Τα 17α γενέθλιά του

 Άργησα λίγο, αλλά δεν έχω ξεχάσει τα γενέθλια του μπλογκ, που φέτος περνά την τελευταία του χρονιά σαν ανήλικο.. 17χρ! Και με το καλό το 2026 θα ενηλικιωθεί πια! 😂

2024 ξου ξου φύγε! 2025 σειρά σου Έλα!

Όπως είναι ξεκάθαρο σε αυτό το ποστ, περίμενα με ανυπομονησία το 2024 από την αρχή. Παρόλα αυτά και ίσως λόγω των υψηλών προσδοκιών, ήταν όχι μόνο μια χρονιά από γοητευτική, αλλά και τρομερά πιο δύσκολη, ακόμα κι από τα στείρα χρόνια της πανδημίας.

Άρα το μόνο που μένει είναι να διώξουμε αυτή την απαίσια χρονιά με κλωτσιές! Και προσωπικά επιθυμώ να την ξεχάσω κ όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και όσο πιο σύντομα γίνεται. 

Ελπίζω το 2025 να είναι ήρεμο, αν γίνεται! Ή έστω ας είναι εξίσου οκ με το 2023, που ήταν απροσδόκητα, μια χρονιά με χαρά. 

ΥΓ. Ξέχασα φέτος να αναφέρω ότι συμπληρώθηκαν 16 ολόκληρα χρόνια, στις 6 Δεκεμβρίου 2024, που γράφω σε αυτό το μπλογκ. Αγαπώ το μπλογκιν' όσο τίποτα άλλο κι ελπίζω να μπορώ να συνεχίσω να γράφω 😊

Happy Birthday to my blog!

Πάνε πια 15 ολάκερα χρόνια από το πρώτο ποστ στο μπλογκ, που δεν ήταν άλλο από λίγους στίχους από αγαπημένο τραγούδι. Δεν ήξερα και τι να γράψω. Έγραφα σε άλλη ιστοσελίδα με συγκεκριμένη θεματολογία, αλλά είχα ανακαλύψει τα μπλογκς κι ήθελα να γράψω κάτι δικό μου.

Happy Birthday στο μπλογκάκι μου 💜

Άλλη μια χρονιά κοντεύει να τελειώσει και το καλό νέο για μένα είναι ότι φέτος έγραψα αρκετά κείμενα στο μπλογκ μου.

Τα γενέθλια του μπλογκ 😏

 Άλλη μια χρονιά που γιορτάζει το μπλογκακι μου, το έχω από το 2006 αλλά γράφω από το Δεκέμβριο του 2008. Πόσα άλλαξαν από τότε, πολλές ζωές πέρασαν στα τελευταία 13 πια χρόνια.

Το μπλογκιν είναι πάθος

Πόσα χρόνια έχω να γράψω; Σίγουρα πολλά αν και θα ήθελα να είχα συνεχίσει. Το αγαπάω το μπλογκιν με πάθος όπως δεν αγάπησα ποτέ το τουιτερ.

Δικά μου

Αντε τώρα να γράψω ποστ από το κινητό με την οθόνη μικρή κ τα γραμματάκια τόσα δα. Αλλά θα το κάνω αφού εδώ κοτσαμ Γουρουνέλλα τα καταφέρνει εγώ γιατί όχι;
Διάβασα ένα ποστ απίστευτα νοσταλγικό για τα μπλογκ που ανθισαν πριν κάποια χρόνια και τώρα με το τουιτερ βρίσκονται στην παρακμή τους. Το ποστ ήταν της Κροτ που γράφει τόσο όμορφα κ με κάνει να δακρύζω με τα κείμενα της. Τα κάνω τουι για να δουν το λινκ να τα διαβάσουν κ άλλοι αλλά τι τα θες το ίδιο είναι να κάθομαι εδώ να γράφω τις σκέψεις μου κ να διαβάζω τις δικές σας κ το ίδιο να κάνω ένα βλακοτουι;
Δλδ όσο κ αν το μισησα το τουιτερ τελικά εκεί πάω για ειδήσεις κ εκτονωση ή για νεύρα ανάλογα.
Το θέμα είναι ότι από τον πολύ καιρό που έχω να μπλογκαρω, κανείς δε με διαβάζει πια. Όπως τον παλιό καλό καιρό εκεί στο 2006 που έφτιαξα πρώτη φορά το μπλογκ κ το θεωρούσα ηλεκτρονικό ημερολόγιο. Τελικά όντως ήταν αλλά με την τεράστια διαφορά ότι το διάβαζαν κ άλλοι.
Τεσπα. Έκανε κύκλο κ γύρισε στην αρχή. Όπως όλα, όπως οι άνθρωποι, που ξεκινάμε αβοηθητοι κ πεθαινουμε έτσι.
Πολύς θάνατος τα τελευταία χρόνια. Έχασα τη μητέρα μου από τον καταραμένο καρκίνο. Την τρισαθλια αυτή ασθένεια που κακό ψοφο ναχει κ άλλο άνθρωπο να μην βασανίσει ποτέ.
Δεν έχει περάσει ακόμα χρόνος κ δεν το έχω αποδειχτεί. Τα συναισθήματα εναλλασσονται με απότομο τρόπο. Όλα φαίνονται δύσκολα τη μια στιγμή, μετά όχι κ τόσο τραγικά. Δεν ξέρω. Δεν έχω ιδέα καν πως έφτασα να γράφω για αυτό το θέμα εδώ. Μάλλον γιατί είτε γράψω είτε όχι όλο αυτό σκέφτομαι. Κ όσο περνά ο καιρός λιγοστευουν οι άνθρωποι που έχεις να σε ακούσουν. Πιστεύουν ότι πρέπει να το έχεις πια ξεπεράσει. Δεν ρωτούν, δεν νοιάζονται, ίσως δεν ξέρουν αν πρέπει να στο θυμίζουν; Λες κ υπάρχει περίπτωση να το έχεις ξεχάσει.

Είμαι εδώ κ αυτή τη χρονιά

Έχω πεθυμήσει πάρα πολύ το μπλογκ, το μπλογκιν' κ γενικά την μπλογκόσφαιρα κ μπλογκογειτονιά.

Τα γαλάζια σου...σχόλια κάθομαι και διαβάζω*

Καμιά φορά ανοίγω και διαβάζω παλιά ποστ από 3-4 χρόνια πριν.. Αυτό που με τραβά δεν είναι τόσο τα κείμενα, όσο τα σχόλια από κάτω, σχόλια από παλιούς μπλογκερς που από τότε έχουν χαθεί, κλείσει τα μπλογκς τους ή τα’χουν αφήσει ανενεργά. Μ’αρέσει να διαβάζω τις κουβεντούλες που κάναμε, τις απόψεις που μοιραζόμασταν.. 

(*o τίτλος φυσικά είναι παράφραση του όμορφου και νοσταλγικού τραγουδιού που τραγούδησε αλησμόνητα η Δήμητρα Γαλάνη, Τα γαλάζια σου γράμματα)

Να μου ζήσεις βρε!

Πέρυσι ξέχασα να του κάνω γενέθλια και μου κράτησε μούτρα, απομακρύνθηκε από μένα και δεν μου μιλούσε, δε με άφηνε να εκφράζομαι κοντά του όσο ήθελα.

Φέτος έστω και τέλος του μήνα, της χρονιάς θέλω να του ευχηθώ 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

Blogging μου λείψες πολύ!

Ξύπνησα σε μια φάση χθες βράδυ κι άρχισα να σκέφτομαι πότε θα μπορέσω επιτέλους να ξαναμπω στο αγαπημένο μου μπλογκ. Τι θέματα να γράψω, πότε θα βρω χρόνο να περιδιαβάσω στις μπλογκογειτονιές να μπω στα λατρεμένα μπλογκοσπίτια σας που΄χω τόσο καιρό να επισκεφτώ. Χαρά και γαλήνη με πλημμύρισε που θα μπορούσα να σας ξαναβρω. Μου'χει λείψει αφάνταστα το μπλογκιν'.

Που ’ντο που ’ντο το αθώο μπλογκιν;

Δεν ξέρω για σας αλλά εμένα τώρα τελευταία μου’χει λείψει το αθώο μπλογκιν’ πάρα πολύ. Τι εννοώ με αθώο; Το μπλογκιν’ για χάρη του μπλογκιν’, το μπλογκιν’ που δίνει χαρά στον συγγραφέα που γράφει το ποστ και στους αναγνώστες τους χωρίς κάποιο σκοπό, κέρδος άλλο από  τη χαρά κτλ.

Έχω ξεκινήσει το μπλογκιν’ από το 2008 και πάρα πολλοί απ’τους μπλογκερς που διάβαζα κι αγαπούσα σταμάτησαν δυστυχώς (για δικούς τους λόγους ο καθένας) να γράφουν. Αυτοί που έμειναν είτε γράφουν υπερβολικά αραιά ή γράφουν με σκοπό το οικονομικό όφελος.

Μη με σπαμάρεις μάτια μου!

Αν ένας μπλογκερ ανεβάζει 20-25 αναρτήσεις  κάθε μέρα για μένα μπαίνει στην κατηγορία σπαμ-μπλόγκερ και σταματώ να τον παρακαλουθώ...
..ακόμα κι αν τα ποστ του δεν έχουν καμιά σχέση με πραγματικά σπαμ, αλλά αφορούν διάφορα θέματα.

πηγή www.blogginpro.com

Σορρυ αγαπητέ/ή μου, αλλά αν το κάνεις για να βρίσκεσαι μονίμως ψηλά στα reading list με γειά σου με χαρά σου αλλά δικαίωμα μου κι εμένα να μη θέλω να γεμίζει το δικό μου reading list μόνο με τα δικά σου ποστ!..

ΥΓ. απορώ ειλικρινά που βρίσκει ώρα το συγκεκριμένο άτομο να γράφει τόσα ποστ καθημερινά, χαράς το κουράγιο και την όρεξη που έχει!

Είσαι 4!

Αγαπητό τετράχρονο μπλογκάκι μου,

Ξέρω έχεις παράπονο αλλά  έστω και λίγο αργά σου εύχομαι να ζήσεις για τα γενέθλια σου. Κλείνει τεσσάρων χρονών χρυσό μου, το θυμάμαι καλά. Πως πέρασαν τέσσερα χρονάκια κιόλας. Που και που περνώ και σου ρίχνω καμιά ματιά, εκεί που δεν το περιμένεις. Σου αφήνω φιλάκι και χαμογελάκι.
Να μου ζήσεις και να συνεχίσω να ξεκλέβω στιγμές να σε γράφω.
Φιλάκια
Η Daisy σου.







ΥΓ. Ξέχασα να σας πω το σημαντικότερο... το μπλογκ έφτιαξε κουλουράκια-ανθρωπάκια και κερνά για τα γενέθλια του. Κεραστείτε!!

Τα δύο πρώτα δοντάκια*

Μετακομίσαμε, πήγα πίσω δουλειά, δεν είχαμε και ιντερνετ - χάθηκα απ'τα μπλογκ εντελώς δυστυχώς. Ελπίζω να επανακάμψω τώρα που επανασυνδεθήκαμε στο σπίτι επιτέλους!

 

Γράφω με το μωράκι μου δίπλα μου να πιέζει τα πλήκτρα και να με κλωτσά. Ακούμε το Έρωτα μου αγιάτρευτε και γουστάρουμε. Μου τραβά το ποντίκι τώρα και αν δείτε τίποτα περίεργο στο κείμενο να ξέρετε είναι το ζουζουνί μου :)

Έτσι που λέτε αλλαγές κάμποσες στη ζωή μας τον τελευταίο καιρό και ακόμα προσπαθούμε να προσαρμοστούμε. Νομίζω το μωράκι έχει προσαρμοστεί καλύτερα απ'τους μεγάλους αλλά ακόμα αρχή είναι που θα πάει θα το πετύχουμε κι εμείς κάποια στιγμή. Κάθε αρχή και δύσκολη δε λένε; Ε λοιπόν αν τα δύσκολα έφυγαν έχουμε πιο εύκολες καταστάσεις μπροστά μας.

Κούνια μπέλα όμορφη κοπέλα!

Τώρα που η κουκλίτσα είναι μπεμπουλίνι ακόμα όπου κυκλοφορήσω μέσα στο σπίτι προτιμώ να την έχω δίπλα μου μπας και χρειαστεί κάτι. Αυτό μερικές φορές είναι εξαιρετικά άβολο.. κι άλλες απλά αστείο.

Την έχω που λέτε στο πορτ-μπεμπέ και μου'χει τύχει να την κουνάω:

• βλέποντας τηλεόραση
• όταν μισοκοιμάμαι στο κρεβάτι
• όταν πλένω τα πιάτα
• όταν σιδερώνω
• όταν κοιτάω τα μέηλ
• όταν είμαι στην τουαλέτα
• όταν μιλώ στο τηλέφωνο
• όταν βάζω πλυντήριο

Kλείνει το Γκουκλ Φρέντ Κονεκτ για όσους δεν έχουν μπλογκ στον μπλογκερ

Η γκουκλ σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μας εξαναγκάσει να χρησιμοποιήσουμε το γκουκλ+ που επιτυχία ως τώρα βλέπει μόνο με κυάλια, κλείνει το φρεντ κονεκτ για όσους δεν έχουν μπλογκ στον μπλογκερ όπως ανακοινώθηκε επίσημα το Νοέμβριο.

Πρακτικά τι σημαίνει αυτό για όσους έχουν μπλογκ στον μπλογκερ; Ότι θα εξακολουθήσουν μεν να παρακολουθούν τα μπλογκς που θέλουν στον μπλογκερ και σε άλλες πλατφόρμες αλλά και εδώ είναι όλο το ζουμί, θα χάσουν τους αναγνώστες που είχαν από άλλες πλατφόρμες αν αυτοί δεν επιλέξουν να τους διαβάζουν με άλλο τρόπο, π.χ. με το να γραφτούν στο rss feed ή αν δεν ζητήσουν να λαμβάνουν με email τις νέες αναρτήσεις κτλ.

Κι όμως πάνε 3 χρονάκια

Τρία χρονάκια από τότε που ξεκίνησα να γράφω εδώ σ'αυτό το μπλογκάκι. Δεν περίμενα τότε να γράφω για τόσο καιρό ή να έχω γράψει τόσα προσωπικά θέματα. Όμως με τον καιρό ξεθάρρεψα και άρχισα να μοιράζομαι διάφορα δικά μου μαζί σας. Το αγάπησα το μπλογκιν' - να γράφω και να διαβάζω τα δικά σας κείμενα, να σχολιάζω και να απαντώ στα δικά σας σχόλια.

Έχουμε μια όμορφη μπλογκογειτονιά με καταπληκτικά μπλογκ, που αξίζει πραγματικά να τα διαβάζει κανείς και είμαι χαρούμενη που είμαι μέλος αυτής της χαμογελαστής γειτονιάς. 

Λοιπόν τώρα πάμε στα βασικά και πολύ σημαντικά...!!!

Κερνάω ΤΟΥΡΤΑ!!!

Μην τυχόν και δεν κεραστεί κανείς, γιατί θα λυπηθεί πολύ το μπλογκ ;)

τούρτα απ'τις Musses

Τ'ανείπωτα θα γίνουν ειπωμένα..

Πέρυσι ξεκίνησα να γράφω ένα ποστ για μια απ'τις χειρότερες, αν όχι τη χειρότερη εμπειρία που είχα μέχρι τώρα. Έγραψα 3-4 παραγράφους και στο 'επίμαχο' σημείο κόλλησα. Από τότε το'χω κοιτάξει πολλές φορές το ποστ. Έχω σκεφτεί να το συνεχίσω, να γράψω κι άλλα, να τελειώσω την ιστορία κι επιτέλους να την αναρτήσω. 

Νιώθω ότι αν καταφέρω να τη μοιραστώ από δω θα'χει μειωθεί εντελώς ο αντίκτυπος της για μένα. Όμως κάτι με κρατά και δεν την προχωρώ.. Ίσως τελικά ύστερα από δέκα χρόνια και βάλε να μη θέλω να τη θυμηθώ με αρκετές λεπτομέριες ώστε να την αναρτήσω εδώ.

photo from raufglasgow.com

Ευχαριστώωωωωωωωωωω

 Η καλή μου Coula κι η λατρεμένη-φούξια Koueen μου χάρισαν ένα βραβείο και θέλω να σας ευχαριστήσω και τις δυο κορίτσια, για την ευγενική σας προσφορά :)

 Λοιπόν, έχουμε και λέμε το μπλογκοπαιχνιδάκι θέλει να αναφέρω ποιος μου έδωσε το βραβείο, να αναφέρω 7 τυχαία πράγματα για μένα και να το απονέμω με τη σειρά μου σε άλλους 15 μπλογκερς.

1) Είμαι τρομερά οργανωμένη στη δουλειά και ελάχιστο στο σπίτι.
2) Οδηγώ πάντα αμυντικά.
3) Με παίρνει ο ύπνος στο λεωφορείο.
4) Αγαπώ τις διακοπές και τη θάλασσα.
5) Κάνω συλλογή από επαγγελματικές κάρτες.
6) Μ'αρέσει να τρώω.. αλλά όχι να μαγειρεύω.
7) Λατρεύω τις αστυνομικές και τις σειρές μυστηρίου, στυλ Criminal minds, CSI, House MD

Και τώρα δίνω με τη σειρά μου το βραβείο σε 15 μπλόγκερς κανονικά... αλλά εγώ δε θέλω να ξεχωρίσω κανένα έτσι το χαρίζω σε όλους όσους διαβάζω και βρίσκονται στη δεξιά μπάρα στα 'Αγαπημένα και διαβαστερά'. Κι όταν λέω όλους εννοώ όλους - και σε όσους είναι ενεργοί μπλογκερς και σε όσους κάπου σταμάτησαν να γράφουν και περιμένουμε αν το θελήσουν να επανέλθουν.

ΥΓ. ελπίζω να μην περιμένατε να ακολουθήσω τους κανόνες μπλογκοπαιχνιδιού - είναι η αδυναμία μου να τους σπάω!!