Δεν έχω χρόνο ή δεν έχω έμπνευση;

Αναρωτιέμαι τι από τα δύο ισχύει, αλλά νομίζω φέτος δεν έχω γράψει στο ημερολόγιό μου, ξέρετε εκείνο που έχει σελίδες και κρατάς στυλό για να γράψεις. 

Έχω που λέτε ένα ημερολόγιο, γαλάζιο εξώφυλλο με ένα τετραγωνάκι για να βάλεις το όνομά σου, από το 2013! Απίστευτο αλλά γράφω πια τόσο λίγο που πάει τόσα χρόνια και δεν λέω να γράψω πολλά να έχω λόγο να αρχίσω να γράφω σε άλλο τετράδιο. Με τα χρόνια έχω μαζέψει διάφορα όμορφα κενά τετράδια με ακριβώς αυτό το σκοπό: να αντικαταστήσουν το γαλάζιο. Έλα όμως που αυτό δεν λέει να γεμίσει.

Έρωτας

Δεν θέλω να βγει αυτή η χρονιά τόσο αρνητικά όσο μπήκε κι όσο ήταν σε όλη της τη διάρκεια.
Ένα πολύ θετικό δεν έχω να γράψω. Μόνο ότι συνειδητοποίησα ότι δεν θέλω απλά ικανοποίηση αλλά θέλω μια ψυχή που να μιλά στη δική μου, κάποιον να νιώθω να με νιώθει και να με νοιάζεται και αυτό να με κάνει χαρούμενη.

Πλήρωσε τώρα

Ερωτεύεσαι μέσα από μια οθόνη άνθρωπο που δεν ξέρεις, ζει χιλιάδες μίλια μακριά και δεν θα δεις ποτέ σου; Ναι ερωτεύεσαι. Και μάλιστα υπερβολικά παθιασμένα. Τόσο που έστω για πολύ λίγο γίνεται η ζωή σου. Αναπνέεις για ένα του μήνυμα. Ξυπνάς και κοιμάσαι με τη σκέψη του.

Ιστορίες για μαμάδες... (ξανά*)

Βρήκα από σπόντα το πιο πάνω κι αν το έβρισκα και σε χαλάκι ή αφίσσα θα το αγόραζα! Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για να το βλέπει η μανά μου κάθε φορά που επισκέπτεται.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν ήμασταν παιδιά εγώ κι η αδελφή μου (δηλ. 10 εκείνη, 14 εγώ, κάπου εκεί) κάποιες φορές παρακολουθούσαμε ταινίες τρόμου, ή ταινίες με σκηνές βιας ή με κανένα φιλί, you get the point. Γνωρίζαμε φυσικά πως η mother dear δεν τα ενέκρινε αυτά και είχαμε χαμηλό τον ήχο. Εντωμεταξύ συνήθως αυτές οι "ακατάλληλες" σκηνές ήταν συνήθως ΜΙΑ σκηνή που διαρκούσε κανένα 2λεπτο το πολύ. Εκεινή ακριβώς τη στιγμή θα εμφανιζόταν η μάνα μας και θα άρχιζε: "μα τι είναι αυτά που βλέπετε;! θα έχετε εφιάλτες το βράδυ! θα σημαδευτεί η παιδική ψυχή σας για πάντα!" κ.ο.κ. Το καταπλητικό της timing δε, είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα που είχαμε αναγκαστεί να αλλάζουμε κανάλι μόλις ερχόταν η επίμαχη σκηνή.. έτσι προληπτικά! :)

"Να προλάβω κι όπου να'ναι"

Στην εταιρεία που δουλεύω η τουαλέτα είναι παραδίπλα απ'τη ρεσεψιόν. Γι'αυτό το λόγο την κλειδώνουμε μπας και μπουκάρει κανείς απ'τις σκάλες και μας την 'στολίσει'. Την Τετάρτη το πρωί όμως η νέα καθαρίστρια θεώρησε καλό να αφήσει την πόρτα ανοιχτή για να στεγνώσει το σφουγγαρισμένο πάτωμα μιας και δεν έχει παράθυρο μόνο εξαερισμό ο χώρος. 

Σε μια φάση πάω στη ρεσεψιόν και βρίσκεται εκεί κι η β.διευθύντρια η κ.Μαρία και μιλάμε μαζί με την ρεσεψιονίστ όταν εμφανίζεται μια γριούλα με κόκκινο τσεμπέρι κι ένα μπαστούνι να βγαίνει κουνιστή και λυγιστή απ'την τουαλέτα. Τη βλέπει η κ.Μαρία και της λέει "Τι κάνετε εκεί; Οι τουαλέτες είναι για το προσωπικό!" Για να εισπράξει την απάντηση "Αγαπητή μου σε πληροφορώ οι τουαλέτες σας είναι χαλασμένες! Να τις διορθώσετε! Δεν είναι κατάσταση αυτή!" Άφωνη σχεδόν η συνήθως ετοιμόλογη κυρία Μαρία της λέει ξέπνοα "Δεν έπρεπε να μπείτε καθόλου." 

Φεύγει η γριούλα στις σκάλες και συνειδητοποιούμε ότι  για να βγει  απ'την τουαλέτα δεν είχε ανοιξει την πόρτα άρα.. οι πόρτες όση ώρα έκανε τη 'δουλειά' της ήταν ορθάνοιχτες! Τότε ήταν που σκάσαμε κι οι τρεις σε τόσο δυνατά γέλια που δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε. 

Όταν συνήλθα κάπως απ'τα γέλια και με μια έντονη υποψία στο μυαλό πάω μέσα και τι να δω; Το κάθισμα πιτσιλισμένο, το πάτωμα γεμάτο κάτουρο και τη λεκάνη το ίδιο. Εμ γι'αυτό μας έβαλε τις φωνές η γριούλα. Για να καλύψει τις αταξίες της που δεν ήξερε πως να τραβήξει καζανάκι! Έχουμε βλέπετε high tech καζανάκι και σιγά μην το έβρισκε η γριούλα που θα έψαχνε σίγουρα την αλυσιδίτσα.

Μετά σχολιάζαμε πόσο φτηνά τη γλυτώσαμε από το να δούμε σε live link τη γριούλα ξεβράκωτη. Άσε που θα γινόταν η εταιρεία ρεζίλι με το ακατάλληλο θέαμα που άθελα της θα πρόσφερε στους περαστικούς. 

Από τότε έχει δώσει οδηγίες η κ.Μαρία στην καθαρίστρια να μην αφήνει ξεκλείδωτη την πόρτα της τουαλέτας για κανένα λόγο για να'χουμε το κεφάλι μας ήσυχο.

Σήμερα είδα την ίδια γριούλα να περιφέρεται στις σκάλες ,αλλά ευτυχώς η τουαλέτα μας ήταν κλειστή και ασφαλισμένη από 'επιθέσεις'. 

Όχι πως δεν τη λυπήθηκα και λίγο που δε θα μπορούσε να κρατηθεί και μπούκαρε όπου βρήκε, αλλά αυτή η αναίδεια και το θράσσος της να μας βάλει και τις φωνές για το δήθεν χαλασμένο καζανάκι ήταν αστείο κι εντελώς απρόσμενο.

Ορίστε κι ένα site αφιερωμένο στις περίεργες κι αστείες τουαλέτες :)

http://www.weirdpalace.com/odd-toilet-designes/

Πως σας φαίνεται αυτή κορίτσια; 

Ή αυτή για τους ποδοσφαιρόφιλους;

Αυτή για όσους θέλουν να περνούν το χρόνο τους επικοδομητικά εκεί μέσα.. :)))))

Τέλος αυτή για μας τους εθισμένους, κολημένους στο νετ!

Ιστορίες για μαμάδες...

Βρήκα από σπόντα το πιο πάνω κι αν το έβρισκα και σε χαλάκι ή αφίσσα θα το αγόραζα! Όχι για κανένα άλλο αλλά για να το βλέπει η μανά μου κάθε φορά που επισκέπτεται.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν ήμασταν παιδιά εγώ κι η αδελφή μου (δηλ. 10 εκείνη, 14 εγώ, κάπου εκεί)  κάποιες φορές παρακολουθούσαμε ταινίες τρόμου, ή ταινίες με σκηνές βιας ή με κανένα φιλί, you get the point. Γνωρίζαμε φυσικά πως η dear mother δεν τα ενέκρινε αυτά και είχαμε χαμηλό τον ήχο. Εντωμεταξύ συνήθως αυτές οι "ακατάλληλες" σκηνές ήταν συνήθως ΜΙΑ σκηνή που διαρκούσε κανένα 2λεπτο το πολύ. Εκεινή ακριβώς τη στιγμή θα εμφανιζόταν η μάνα μας και θα άρχιζε: "μα τι είναι αυτά που βλέπετε;! θα έχετε εφιάλτες το βράδυ! θα σημαδευτεί η παιδική ψυχή σας για πάντα!" κ.ο.κ. Το καταπλητικό της timing δε, είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα που είχαμε αναγκαστεί να αλλάζουμε κανάλι μόλις ερχόταν η επίμαχη σκηνή.. έτσι προληπτικά! :)

Με τα χρόνια το κακό timing της μαμάς συνεχίστηκε ακάθεκτο. Για παράδειγμα πάντα έπαιρνε (και παίρνει) τηλέφωνο την ώρα που ήμουν στο μπάνιο/οδηγούσα/ήμουν αγκαλιά με νέο αμόρε/καθάριζα το σπίτι με μουσική στη διαπασών/είχα πετακτεί στη Δέλτα/μιλούσα στο κινητό κι άλλα τέτοια. Αποτέλεσμα; Κάθε φορά όταν την πάρω πίσω η πρώτη κουβέντα είναι "ποτέ δεν απαντάς το τηλέφωνο όταν σου τηλεφωνώ" και συνεχίζεται με διάφορες παραλλαγές στο ίδιο μοτίβο: "αν είχα πάθει κάτι;" ή "αν είχα άμεση ανάγκη;" ή "αν ήμουν άρρωστη κι ήταν ζήτημα ζωής θανάτου;" ή "εγώ έκανα παιδιά που δεν ενδιαφέρονται για τη μάνα τους!" Όλες με άμεσο σκοπό τις ενοχές που δεν παράτησα ότι έκανα παραχρήμα για να αρπάξω το τηλέφωνο. 

Άλλη μια τρανή απόδειξη του φοβερού και τρομερού timing: από τότε που επέστρεψα απ’ τις σπουδές και μετακόμισα μακριά απ’το πατρικό μου, πάντα με επισκεπτεται σε ανύποπτο χρόνο, ώστε να εξασφαλίσει ότι θα με βρει σε άσχετη φάση και εννοείται απροετοίμαστη. Το σπίτι θα είναι μες την ακαταστασία, το σκυλί θα ’χει χέσει (με το συμπάθιο) παντού, η μπουγάδα θα’ναι απλωμένη μες τη μέση του σαλονιού.. κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή ΝΑ σου κορδωτή και λυγιστή η μάνα μου να κτυπά επιτακτικά την πόρτα. Άσχετο αν όλα αυτά ταυτόχρονα έχουν να συμβούν ένα χρόνο και βάλε. Πάντα θα καταφέρει να βρει την κατάλληλη στιγμή που θα είναι το σπίτι μες το κακό το χάλι για να εμφανιστεί φάντης μπαστούνι και να αρχίσει "απαπα! πως είναι έτσι το σπίτι;! τι θα πουν οι γείτονες/ο μπακάλης/ο μανάβης/ο περιοδεύων πωλητής;!" Κι άσχετο αν όλοι αυτοί δεν έχουν εμφανιστεί στο σπίτι ποτέ - ούτε πρόκειται φυσικά.

Έχω καταλήξει ότι το κακό timing είναι χειρότερο απ’ το κακό το μάτι. Γιατί για το κακό το μάτι υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις για να το αντιμετωπίσεις. Το κακό το timing όμως;

Το περίεργο είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια κακό timing είχε πάντα η μάνα μου. Τα τελευταία χρόνια όμως ανέπτυξε αυτή τη φοβερή "ικανότητα" κι ο πατέρας μου! Σε σημείο που αρχίζω να ανησυχώ... λέτε να’ ναι κολλητικό;!! 

Ελπίζω να μην το κολλήσω/έχω κολλήσει ήδη...