κοριτσάκι μου γιατί αν δε γινόμουν μαμά ποτέ δεν θα μπορούσα να αισθανθώ την ανιδιοτελή, δυνατή αγάπη που νιώθω για το μωράκι μου.

Δεν είναι ότι δεν αγαπάς και πριν γίνεις γονιός. Απλά το βάθος της αγάπης, η δύναμη, είναι σε εντελώς άλλη κατηγορία, δύναμη, ένταση, από οποιαδήποτε άλλη αγάπη έχω αισθανθεί ποτέ.

How a mother's love alters the child's brain