Ο Καζαντζάκης και το πάθος

Στην ώριμη ηλικία των 47 μου χρόνων ανακάλυψα (αφότου ήρθε το πλήρωμα του χρόνου) τον Καζαντζάκη και έχω γεμίσει χαρά για αυτή την ανακάλυψη. Γιατί; Επειδή μέχρι τώρα τον φοβόμουν, νόμιζα ότι ήταν "δύσκολος". 

Τώρα, έχοντας διαβάσει λίγο, καταλαβαίνω ότι απλά είχα αρχίσει λάθος ή είχα επιλέξει τη λάθος στιγμή να διαβάσω Καζαντζάκη. Τώρα κατανοώ ότι δεν είναι δύσκολος, είναι παθιασμένος και αν υπάρχει κάτι, που καταλαβαίνω και νιώθω είναι το πάθος.

Rasputin by Douglas Smith

Με αφορμή το ποστ "Αγαπημένα τεράστια βιβλία 2" (ο τίτλος είναι λινκ για το ποστ αν θέλετε να το διαβάσετε), θέλω να γράψω ένα ποστ μόνο για το βιβλίο Rasputin by Douglas Smith που διάβασα πρόσφατα και ήταν απλά εξαιρετικό.

Το Πάσχα του 2023 και τα λοιπά

Πίστευα ότι θα είχα γράψει πολλά ποστ μέχρι τον Απρίλιο της φετινής χρονιάς, αλλά παρόλες τις καλές μου προθέσεις αυτό δεν έγινε κ σε λιγότερο από εβδομάδα έρχεται το φετινό Πάσχα.

Αγαπημένα τεράστια βιβλία 2

Ξαναθυμήθηκα το παλιό ποστ με τον τίτλο "Αγαπημένα τεράστια βιβλία" που γράφηκε το 2018 και από τότε διάβασα κι άλλα τεράστια βιβλία που έχω ζήσει μαζί τους και έχω αγαπήσει και θέλω πολύ να μοιραστώ μαζί σας.

ΔΙΆΒΑΣΕ!

1η Οκτωβρίου σήμερα και είναι αργία γιατί γιορτάζει η Κυπριακή δημοκρατία.

Αγαπημένα τεράστια βιβλία 📚

Είναι κάποια βιβλία που σε απορροφούν τόσο που τα σκέφτεσαι και τα θυμάσαι πολλά χρόνια μετά που τελείωσες την ανάγνωση τους.

Εγκληματικό βιβλίο

Μόλις ανακάλυψα ότι κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Πάνoυ Σόμπoλoυ το πήρα και το διάβασα σε λίγες μέρες παρά τις 480 σελίδες του. Ο τίτλος ενδεικτικός «Εγκλήματα που συγκλόνισαν την Ελλάδα». Στις πυκνογραμμένες σελίδες του αναφέρει κάμποσα εγκλήματα. Αρκετά απ’ αυτά τα είχα υπόψη, κάποια. ειδικά παλιότερα, όχι.

Είναι καλή ιδέα και αξιέπαινη προσπάθεια να μαζέψει εγκλήματα των τελευταίων περίπου 50 χρόνων σε ένα βιβλίο. Το πετυχαίνει με αναφορά στο καθένα πολύ περιεκτικά και σύντομα. Σε κάποια αναφέρει την εξέλιξη μετά τη σύλληψη του δράστη, ή δραστών, δηλαδή την απόφαση της δικαιοσύνης για τους θύτες των εγκλημάτων. Σε κάποια δεν κάνει καμιά αναφορά και σε αφήνει να αναρωτιέσαι. Αυτή είναι η πρώτη του αδυναμία. Θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να ανάφερε σε κάθε περίπτωση τι αποφάσισε το δικαστήριο και τι απέγιναν οι δράστες μετά την ενδεχόμενη αποφυλάκιση τους.

Τα βιβλία του θα

Αγαπώ πολύ τα βιβλία, όπως θα έχετε ήδη παρατηρήσει όσοι με διαβάζετε, κι όσοι όχι σας το λέω ευθαρσώς. Λατρεύω τα βιβλία. Να τα διαβάζω, να τα ανοίγω, να τα μυρίζομαι, να τα αγγίζω, να χάνομαι στις σελίδες τους. Αγαπώ να τα έχω γύρω μου σε βιβλιοθήκες, δίπλα απ’το κρεβάτι, στην τουαλέτα, στο καθιστικό, στην κουζίνα, στο μπαλκόνι, στον κήπο, παντού. Μ’αρέσουν τα κλασσικά, τα σύγχρονα, τα ελληνικά, τ’αγγλικά. Βασικά για να μην σας κουράζω άλλο, μ’αρέσουν, αγαπώ, λατρεύω τα βιβλία στη φυσική μορφή τους ανεξαρτήτως θέματος.

Όπως είναι φυσικό λοιπόν, διαβάζω ειδήσεις όταν δω ότι αναφέρονται στα βιβλία. Έτσι έπεσα και σ’αυτή την ειδήση στο doctv.gr, Τα βιβλία που δε θα διαβάσουμε ποτέ και μπήκα να δω τι εννούσε αυτός ο τίτλος. Φαντάστηκα θα έλεγε για το λίγο χρόνο και για τα τόσα πολλά βιβλιά που έχουν κυκλοφορήσει και κυκλοφορούν συνέχεια..

Η Σώτη επέστρεψε

Διάβασα μες τις γιορτές το νέο βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου "Σπάνιες Γαίες". Με κράτησε ως τέλος και το διάβασα με ευχαρίστηση αν και δεν μπορώ να πω ότι ήταν εξίσου καλό με τα αρχικά της. Τουλάχιστον πάντως είναι πολύ καλύτερο από τα προηγούμενα της κι αυτό είναι αισιόδοξο. Ότφν ήμουν φοιτήτρια ήμουν φανατική της αναγνώστρια αφού ανυπομονούσα κάθε φορά να κυκλοφορήσει το νέο της βιβλίο και όποτε πατούσα το πόδι σε βιβλιοπωλείο έψαχνα τα μυθιστορήματα της. 

Διαβάστε γιατί χανόμαστε!

Όπως λέει και το άρθρο στην www.iefimerida.gr το διάβασμα είναι καταπληκτικό αντίδοτο για την κατάθλιψη. Σου φτιάχνει τη διάθεση και σε βοηθά να δεις και να ζήσεις μέσα απ’τις σελίδες του κόσμους και γεγονότα που αν δεν διαβάσεις δε θα έρθεις σ’επαφή ποτέ.

Τόσο καλό μας κάνει η ανάγνωση βιβλίων που στην Μεγάλη Βρετανία οι γιατροί θ’ αρχίσουν να συνταγογραφούν βιβλία. Οι δικοί μας γιατροί μάλλον απέχουν αρκετά από τέτοιου είδους συνταγογράφηση, αλλά στο χέρι μας είναι να βρούμε εμείς βιβλία που μας ταξιδεύουν και να τα διαβάσουμε ώστε να νιώσουμε τις ευεργετικές τους συνέπειες στη ζωή μας. 

Καλύτερο το μεταχειρισμένο!

Το τελευταίο καιρό με το κλίμα που υπάρχει είπα να στηρίξω κι εγώ, όντας βιβλιοσκώληξ τα κυπριακά

βιβλιοπωλεία και επισκέφθηκα ένα μεγάλο και γνωστό εδώ στη Λευκωσία. Έχοντας συνηθίσει τις αγορές απ’το ιντερνετ αλλά κι από μεγάλα υποκαταστήματα έπεσα απ’τα σύννεφα όταν είδα τιμές για ένα φετινό βιβλίο, (όχι μπεστσελερ ή τίποτα φοβερό σε μέγεθος, ή με πολλά βραβεία) να είναι πάνω από 12 ευρώ! Για ένα μικρό βιβλιαράκι, όχι ελληνικό αλλά αγγλικό (δυστυχώς τα ελληνικά είναι έτσι κι αλλιώς πάντα πιο ακριβά απ’τα αγγλικά) το οποίο απ’το ιντερνετ το βρίσκω στις πολύ καλές ιστοσελίδες που παραγγέλνω συνέχεια (www.bookdepository.co.uk και www.play.com για τις οποίες σας έχω ξαναγράψει στο Η οδύσσεια των βιβλιοαγορών) από 6 ευρώ για καινούργιο και από 4 ευρώ για μεταχειρισμένο. Δηλαδή μπορώ με τα 12,65 να πάρω 3 βιβλία μεταχειρισμένα και να μου μείνουν και 0,65 για καφέ! Ας ανοίξουν τα μάτια τα κυπριακά βιβλιοπωλεία αν δε θέλουν να ακολουθήσουν τη θλιβερή πορεία του βιβλιοπωλείου Ιωαννίδη.

Απόμακρυνση του εφιάλτη.. για λίγο

Διαβάζω το βιβλίο της Barbara Vine Asta's book και κάπου λέει ότι όταν θέλεις να αποφύγεις ένα εφιάλτη ο καλύτερος τρόπος για να το κάνεις είναι να σκέφτεσαι διεξοδικά αυτό που δε θες να ονειρευτείς αμέσως πριν τον ύπνο. Δεν ξέρω αν αυτό θα σε αποτρέψει εντελώς απ'το να κοιμηθείς αλλά σίγουρα αν τα καταφέρεις δε θα το ονειρευτείς όπως λέει.

Ζωή, υγεία, 3η ηλικία

Η Ζυράννα Ζατέλη στο τελευταίο βιβλίο της Ηδονή στον Κρόταφο γράφει κάτι που από τότε που το διάβασα το σκέφτομαι συχνά και με έχει προβληματίσει αρκετά.

Κι αυτή η νεόκοπη (;) αντίληψη του να ζούμε σαν άρρωστοι - ν' αποφεύγουμε το ένα, ν' αποφεύγουμε το άλλο - προκειμένου να πεθάνουμε υγιείς, δεν μου φαίνεται να συνάδει και πολύ με την ανθρώπινη φύση. Η πολλή σύνεση καμμιά φορά είναι η άλλη όψη του κινδύνου.

Στο συγκεκριμένο κείμενο μιλά για την αγάπη της για συγκεκριμένη μάρκα τσιγάρων που καπνίζει πολλά χρόνια και τη σχέση της μαζί τους. Το κείμενο γράφτηκε πριν την πλήρη απαγόρευση του καπνίσματος, το 1998 αλλά (όπως τα περισσότερα της) διαβάζεται λες και γράφτηκε χθες.

Σκεφτόμαι λοιπόν αυτή την παράγραφο, το νόημα της και προβληματίζομαι γιατί συνειδητοποιώ πόσο δίκιο έχει. Ανοίξτε ένα περιοδικό, μια ιστοσελίδα, ένα βιβλίο για θέματα υγείας, σε όλα θα δείτε τρόπους να αυξήσουμε τα χρόνια ζωής μας, υγιεινή διατροφή, άσκηση, αποχή από βλαβερές συνήθειες κ.ο.κ. Δε χρειάζεται να σας τα πω βομβαρδιζόμαστε όλοι καθημερινά με αυτά.

Γράψιμο και συγγραφείς..

Πριν κάποια χρόνια είχε γίνει έκθεση βιβλίου στη Λεμεσό. Είχαν καλέσει να μιλήσει μια 'μεγάλη' συγγραφέα που θαυμάζω και πήγαμε μαζί με μια φίλη να πάρουμε βιβλία και να την ακούσουμε. Όταν φτάσαμε ο χώρος που θα γινόταν η ομιλία ήταν ήδη μισογεμάτος και έτσι καθίσαμε κάπως μπροστά, κοντά στο τραπέζι που ήδη καθόταν η 'μεγάλη' συγγραφέας. Μέσα μου είχα ένα έντονο ενδιασμό γιατί ξέρω πως οι συναντήσεις πρόσωπο με πρόσωπο με άτομα που θαυμάζεις από μακριά συνήθως σε ετοιμάζουν για απογοητεύσεις. Προσπάθησα να κρατήσω ανοιχτό μυαλό όμως.

Η ώρα πέρασε και ξεκίνησε η ομιλία. Η δική της ήταν εξαιρετικά σύντομη και περιεκτική, καθόλου κουραστική. Μετά δέκτηκε ερωτήσεις που ως επί τω πλείστω ήταν κουραστικές, ανούσιες και τετριμμένες. Τίποτα πρωτότυπο ή νέο ή διαφορετικό. 

Αυτό που μπορείς να παρατηρήσεις σε τέτοιες στιγμές δεν είναι τα λόγια που έτσι κι αλλιώς έχουν ξαναειπωθεί και θα ξαναματαειπωθούν πολλές φορές, αλλά η εξω-λεκτική συμπεριφορά, η λεγόμενη 'γλώσσα του σώματος'. Κι ίσως ενδόμυχα αυτός να'ταν και ο λόγος που ήθελα να τη δω από κοντά, όχι τόσο το τι είχε να πει, αφού αυτό το'χα διαβάσει αρκετές φορές μέσα απ'τα βιβλία της. Το σώμα της λοιπόν έλεγε κάτι διαφορετικό απ'τη γλώσσα της. Ενώ μιλούσε κοιτούσε αδιάφορα από δω κι από κει και φαινόταν να περιμένει να τελειώσει η όλη παρουσίαση όσο το δυνατό συντόμοτερα. Σε μια φάση χασμουρήθηκε. Όταν η ομιλία και οι ερωτήσεις τέλειωσαν κατέβηκε κάτω στην έκθεση βιβλίου και περιφερόταν ανάμεσα στα βιβλία. Κόσμος την προσέγγιζε και της μιλούσε. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το πόσο βαριεστημένα τους αντιμετώπιζε, μ' ένα αδιάφορο χαμόγελο και το βλέμμα αλλού συνεχώς.

Το ομορφότερο δώρο...

 ...είναι ένα βιβλίο!

Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο ή γίνεται επίτηδες απ'τους εκδοτικούς οίκους για να πουλήσουν, πάντως τέτοιες μέρες κυκλοφορούν διαμαντάκια από συγγραφείς αγαπημένες και δεν μπορώ να μην αναφερθώ, όπως έκανα και πέρυσι που είχα γράψει για τα Σπανιόλικα παπούτσια της Άλκης Ζέη.

Λοιπόν, το βιβλίο που διαβάζω τώρα είναι γραμμένο απ'την αγαπημένη Σώτη Τριανταφύλλου. Όσο ήμουν φοιτήτρια και περνούσα ώρες ολόκληρες στα βιβλιοπωλεία (ποτέ καμιά μου φίλη όσο κι αν τ'αγαπούσε δεν άντεχε να με συνοδεύει γιατί όταν πήγαινα κολλούσα και δεν υπήρχε περίπτωση να μείνω λιγότερο από ώρα) πάντα το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ψάξω να δω αν είχε βγάλει νέο βιβλίο η Σώτη. Την γνώρισα απ'το Σάββατο Βράδυ στην Άκρη της Πόλης και αυτό ήταν, έγινε αγαπημένη. 

φώτο δική μου

Για να επανέλθω στο θέμα μας τώρα κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο 'Για την αγάπη της γεωμετρίας' και ξεκίνησα να το διαβάζω στην αρχή της βδομάδας. Συνήθως απ΄τις πρώτες αράδες ξέρω αν θα μου αρέσει ένα βιβλίο ή όχι κι αυτό με άρπαξε απ'τα μαλλιά απ΄την αρχή. Μόλις το ξεκίνησα μ'έπιασε αυτή τη λύσσα να την πω; μανία να την πω; που με πιάνει με τα πολύ καλά βιβλία να το καταβροχθίσω. Παλιά θα το'χα διαβάσει ήδη όμως τώρα (αφού έχω ήδη ροκανίσει ένα σωρό βιβλία μέσα σε λίγες ώρες) και όντας πιο "σοφή" -χαχαχα- το διαβάζω αργάαααααααααα για να το απολαύσω όσο το δυνατό περισσότερο. Δηλαδή μην φανταστείτε αντί για μια μέρα θα το τελειώσω σε τρεις, αλλά με τα δικά μου δεδομένα αυτό σημαίνει πως συγκρατιέμαι :)

Κυκλοφορεί απ'τις εκδόσεις Πατάκη και το συστείνω ανεπιφύλακτα για δώρο στον εαυτό σας ή σε φίλους ή συγγενείς.

Προσφορά καλού βιβλίου

Πήρα την προηγούμενη Κυριακή το Βήμα όταν είδα ότι είχε προσφορά το βιβλίο της Διδούς Σωτηρίου "Κατεδαφιζόμεθα". Θυμάμαι απ'το σχολείο ότι μας είχαν βάλει να διαβάσουμε τα "Ματωμένα χώματα" αλλά δεν το'χα καταφέρει για διάφορους λόγους τότε και πάντα ήθελα να διαβάσω κάτι δικό της. 

φώτο δική μου

 (Βασικά αρχικά πήγαινα για την προσφορά της Καθημερινής με τα cd του λατρεμένου Elvis Presley αλλά έμαθα ότι επειδή εκδίδεται εδώ στην Κύπρο αντίστοιχη Καθημερινή δεν φέρνουν δυστυχώς την ελληνική έκδοση - αυτό είναι κατά τη γνώμη μου μια λανθασμένη τακτική που δεν είναι επί του παρόντος αλλά πολλάκις με έχει ταλαιπωρήσει και με άλλα περιοδικά και εφημερίδες στο νησί).

Το κλειδί της Σάρας και οι Γερμανοί

Κάποια βιβλία τα διαβάζω και προχωρώ στο επόμενο χωρίς να μου αφήσουν κάποια γεύση ή να με προβληματίσουν στο ελάχιστο. Κάποια αφήνουν τόσο δυνατές εντυπώσεις που κάνω καιρό μέχρι να μπορέσω να πιάσω άλλο βιβλίο στα χέρια μου. 

photo from bookdepository

Ένα τέτοιο  βιβλίο διάβασα πρόσφατα, το Sarah's Key της Tatiana De Rosnay. Πρόκειται για την ιστορία του τι συνέβηκε στις 16 Ιουλίου 1942, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όταν οι Γάλλοι αστυνομικοί μάζεψαν και έστειλαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως χιλιάδες εβραίους από βρέφη μέχρι ηλικιωμένους. Όταν το πρωτοάνοιξα σκέφτηκα: "όχι άλλο ένα βιβλίο για τον Β' Πάγκόσμιο!" Αλλά απ'τις πρώτες αράδες με άρπαξε απ'το λαιμό και με συγκλόνισε. Τόσο πολύ με τράβηξε που δεν άντεξα και το διαβάσα σε δύο μόνο μέρες.

Διαβάζοντας το σκεφτόμουν τι λαός είναι οι Γερμανοί που έκαναν τόσες θηριωδίες ενάντια σε πολλούς λαούς (όχι μόνο στους Εβραίους αλλά και στους Πολωνούς, τους Έλληνες κ.ο.κ.) και πως μπορούν σαν λαός να πορεύονται έχοντας στο συλλογικό τους ασυνείδητο τέτοια φρικτά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Τέτοιες πράξεις δεν σβήνονται και φυσικά δεν μπορούν να δικαιολογηθούν. Ειδικά δε όταν η ψυχολογία που οδήγησε ένα λαό σε τέτοιες αγριότητες δεν έχει αλλάξει.

Τα εγκλήματα του καλοκαιριού

Φέτος είχα την τύχη να διαβάσω κάποια απ'τα βιβλία που έδινε Το Βήμα για λίγες εβδομάδες όπως μας είχε ενημερώσει το πολύ καλό μπλογκ 'Εγκλημα και τιμωρία' (δυστυχώς έχασα τα πρώτα). Τα τρία που διάβασα ήταν το Το Χαμόγελο της Τζοκόντας του Φιλίππου Φιλίππου το Τα Εγκλήματα Στην Πανσιόν «Απόλλων» του Ανδρέα Αποστολίδη και το τελευταίο το Επίγραμμα θανάτου του Τζίμυ Κορίνη. (Κρίμα που η σειρά δε συνεχίστηκε με άλλα βιβλία και ελπίζω στο μέλλον να επαναληφθεί!)

Το πρώτο βιβλίο του Φίλιππου Φιλίππου το διάβασα με μεγάλη δυσπιστία στην αρχή. Έχω διαβάσει τόσα πολλά αγγλόφωνα αστυνομικά μυθιστορήματα, μερικά απ'αυτά αριστουργήματα, που δεν περίμενα και πολλά, μάλλον δεν περίμενα τίποτα ιδιαίτερο. Με εξέπληξε πολύ εύχαριστα. Ήταν γρήγορο, ενδιαφέρον, κυλούσε απίστευτα εύκολα και γύρνουσα τις σελίδες τη μια μετά την άλλη με ανυπομονησία να μάθω τι θα γίνει παρακάτω - πάντα σαφής ένδειξη πως κρατάω ένα βιβλίο που αξίζει ειλικρινά τον κόπο. Η πλοκή λιτή κι απέριττη (ακριβώς όπως μ'αρέσει) χωρίς να πλατιάζει αχρειάστα και κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μου, κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία λέξη της τελευταίας σελίδας.

Την επόμενη βδομάδα λοιπόν περίμενα πως και πως το επόμενο βιβλίο της σειράς απ' Το Βήμα. Δεν μου άρεσε. Ξεκίνησε ομολογουμένως καλά, αλλά στην πορεία πλατίασε, οι εξηγήσεις για τα εγκλήματα ήταν τόσο μα τόσο περίπλοκες που δεν έβγαζα άκρη τι έγινε και γιατί. Μόνο μέσες άκρες κατάλαβα πως και γιατί και ακόμα δεν έχω ιδέα αν κατάλαβα καλά ή όχι..

φώτο δική μου

Το τρίτο και τελευταίο βιβλίο ήταν το καλύτερο με διαφορά απ'τα τρία. Μου θύμισε κάτι από Άγκαθα Κρίστυ και Σέρλοκ Χολμς, και όπως έχω ήδη γράψει (εδώ κι εδώ), τα βιβλία αυτά τα λατρεύω, οπότε καταλαβαίνετε τι τιμή κάνω σ'αυτό το μυθιστόρημα που με συνεπήρε. Αδημονούσα να το καταβροχθίσω και γέμισε τις μέρες των διακοπών όσο πιο ευχάριστα γίνεται. Με συνόδεψε σε παραλία, σε μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα και όπου πήγαινα ήταν στη τσάντα μου. Η πλοκή είναι σφικτοδεμένη, συναρπαστική και ενώ πρόκειται για σύγχρονη ιστορία είναι ταυτόχρονα και διαχρονική. Θα ψάξω σίγουρα να διαβάσω κι άλλα βιβλία του κου Κορίνη που ελπίζω να συνεχίσει να γράφει, αφού αν κρίνω από το συγκεκριμένο καταπληκτικό βιβλίο του, έχει τρομερό ταλέντο.

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε βιβλία αστυνομικής λογοτεχνίας από έλληνες συγγραφείς. Χρήσιμη στην αναζήτηση βιβλίων του είδους η ιστοσελίδα της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (Ε.Λ.ΣΑ.Λ.).

Καλή ανάγνωση!

Τα 100 καλύτερα βιβλία..

Όπως τα ψήφισαν οι αναγνώστες... για το World Book Night.

Είναι όλα στα αγγλικά (πολλά όμως έχουν μεταφραστεί ήδη στα ελληνικά - στην παρένθεση έβαλα σύνδεσμο με την ελληνική μετάφραση όπου υπάρχει) και η λίστα περιέχει καταπληκτικά βιβλία που έχω διαβάσει και προτείνει στο παρελθόν κι εδώ.

Δεν πρόκειται για αποκλειστικά κλασσικά βιβλία όπως περιλαμβάνονται συνήθως σε τέτοιου είδους λίστες, αλλά για πραγματικά αγαπημένα βιβλία των αναγνωστών - σύγχρονα και κλασσικά.

• The time traveler's wife - Audrey Niffenegger (Η γυναίκα του ταξιδευτή)
• Wuthering heights - Emily Bronte (Ανεμοδαρμένα Ύψη)
• Rebecca - Daphne Du Maurier (Ρεβέκκα)
• The kite runner - Khaled Hosseini (Χαρταετοί πάνω απ'την πόλη)
• Atonement - Ian McEwan (Εξιλέωση)
• We need to talk about Kevin - Lionel Shriver (Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν)
• Never let me go - Kazuo Ishiguro (Μη μ'αφήσεις ποτέ)
• Great expectations - Charles Dickens (Μεγάλες προσδοκίες)
• Little women - Louisa M. Alcott (Μικρές κυρίες)
• The island - Victoria Hislop (Το νησί)
• Small island - Andrea Levy (Μικρό νησί)
• The picture of Dorian Gray - Oscar Wilde (Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ)
• Perfume - Patrick Suskind (Το άρωμα)
• Lolita - Vladimir Nabokov (Λολίτα)
• Crime and punishment - F.M. Dostoevsky (Έγκλημα και Τιμωρία)
• Kafka on the shore - Haruki Murakami
• The vanishing act of Esme Lennox - Maggie O'Farrell
• Middlesex - Jeffrey Eugenides (Μiddlesex - Aνάμεσα σε δύο φύλα)

Έψαξα και είδα ότι ανάλογη λίστα των αναγνωστών για ελληνικά βιβλία δεν υπάρχει. Υπάρχει μια μόνο που περιλαμβάνει βιβλία που ψήφισαν 60 Έλληνες συγγραφείς.

Όμως δεν είναι το ίδιο ε; Δε θα ήταν καλή ιδέα αν δημιουργούσαμε μια λίστα αγαπημένων βιβλίων αναγνωστών εμείς οι αναγνώστες-μπλογκερς; 

Loneliness & Loss

Why do people have to be this lonely? What’s the point of it all? Millions of people in this world, all of them yearning, looking to others to satisfy them, yet isolating themselves. Why? Was the Earth put here just to nourish human loneliness?

…

So that’s how we live our lives. No matter how deep and fatal the loss, no matter how important the thing that’s stolen from us – that’s snatched right out of our hands – even if we are left completely changed people with only the outer layer of skin from before, we continue to play out our lives this way, in silence. We draw ever nearer to our allotted span of time, bidding it farewell as it trails off behind. Repeating, often adroitly, the endless deed of the everyday. Leaving behind a feeling of immeasurable emptiness.

Sputnik Sweetheart

Haruki Murakami

Translated from the Japanese by Philip Gabriel

Vintage Books London, 2002