Έρωτας

Δεν θέλω να βγει αυτή η χρονιά τόσο αρνητικά όσο μπήκε κι όσο ήταν σε όλη της τη διάρκεια.
Ένα πολύ θετικό δεν έχω να γράψω. Μόνο ότι συνειδητοποίησα ότι δεν θέλω απλά ικανοποίηση αλλά θέλω μια ψυχή που να μιλά στη δική μου, κάποιον να νιώθω να με νιώθει και να με νοιάζεται και αυτό να με κάνει χαρούμενη.

Σνουπάκι τρελό κι αγαπημένο

Μετά από το μαύρισμα της τελευταίας βδομάδας θέλω ν'ασχοληθώ με κάτι αισιόδοξο που καταφέρνει καθημερινά, ότι κι αν αισθάνομαι να με κάνει να χαμογελώ. Ποιος άλλος το καταφέρνει αυτό και χωρίς να προσπαθεί; Μα φυσικά ο Σνούπυ μας, το θεόμουρλο, παλαβό, τρελό κι αγαπησιάρικο Σνουπάκι μας.

Ο Σνούπυ γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2008 (εννοείται σε ιστορική μέρα θα γεννιόταν εμ τι; παίζουμε;) και κοντεύει τα 3 του χρόνια. Είναι γεμάτος ενέργεια και τρέλα... φτάνει να μη ζεσταίνεται.. Γιατί άμα σφίξουν οι ζέστες... άστα να πάνε! Απλώνεται στα πατώματα σε διάφορες.. μπερδευτικές στάσεις σε αναζήτηση λίγης δροσιάς. Τη μέρα αυτό φυσικά που η ζέστη είναι αφόρητη. Γιατί μόλις πέσει το βραδάκι και δροσίσει κάπως... Αρχίζουν οι τρελές διαδρομές με το αγαπημένο παιχνίδι του, το πλαστικό γουρούνι του, στο στόμα. Τι τρέξιμο ρίχνει με το γουρούνι δε λέγεται. Τι σκότωμα του κάνει όταν παίζει άλλο πράμα.

Αχ παίρνει αέρα το κοιλάκι μου

Λίγη δροσιά ρε παιδιά

Η ιστορία, μάλλον ο έρωτας (γιατί πρόκειται για πάθος που φτάνει στα άκρα) με το γουρούνι ξεκίνησε όταν η αδελφή μου είχε τη φαεινή ιδέα να του αγοράσει ένα ροζ γουρουνάκι που έκανε ήχους γουρουνίστικους όταν του ζουλούσες την κοιλίτσα. Μόλις άκουσε τη λέξη "γουρούνι" (που του κίνησε την περιέργεια απ'το πρώτο λεπτό) και τη συνέδεσε με το παιχνίδι του ένας έρωτας κεραυνοβόλος και αληθινός είχε γεννηθεί. Εκείνο το πρώτο γουρούνι εξοντώθηκε αρκετά σύντομα, αλλά του βρήκαμε άλλο πλαστικό πορτοκαλί γουρούνι που αντικατάστησε το πρώτο. Μέχρι να το διαλύσει και να'ρθει δεύτερο και τρίτο κ.ο.κ. Τώρα είμαστε στο γουρούνι νούμερο χ. Δεν έχω ιδέα πόσα γουρούνια πέρασαν απ'τη σνουποζωή.

Γουρουνο-απαρτία

Αν του το πιάσω και το βάλω κάπου ψηλά τότε σημάνει συναγερμός. Κάθεται φρόνιμα και κοιτά στο έπιπλο που το έχω τοποθετήσει μέχρι να γίνει κάτι, π.χ. να αποφασίσει μόνο του να γυρίσει κοντά του ή να του το επιστρέψει κάποιος κι έτσι το γουρούνι να σωθεί και να γυρίσει στα δόντια του αληθινού του ιδιοκτήτη. Αν το βάλω σε άλλο δωμάτιο και κλείσω την πόρτα είναι ικανός να ξεροσταλιάζει για ώρες μπροστά της και να κατεβάσει τα μούτρα του μέχρι το πάτωμα για να του το δώσω πίσω. Η σχέση Σνούπυ-Γουρουνιού είναι μια σχέση απόλυτης αφοσίωσης, εξάρτησης και έρωτα αχαλίνωτου και δυνατού.

Κοίτα μην ακουμπήσεις τα γουρούνια μου ε!

Όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες τελευταία (και προτού αποσυρθεί το παλιότερο πολύπαθο γουρούνι) προστέθηκε νέο κίτρινο γουρούνι στην παρέα έτσι που τώρα όταν του λέω "Φέρε το γουρούνι" υπάρχει μια ψιλοσύγχιση γιατί εγώ μπορεί να εννοώ το νέο κι αυτός να κουβαλήσει το παλιό που λατρεύει και το 'χει φέρει στα μέτρα του.

Με το γουρούνι παίζουμε βεβαίως. Μου το φέρνει και του το κλωτσώ και το φέρνει πίσω κτλ. Το θέμα είναι ότι αυτό δεν το κάνει μόνο όταν θέλω ή του το ζητώ, αλλά σε κάθε πιθανή ευκαιρία. Μόλις ξυπνήσω το πρωί π.χ. και πάω με τη τσίπλα στο μάτι να πλυθώ εμφανίζεται ένα γουρούνι στα πόδια μου. Ή όταν πάω να φύγω για δουλειά ή όταν γυρνώ απ'τη δουλειά ή όταν κάθομαι να φάω. Πιάσατε το νόημα. Το γουρούνι είναι βασικός λόγος τσακωμών με τον Σνούπυ που πιστεύει ακράδαντα πως όταν υπάρχουν 3 δεπτερόλεπτα κενά το μόνο που μπορεί να θέλω να κάνω είναι να παίξω με το γουρούνι. Γουρουνόπολεμος διεξάγεται στο σπίτι μας επί καθημερινής βάσης! Και μαντέψτε ποιος είναι ο χαμένος...;  :)

Όχι πάλι φωτογραφία!

'Η επίθεση των ανθρωποφάγων...

...κουνουπιών'

Αυτό τον τίτλο θα μπορούσε να έχει η έξοδος μας το προηγούμενο Σάββατο σε ένα χωράφι για να παίξει ο Σνούπυ. 

εδώ απολαμβάνει το νέο του κρεβατάκι :)

Πάμε που λέτε, κατεβαίνουμε απ'το αυτοκίνητο, ο Σνούπυ όλο χαρά να γαβγίζει, να κουνάει την ουρά του, να πηδάει ανάμεσα απ'τα χόρτα και τις μαργαριταρούλες. Όπως προχωρούσαμε άρχισα να νιώθω τσιμπήματα, μια φίλη που ήξερε τους κινδύνους μου δίνει εντομοαπωθητικό και επειδή φορούσα μακρύ παντελόνι και φούτερ βάζω η αφελής λίγο στα πόδια κάτω απ'το γόνατο και στα χέρια μου που προσπαθούσα να κρατώ στις τσέπες για μεγαλύτερη ασφάλεια και καλά, αφού ξέρω πολύ καλά ότι όλα σχεδόν τα είδη κουνουπιών προτιμούν το αίμα μου. 

Που να φανταστώ ότι αυτά τα αιμοσταγή πλάσματα δε θα είχαν κανένα μα κανένα απολύτως πρόβλημα να αρπάξουν το πολύτιμο υγρό μέσα απ'τα ρούχα και μάλιστα εν κινήσει; Δεν ήξερα δεν ρώταγα; 

Μέχρι να φύγουμε μετρούσα 15 δαγκώματα από τα οποία 2 στο μέτωπο παρακαλώ και ένα στο λαιμό σαν δάγκωμα βρυκόλακα. Και το μπόνους; Ήρθε και μια οικογένεια μαζί μας στο αυτοκίνητο (μπας και τα ξεχάσουμε τα αφιλότημα!) έτσι συνέχισαν και μέχρι χθες (που δεν άντεξα και φλίταρα όλο το σπίτι μέχρι να μην μπορώ να αναπνεύσω) μου κατάφεραν τουλάχιστον άλλα 5 βαρβάτα τσιμπήματα. Πήγα σε γιατρό για άλλο λόγο κι όταν του τα έδειξα βρήκε ότι το κάθε τσίμπημα έχει φλεγμονή και μου είπε ο άνθρωπος 'μα αυτά δεν ήταν κουνούπια ήταν ανθρωποφάγοι!' Κι έχει απόλυτο δίκιο. 

Ρε τι κρέμες τους βάζω για να μη ξύνομαι, τι κορτιζονούχες για τις φλεγμονές. Και κάθε βράδυ μπάνιο στο φάρμακο που τα απωθεί, κυριολεκτικά απ'την κορφή ως τα νύχια. Άσε που ξυπνώ και μες τη νύχτα και το λούζομαι για δεύτερη φορά μπας και σταμάτησει η δράση του και κάνω με το ζόρι δωρεά αίματος στην κοινότητα των κουνουπιών. 

Και για του λόγου το αληθές ορίστε και φωτογραφικό υλικό απ'τα δαγκώματα, που σας υπενθυμίζω έγιναν το Σάββατο κι ακόμα καλά κρατούν. 

Εννοείται ότι ο Σνούπυ θα ξαναπάει εκεί για να διασκεδάσει.. στα όνειρα του. Ή όταν έρθει το φθινόπωρο και μειωθούν ή καλύτερα ο χειμώνας και εξαφανιστούν οι δολοφόνοι που μας ήπιαν το αίμα.

Τώρα θυμήθηκα μια φορά πριν χρόνια που μας είχαν πάει οι γονείς μας κατασκήνωση στα βουνά και ήταν γεμάτος όλος ο κατασκηνωτικός χώρος με τεράστιες σκνίπες. Πριν προλάβουμε να εφοδιαστούμε με τα κατάλληλα αξεσουάρ είχαν καταφέρει να δαγκώσουν τη μάνα μου σε ένα σωρό σημεία, ενώ συνήθως τα κουνούπια δεν της δίνουν σημασία της τυχερής. Οι σκνίπες όμως της έδωσαν και κατάλαβε ενώ εμένα ούτε που με πλησίασε καμιά. Περιττό να πω ότι όσο κι αν δε μου άρεσε η κατασκήνωση το γεγονός ότι με απέφευγαν τα ζωύφια ήταν σκέττη μαγεία! Δεν είναι και λίγο πράμα να αποφεύγουν εμένα και να κυνηγούν άλλους! 

ΥΓ. Μην περιμένετε να δείτε φωτογραφία κουνουπιού εδώ. Έψαξα να βρω, αλλά δεν άντεξα στη θέα τους και στην.. 'τεχνική' τους την ώρα που μας πίνουν το αίμα. 

ΥΓ2. Άσε που άρχισα να αναρωτιέμαι... είναι καθαρές οι βελόνες τους όταν κάνουν την αφαίμαξη; Είναι αποστειρωμένες; Που τις είχαν μπήξει πριν; Έχουν την επιστημονική κατάρτηση για να αποφύγουμε μολύνσεις κτλ; Κι άλλα τέτοια και τρελάθηκα εντελώς!

ΥΓ3. Αγαπώ το καλοκαίρι, αλλά μισώ μέχρι βδελυγμίας κουνούπια και κατσαρίδες, τι να κάνω; Κλαψ κλαψ λυγμ λυγμ!

Το '11

Νέα χρονιά λοιπόν μπήκε προχθές, 2011. Όπως έχω πει παλιά συσχετίζω συνήθως αριθμούς με εικόνες και χρώματα. Το 11 μου πάει για χακί και σαν αριθμός δε μ'αρέσει. Μου θυμίζει δυο άτομα μόνα τους που στέκονται το'να δίπλα στο άλλο χωρίς να μιλούν. Ας ελπίσουμε η χρονιά να μην έχει καμιά σχέση με τη συσχέτιση του αριθμού που'χω στο νου μου.

Για το Σνούπυ μου η χρονιά δεν μπήκε και πολύ καλά αφού την παραμονή έσπασε το πόδι του και του το έβαλε ο γιατρός στο γύψο. Είναι σκύλος με φοβερή και τρομερή ενέργεια και τώρα που δεν μπορεί να τρέξει και να παίξει έχει πάθει ψιλοκατάθλιψη ο καημένος. Ξαπλώνει στο κρεβατάκι του και κοιτάει με δυο ματάκια όλο καημό. Ελπίζω σύντομα να του βγάλει ο γιατρός το γύψο και να γίνει μια χαρά το ποδαράκι του για να νιώσει και πάλι τη χαρά και να ξεθεωθεί στο παιχνίδι!

Σνούπυ

Σκεφτόμουν χθες πριν κοιμηθώ ότι πια όταν λέμε το '10 ή το '11 δεν εννοούμε τον προηγούμενο αιώνα, αλλά τον τωρινό! Άρα αν θέλουμε να αναφερθούμε στον προηγούμενο πρέπει να το πούμε ολόκληρο 1911 π.χ. αλλιώς θα μπερδευτούμε και θα μπερδέψουμε. Σε λίγα χρόνια λοιπόν δε θα μπορούμε να πούμε η δεκαετία του '20 ή του '30 και να εννούμε το μεσοπόλεμο, γιατί θα φτάσουμε αισίως σ'αυτές τις δεκαετίες αυτού του αιώνα και θα πρέπει πια να διευκρίζουμε ή στη χειρότερη να βγάζουμε άκρη απ'τα συμφραζόμενα. Αστείο και κάπως κουφό μ'ακούγεται. Μάλλον αυτή η συνήθεια να αναφερόμαστε σε μια χρονιά με τα δυο τελευταία της νούμερα δεν είναι καθόλου βολική!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Νιαου - Γαβ

"Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν και τι μπορεί να υποδηλώνει για εσάς η προτίμησή σας στις γάτες ή στους σκύλους; Μια ομάδα ψυχολόγων από τις ΗΠΑ αναρωτήθηκε – και αποφάσισε να μάθει. Η ετυμηγορία της; Όσοι προτιμούν τους σκύλους είναι πιο κοινωνικοί και εξωστρεφείς, ενώ όσοι «ψηφίζουν» γάτες είναι πιο νευρωτικοί, δημιουργικοί, φιλοσοφημένοι και μη παραδοσιακοί!" πηγη: Τα Νέα online 

Εγώ μεγάλωσα με γάτες και τις λατρεύω. Μ'αρέσει που είναι ανεξάρτητα ζώα, που μπορούν να επιβιώσουν και να ζήσουν καλά χωρίς τον άνθρωπο. Μ'αρέσει που διαλέγουν εκείνες πότε και πόσο να  τις χαδέψουμε, που είναι καθαρά και περιποιημένα ζώα, που δεν παρατούν από δω κι από κει τα ούρα και τα κακά τους. Εννοείται πως μ'αρέσει να τρίβονται στα πόδια μου και να γουργουρίζουν μ'ευχαρίστηση όταν τις χαϊδευω.

Απ'την άλλη αγαπώ πολύ τα σκυλιά. Μ'αρέσει που ο Σνούπυ μου με ακολουθεί παντού και βάζει τη μούρη του σε ό,τι κάνω γιατί τον ενδιαφέρει να ξέρει τα πάντα. Μ'αρέσει που μπορώ να παίζω ατέλειωτες ώρες μαζί του και ποτέ μα ποτέ δε βαριέται ή σταματά πρώτος. Μ'αρέσει που ενθουσιάζεται όταν θα πάει βόλτα, κάνει σαν τρελός, τρέχει πάνω κάτω, πηδά και γαβγίζει. Μ'αρέσει που κάθε φορά μόλις γυρίσουμε σπίτι, όση ώρα και να απουσιάζουμε, ενθουσιάζεται, κάνει σαν τρελός, κάνει κύκλους, πηδάει πάνω μας και γενικά μας κάνει να αισθανόμαστε σανθεοί. Μ'αρέσει που όταν νυστάζει είναι χαλαρός και μ'αφήνει να του χαϊδεψω την κοιλίτσα.

Σνούπυ

Τελικά αγαπώ γενικά όλα τα ζώα, σκυλάκια, γατάκια, πουλάκια κι όλα τα ζωντανά του ουρανού, της γης και του βυθού. Άραγε οι προτιμήσεις μου τι δηλώνουν για μένα με βάση την έρευνα; :)

Εσείς τι προτιμάτε;

Μούμπλε μούμπλε 2

Τέλειωσαν κι αυτά τα Χριστούγεννα ευτυχώς. Μαζευτήκαμε οικογενειακά, φάγαμε, ανταλλάξαμε δώρα, τσακωθήκαμε, όπως κάθε χρόνο.

Πάμε τώρα για την Πρωτοχρονιά, ουσιαστικά την παραμονή δηλαδή, αφού την πρώτη μέρα του χρόνου κλασσικά κοιμάμαι από το ξενύχτι και την κούραση της προηγούμενης. Ωραία ξεκινά δηλαδή κάθε χρονιά. Ειδικά όταν βγω εξω εκείνη την μέρα και δεν κυκλοφορά τίποτα και κανείς νιώθω ένα φοβερό άδειασμα. Πάλι καλά που'χουμε και τα Φώτα κι αλλάζει λίγο η διάθεση αλλιώς θα πήγαινα πίσω δουλειά μες τη μαύρη μαυρίλα.

Το θετικό σ'όλα αυτά είναι ότι έμεινα και θα μείνω λίγες μέρες σπίτι να ευχαριστηθώ ύπνο και ξεκούραση. Φυσικά τις προηγούμενες νύχτες έβλεπα συνέχεια εφιάλτες με τη δουλειά, όχι γιατί είχα κάτι επείγον να κάνω, αλλά μάλλον γιατί ήξερα πως πρέπει να 'ρθω και να δουλέψω χωρίς να έχω καμία απολύτως όρεξη.

~~~~

Αναρωτιόμουν τι είδους χρονιά ήταν αυτή που πέρασε και νομίζω κατέληξα ότι ήταν ως επι τω πλείστω, αδιάφορη. Δεν έγινε κάτι φοβερό στη ζωή μου, ούτε θετικό ούτε αρνητικό. Όλα τα ίδια ή παρόμοια. Άλλαξα κάποια φάση πόστο στη δουλειά αλλά είναι προσωρινό. Η δουλειά μου δε μου αρέσει, αλλά αυτό δεν είναι και τίποτα καινούργιο. Όταν δεν κάνεις κάτι δημιουργικό αργά ή γρήγορα βαριέσαι. Να μου πεις και θα συμφωνήσω "πάλι καλά που'χω δουλειά". Ευτυχώς ήμουν άνεργη σε μια φάση που δεν ήταν χιλιάδες οι άνεργοι όπως είναι τώρα. Άρα το timing ήταν καλό.

~~~~

Ο Σνούπυ έχει μεγαλώσει κι αποτρελλαθεί εντελώς. Έχει τρομερή ενέργεια αυτό το σκυλί. Δεν περιορίζεται με τίποτα. Όσες βόλτες κι αν πάει μόλις μπει σπίτι αρχίζει πάλι να τρέχει, να χοροπηδά, να γαβγίζει. Έτσι τον φωνάζω το γαβγουλίνο μου :)

Τώρα τελευταία επινόησα ένα παιχνίδι που του αρέσει πολύ: πατάω ελαφρά το ποδαράκι του, και αμέσως γίνεται άκρως ανταγωνιστικός, προσπαθεί με κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο να με πατήσει για να κερδίσει. Είναι πάρα πολύ αστείος πως πηδά και πατά με όλη του τη δύναμη τα ποδαράκια του πάνω στα δικά μου.

Ένα άλλο παιχνίδι που το λατρεύει είναι να πατώ ένα χοντρό σχοινί και να προσπαθεί να το ξεφρακράρει κάτω από τα πόδια μου δαγκώνοντας και τραβώντας το. Αν και μόνο 8 κιλά σκυλί έχει φοβερή δύναμη στη σιαγόνα και τραβά ασταμάτητα. Αν δει κι αποϊδεί και δεν τα καταφέρει δεν το'χει σε τίποτα να σου πετάξει μια δάγκα, όχι δυνατή αλλά πάντως δάγκα, στο πόδι για να το αφήσεις.

Πάντως κάνουμε φοβερά γέλια μαζί του. Ακόμα κι όταν πας να του θυμώσεις θα κάνει κάτι παλαβό και θα σε κάνει να γελάσεις. Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που είναι δύσκολο να του θυμώσω. Πως να θυμώσεις όταν είσαι πνιγμένη στα γέλια; Γι'αυτό άλλωστε και δε με παίρνει στα σοβαρά!

Το μετέωρο βήμα..

Τώρα που βρήκα τον τοίχο ξέχασα το σύνθημα...

Όχι πλάκα κάνω βρε.

Βρίσκομαι σε μια μετέωρη κατάσταση.. κάτι σαν το μετέωρο βήμα του πελαργού ένα πράγμα. Είναι κι ο καιρός που δε βοηθά καθόλου. Είναι μες την αναποφασιστικότητα. Μια ζέστη (καλά αυτό είναι το συνηθισμένο του εδώ στην Αφρική... λέμε τώρα) μια ψυχραδούλα το πρωί και ζεστούλα το μεσημέρι. Έχουμε καταντήσει έρημος ή κατά κει πάμε προς ολοταχώς... 

Η μετέωρη κατάσταση μ'αρέσει κι όλας δηλαδή γιατί σημαίνει ότι ανοίγονται πολλές προοπτικές, νέοι δρόμοι μπροστά μου. Τώρα το μόνο που μένει είναι να περιμένω και να χαίρομαι την τωρινή μετέωρη κατάσταση.

Αυτό που μου θυμίσε το πιο πάνω είναι το Σνούπυ μου που μερικές φορές σηκώνει το μπροστινό δεξί ποδαράκι του για να είναι έτοιμος για όλα :)

Snoopy

αφιερωμένο εξαιρετικά στον Snoopy μας που τον λατρεύουμε!!!!

γαβ γαβ γααααααβ γααααααβ γαααβ

8 "μυστικά"

Με κάλεσε η RAVEN σ' ένα παιχνιδάκι κι έτσι ορίστε κάποια πραγματάκια που δεν γνωρίζετε για μένα.

1) έχω ένα σκυλάκι μικρό, άκρως παιχνιδιάρικο και απολύτως τρελό τον Snoopy. από μικρή λάτρευα και είχα γατούλες. πρώτη φορά απέκτησα σκυλάκι και είναι σκέτη τρέλα, αεικίνητος, ακούραστος, τρέχει πάνω-κάτω αν και μπεμπουλίνης. είναι φοβερός.


2) είχα φτιάξει μπλογκ από το 2006 και δεν ήξερα τι να το κάνω :)) τελικά με τα 3+ που έχω τώρα, μάλλον βρήκα..

3) έχω μια μικρότερη αδελφή, που είναι πολύ διαφορετική από μένα σε πολλές επιλογές της (επαγγελματικές, ζωής κτλ), αλλά σε πολλά θέματα συμφωνούμε και μοιάζουμε. όταν είμασταν μικρές τσακωνόμασταν σ υ ν ε χ ε ι α! πάντα στο τέλος εγώ την πλήρωνα φυσικά, αφού υποτίθεται πως ήμουν η "μεγάλη και λογική". έπεφτε και πολύ ξύλο, γρατσουνιές, μαλλιοτραβήγματα και άλλα "αδελφικά". από τότε το έχει γυρίσει στη γυμναστική και τις πολεμικές τέχνες και εννοείται ότι πλέον μπορει να με κανει του αλατιού ανα πάσα στιγμή. απ’ ότι λέει ήμουν η αιτία που έγινε δυναμική, άρα βγήκε και κάτι καλό από τους καβγάδες μας :)

4) από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με τα pc και το internet δεν μπορώ να ξεκολλήσω.. και ούτε θέλω δηλαδή. δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτό. ώρες-ώρες αναρωτιέμαι πως άντεχα παλιά να έχω pc στο σπίτι (προ αμνημονεύτων ετών, αρχές δεκαετίας ’90) και να μην το παιδεύω. το pc και το internet μου έφεραν πράγματα (γνώσεις, ασχολίες, κ.α. πολλά) στη ζωή μου που αλλιώς δεν θα είχα. ευχαριστώ το world wide web και τη microsoft για τις ευγενικές χορηγίες ;)

5) έχω ένα αυτοκινητάκι μικρό, κατσαριδάκι και το λατρεύω γιατί μπορώ να παρκάρω όπου θέλω μ’ αυτό. χώνεται κυριολεκτικά παντού άνετα και ξεχώνεται εξίσου εύκολα. :) δεν το έχω πολλά χρόνια αλλά έχει πάρα πολλά χιλιόμετρα γιατί δεν είχαμε άλλο και μ’αυτό πήγαμε του κόσμου τις εκδρομές. πάντα μας έβγαζε ασπροπρόσωπους. είναι το αγαπημένο μου και το αποκαλώ χαϊδευτικά "το μικρό".

6) αγαπώ πάρα πολύ την άνοιξη. είναι η εποχή που η φύση αναγεννιέται, τα ζώα και οι άνθρωποι ερωτευόμαστε.. μ’ αρέσει που κάθε πρωί και βράδυ μοσχοβολούν οι δρόμοι από τα λουλούδια, τα δέντρα που ανθίζουν.

7) λατρεύω τη θάλασσα. μπορώ να κάθομαι να την κοιτάω με τις ώρες. τα χρώματα που παίρνει είναι τόσα πολλά και μαγικά.. και μ’ αρέσει να ταξιδεύω με πλοίο. να βρίσκομαι στη μέση του πελάγους και παντού τριγύρω να βλέπω μόνο το βαθύ μπλε.. το καλύτερο μου!


8) αγαπώ το φεγγάρι, ειδικά όταν είναι ολόγιομο και κατακκόκινο αφού μόλις έχει ανατείλει και βρίσκεται στη σκόνη της γης. φοβερό θέαμα! με μαγεύει όμως και το φως του φεγγαριού πάνω στη θάλασσα..