Κι όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω +

Ένα κείμενο που γράφτηκε, προγραμματίστηκε και μπήκε στη φορμόλη, για να φυλαχθεί. 

Δεν χρειάζεται να πω, ούτε να πείσω, ούτε καν να πληροφορήσω. 

Ο Αύγουστος εντός μου;

Έχω κάποια χρόνια να γράψω ποστ μήνα Αύγουστο και ψάχνοντας είδα ότι τελευταία φορά ήταν το 2022 που είχα γράψει αυτό εδώ. 

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πολλά έχουν μείνει τα ίδια αν και μέσα μου έχουν αλλάξει όλα.

Τώρα εάν άλλαξαν στο καλύτερο, ή στο μη καλύτερο, είναι ένα αναπάντητο θέμα. 

2024 ξου ξου φύγε! 2025 σειρά σου Έλα!

Όπως είναι ξεκάθαρο σε αυτό το ποστ, περίμενα με ανυπομονησία το 2024 από την αρχή. Παρόλα αυτά και ίσως λόγω των υψηλών προσδοκιών, ήταν όχι μόνο μια χρονιά από γοητευτική, αλλά και τρομερά πιο δύσκολη, ακόμα κι από τα στείρα χρόνια της πανδημίας.

Άρα το μόνο που μένει είναι να διώξουμε αυτή την απαίσια χρονιά με κλωτσιές! Και προσωπικά επιθυμώ να την ξεχάσω κ όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και όσο πιο σύντομα γίνεται. 

Ελπίζω το 2025 να είναι ήρεμο, αν γίνεται! Ή έστω ας είναι εξίσου οκ με το 2023, που ήταν απροσδόκητα, μια χρονιά με χαρά. 

ΥΓ. Ξέχασα φέτος να αναφέρω ότι συμπληρώθηκαν 16 ολόκληρα χρόνια, στις 6 Δεκεμβρίου 2024, που γράφω σε αυτό το μπλογκ. Αγαπώ το μπλογκιν' όσο τίποτα άλλο κι ελπίζω να μπορώ να συνεχίσω να γράφω 😊

Mi manchi

Μου λείπεις τόσο πολύ, τόσο απερίγραπτα, αφάνταστα, αδιάκοπα, ασταμάτητα, που δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν πόσο. 

Κι όσο κι αν κρατιέμαι κι όσο κ αν σωπαίνω κάποια στιγμή τα λόγια σαν χιονοστιβάδα ξεχύθηκαν κι ανέβηκε ένα κείμενο. Κι ο καημός με πλημμύρισε με όνειρα που κι ακόμα και κατά τη διάρκεια που τα έβλεπα, με βασάνιζαν και δεν ικανοποιούσαν απολύτως τίποτα. 

Αλλά.. αλλά μετά άλλαξα γνώμη, έχασα το θάρρος μου, ή το μετάνιωσα, ή θέλησα να το διατυπώσω καλύτερα, ή απλά ήταν υπερβολικά..

Ανείπωτος ο έρωτας

 Ο Αλμπέρ Καμυ είχε πει:

"Πρέπει να έχει κανείς έναν έρωτα, έναν μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει άλλοθι στις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας."

Happy Birthday to my blog!

Πάνε πια 15 ολάκερα χρόνια από το πρώτο ποστ στο μπλογκ, που δεν ήταν άλλο από λίγους στίχους από αγαπημένο τραγούδι. Δεν ήξερα και τι να γράψω. Έγραφα σε άλλη ιστοσελίδα με συγκεκριμένη θεματολογία, αλλά είχα ανακαλύψει τα μπλογκς κι ήθελα να γράψω κάτι δικό μου.

Ο Καζαντζάκης και το πάθος

Στην ώριμη ηλικία των 47 μου χρόνων ανακάλυψα (αφότου ήρθε το πλήρωμα του χρόνου) τον Καζαντζάκη και έχω γεμίσει χαρά για αυτή την ανακάλυψη. Γιατί; Επειδή μέχρι τώρα τον φοβόμουν, νόμιζα ότι ήταν "δύσκολος". 

Τώρα, έχοντας διαβάσει λίγο, καταλαβαίνω ότι απλά είχα αρχίσει λάθος ή είχα επιλέξει τη λάθος στιγμή να διαβάσω Καζαντζάκη. Τώρα κατανοώ ότι δεν είναι δύσκολος, είναι παθιασμένος και αν υπάρχει κάτι, που καταλαβαίνω και νιώθω είναι το πάθος.

Rasputin by Douglas Smith

Με αφορμή το ποστ "Αγαπημένα τεράστια βιβλία 2" (ο τίτλος είναι λινκ για το ποστ αν θέλετε να το διαβάσετε), θέλω να γράψω ένα ποστ μόνο για το βιβλίο Rasputin by Douglas Smith που διάβασα πρόσφατα και ήταν απλά εξαιρετικό.

Happy Birthday στο μπλογκάκι μου 💜

Άλλη μια χρονιά κοντεύει να τελειώσει και το καλό νέο για μένα είναι ότι φέτος έγραψα αρκετά κείμενα στο μπλογκ μου.

Για σένα;

Πόσο με ευχαριστεί να γράφω για σένα, κυρίως επειδή με αυτό τον τρόπο περνώ χρόνο μαζί σου στο μυαλό μου, αλλά υπάρχει μια πιθανότητα να διαβάσεις κάποτε αυτά που γράφω. Έτσι δεν είναι το ίδιο με το ημερολόγιο ή το κλειδωμένο μπλογκ ή οτιδήποτε άλλο.

Είσαι το καλοκαίρι μου*

 Πάω να γράψω ένα σχόλιο σε ποστ αλλού μπλογκ για το καλοκαίρι και κάτι με κρατάει πίσω. Ας είναι. Το ακούω και προχωρώ να γράψω το δικό μου καλοκαιρινό κείμενο.

Αν με διαβάζετε εδώ ή στο τουιτερ ή βλέπετε τις φώτο στο ινσταγκραμ, θα ξέρετε καλά πόσο αγαπώ το καλοκαίρι.

Ο γλυκός τρόπος που με παιδεύει

Όλα τα λέει ο τίτλος. Επειδή κι όταν φεύγεις, ακόμα κι όταν αυτό πολύ πονάει, έχει μια ανεξήγητη, αλλά δυνατή γλύκα αυτός ο πόνος.

Ο λόγος που θέλω να φεύγεις, να με αφήνεις όσο κι αν πονάει; Επειδή έτσι νιώθω να είμαι πιο κοντά σου από ότι όταν είμαστε μαζί.

Η μουσική σου

Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς ανακάλυψα τη μουσική σου, αλλά σίγουρα δεν ήταν επειδή μου την σύστησες εσύ.

Πώς.. να σε αφήσω στην χρονιά που φεύγει;

Αυτό που λέει ο τίτλος είναι κάτι που ρωτάω τον εαυτό μου συχνά.

Έχω άλλωστε προσπαθήσει αρκετές φορές να σε αφήσω, χωρίς επιτυχία.

Το πάθος δεν είναι λάθος

Ο έρωτας είναι ένα θέμα που από τη μια το έχω εξαντλήσει στο μπλογκ γιατί έχω γράψει πάρα πολλά ποστ, αλλά από την άλλη είναι ένα ανεξάντλητο θέμα για το πώς με κάνει να αισθάνομαι μέσα μου. 

Τα γενέθλια του μπλογκ 😏

 Άλλη μια χρονιά που γιορτάζει το μπλογκακι μου, το έχω από το 2006 αλλά γράφω από το Δεκέμβριο του 2008. Πόσα άλλαξαν από τότε, πολλές ζωές πέρασαν στα τελευταία 13 πια χρόνια.

ΔΙΆΒΑΣΕ!

1η Οκτωβρίου σήμερα και είναι αργία γιατί γιορτάζει η Κυπριακή δημοκρατία.

2021 γυμναστική και χαμόγελο

Γράφοντας για μπλογκ στο τουιτερ, συνειδητοποίησα ότι δεν έχω γράψει ούτε ένα ποστ φέτος και σχεδόν φεύγει το 2021.

Η χαρά της κίνησης

Ίσως είναι λίγο κλισέ αλλά είναι αλήθεια ότι η φετινή χρονιά, το 2020 ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά για πάρα πολύ κόσμο.

He is extra special

 This blog is 12 years old now. I never thought I'd still be writing in it, albeit very rarely.