Τα 17α γενέθλιά του

 Άργησα λίγο, αλλά δεν έχω ξεχάσει τα γενέθλια του μπλογκ, που φέτος περνά την τελευταία του χρονιά σαν ανήλικο.. 17χρ! Και με το καλό το 2026 θα ενηλικιωθεί πια! 😂

Δεν έχω χρόνο ή δεν έχω έμπνευση;

Αναρωτιέμαι τι από τα δύο ισχύει, αλλά νομίζω φέτος δεν έχω γράψει στο ημερολόγιό μου, ξέρετε εκείνο που έχει σελίδες και κρατάς στυλό για να γράψεις. 

Έχω που λέτε ένα ημερολόγιο, γαλάζιο εξώφυλλο με ένα τετραγωνάκι για να βάλεις το όνομά σου, από το 2013! Απίστευτο αλλά γράφω πια τόσο λίγο που πάει τόσα χρόνια και δεν λέω να γράψω πολλά να έχω λόγο να αρχίσω να γράφω σε άλλο τετράδιο. Με τα χρόνια έχω μαζέψει διάφορα όμορφα κενά τετράδια με ακριβώς αυτό το σκοπό: να αντικαταστήσουν το γαλάζιο. Έλα όμως που αυτό δεν λέει να γεμίσει.

Σύγκριση και μίμηση

 Είχα γράψει το ποστ Μη με συγκρίνεις, αρκετά χρόνια πριν, από την πλευρά του παιδιού και χωρίς να έχω εγώ παιδιά.

Διαβάζοντάς το τόσα χρόνια μετά και αφού πλέον είμαι μάνα, ας γράψω την οπτική μου τώρα, από την "άλλη μεριά".

Mi manchi

Μου λείπεις τόσο πολύ, τόσο απερίγραπτα, αφάνταστα, αδιάκοπα, ασταμάτητα, που δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν πόσο. 

Κι όσο κι αν κρατιέμαι κι όσο κ αν σωπαίνω κάποια στιγμή τα λόγια σαν χιονοστιβάδα ξεχύθηκαν κι ανέβηκε ένα κείμενο. Κι ο καημός με πλημμύρισε με όνειρα που κι ακόμα και κατά τη διάρκεια που τα έβλεπα, με βασάνιζαν και δεν ικανοποιούσαν απολύτως τίποτα. 

Αλλά.. αλλά μετά άλλαξα γνώμη, έχασα το θάρρος μου, ή το μετάνιωσα, ή θέλησα να το διατυπώσω καλύτερα, ή απλά ήταν υπερβολικά..

Το Πάσχα του 2023 και τα λοιπά

Πίστευα ότι θα είχα γράψει πολλά ποστ μέχρι τον Απρίλιο της φετινής χρονιάς, αλλά παρόλες τις καλές μου προθέσεις αυτό δεν έγινε κ σε λιγότερο από εβδομάδα έρχεται το φετινό Πάσχα.

Ας κάνουμε νέα λάθη

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που θέλω να γράψω ένα κείμενο κι έχω σκεφτεί θέμα ή ίσως και θέματα, αλλά καιρό δεν έχω βρει να κάτσω να το οργανώσω. Είναι και η δυσκολία ότι δεν έχω πια pc στο σπίτι και τα κείμενα γράφονται στο κινητό, που δεν μου επιτρέπει να οργανώσω τις σκέψεις μου όπως παλιά.

ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΒΊΑ ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΏΝ!

Με αφορμή την δίκη για την τύπισσα που έριξε βιτριολι, αλλά και όλη τη βία εναντίον των γυναικών αναρωτιέμαι σε τι κόσμο έχουμε φέρει τα παιδιά μας.

Ο πόνος χιλιάδες φορές

Θα μπορούσα να γράψω ότι ο πόνος έχει μουδιάσει ή μειωθεί ή ακόμα κι εξαφανιστεί. Σίγουρα δεν νιώθω εκείνη την ασφυκτική ένταση των συναισθημάτων να με κατακλύζει.

Πλήρωσε τώρα

Ερωτεύεσαι μέσα από μια οθόνη άνθρωπο που δεν ξέρεις, ζει χιλιάδες μίλια μακριά και δεν θα δεις ποτέ σου; Ναι ερωτεύεσαι. Και μάλιστα υπερβολικά παθιασμένα. Τόσο που έστω για πολύ λίγο γίνεται η ζωή σου. Αναπνέεις για ένα του μήνυμα. Ξυπνάς και κοιμάσαι με τη σκέψη του.

Η Λεμεσός το 2019

Είχα γράψει πριν 9 ολόκληρα χρόνια αυτό εδώ το κείμενο για τη Λεμεσό που άλλαζε.

Από τότε έγιναν πάρα πολλές παρεμβάσεις στην πόλη που έχουν αλλιωσει την εμφάνιση ειδικά του πολύπαθου παραλιακού μετώπου, κτιστηκαν ουρανοξύστες, κάποιοι με φοβερή αισθητική, όπως ο οβάλ στη Νεάπολη.

Ο Μάης κι ο χρόνος

Όπου ναναι βγαίνει ο Μάης και αισθάνομαι ότι μόλις έχει μπει. 

αλλά..

Έχω μια φίλη παλιά. Εδώ και χρόνια πολλά την ξέρω.

Το μπλογκιν είναι πάθος

Πόσα χρόνια έχω να γράψω; Σίγουρα πολλά αν και θα ήθελα να είχα συνεχίσει. Το αγαπάω το μπλογκιν με πάθος όπως δεν αγάπησα ποτέ το τουιτερ.

Ιερή ψήφος;

Την Κυριακή όπως ίσως γνωρίζετε.. έχει εκλογές. Εκτός κι αν ζείτε σε σπηλιά οπότε μείνετε εκεί, καλά είναι σίγουρα. Όπως και να’χει εμείς που δεν ζούμε σε σπηλιά ή σε καμιά βραχονησίδα έχουμε την ατυχία ναχουμε βομβαρδιστεί με το θέμα των εκλογών στην Ελλάδα. 

Ο τσάρλυς ποιος τσάρλυς;

Εδώ στην Κύπρο τσάρλυδες λέμε όσους μετανάστευσαν στην Αγγλία και τα κυπριακά τα μιλούν με τη χαρακτηριστική προφορά του ανθρώπου που τα ξέρει λίγο και απ’την άλλη δεν ξέρει καθόλου τα ελληνικά των βιβλίων. Άρα τα τσαρλούδκια όπως τους λέμε, μιλούν βαριά κυπριακά που εδώ ίσως δε μιλιούνται παρά μόνο στα χωριά και τα μιλούν με εγγλέζικη προφορά.

 

Τις τελευταίες μέρες με αυτό το σύνθημα συμπαράστασης προς τους δολοφονημένους στο γαλλικό έντυπο, το να λέγεσαι τσάρλυς έχει πάρει άλλη έννοια και διάσταση. Το φοράνε διάσημοι στο πέτο σαν κονκάρδα συμπαράστασης στους δολοφονημένους αλλά πάει να γίνει και σύμβολο της περίφημης και πολλαπλά παρεξηγημένης ελευθερίας του τύπου.

Οι δίπλα

Στη γειτονιά που μένουμε, όπου βρίσκεται το πατρικό μου, υπάρχουν ως επί τω πλείστω σπίτια. Οι ιδιοκτήτες μένουν εκεί για πολλές δεκαετίες με αποτέλεσμα λίγο πολύ όλοι να γνωρίζονται μεταξύ τους. Στο διπλανό σπίτι ο ιδιοκτήτης μένει στον πάνω όροφο και νοικιάζει το ισόγειο. Κατά καιρούς πέρασαν διαφόρων ειδών και ποιοτήτων ενοικιαστές από το σπίτι αυτό και λόγω του πόσο κοντά είναι στο σπίτι μας είχαμε την τύχη ή την ατυχία (ανάλογα) να γνωριστούμε με τους περισσότερους από αυτούς.

Φέτος το καλοκαίρι έφυγε ο αλλοδαπός νοικάρης που λόγω της φύσης της εργασίας του, έκανε πολύ θόρυβο και κακά τα ψέματα υπήρξε άμεση ανακούφιση που δε θα ενοχλούσε άλλο με τα σίδερα και τα φορτηγά του. Έμεινε το σπίτι για κάποιο καιρό ξενοίκιαστο και αναρωτιόμασταν ποιος θα μετακόμιζε και αν θα ήταν εξίσου, ή ακόμα χειρότερα, πιο θορυβώδης από τον προηγούμενο. 

Ζηλεύουν τα αδέλφια μεταξύ τους;

Νομίζω όσοι έχουμε αδέλφια ξέρουμε καλά την απάντηση και είναι πανηγυρικά ΝΑΙ! Κι ας μην ξυπνήσουν οι "άγιοι" μεταξύ μας να φωνάξουν "όχι όχι ποτέ δε ζηλεύω κανένα" γιατί ψέματα θα λένε και δεν κάνει ειδικά τώρα τις γιορτες.

Άλλωστε όπως λένε και οι ψυχολόγοι η ζήλια είναι ένα συναίσθημα όπως όλα τα άλλα. Δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε όταν το αισθανόμαστε ούτε να το καταπιέζουμε και να το δαιμονοποιούμε. Ίσα ίσα που αν το εκφράζουμε μπορούμε να το διαχειριστούμε καλύτερα, πιο επικοδομητικά.

Η μαμά και το αγόρι της

Στο τελευταίο επεισόδιο των Friends την ώρα που βλέπει για πρώτη φορά το νεογέννητο αγοράκι της η Μόνικα του λέει "θα σ΄αγαπάω τόσο που καμιά γυναίκα δε θα ΄ναι ποτέ αρκετά καλή για σένα".
Είναι τρομερά αστείο φυσικά και σε κάνει να γελάς, αλλά εμπεριέχει μια μεγάλη αλήθεια μέσα της αυτή η κουβέντα, πως οι μαμάδες έχουν συνήθως μια δυνατή, αποκλειστική και καμιά φορά οιδιπόδεια σχέση με τα αγόρια τους. Πολύ διαφορετική από τη σχέση με τις κόρες τους.

Ο πατέρας είναι εξίσου σημαντικός με τη μητέρα

Διάβασα αυτό το άρθρο που έγραψε μια εγγλέζα, η οποία πιστεύοντας ότι μπορούσε να διαλέξει πότε θα αποκτήσει παιδιά έφτασε να'ναι τώρα πάνω από 40 και να έχει ανακαλύψει πια ότι δεν είναι έτσι όπως τα νόμιζε τα πράγματα. 

Αυτό που με προβλημάτισε όμως ήταν ένα σχόλιο από κάτω, που απ'τη μια δε δείχνει καθόλου

κατανόηση στο πρόβλημα της, αλλά απ'την άλλη είναι απόλυτα ειλικρινές όσο κι αν αυτή η ειλικρίνεια πονά. Λέει με λίγα λόγια ότι οι γυναίκες που ήταν στα 20 και τα 30 τους τη δεκαετία του '90 πίστευαν ότι μπορούν να τα έχουν όλα, και καριέρα και οικογένεια όταν θα έπερναν την απόφαση αυτές. Κάποιοι επιστήμονες προσπάθησαν να τους πουν ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα, αλλά οι φεμινίστριες τους επιτέθηκαν και δεν άφησαν να ακουστεί ο αντίλογος.

H μοναξιά

Πριν κάμποσο καιρό σας είχα γράψει για την κυρία Μαρία και τον κύριο Αναξαγόρα. Από τότε πέρασε αρκετός καιρός και πριν κάποιους μήνες, το καλοκαίρι που μας πέρασε η κυρία Μαρία πέθανε. Υπέφερε αρκετά, ειδικά προς το τέλος και ήρθε ο καιρός ν' αναπαυτεί.