Μάχη

Έχουν ήδη περάσει πάνω από δύο χρόνια από το Mi manchi και από το υποτίθεται καμουφλαρισμένο σχόλιο, που στάλθηκε με περισσή διάθεση ειρωνείας. Μεσολάβησε πολλή ζωή από τότε και τα αισθήματα υπέστησαν πολλά twists and turns.

Δεν έχω χρόνο ή δεν έχω έμπνευση;

Αναρωτιέμαι τι από τα δύο ισχύει, αλλά νομίζω φέτος δεν έχω γράψει στο ημερολόγιό μου, ξέρετε εκείνο που έχει σελίδες και κρατάς στυλό για να γράψεις. 

Έχω που λέτε ένα ημερολόγιο, γαλάζιο εξώφυλλο με ένα τετραγωνάκι για να βάλεις το όνομά σου, από το 2013! Απίστευτο αλλά γράφω πια τόσο λίγο που πάει τόσα χρόνια και δεν λέω να γράψω πολλά να έχω λόγο να αρχίσω να γράφω σε άλλο τετράδιο. Με τα χρόνια έχω μαζέψει διάφορα όμορφα κενά τετράδια με ακριβώς αυτό το σκοπό: να αντικαταστήσουν το γαλάζιο. Έλα όμως που αυτό δεν λέει να γεμίσει.

Επαναπροσδιορισμός

Κάποιες φορές χρειάζεται να συμβεί κάτι πολύ ακραίο, για να συνειδητοποιήσεις τα πραγματικά σημαντικά πράγματα και ανθρώπους στη ζωή σου και να σβήσεις με μια μονοκονδυλιά όλα τα μικρά κι ασήμαντα.

Η μουσική σου

Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς ανακάλυψα τη μουσική σου, αλλά σίγουρα δεν ήταν επειδή μου την σύστησες εσύ.

Το πάθος δεν είναι λάθος

Ο έρωτας είναι ένα θέμα που από τη μια το έχω εξαντλήσει στο μπλογκ γιατί έχω γράψει πάρα πολλά ποστ, αλλά από την άλλη είναι ένα ανεξάντλητο θέμα για το πώς με κάνει να αισθάνομαι μέσα μου. 

Η χαρά της κίνησης

Ίσως είναι λίγο κλισέ αλλά είναι αλήθεια ότι η φετινή χρονιά, το 2020 ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά για πάρα πολύ κόσμο.

He is extra special

 This blog is 12 years old now. I never thought I'd still be writing in it, albeit very rarely.

Έρωτας

Δεν θέλω να βγει αυτή η χρονιά τόσο αρνητικά όσο μπήκε κι όσο ήταν σε όλη της τη διάρκεια.
Ένα πολύ θετικό δεν έχω να γράψω. Μόνο ότι συνειδητοποίησα ότι δεν θέλω απλά ικανοποίηση αλλά θέλω μια ψυχή που να μιλά στη δική μου, κάποιον να νιώθω να με νιώθει και να με νοιάζεται και αυτό να με κάνει χαρούμενη.

Αθήνα μαζί

Βρήκα παλιό μπλογκ που το έχω παρατήσει για χρόνια πια και ανακάλυψα πως ξεπέρασα ένα έρωτα που τότε με βασάνιζε. Γράφοντας τον ξεπέρασα. Κι αφού δεν έχω άλλο τρόπο να ξεπεράσω όλη αυτή την τρικυμία των συναισθημάτων που με κατακλύζουν θα αρχίσω πάλι να γράφω.

Later

Ξέρω πως δεν θα διαβάσεις ό,τι κι αν γράψω και ότι στην απίθανη περίπτωση που το διαβάσεις δε θα παίξει κανένα απολύτως ρόλο. Όμως θέλω να πω πως νιώθω και δεν έχω κανένα να μιλήσω.

Πλήρωσε τώρα

Ερωτεύεσαι μέσα από μια οθόνη άνθρωπο που δεν ξέρεις, ζει χιλιάδες μίλια μακριά και δεν θα δεις ποτέ σου; Ναι ερωτεύεσαι. Και μάλιστα υπερβολικά παθιασμένα. Τόσο που έστω για πολύ λίγο γίνεται η ζωή σου. Αναπνέεις για ένα του μήνυμα. Ξυπνάς και κοιμάσαι με τη σκέψη του.

αλλά..

Έχω μια φίλη παλιά. Εδώ και χρόνια πολλά την ξέρω.

Να κτυπηθεί το κακό στη ρίζα του

Η φετινή χρονιά είναι μια δύσκολη χρονιά. Από τα βάσανα που πέρασε και περνάει η Ελλάδα απτην αρχή του χρόνου, μέχρι το μεγάλο κύμα μεταναστών που ζητούν μια καλύτερη ζωή μακριά από τον πόλεμο σε διάφορα μέρη του πλανήτη και ειδικά στη Συρία, μέχρι τις επιθέσεις στο Παρίσι πριν λίγες μέρες, φαίνεται ο πλανήτης και εμείς οι άνθρωποι να μην βαδίζουμε στο σωστό δρόμο.

Οι δίπλα

Στη γειτονιά που μένουμε, όπου βρίσκεται το πατρικό μου, υπάρχουν ως επί τω πλείστω σπίτια. Οι ιδιοκτήτες μένουν εκεί για πολλές δεκαετίες με αποτέλεσμα λίγο πολύ όλοι να γνωρίζονται μεταξύ τους. Στο διπλανό σπίτι ο ιδιοκτήτης μένει στον πάνω όροφο και νοικιάζει το ισόγειο. Κατά καιρούς πέρασαν διαφόρων ειδών και ποιοτήτων ενοικιαστές από το σπίτι αυτό και λόγω του πόσο κοντά είναι στο σπίτι μας είχαμε την τύχη ή την ατυχία (ανάλογα) να γνωριστούμε με τους περισσότερους από αυτούς.

Φέτος το καλοκαίρι έφυγε ο αλλοδαπός νοικάρης που λόγω της φύσης της εργασίας του, έκανε πολύ θόρυβο και κακά τα ψέματα υπήρξε άμεση ανακούφιση που δε θα ενοχλούσε άλλο με τα σίδερα και τα φορτηγά του. Έμεινε το σπίτι για κάποιο καιρό ξενοίκιαστο και αναρωτιόμασταν ποιος θα μετακόμιζε και αν θα ήταν εξίσου, ή ακόμα χειρότερα, πιο θορυβώδης από τον προηγούμενο. 

Ζηλεύουν τα αδέλφια μεταξύ τους;

Νομίζω όσοι έχουμε αδέλφια ξέρουμε καλά την απάντηση και είναι πανηγυρικά ΝΑΙ! Κι ας μην ξυπνήσουν οι "άγιοι" μεταξύ μας να φωνάξουν "όχι όχι ποτέ δε ζηλεύω κανένα" γιατί ψέματα θα λένε και δεν κάνει ειδικά τώρα τις γιορτες.

Άλλωστε όπως λένε και οι ψυχολόγοι η ζήλια είναι ένα συναίσθημα όπως όλα τα άλλα. Δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε όταν το αισθανόμαστε ούτε να το καταπιέζουμε και να το δαιμονοποιούμε. Ίσα ίσα που αν το εκφράζουμε μπορούμε να το διαχειριστούμε καλύτερα, πιο επικοδομητικά.

Η Βάσια

Όταν περιμενα να γεννησω εμαθα πως εγκυος ηταν και η κορη μιας φιλης της μανας μου, ας την πούμε Βάσια. Όταν πλησίαζε ο καιρός να γεννήσω έμαθα από κοινό γνωστό ότι η κοπέλα είχε γεννήσει ένα αγοράκι. Δυο βδομάδες μετά ήρθε κι η δική μου σειρά και ξεκίνησε εκείνη η περιόδος που όσοι έχουν μικρά παιδιά θυμούνται έντονα, που είσαι μονίμως ξενυχτισμένος και στον κόσμο σου από την κούραση για να φροντίζεις το νεογέννητο αγγελούδι σου.

Νηπιαγωγαααααααααψψψψουου

Φέτος η κορούλα μου πήγε για πρώτη φορά στο νηπιαγωγείο. Όλα καλά ευτυχώς, της άρεσε πάρα πάρα πολύ. Από τις πρώτες μέρες έμαθε τραγουδάκια, άρχισε να μαθαίνει να μοιράζεται τα παιχνίδια της. Το πρόγραμμα του νηπιαγωγείου είναι ενδιαφέρον και είναι όμορφο να τη βλέπω να ανοίγει σιγά-σιγά τα φτερά της με την πρώτη της κοινωνικοποίηση μακριά από την οικογένεια της.

H μοναξιά

Πριν κάμποσο καιρό σας είχα γράψει για την κυρία Μαρία και τον κύριο Αναξαγόρα. Από τότε πέρασε αρκετός καιρός και πριν κάποιους μήνες, το καλοκαίρι που μας πέρασε η κυρία Μαρία πέθανε. Υπέφερε αρκετά, ειδικά προς το τέλος και ήρθε ο καιρός ν' αναπαυτεί. 

Τόλμησε να σκοτώσεις την ’αγελάδα’ σου

Πριν λίγο καιρό βρήκα αυτή την ιστορία που θα σας παρουσιάσω εδώ και από τότε δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι το μήνυμα της που είναι αληθινό και πολύ δυνατό. Προϋποθέτει βέβαια γερό στομάχι και κότσια για να βάλεις αυτό που προτείνει σε εφαρμογή αλλά μια ζωή έχουμε κι αν δεν τολμήσουμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε όσο μπορούμε τότε θα μετανιώνουμε για μια ζωή.

Αργοπεθαίνει όποιος… αναδημοσίευση

Ένα καταπληκτικό κείμενο της βραζιλιάνας συγγραφέως  Martha Medeiros που δημοσιεύτηκε στο doctv.gr.  

Έτσι για να πάψουμε να είμαστε/γινόμαστε σκλάβοι της συνήθειας, για ν’ανοίξουμε φτερά και να πετάξουμε μακριά απ’τα καθιερωμένα και τα καθωσπρέπει.