Elvis Presley..it's now forever

Ένας τουιτεράς τις προάλλες μου θύμισε τον πρώτο μου έρωτα.. Δηλαδή τον πρώτο ανεκπλήρωτο έρωτα που ξεκίνησε στα 12 και συνεχίζεται ακόμη.. Αυτόν για τον λατρεμένο, αγαπημένο Elvis.

Τότε στα 12 μου ΄χε φέρει μια αφίσα του και μια κασέτα με τα τραγούδια του ο μπαμπάς μου για δώρο γενεθλίων. Αυτό ήταν, τον έβλεπα, άκουα τη θεσπέσια, μελωδική, απαλή σα χάδι φωνή του και ένας μεγάλος έρωτας γεννήθηκε.

Δυο υπέροχα μπλε μάτια

Ένας καταπληκτικός λατρεμένος ηθοποιός είναι ο Peter O'Toole. Τον είδα σήμερα στο How to steal a million και ξαναθυμήθηκα τι απολαυστικός, μεγάλος και αφάνταστα καλός ηθοποιός ήταν και παραμένει. Όσο κι αν προσπαθήσω δεν μπορώ να βρω ένα εξίσου τρυφερό, γοητευτικό, τζέντλεμαν ηθοποιό σήμερα. Είχε κάτι το ξεχωριστό σαν άνθρωπος πιστεύω, που τον έκανε να ξεχωρίζει και σαν ηθοποιός, μια φινέτσα, μια μαεστρία, μια γλυκιά τσαχπινιά μοναδική κι ανεπανάληπτη.

Ο κουμπάρος ο Ξιφτίλας;! Άλλες παρονοήσεις και τρίχες κατσαρές.

Με πουλήσαν παραμύθι, θα τα βρω μπαστούνια δήθεν

Παραλίγο να πιστέψω τον κουμπάρο τον ξιφτίλα!

Το θυμάστε αυτό το τραγουδάκι; Μεγάλη επιτυχία πριν πολλά-πολλά χρόνια και ένα απ'τα πιο αστεία και χαρούμενα τραγουδάκια του Γ. Μιλιώκα. 

Όταν πρωτοκυκλοφόρησε αυτό το τραγούδι λοιπόν, ήμουν μικρό κοριτσάκι και πάντα νόμιζα ότι το ξιφτίλας ήταν το όνομα του κουμπάρου!!! χαχαχαχα  Πέρασαν πολλά χρόνια και μεγάλωσα αρκετά για να συνειδητοποιήσω τι έλεγε και να καταλάβω ότι το όνομα του κουμπάρου δεν συμπεριλαμβανόταν στους στίχους!

Γενικά το παθαίνω αυτό με στίχους, ελληνικών και αγγλικών τραγουδιών. Ένα άλλο τραγούδι που για χρόνια άλλα άκουγα κι άλλα έλεγε ήταν Το Your my heart your my soul των Modern Talking. Όπως ξέρετε κατάγομαι απ'τη Λεμεσό και εδώ έχουμε μια περιοχή που λέγεται Γερμασόγεια. Λοιπόν νόμιζα ότι το τραγούδι έλεγε your my heart yermasol δηλαδή έκανε τις λέξεις Γερμασόγεια και Λεμεσό (limassol) μια! Και σκεφτόμουν 'ουαου ένα ξένο συγκρότημα έγραψε για τη Γερμασόγεια!" χαχαχαχα

Τώρα θυμήθηκα κι ένα πολύ αγαπημένο κομμάτι που άκουγα στο δημοτικό (δε θυμάμαι αν μπέρδευα τους στίχους, μάλλον ναι αφού δεν ήξερα αγγλικά) The final countdown των Europe. Τρομερή μουσική και δυναμική. Τέλεια τα μαλλιά των τραγουδιστών - δεν το συζητώ! Που χάθηκαν βρε παιδάκι μου όλοι οι μαλλιάδες ροκάδες; Γίνεται να τραγουδάς αυτό το κομμάτι και να μην έχεις το μαλλί να ανεβοκατεβάζεις;! 

Την αρχή με το κόψιμο των μαλλιών τους έκαναν, αν θυμάμαι καλά, οι Metallica και χάλασαν την πιάτσα! Μας ρώτησαν εμάς που λατρεύουμε τους μαλλιάδες αν γουστάραμε τους εκτεθιμένους σβέρκους; Απ'τα πιο λατρεμένα κομμάτια τους το The unforgiven φυσικά, που'χει συγκλονιστική μουσική, όπως και το καταπληκτικό Nothing else matters.

Από τότε που ήμουν μικρή πάντα με τραβούσαν οι ατημέλητοι άντρες με μακριά μαλλιά, ξεσκισμένα ρούχα και πέτσινα μπουφάν. Ποτέ δεν κατάλαβα κάποιες φίλες μου που τους άρεσαν οι τύποι με κουστούμια και κοντά κουρέματα. Τους έβλεπα σαν γλοιώδης και αηδιαστικούς.

Ο Μπρατ Πιτ π.χ. όταν έπαιξε στην Συνέντευξη μ'ένα βρυκόλακα ήταν κούκλος με μακρύ μαλλάκι και βασανισμένο ύφος. Ο λατρεμένος Τζοννυ Ντεπ ήταν απίστευτα όμορφος με μακρύ μαλλί και ινδιάνικο λουκ. Ρίξτε μια ματιά πιο κάτω και πείτε μου αν έχω άδικο.

 

Δεν έχω! :)

Γιώργος Κιμούλης ένας γόης, ένας φοβερός ηθοποιός

Τον Γιώργο Κιμούλη θυμάμαι να τον έβλεπα σαν παιδί στις θεατρικές παραστάσεις που έδειχνε η ερτ στο 'Θέατρο της Δευτέρας'. Πάντα μου άρεσε και τον ξεχώριζα. Ίσως να'ταν εκείνο το υφάκι του, που ήταν συνάμα σπαστικό και τόσο παιχνιδιάρικο, γλυκό που με έκανε να τον ξεχωρίζω. 

photo from www.thebest.gr

Μετά όποτε τον πετύχαινα σε ταινίες τον θαύμαζα και τον απαλάμβανα. Μέχρι που είχα την τύχη πριν αρκετά χρόνια να τον χαρώ από κοντά στην παράσταση του Μάκμπεθ στο θέατρο Τζένη Καρέζη που έπαιζε με τον Κωνσταντίνο Καζάκο κι άλλους εξαιρετικούς ηθοποιούς. Θυμάμαι καλά την βαρδιά εκείνη και την  παράσταση του Σαίξπηρ. Ήταν απλά συγκλονιστικός. 

Στις σπάνιες συνεντεύξεις που δίνει είναι τόσο γοητευτικός που καθηλώνει. Κι αυτό το περιπαιχτικό και παιχνιδιάρικο υφάκι του έχει ακόμα όλη τη δροσιά που είχε την πρώτη φορά που το είδα. Είναι πιστεύω απ'τις σπάνιες περιπτώσεις που το ταλέντο του σαν ηθοποιού έρχεται και συμπληρώνεται αριστουργηματικά με μια καταπληκτικά προσφιλή προσωπικότητα έτσι που να μαγεύει με την παρουσία του.

Είναι απ'τους ηθοποιούς που δεν έχουν ξεπουλήσει το ζωή τους στα μέσα για λίγα λεπτά δημοσιότητας (αν και φυσικά κατά καιρούς έχουν ασχοληθεί αναπόφευκτα με τη ζωή του) κι αυτό έχει λειτουργήσει υπερ του, αφού μας αφήνει πάντα να θέλουμε κι άλλο.

Εύχομαι να συνεχίσει να προσφέρει για πολλά χρόνια ακόμα στα θεατρικά και καλλιτεχνικά πράγματα της Ελλάδας γιατί δεν υπάρχουν πολλοί σαν αυτόν πια και τον έχουμε ανάγκη!

Η επίσημη ιστοσελίδα του Γιώργου Κιμούλη εδώ.

Να με θυμάσαι

Δε θυμάμαι την τελευταία φορά που δάκρυσα σε ταινία, πόσο μάλλον να κλάψω με λυγμούς, ίσως γιατί διαλέγω πολλές κωμωδίες.. 

Όμως είδα την ταινία Remember me με τον Robert Pattinson και στο τέλος τα δάκρυα έρρεαν ποτάμι. 

Φοβερή ταινία, καλογυρισμένη, καταπληκτικές ερμηνείες αλλά αυτό που με καθήλωσε ήταν η ιστορία. Αν την πετύχετε πουθενά μην τη χάσατε!

Εγώ πάντως δεν ξαναπατάω εκεί!

Εδώ στη Λεμεσό έχουμε ένα θέατρο που είναι υπόγειο. Κατεβαίνεις πάρα πολλά σκαλιά για να φτάσεις στο χώρο που είναι οι αίθουσες.  Ο χώρος έχει  ασανσερ , αλλά δεν χρησιμοποιείται από κανένα. Ίσως να υπάρχει για να κάνει το χώρο προσβάσιμο για άτομα με κινητικά προβλήματα αλλά δεν το'χω δει καμιά φορά να χρησιμοποιείται. Όσες φορές είχα πάει παλιότερα η παράσταση ήταν στη μεγάλη αίθουσα που έχει αμφιθεατρικά καθίσματα, όπως τις αίθουσες στο σινεμά. Την άλλη τη μικρή αίθουσα την είχα προσέξει αλλά δεν είχα την τύχη να την επισκεφτώ ποτέ.

φωτο από http://theatreworld.wordpress.com/

Ένα βράδυ βρήκε προσκλήσεις για την πρεμιέρα μιας παράστασης η μάνα μου κι επειδή δεν ήθελε ο πατέρας μου να τη δει μου πρότεινε να τη συνοδέψω. Δέχτηκα ευχαρίστως να πάω μαζί της. Ετοιμάστηκα από νωρίς, πήγα να την πάρω και πήγαμε στο θέατρο αρκετή ώρα πριν την έναρξη της παράστασης. 

Όταν φτάσαμε ο κόσμος ήταν λίγος και τα τραπεζάκια στο φουαγιέ άδεια, έτσι καθίσαμε να πιούμε ένα ποτό και να περιμένουμε μέχρι την έναρξη. Εκεί που μιλούσαμε για γενικά θέματα μου λέει η μάνα μου "Δε νιώθω και πολύ καλά" της απαντώ κι εγώ αμέσως "Αν δεν είσαι καλά πάμε να φύγουμε" δεν ήθελα να καταπιέζεται να δει την παράσταση μόνο για μένα αν δεν αισθανόταν καλά και δε με πείραζε και τόσο να χάσω το έργο. "Είσαι τρελή;" μου λέει η μάνα μου "που να φύγουμε να πάμε; Τίποτα δεν είναι θα μου περάσει." Επέμεινα εγώ, αλλά ήταν ανένδοτη ότι είναι καλά και δε θέλει να χάσει την παράσταση.

Έρχεται η ώρα να πάμε στην αίθουσα, αλλά ανακαλύπτω ότι η παράσταση αντί να είναι στη γνωστή αίθουσα με τις αμφιθεατρικές θέσεις είναι στην μικρή αίθουσα. Μπαίνουμε μέσα και βλέπω ότι είναι όλη βαμμένη μαύρη, με μαύρα καθίσματα τα οποία είναι γύρω από τη σκηνή βαλμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε οι θεατές ουσιαστικά να αποτελούν μέρος της παράστασης. Καθόμαστε σε μια μπροστινή θέση (δεν ήταν αριθμημένες μπορούσαμε να κάτσουμε όπου θέλαμε) γιατί ήθελε να βλέπει καλά η μάνα μου κι αρχίζει η παράσταση.

Αν θυμάμαι καλά (γιατί τα πιο πολλά τα'χω ξεχάσει για ευνόητους λόγους όπως θα δείτε πιο κάτω) στην παράσταση έπαιζαν τέσσερις γυναίκες, μια έκανε τη μάνα και οι άλλες τρεις τις κόρες της. Άκρα του τάφου σιωπή στο ακροατήριο, προσηλωμένοι όλοι στην παράσταση, όταν σκύβει η μάνα μου και μου λέει ψιθυριστά "Είμαι χάλια δεν αντέχω." Της ρωτώ "Τι έχεις;" και μου απαντά "Θέλω να κάνω εμετό." Αμέσως της λέω "Πάμε να φύγουμε!" και κάνω να σηκωθώ όμως με σπρώχνει και επιμένει "Μείνε εσύ θα βγω εγώ μόνο" όμως πια δεν είναι καθόλου καλά και της φαίνεται, την αρπάζω κι εγώ απ'το χέρι και όσο πιο αθόρυβα γίνεται πάω να σηκωθώ, περπατά μπροστά μου και λέει "Θα κάνω εμετόοοο! Θα κάνω εμετόοοοοοοοοοοο." Γυρίζω στα δεξιά μου και συνειδητοποιώ ότι οι ηθοποιοί παίζουν και δεν παίζουν την παράσταση κι ο κόσμος όλος κοιτά εμάς. Σκύβω το κεφάλι κι επιταχύνω το βήμα. Πάνω που είχαμε κοντέψει στην πόρτα και θα βγαίναμε πετάει η μάνα μου την πιο δυνατή κλανιά που υπάρχει! Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Ούτε ξέρω αν άκουσαν οι άλλοι, ή αν γέλασαν ή οτιδήποτε.

Βγαίνουμε επιτέλους έξω στο φουαγέ και η μάνα μου σωριάζεται σε μια καρέκλα, δίπλα ακριβώς απ'την έξοδο της αίθουσας όπου κουτσά-στραβά συνέχιζε η παράσταση. Εγώ άρχισα να τρέχω πάνω κάτω να βρω ένα κουβά, κάτι να κάνει μέσα εμετό και λίγο νερό να της βάλω στο πρόσωπο που'χει γίνει άσπρη σαν πανί, όταν εμφανίζεται ένας άντρας με γένια και γυαλιά και κοιτά τη μάνα μου που εντωμεταξύ είναι έτοιμη να βγάλει τα σωθικά της στο πάτωμα και φωνάζει δυνατά "ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΜΕΤΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!" Σκύβει κοντά της και της λέει "Σας παρακαλώ κυρία μου μπορείτε να μετακινηθείτε πιο κάτω;" Τίποτα η μάνα μου "ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!! ΕΜΕΤΟΟΟΟΟΟΟ!!" Επαναλαμβάνει την ίδια παράκληση λίγο πιο επιτακτικά, αλλά και πάλι δεν εισακούγεται. Στο μεταξύ γυρίζω εγώ που βρήκα λίγο νερό και της νίβω το πρόσωπο μπας και συνέλθει λίγο. Με κοιτά με ελπίδες αυτός και μου λέει "Σας παρακαλώ μπορείτε να μετακινήσετε τη μητέρα σας;" Μες το άγχος εγώ του απαντώ "Ένα κουβά έχετε να κάνει εμετό;" Επίμονος αυτός "Ας σηκωθεί να πάει στην τουαλέτα εδώ δίπλα είναι, κάθεται δίπλα στην πόρτα της παράστασης και ακούγεται μέσα." μου εξηγεί. "Μπορείς να σηκωθείς;" τη ρωτώ και κουνά το κεφάλι της αρνητικά, αλλά την πείθω γιατί προσθέτω ότι "δεν βρήκα κουβά κι αν πας τουαλέτα θα κάνεις εμετό με την ησυχία σου!" Σηκώνεται με τη βοήθεια εμένα του καλού κυρίου και  ενός άλλου κυρίου που βρέθηκε εκεί και μόλις πατά το πόδι στην τουαλέτα κάνει εμετό στο νιπτήρα. 

"Ευχαριστώ" μου λέει ο κύριος "ξέρετε είμαι ο σκηνοθέτης της παράστασης και η μητέρα σας ακουγόταν μέσα." Τι να πω κι εγώ ζήτησα συγνώμη και του είπα ότι δεν έφταιγε η καημένη αφού αρρώστησε αιφνιδιαστικά. Βγαίνει η μάνα μου απ'την τουαλέτα και σωριάζεται σε μια άλλη καρέκλα λέγοντας "Δεν υπάρχει περίπτωση έτσι όπως είμαι να ανεβώ όλα αυτά τα σκαλιά." Ο άλλος κύριος που βοήθησε σαν απομηχανής θεός να απομακρυνθεί από την πόρτα της παράστασης η μάνα μου, της λέει "Είμαι ο υπεύθυνος του θεάτρου και θα πάω να βρω κλείδι για το ασανσερ για να ανεβείτε." Να'ναι καλά ο άνθρωπος το βρήκε αμέσως και μαζί με τον σκηνοθέτη την βοήθησαν να φτάσει στο ασανσερ που την πήρε στο ισόγειο όσο εγώ έτρεξα να φέρω το αυτοκίνητο κοντά στην είσοδο για να φύγουμε άμεσα. 

Φτάνω στην είσοδο, ανοίγει την πόρτα και πάει να μπει όταν ξαφνικά σταματά, γυρνάει στους κύριους και τι τους λέει; "Μήπως να γυρίσω πίσω; Νιώθω κάπως καλύτερα.." Πεταγόμαστε τότε και οι τρεις με ένα στόμα, μια φωνή "ΟΧΙ!" Και συνεχίζω εγώ για να την πείσω "Όχι καλύτερα να παμε σπίτι να ξεκουραστείς γιατί μάλλον έπαθες τροφική δηλητηρίαση." Ο σκηνοθέτης με τον υπεύθυνο με κοιτούν με μια αγαλίαση και μια ανακούφιση που δεν περιγράφεται.

Στη διαδρομή μου είπε ότι πριν πάμε στην παράσταση είχε φάει σπανακόρυζο που είχε στην κατάψυξη! Σπανακόρυζο στην κατάψυξη;!!! ΕΛΕΟΣ ρε μάνα! Ευτυχώς όταν πήγε σπίτι και ξάπλωσε ένιωσε καλύτερα και την άλλη μέρα ήταν μια χαρά.  Φτηνά τη γλύτωσε! Ο πατέρας μου δε όταν είδε ότι ήταν καλά μου εξομολογήθηκε όλο χαρά ότι ανακουφίστηκε που δεν ήταν αυτός στη θέση μου. Γιατί έχει τύχει να πάνε σε θεατρική παράσταση και να κοιμηθεί η μάνα μου όταν τη βρήκε βαρετή, άντε και να ροχαλίσει λίγο. Τέτοιο κάζο πάντως δεν του ξανάτυχε!

Το ρεζιλίκι απ'την άλλη δεν το γλυτώσαμε!

Oldies but goodies

http://farm3.static.flickr.com/2365/2179112541_2e9994a1bd.jpg

Λατρεύω τις παλιές μαυρόασπρες ταινίες της δεκαετίας του '30, του '40, του '50 και τους ηθοποιούς που έπαιζαν τότε στις ταινίες. Καρυ Γραντ, Τζέημς Στιουαρτ, Ντόρις Ντέι, Όντρεϋ Χέπουρν, Ρίτα Χέϊγουρθ, Νάταλι Γούντ, Γκρέις Κέλυ, Mέριλιν Μονρο, Κλαρκ Γκέηπλ,Βίβιαν Λί (Σκαρλετ Ο'Χαρα), James Dean, Μοντγκομερυ Κλιφτ, Μάρλον Μπράντο, Τζακ Λέμον, Τόνι Κέρτις, Γκρέκορυ Πεκ, Ρομπερτ Μιτσαμ, Ροκ Χάτσον, Ερολ Φλυν κι ένα σωρό άλλοι που έπαιξαν σε πάρα πολλές ταινίες γεμάτες γέλια, αγωνία, αθωότητα, ρομαντισμό. Δεν ήταν οι εποχές τότε έτσι, ήταν όμως οι ταινίες. Έδειχναν μόνο το καλό, το θετικό, το χαμόγελο, τη χαρά. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που είχαν όλες happy ending. Ο θεατής έφευγε με ικανοποίηση απ'τη σκοτεινή αίθουσα πως οι κακοί έχασαν, το καλό επικράτησε για άλλη μια φορά, η ευτυχία είναι παρούσα.

http://deeperintomovies.net/journal/image08/awfultruth1.jpg

Οι γυναίκες σπάνια είχαν πρωταγωνιστικούς ρόλους. Πάντα συνοδεύονταν από μεγάλα αντρικά ονόματα. Συχνό θέμα ο γάμος και πως να πετύχει κάποια να παντρευτεί ή πως να μείνει παντρεμένη και να αποτρέψει τον άντρα της από το να φύγει από κοντά της. Ειδικά η Ντορις Ντέι διάπρεψε σε τέτοιες ανάλαφρες κωμωδίες μαζί με τον Κάρυ Γκραντ.

http://library.umkc.edu/spec-col/ww2/pacifictheater/images/doris-day.jpg

Όλες οι ταινίες τότε είχαν κάποια μηνύματα να περάσουν. Πως η αγάπη όλα τα νικά. Πως ο γάμος και τα παιδιά είναι πάνω από όλα κι όλους. Πως ο προορισμός της γυναίκας είναι ο γάμος. Ο άντρας ήταν ο προστάτης, ο διεκδικητής, η γυναίκα η μοιραία, η σύζυγος, η φροντίστρια. Κι άλλα πολλά τέτοια στερεότυπα. Όλοι στη θέση τους, πολύ πριν οι φεμινιστικές ιδέες καταλάβουν τις κινηματογραφικές αίθουσες. 

Ο Κάρυ Γκραντ έπαιξε και σε πολλές ταινίες του Χιτσκοκ. Ο Τζεημς Στιουαρτ έπαιξε σε πιο σοβαρές ως επί τω πλείστω ταινίες, με κοινωνικά μηνύματα σαν το It's a Wonderful Life ή το Mr. Smith Goes to Washington. Κι αυτός όμως έπαιξε με τεράστια επιτυχία σε ταινίες του Χιτσκοκ, όπως το καταπλητικό Rear Window.

http://www.famousgraves.net/wp-content/uploads/2009/11/james-stewart.jpg

 Δυστυχώς τα κανάλια σπάνια βάζουν αυτές τις ταινίες. Πρέπει να 'χεις δορυφορική ή να βρεις κανένα dvd για να τις δεις. Τις προάλλες με τις απεργίες κάποια κανάλια έβαλαν τέτοιες ταινίες το πρωί για να γεμίσουν το πρόγραμμα τους και ειλικρινά λυπήθηκα που δεν είχα το χρόνο να τις παρακολουθήσω με την ησυχία μου και να τις απολαύσω όπως τους αξίζει. Εννοείται πως όπου τις πετύχω καθηλώνομαι και χαμογελώ βλέποντας τες. 

http://media.knoxnews.com/media/img/photos/2008/06/20/062008marylin_t300.jpg

http://witchreviews.com/wp-content/uploads/2010/09/James+Dean.jpg

http://en.wikipedia.org/wiki/Montgomery_Clift

http://cache2.allpostersimages.com/p/LRG/36/3633/NUVEF00Z/posters/rock-hudson.jpg

Eυχαριστώ τη Lilith και την astakoulis για τις διορθώσεις και προσθήκες τους στο ποστ.
Να'στε καλά κορίτσια!

Η πιο πολυδιαβασμένη ανάρτηση

Καιρό τώρα αποφεύγω αυτή την ανάρτηση, αλλά πλέον ξεχύλισε το ποτήρι θα την κάνω. 

Λοιπόν ποιες λεξούλες όταν γραφτούν στο γκουκλ ή στο γκουκλ.τζι-αρ μοστράρουν φάτσα κάρτα πρώτο και καλύτερο το μπλογκ μου; 

Έλεγα να μην το γράψω (τι στο καλό, πόση διαφήμιση θέλει πια;!) αλλά θα το γράψω τι να κάνω; Ένας είναι ο πρώτος, ο μοναδικός, ο ένας, ο ανεπανάληπτος ο ΑΛΚΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΣ! 

Ορίστε το έγραψα και τώρα θα έρχονται ακόμα πιο πολλοί και πολλές για να τον βρούνε εδώ. Φυσικά δεν αδικώ κανένα και καμμιά γιατί ο τύπος είναι λίγο σαν το φαντομά. Στο νετ πουθενά δε βρίσκεις κάτι για κείνον όπως για τους άλλους ηθοποιούς, απόδειξη αν βάλεις το όνομα του στο γκουκλ μόλις 3.870 αποτελέσματα  βγαίνουν ενώ π.χ. όταν βάλεις Νίκος Κούρκουλος 18.500, τεράστια διαφορά. Κι αυτά που θα βρείς είναι σε τι ταινίες έπαιξε, και κάποιες φωτογραφίες από ταινίες, άντε άντε στην καλύτερη των περιπτώσεων πότε γεννήθηκε. Ως εκεί. Μετά άνοιξε η γη και τον κατάπιε! Κανένας δεν ξέρει κάτι ή αν ξέρει το διαφυλάσσει σαν κόρη οφθαλμού.

Άλκη Γιαννακά ψάχνεις Άλκη Γιαννακά δεν βρίσκεις. Και ερωτώ γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ο Άλκης Γιανννακάς δεν θέλει καν να γνωρίζουμε αν ζει ή αν αποδυμησε εις Κύριον; Εγώ υποθέσεις και εικασίες θα γράψω, τίποτα σίγουρο. 

Νομίζω που λέτε ότι ο Άλκης Γιαννακάς ζει και βασιλεύει.
Ο ίδιος διαφυλάσσει τόσο καλά τα πάντα που αφορούν το άτομο του γιατί δε θέλει να γίνει βορά στα μέσα όπως τόσοι και τόσοι απ'τους συναδέλφους του. 

Και κατά τη γνώμη μου ο Άλκης Γιαννακάς καλά κάνει και προφυλάσσει τον εαυτό του. Το ότι τους  ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου τους παρακολουθήσαμε και ακόμα τους παρακολουθούμε σε κάποια έργα όταν ήταν νέοι δε μας δίνει και το δικαίωμα να μπαίνουμε απ'την κλειδαρότρυπα στη ζωή τους και να επιθυμούμε διακαώς να μάθουμε κάθε λεπτομέρια που τους αφορά. Είτε η ζωή τους φέρθηκε καλά, είτε όχι αυτό αφορά τους ίδιους και τους οικείους τους. Όχι το πανελλήνιο. Εκτός κι αν οι ίδιοι επιθυμούν να δημοσιεύουν το παραμικρό οπότε με γεια τους με χαρά τους και καλά κάνουν. Αν όμως δεν το επιθυμούν καλά κάνουν και πάλι, που κρατούν τη ζωή τους και τις πράξεις τους ιδιωτικές, όπως κάνουμε άλλωστε όλοι μας.

Φυσικά αυτό που άθελα του ο Άλκης Γιαννακάς πέτυχε (με τη σχεδόν παντελή έλλειψη γνώσεων γύρω απ'τη μετέπειτα του γυαλιού ζωή του) είναι να δημιουργηθεί ένα μυστήριο, μια πεινασμένη ανάγκη για την παραμικρή πληροφορία που τον αφορά. Και το γράφω γιατί τα περισσότερα χιτ που'χει αυτό το μπλογκ έρχονται απ'το όνομα του και μόνο τυχαίο δεν είναι αυτό. Ο κόσμος διψά για να μάθει κάτι για κείνον ή τουλάχιστον να δει φωτογραφίες του.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι απ'την ταινία 'Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη' ένα απ'τα καλύτερα έργα του Άλκη Γιαννακά και απ'την ιστοσελίδα Καραγιάννης-Καρατζόπουλος μια πολύ καλή νέα ιστοσελίδα που'χει πολλές πληροφορίες για τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο. Επισκεφτείτε την αξίζει τον κόπο http://www.karagiannis-karatzopoulos.gr/

Γιώργος Χωραφάς... σαν το παλιό, καλό κρασί

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΩΡΑΦΑΣ 
Τον γνώρισα όταν ήμουν μικρή ένα καλοκαίρι στη σειρά της ΕΡΤ Ακυβέρνητες Πολιτείες και τον ερωτεύτηκα σφόδρα. Ψηλός, μελαχρινός, γεροδεμένος, όμορφος και το κυριότερο μίλαγε ένα σωρό γλώσσες  - κάτι που ονειρευόμουν από τότε να κάνω κι εγώ. 

http://www.ozap.com/

Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσε αλλά όσο περνά ο καιρός βελτιώνεται. Γίνεται πιο γοητευτικός, πιο αρρενωπός, πιο γλυκός, πιο όμορφος, πιο, πιο.... Έχω δει πολλά  έργα του στο σινεμά. Μ' έχει κάνει να δακρύσω, να προβληματιστώ, να χαμογελάσω, να κλάψω. Γιατί πέρα από όλα είναι και καταπληκτικός ηθοποιός. 

http://www.nline.gr/?p=674

Ψάχνοντας για αυτή την ανάρτηση ανακάλυψα στο ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ όλα τα επεισόδια της σειράς "Ακυβέρνητες Πολιτείες" και θα προσπαθήσω να βρω χρόνο να τα δω όλα ξανά. Σίγουρα διαφορετικά θα μου φανούν μετά από τόσα χρόνια. Το καλό είναι ότι εκεί υπάρχουν και τα επεισόδια των περισσότερων παλιών σειρών και μπορεί ο καθένας που τα θυμάται, τα νοσταλγεί ή απλά θέλει να τα ξαναδεί.

http://www.corraface.net/photo-video/photosen.htm

 Τελικά πιστεύω ακράδαντα αυτό που έγραψα στον τίτλο, είναι κάποιοι άντρες (π.χ. Αλαίν Ντελόν) που όσο περνούν τα χρόνια ομορφαίνουν και γίνονται ακόμα πιο γοητευτικοί σαν το παλιό, καλό κρασί. Ο Γ. Χωραφάς ανήκει ξεκάθαρα σ' αυτή την κατηγορία.

Άλκης Γιαννακάς!

Δεν ξέρω για σας αλλά για μένα ο ομορφότερος έλληνας ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου είναι με διαφορά ο Άλκης Γιαννάκας. Είναι απίστευτα, ονειρικά ωραίος και στα συν συμπεριλαμβάνεται ότι πάντα έπαιζε το ρεμάλι και κακό παιδί, όπως στο Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη.

Για κάποιο λόγο αυτός ο κούκλος ηθοποιός εξαφανίστηκε και ποτέ δεν το είδαμε να μεγαλώνει, να γερνά. Δεν βγήκε ποτέ στη τηλεόραση από ότι ξέρω τουλάχιστον και στο Google που έψαξα δεν έχει τίποτα εκτός από κάτι φωτογραφίες του και τα έργα που έχει παίξει. 

Ξέρει κανείς τίποτα, γι'αυτόν; Οτιδήποτε είναι ευπρόσδεκτο!

Ορίστε και μερικές φωτογραφίες του από το μπλογκ Μια&Μια. Για να θυμούνται οι παλιοί και να θαυμάζουν οι νεότεροι ;)

House Md - Hugh Laurieeee

Μ'αρέσουν πάρα πολύ οι ιατρικές σειρές. Παλιά έβλεπα μετά μανίας E.R. Ξέρετε αυτή τη σειρά που ανάδειξε τον George Clooney.Μια που τον ανάφερα ας τον βάλω και λίγο εδώ να ομορφήσει το μπλογκ μου :)

http://www.nbc.com/ER

Τώρα βλέπω μετά μανίας House Md και γουστάρω τρελά Hugh Laurie. Στην αρχή άρχισα να παρακολουθώ που και που κανένα επεισόδιο. Τον τελευταίο καιρό όμως έγινα φανατική, μανιακή και κάθομαι μπροστά απ'το χαζοκούτι κάθε μέρα στις 7 παρά να δω το νέο επεισόδιο.

 

 

Ο Hugh Laurie είναι φυσικά γνωστός από το Blackadder.

Όμως ποτέ στο Blackadder δε μου φαινόταν ιδιαίτερα ωραίος ή αξιοπρόσεκτος. Από τον καιρό όμως που τον βλέπω στο House έχω ξετρελλαθεί μαζί του. Είναι άκρως γοητευτικός, κακός, αντιφατικός, ζηλιάρης μέχρι αηδίας, στριμμένος, μισοάνθρωπος, εκκεντρικός ΑΛΛΑ έχει κάτι τις που προσελκύει. 

Στη σειρά είναι ένας γιατρός που δε νοιάζεται για τον ασθενή αλλά μόνο για το μυστήριο που κρύβει η ασθένεια. Η ειδικότητα του είναι διαγνωστολόγος, που είναι μια νέα ειδικότητα στην ιατρική και ταιριάζει γάντι στην προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του. Αν μια ασθένεια μπορεί να διαγνωστεί εύκολα δεν τον ενδιαφέρει, θέλει ασθένειες που κρύβονται, που έχουν χιλιάδες διαφορικές διαγνώσεις, που παρουσιάζουν ένα κάρο περίεργα συμπτώματα. Τότε πιέζει την ομάδα του για να ανακαλύψουν αργά ή γρήγορα τι συμβαίνει. Είναι τόσο μανιακός που ακόμα κι όταν ο ασθενής αποδημήσει εις Κύριον εκείνος να επιμένει να βρει τι είχε. Είναι λες και κάθε φορά λύνει ένα παζλ που του καρφώνεται στο μυαλό και του γίνεται έμμονη ιδέα μέχρι να το λύσει.

Το ωραίο μ'αυτόν τον ηθοποιό είναι ότι αν κι είναι χρόνια πια στην Αμερική δεν έχει παρασυρθεί από τη μανία για χειρουργικές αισθητικές επεμβάσεις που κάνουν όλοι ανεξαίρετα για να φαίνονται νεότεροι. Αυτό του δίνει ένα τεράστιο ατού: έχει ένα πρόσωπο που μπορεί να εκφράσει όλα του τα συναισθήματα. Οι ρυτίδες του όχι μόνο δεν αφαιρούν αλλά αντίθετα προσθέτουν στη γοητεία του. Είναι ένας κανονικός άνθρωπος κι όχι μια καρικατούρα γεμάτη πλαστικές εγχειρίσεις.