Μάχη

Έχουν ήδη περάσει πάνω από δύο χρόνια από το Mi manchi και από το υποτίθεται καμουφλαρισμένο σχόλιο, που στάλθηκε με περισσή διάθεση ειρωνείας. Μεσολάβησε πολλή ζωή από τότε και τα αισθήματα υπέστησαν πολλά twists and turns.

Δύσκολος μήνας ο Μάρτιος. Μήνας αλλαγών, ανασύνταξης. Έρχονται το ένα τέλος μετά το άλλο και μαζί συνοδοιπόροι, πολλές νέες αρχές. 

Κάπου διάβασα ότι, η ζωή έχει ένα σωρό δυσκολίες και το σημαντικό είναι ο τρόπος που διαλέγεις να τις αντιμετωπίσεις, επειδή όλοι αργά ή γρήγορα έχουν να αντιμετωπίσουν δυσκολίες. Εάν τις δεις σαν προσκλήσεις, σαν ευκαιρίες ή αφορμές για μάχη, αντί για αδικίες ή για βάσανα, είναι πιο εύκολο για σένα να παλέψεις. 

Πριν λίγα χρόνια, λίγο μετά την πανδημία, είχε φιλοξενήσει ο πατέρας μου ένα ζευγάρι οικογενειακών φίλων που έλεγαν να έρθουν πολλά χρόνια και κάθε φορά κάτι τύχαινε και το ανέβαλλαν. Όταν ήρθαν λοιπόν, είχαν ήδη περάσει κάποια χρόνια από το θάνατο της μάνας μου, κι αυτό που μου είχε πει η κα Γιάννα και ακόμα θυμάμαι έντονα είναι ότι η μάνα μου ήταν μια μαχητρια της ζωής. 

Αυτό κράτησα κι έχω σαν mantra στο μυαλό μου, να μπορώ να κάνω τις μάχες που μου παρουσιάζονται με όσο το δυνατό περισσότερο θάρρος, γιατί η ζωή είναι για όλους μια μάχη. Η μάχη είναι καθημερινή, ανηλεής και ασταμάτητη. Τίποτα δεν σου χαρίζεται και το φθηνότερο αντάλλαγμα είναι το χρήμα.

ΥΓ. Από αλλού άρχισε αυτό το κείμενο κι αλλού πήγε, αλλά επιφυλάσσομαι ότι η αρχή θα έχει συνέχεια κάποια στιγμή.