Πώς.. να σε αφήσω στην χρονιά που φεύγει;

Αυτό που λέει ο τίτλος είναι κάτι που ρωτάω τον εαυτό μου συχνά.

Έχω άλλωστε προσπαθήσει αρκετές φορές να σε αφήσω, χωρίς επιτυχία.

Παντού μαζί; Ω ναι.. ΠΑΝΤΟΥ....!

Που πάει ακόμα και ο βασιλιάς μόνος του;
Mα στο ίδιο μέρος που ο γονιός που'χει παιδιά κάτω των 4 δεν πάει ποτέ μόνος...

photo from Parenting from the toilet

Όχι άλλη.. κιτρινίλα!

Τώρα με τις εκλογές παρακολουθώ αρκετά την ΕΡΤ και έχω προσέξει (θέλοντας και μη) ότι κυκλοφορεί αδέσποτο στο ραδιομέγαρο ένα κίτρινο σακάκι. Το ανταλλάσουν μεταξύ τους όλες οι παρουσιάστριες των δελτίων ειδήσεων. Το'χω δει συγκεκριμένα να το φορά η Έλλη Στάη, η Χρύσα Ρουμελιώτη, η Πηνελόπη Γαβρά και η Σταυρούλα Χριστοφιλέα. 

Και για του λόγου το αληθές ορίστε φωτογραφίες που πήρα απ'την ιστοσελίδα της ΕΡΤ.

Ιστορίες για μαμάδες... (ξανά*)

Βρήκα από σπόντα το πιο πάνω κι αν το έβρισκα και σε χαλάκι ή αφίσσα θα το αγόραζα! Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για να το βλέπει η μανά μου κάθε φορά που επισκέπτεται.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν ήμασταν παιδιά εγώ κι η αδελφή μου (δηλ. 10 εκείνη, 14 εγώ, κάπου εκεί) κάποιες φορές παρακολουθούσαμε ταινίες τρόμου, ή ταινίες με σκηνές βιας ή με κανένα φιλί, you get the point. Γνωρίζαμε φυσικά πως η mother dear δεν τα ενέκρινε αυτά και είχαμε χαμηλό τον ήχο. Εντωμεταξύ συνήθως αυτές οι "ακατάλληλες" σκηνές ήταν συνήθως ΜΙΑ σκηνή που διαρκούσε κανένα 2λεπτο το πολύ. Εκεινή ακριβώς τη στιγμή θα εμφανιζόταν η μάνα μας και θα άρχιζε: "μα τι είναι αυτά που βλέπετε;! θα έχετε εφιάλτες το βράδυ! θα σημαδευτεί η παιδική ψυχή σας για πάντα!" κ.ο.κ. Το καταπλητικό της timing δε, είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα που είχαμε αναγκαστεί να αλλάζουμε κανάλι μόλις ερχόταν η επίμαχη σκηνή.. έτσι προληπτικά! :)

Σνουπάκι τρελό κι αγαπημένο

Μετά από το μαύρισμα της τελευταίας βδομάδας θέλω ν'ασχοληθώ με κάτι αισιόδοξο που καταφέρνει καθημερινά, ότι κι αν αισθάνομαι να με κάνει να χαμογελώ. Ποιος άλλος το καταφέρνει αυτό και χωρίς να προσπαθεί; Μα φυσικά ο Σνούπυ μας, το θεόμουρλο, παλαβό, τρελό κι αγαπησιάρικο Σνουπάκι μας.

Ο Σνούπυ γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2008 (εννοείται σε ιστορική μέρα θα γεννιόταν εμ τι; παίζουμε;) και κοντεύει τα 3 του χρόνια. Είναι γεμάτος ενέργεια και τρέλα... φτάνει να μη ζεσταίνεται.. Γιατί άμα σφίξουν οι ζέστες... άστα να πάνε! Απλώνεται στα πατώματα σε διάφορες.. μπερδευτικές στάσεις σε αναζήτηση λίγης δροσιάς. Τη μέρα αυτό φυσικά που η ζέστη είναι αφόρητη. Γιατί μόλις πέσει το βραδάκι και δροσίσει κάπως... Αρχίζουν οι τρελές διαδρομές με το αγαπημένο παιχνίδι του, το πλαστικό γουρούνι του, στο στόμα. Τι τρέξιμο ρίχνει με το γουρούνι δε λέγεται. Τι σκότωμα του κάνει όταν παίζει άλλο πράμα.

Αχ παίρνει αέρα το κοιλάκι μου

Λίγη δροσιά ρε παιδιά

Η ιστορία, μάλλον ο έρωτας (γιατί πρόκειται για πάθος που φτάνει στα άκρα) με το γουρούνι ξεκίνησε όταν η αδελφή μου είχε τη φαεινή ιδέα να του αγοράσει ένα ροζ γουρουνάκι που έκανε ήχους γουρουνίστικους όταν του ζουλούσες την κοιλίτσα. Μόλις άκουσε τη λέξη "γουρούνι" (που του κίνησε την περιέργεια απ'το πρώτο λεπτό) και τη συνέδεσε με το παιχνίδι του ένας έρωτας κεραυνοβόλος και αληθινός είχε γεννηθεί. Εκείνο το πρώτο γουρούνι εξοντώθηκε αρκετά σύντομα, αλλά του βρήκαμε άλλο πλαστικό πορτοκαλί γουρούνι που αντικατάστησε το πρώτο. Μέχρι να το διαλύσει και να'ρθει δεύτερο και τρίτο κ.ο.κ. Τώρα είμαστε στο γουρούνι νούμερο χ. Δεν έχω ιδέα πόσα γουρούνια πέρασαν απ'τη σνουποζωή.

Γουρουνο-απαρτία

Αν του το πιάσω και το βάλω κάπου ψηλά τότε σημάνει συναγερμός. Κάθεται φρόνιμα και κοιτά στο έπιπλο που το έχω τοποθετήσει μέχρι να γίνει κάτι, π.χ. να αποφασίσει μόνο του να γυρίσει κοντά του ή να του το επιστρέψει κάποιος κι έτσι το γουρούνι να σωθεί και να γυρίσει στα δόντια του αληθινού του ιδιοκτήτη. Αν το βάλω σε άλλο δωμάτιο και κλείσω την πόρτα είναι ικανός να ξεροσταλιάζει για ώρες μπροστά της και να κατεβάσει τα μούτρα του μέχρι το πάτωμα για να του το δώσω πίσω. Η σχέση Σνούπυ-Γουρουνιού είναι μια σχέση απόλυτης αφοσίωσης, εξάρτησης και έρωτα αχαλίνωτου και δυνατού.

Κοίτα μην ακουμπήσεις τα γουρούνια μου ε!

Όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες τελευταία (και προτού αποσυρθεί το παλιότερο πολύπαθο γουρούνι) προστέθηκε νέο κίτρινο γουρούνι στην παρέα έτσι που τώρα όταν του λέω "Φέρε το γουρούνι" υπάρχει μια ψιλοσύγχιση γιατί εγώ μπορεί να εννοώ το νέο κι αυτός να κουβαλήσει το παλιό που λατρεύει και το 'χει φέρει στα μέτρα του.

Με το γουρούνι παίζουμε βεβαίως. Μου το φέρνει και του το κλωτσώ και το φέρνει πίσω κτλ. Το θέμα είναι ότι αυτό δεν το κάνει μόνο όταν θέλω ή του το ζητώ, αλλά σε κάθε πιθανή ευκαιρία. Μόλις ξυπνήσω το πρωί π.χ. και πάω με τη τσίπλα στο μάτι να πλυθώ εμφανίζεται ένα γουρούνι στα πόδια μου. Ή όταν πάω να φύγω για δουλειά ή όταν γυρνώ απ'τη δουλειά ή όταν κάθομαι να φάω. Πιάσατε το νόημα. Το γουρούνι είναι βασικός λόγος τσακωμών με τον Σνούπυ που πιστεύει ακράδαντα πως όταν υπάρχουν 3 δεπτερόλεπτα κενά το μόνο που μπορεί να θέλω να κάνω είναι να παίξω με το γουρούνι. Γουρουνόπολεμος διεξάγεται στο σπίτι μας επί καθημερινής βάσης! Και μαντέψτε ποιος είναι ο χαμένος...;  :)

Όχι πάλι φωτογραφία!

Η δική μας ζούγκλα...!

Η μάνα μου έχει μεγάλη μανία με τα λουλούδια. Όταν ήμουν μικρή είχε ένα κήπο στο μπροστινό μέρος του σπιτιού που διαχωριζόταν με ένα μικρό διάδρομο με μάρμαρο. Ως εκ τούτου η  βεράντα του σπιτιού ήταν τόσο μικρή και στενή που δεν μπορούσε να καθίσει κανείς. Εκτός από εκεί είχε λουλούδια και δέντρα στο πλάι του σπιτιού και στην πίσω αυλή. 

Κάποια στιγμή που έκαναν κάποιες διορθωτικές εργασίες στο σπίτι δέχτηκε (πως;!) να μεγαλώσει η βεράντα για να μπορούμε να καθόμαστε τα καλοκαίρια που ως γνωστό στην Κύπρο διαρκούν κάμποσους μήνες. Ήρθε ο κος Κώστας ο κτίστης και άρχισε να φτιάχνει τη βεράντα. Όμως η μάνα μου στο κομμάτι του κήπου που θα θυσίαζε με πόνο ψυχής είχε ένα σπάνιου κάλλους λουλούδι που ήθελε πάση θυσία να το διασώσει απ'το μπετόν. Ζήτησε λοιπον απ'τον κο Κώστα να κάνει μια τρύπα στην βεράντα και να προστατεύσει το λουλούδι για να μείνει στη θέση του. Ο καημένος ο κος Κώστας προσπάθησε με κάθε τρόπο να τη μεταπείσει εξηγώντας της ότι αυτό θα δημιουργούσε προβλήματα στη βεράντα. Όμως η μάνα μου ήταν ανένδοτη, ήθελε σώνει και καλά να σώσει το λουλούδι. Έριξε και κάτι υπονούμενα ότι δεν ήθελε να της το φτιάξει επειδή.. βαριόταν να κόψει τα μάρμαρα. Ούτε που της πέρασε απ'το μυαλό ότι μπορεί και να'χει δίκιο ο άνθρωπος.

Όταν είδε κι αποειδε ο κος Κώστας και συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε ούτε με τη λογική, ούτε με απειλές, ούτε με κανένα τρόπο να αποφύγει τη σωτηρία του φυτού, έκανε αυτό που του ζητούσε. Είχε όμως τον τελευταίο λόγο γιατί μέχρι να τελείωσει την τρύπα στη βεράντα το καημένο φυτό ξεράθηκε! Φυσικά η μάνα μου τον κατηγόρησε ευθαρσώς για δολιοφθορά και εκδίκηση εναντίον ενός ανυπεράσπιστου φκιόρου!

Το αποτέλεσμα όμως παρέμεινε, η τρύπα στη βεράντα είχε ανοιχτεί κι αφού το λουλούδι είχε χάσει άδικα τη ζωή του φύτεψε άλλο στην τρύπα και την εκμεταλλεύτηκε επαρκώς.

Αν επισκεφθεί κάποιος το πατρικό μου όπως καταλαβαίνετε δε θα αντικρίσει μόνο την διάσημη τρύπα με το φυτό της, αλλά κι ένα σωρό άλλες γλάστρες, γλαστρώνια, αναρριχιτικά φυτά, δέντρα, δεντρίλια κι ό,τι άλλο φανταστείς. Όταν τα κοιτάς δε συνειδητοποιείς με τη μια την ποσότητα τους, άμα όμως σε εξαναγκάσει να της τα ποτίσεις όταν θα απουσιάζει τότε βλέπεις την ατέλειωτη πρασινάδα να απλώνεται παντού. 

Μην τολμήσεις να της ονομάσεις τα λουλούδια της 'χόρτα' γιατί θα πάθει σοκ και δε θα σου ξαναμιλήσει. Τα καμαρώνει και τα αγαπά ίσως και περισσότερο απ'τα παιδιά της - αφού όταν πάει διακοπές και μας πάρει τηλέφωνο η πρώτη της ερώτηση δεν είναι 'τι κάνετε; πως είστε;' αλλά 'μου ποτίσατε τα λουλούδια;' προφανώς πάει κατευθείαν στα σημαντικά!

http://www.britannica.com.sg/botany/loquat-370538.html

Στο πλάι του σπιτιού που λέτε υπήρχαν όταν ήμουν μικρή πολλά δέντρα, λεμονιές, μοσπιλιές, μια νερατζιά και κλίμα. Θυμάμαι  καθαρά ότι το κλίμα έκανε καταπληκτικό σταφύλι. Ο κορμός του ήταν φυτεμένος στο πλάι και επεκτινόταν στο πίσω μέρος του σπιτιού. Όταν ήμουν 3-4 χρονών μου είχαν δέσει μια κούνια και καθόμουν με τι ώρες για να με σπρώχνουν. Λάτρευα την κούνια μου καλύτερα απ'όλα τα άλλα παιγχνίδια μαζί.

Με τα χρόνια κάποια δέντρα στο πλάι ξεράθηκαν και έτσι άρχισε η μάνα μου να φυτεύει λουλούδια, πρασινάδες κτλ. Στο γείτονα δεν άρεσε η μεγάλη παραγωγή φύλλων και παραπονιόταν, έτσι έβαλε τον πατέρα μου κι έφταξε ένα μεγάλο τελάρο κι άπλωσε πάνω ένα πράσινο υλικό σαν αυτό που βάζουν γύρω απ'τις οικοδομές, ώστε να σταματήσει τη πτώση των φύλλων στην αυλή του γείτονα και να γλυτώσει απ'τη μουρμούρα του. Σε κάποια φάση θεώρησε καλό να βάλει αναρριχιτικά να πιάσουν πάνω στο πράσινο δίχτυ. Αυτά άλλο που δεν ήθελαν άρχισαν να ανεβαίνουν στο πρόσφορο έδαφος και να μεγαλώνουν με γοργούς ρυθμούς.  Αυτή ήταν αρχή της ζούγκλας..

ο κάκτος μας!

Στη μέση του χώρου στάθμευσης στο πλάι του σπιτιού, εκεί που ήταν μια λεμονιάς που ξέρανε έβαλε ένα κάκτο. Αυτός ο χώρος ήταν μέσα στη μέση του πάρκινγκ αλλά τότε είχαμε όλο κι όλο ένα παλιό αυτοκίνητο και δεν ενοχλούσε. Με τα χρόνια ο κάκτος μεγάλωσε, όχι απλά μεγάλωσε θέριεψε, έγινε σαν δέντρο ή σαν αυτούς τους κάκτους που βλέπουμε σε ταινίες για το Φαρ Ουεστ. Απόκτησαμε στο μεταξύ αυτοκίνητα όλοι και το ίδιο συνέβηκε στη γειτονιά με αποτέλεσμα οι χώροι στάθμευσης να είναι περιορισμένοι και δυσεύρετοι. 

Λογικό κι επόμενο της ζητήσαμε να κόψουμε τον κάκτο ώστε να δημιουργηθεί χώρος να παρκάρουμε άλλο ένα αυτοκίνητο εκεί. 'Όχι!' απάντησε με στεντόρια φωνή και ήταν ανένδοτη σε κάθε κρούση που της κάναμε για το θέμα. Ο κάκτος δεν πήγε πουθενά κι εμείς όλο ψάχνουμε χώρο ν'αφήσουμε το αυτοκίνητο.

Στο πεζόδρομιο υπάρχουν δύο δέντρα. Το ένα είναι καλλωπιστικός θάμνος που τον κλάδεψε με τέτοιο τρόπο η μάνα μου που κατέληξε να γίνει δέντρο και το άλλο είναι μια μανταρινιά. Φέτος φορτώθηκε μανταρίνια τόσο πολύ που έπεσαν τα κλωνιά της κάτω και έκλεισαν την είσοδο σε σημείο που για να μπούμε έπρεπε να σκύψουμε. Της είπαμε να τα κόψει αλλά φυσικά αρνήθηκε. 'Μόνο όταν είναι έτοιμα τα μανταρίνια , θα κόψωι κανένα κλωνάκι' δήλωσε. Ίσα-ίσα δηλαδή για να μη σκύβουμε σαν σε προσκυνητάρι για να περάσουμε. 

Το αποκορύφωμα όμως της ζούγκλας-πατρικού μου είναι ότι η μάνα μου αποφάσισε να βάλει αναρριχιτικό στα κάγκελα. Οι πόρτες στο γκαράζ δεν μπορούν πια να κλείσουν ή ν'ανοίξουν καλά κι έτσι μένουν μισάνοιχτες. Αυτό το αναρριχιτικό άρπαξε τα κάγκελα, τα έπνιξε και κάποια στιγμή έφτασε ως το γραμματοκιβώτιο το οποίο τύλιξε.  Ο ταχυδρόμος προσπάθησε ανεπιτυχώς να της εξηγήσει ότι δε γίνεται να μην έχει τρόπο να φτάσει το γραμματοκιβώτιο γιατί δε θα μπορεί να παραδίδει την αλληλογραφία. Του απάντησε ότι μπορεί μια χαρά, λίγη προσπάθεια χρειάζεται.... Ναι αν είσαι χιμπαντζής το φτάνεις άνετα! λέω γω. Κι εγώ έκανε πολλές απόπειρες να της εξηγήσω, το ίδιο κι ο πατέρας μου κι η αδελφή μου και κάποιες γειτόνισσες και κάποιοι γείτονες. Τίποτα ανένδοτη για ακόμα μια φορά. 

Τέτοια είναι η κατάσταση που αναγκάστηκα να πάω να νοικιάσω μια ιδιωτική θυρίδα στο ταχυδρομείο για να ησυχάσω και να μην αγχώνομαι ότι όλοι οι λογαριασμοί ή ό,τι άλλο περιμένω θα καταλήξουν στο δρόμο. Από τότε φυσικά η κατάσταση έχει χειροτερέψει γιατί τα λουλούδια και τα κάθε λογής φυτά έχουν κάνει κατάληψη σχεδόν σε όλους τους χώρους που θα μπορούσε να κινηθεί ή να καθήσει ένας άνθρωπος. Είπαμε ν'αγαπάμε τα φυτά, το πράσινο κι όλη τη φύση αλλά η μάνα μου το'χει παρακάνει, έχει ξεφύγει και μας έχει οδηγήσει θέλοντας και μη να ζούμε μέσα σε μια ζούγκλα! 

Και για του λόγου το αληθές σας έβγαλα και κάποιες φωτογραφίες για να δείτε από μόνοι σας τη ζούγκλα μας για την οποία η μάνα μου βεβαίως-βεβαίως καμαρώνει!

για πείτε μου βλέπετε καθόλου το γραμματοκιβώτιο;!

το κάγκελο.... χιχιχιχι

το κάγκελο και πάλι.. πόσο πολύ φαίνεται ε;!

Προχθές μια συνάδελφος μας είπε ότι στη γειτονιά της κάποιος ένα βράδυ έφερε φορτηγό κι έκλεψε όλες τις γλάστρες από πεντέξι σπίτια. Μόλις το άκουσα σκέφτηκα την πιθανότητα να γίνει κάτι τέτοιο στη μάνα μου. Κι  όταν το είπα στον καλό μου σκάσαμε κι οι δυό στα γέλια. Που να έρχονταν οι κλέφτες λουλουδιών κι από δω να δουν τη γερή μπάζα θα έκαναν! 

Άσε που θα παθαίναμε όλοι σοκ απ'τον άπλετο χώρο που θα εμφανιζόταν μπροστά μας και δε θα ξέραμε τι να τον κάνουμε. Όσο για τη μάνα μου; Δεν το συζητώ θα πάθαινε τέτοιο φοβερό ταράκουλο που δεν ξέρω αν θα μπορούσε να συνέλθει απ'την απώλεια ποτέ της! Όχι-όχι μακρυά από μας τέτοιο κακό!!!

ΥΓ. Ευχαριστώ τη Μάγισσα Κίρκη που μου έδωσε την ιδέα να γράψω τις περιπέτειες της ζούγκλας μας!

Ευκολάκι!....

Σας έχει τύχει να έχετε ένα θέμα για ανάρτηση και να μη σας βγαίνει να γράψετε τίποτα; Εμένα μέχρι τώρα δε μου'χε τύχει, αλλά μου συνέβηκε κι αυτό. Ρε πάω να το γράψω από δω, ρε πάω να το γράψω από κει.. τίποτα! Δεν κάθεται, γλυστράει σα χέλι και μου φεύγει.

Ίσως απλά να μη θέλει να το γράψω... ξέρω γω! Θα το ξαναζουλίξω σε άλλη φάση μπας και φταίει η χρονική στιγμή.. ποτέ δεν ξέρεις. Άμα μου την κάνει άλλη μια φορά όμως θα το αφήσω. Θέμα είναι ό,τι θέλει κάνει και λογαριασμό δε δίνει.

Ε ρε που έμπλεξα μαζί του! Και να πεις είναι δύστροπο; δύσκολο; στρυφνό; Όχι ένα απλό θεματάκι είναι. Αλλά δεν κάθεται. Μπας και προτιμώ τα δύσκολα γι'αυτό μου διαφεύγει το ευκολάκι; Ε ρε τρέλα που'χει ο κόσμος όλος κι εγώ καθόλου!! χιχιχιχι

Ποντίκια και παπιά...!

Τελικά τα μάους γιατί ονομάστηκαν μάους; Λένε γιατί μοιάζουν με ποντίκια... Σιγά μη μοιάζουν με ποντίκια. Και τα ασύρματα μάους τι είναι ποντικια χωρίς ουρά; :Ρ
Και για του λόγου το αληθές ιδού!

www.e-shop.gr

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=48449

 Γιατί ονομάστηκε το @ παπάκι; Μοιάζει με παπί; Άσχετο!! Υποτίθεται ότι το @ ("παπάκι") ονομάστηκε έτσι γιατί οι τύποι που γράφανε σε Command Line (Unix/MS-DOS, κλπ.) πίστευαν ότι τους θυμίζει μια πάπια που βουτάει στο νερό για να φάει... (απ'το www.psaxtiria.com)

Μιλάμε τους έλειπε η φαντασίαααααααα... εντελώς!

Όχι δείτε και πείτε μου!

Τώρα πως θα μπορούσαν να τα ονομάσουν; Χμ..

To μάους θα μπορούσε να λέγεται 'χεράκι' του pc ή 'κύκνος' αφού κυλάει απαλά στο γραφείο.. Λέω γω τώρα αν θέλετε πείτε κι εσείς ιδέες!

Το παπάκι θα μπορούσε να λέγεται 'πηδηχτό α' ή για συντομία σκέτο 'πηδηκτό' αφού πετάει αντί να κάθεται :))

Για πείτε ιδέες να βρούμε εναλλακτικές λεξούλες!

Ψώνια παντού..

Διάβασα την προηγούμενη Τετάρτη στο Φιλελεύθερο το άρθρο Προνομιούχος ισοβίτης και θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτό το απόσπασμα:

Υπερπρονόμια απολάμβαναν οι ισοβίτες στις Κεντρικές Φυλακές με απεριόριστες επισκέψεις συγγενών και μη συγγενών, ανεξέλεγκτα τηλεφωνήματα, μη έρευνες στα δωμάτια τους κ.ά. δημιουργώντας ένα γκέτο, όπου εμπορεύονταν ναρκωτικά, τρόφιμα απαγορευμένα και ρούχα. Ενας μάλιστα ισοβίτης είχε και μπουτίκ και υποχρέωνε τους κατάδικους και τους δεσμοφύλακες να αγοράζουν από αυτόν ρούχα.

Η είδηση αυτή με έκανε να γελάσω μέχρι δακρύων. Και σκέφτηκα τα πιο κάτω, έτσι για πλάκα...

Μπουτικ κεντρικών φυλακών. 

Εδώ τα καλά φορέματα! Εδώ και τα καλά τζην! Έχουμε και παπούτσια! Τιμές λογικές! Περάστε να ψωνίσετε!

Βλέπει ο Αντρέας το φίλο του το Γιώργο με ένα ωραίο νέο παντελόνι.

- Φοβερό παντελόνι βρε Γιώργο! Από που το πήρες;

- Κεντρικές φυλακές Αντρέα μου! Κεντρικές φυλακές! Το καλύτερο κατάστημα με εισαγωγές από Κίνα, Ινδία, Αμερική, Ιταλία. Και του πουλιού το γάλα θα βρεις! 

Άραγε θα'πρεπε να παρέμβει η επιτροπή προστασίας του ανταγωνισμού για μονοπώλιο; Γιατί ένα ήταν το μαγαζί μόνο, άρα δούλευε χωρίς ανταγωνισμό. Ας ανοίξουν δυο τρια καλέ. Και υγιής ανταγωνισμός θα υπάρχει και χαμηλότερες τιμές. 

Άσε που μπορεί το κράτος να φορολογεί τις εισπράξεις και να ενισχύει τα ταμεία του, λύνοντας έτσι κάποια προβλήματα από την οικονομική κρίση. Με άλλα λόγια οι πολυμήχανοι κατάδικοι προσφέρουν λύσεις και το εμπορικό τους δαιμόνιο προς υπηρεσία της κοινωνίας και το κράτος δεν το εκτιμά. Αν είναι ποτέ δυνατό!

Γάμο ή φόνο; Ιδού η απορία

Ορίστε τι μπορείτε να βρείτε όσες ψάχνετε για μεταχειρισμένο νυφικό.... 

Φόρεμα ή όπλο; Εσείς τι προτιμάτε;

Άλλωστε ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να χρειαστείς για τη μέρα του γάμου σου!

Έπος αγοράς τηλεόρασης - Τόμος Ι και ΙΙ

Τόμος Ι

Φέτος, μετά από πολλά πολλά χρόνια με μικρή τηλεόραση, είπαμε να αγοράσουμε μια μεγάλη, με φλατ οθόνη κι άλλα καλούδια που διαφημίζουν στην αγορά. Το καθιστικό είναι μεγάλο και μια μικρή οθόνη χάνεται όσο να' ναι.

Αποφασίσαμε με τον Β. να πάμε το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, να την παραγγείλουμε ή να την πάρουμε και να τη φέρουμε στο σπίτι. Έτσι το είχαμε σκεφτεί, έτσι πιστεύαμε ότι θα γινόταν. Άλλωστε πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να αγοράσεις μια τηλεόραση; Ειδικά εγώ που είμαι άτομο που αποφασίζει εύκολα, όταν ξέρει τι θέλει, ήμουν σίγουρη ότι το θέμα ήταν απλό. Είχαμε κάνει και την προεργασία μας, με μελέτη των σχετικών διαφημιστικών φυλλαδίων που κυκλοφορούν με διαστάσεις, χαρακτηριστικά κι όλα τα σχετικά και πήγαμε όλο καμάρι και χαρά να κάνουμε την αγορά.

Είχαμε αποφασίσει να μπούμε σε κανα-δυό μαγαζιά πριν καταλήξουμε, μην πάρουμε την πρώτη που θα βλέπαμε. Πάμε λοιπόν μια και δυό στο πρώτο μαγαζί και κοιτάμε όλες αυτές τις οθόνες να παίζουν ταυτόχρονα τη Ναταλία Γερμανού μες την καλή χαρά της. Όσο να'ναι η Ναταλία επί 50 φορές είναι αιτία μεγάλης ζάλης..

Αρχίσαμε να κοιτάμε, να δείχνει ο ένας στον άλλο τις συσκευές, τις τιμές κ.ο.κ. ώσπου μας πλησιάζει ένας πωλητής κι αρχίζει ούτε λίγο ούτε πολύ να μας λέει ένα σωρό λεπτομέρειες που 1) μας φαινόντουσαν τουλάχιστον κινέζικα και 2)μας μπέρδευαν απίστευτα. Φυσικά μας έσπρωχνε προς τα ακριβότερα και μεγαλύτερα μοντέλα. Λέμε "ευχαριστούμε, θα ξαναπεράσουμε" και την κάνουμε με ένα συνδυασμό ανακούφισης που γλυτώσαμε απ'τις ναταλίες και απογοήτευσης που δεν καταφέραμε να παραγγείλουμε κάτι.

Πάμε μετά στο δέυτερο μαγαζί που μας το είχαν συστήσει με τα καλύτερα λόγια. Κόσμος πολύς, οι περισσότεροι να κοιτάνε τα χαζοκούτια σαν και μας. Είδαμε τιμές, μια ταινία από τη νόβα να παίζει ταυτόχρονα σε καμιά 30αριά οθόνες και εξήλθαμε, μιας κι ευτυχώς ή δυστυχώς οι πωλητές ήταν απασχολημένοι και δεν μας πλησίασε κανείς.

Μ'ένα βάρος και με μια ελπίδα στην καρδιά συνεχίσαμε για το τρίτο μαγαζί που δεν ήταν στο πρόγραμμα. Μόλις μπήκαμε μέσα ένιωσα περίεργα, λες και μπαίναμε σε κανένα εγκαταλελειμένο μπαρ στο Φαρ ουεστ. Δεν είχε ψυχή ζώσα εκεί μέσα και όλα ήταν γεμάτα με μια διάφανη σκόνη... μήπως είχαμε μπει σε άλλη διάσταση; Μου θύμισε το Twilight zone.

Εκεί που κοιτάγαμε και συζητούσαμε μεγαλόφωνα (ένεκα η μοναξιά ξεθαρρέψαμε κι εμείς) ακούμε τη ξεψυχισμένη φωνή ενός πωλητή πίσω μας..  Ήταν νεαρός κι άρχισε αμέσως να εκθέτει τα πολλά χαρίσματα μιας οθόνης στη διπλάσια τιμή από ότι υπολογίζαμε που ερχόταν και με ένα δώρο.. που δε θέλαμε. Άσε που η συγκεκριμένη έψηνε καφέ, έφτιαχνέ κουραμπιέδες κι έκανε μασαζ εν ανάγκη.

Εμένα μ'έπεισε. Συγκινήθηκα από τις πολλές αρετές του μοντέλου, σκούπισα ένα δάκρυ που είχε αρχίσει να κυλά απ'το αριστερό μάτι (το δεξί ήταν βουρκωμένο αλλά κρατούσε χαρακτήρα) κι έμεινα να την κοιτώ σαν μάννα εξ'ουρανου.

Ο όμως Β. δεν ήθελε με τίποτα να πάρουμε την πανάκριβη αν και πλέον γοητευτική τηλεορασούλα. "Βρε φτιάχνει καφέ! Βρε κάνει μασαζ!" του'λέγαμε με τον πωλητή για να τον συγκινήσουμε. Τίποτα αυτός, βράχος. Είδαμε κι απόειδαμε στο τέλος εξήλθαμε για άλλη μια φορά άπραγοι. Ο πωλητής μας κοίταγε λυπημένα.  Δεν το πίστευε πως έχασε μια σίγουρη πώληση μες απ'τα δάκτυλα του.

Στο μεταξύ είχε μεσημεριάσει και είχαμε ψιλοαπελπιστεί. Τελικά είναι πιο δύσκολο θέμα η αγορά τηλεόρασης απ'ότι νομίζαμε! Εμένα ειδικά το πείσμα μου με εγκατέλειψε και ξεχύθηκα στο τζάμπο να αγοράζω κεριά με το κιλό να σβήσω τον καημό μου.

Τόμος ΙΙ

Την Δευτέρα κι αφού ο Β. είχε μουλαρώσει ότι πρέπει να πάρουμε τηλεόραση πριν τις γιορτές πάμε χθες, στο μαγαζί που'χαμε ψωνίσει παλιά και δεν το προλάβαμε ανοικτό την Κυριακή. Το μαγαζί ήταν γεμάτο κόσμο αλλά μας πλησίασε άμεσα πωλήτρια κι άρχισε να μας δείχνει τα μοντέλα. Εδώ οι τιμές ήταν πιο συγκαταβατικές και ω! του θαύματος σε μερικές περιπτώσεις κάτω από όσα ημασταν διαθετιμένοι να δώσουμε. Τις κοιτάγαμε λοιπόν με μια σιγουριά ότι αυτό ήταν, ήρθαμε επιτέλους στο σωστό μέρος και θα ψωνίσουμε.

Ο Ντάνιελ Κρεγκ που μας χαμογελούσε μέσα απ' τις οθόνες φαινόταν καλύτερος σε μια και την δείξαμε με αυτοπεποίηθηση στην πωλήτρια "Αυτή θέλουμε" είπαμε ταυτόχρονα - σίγουροι ότι το ταξίδι μας είχε τελείωσει. Πάει να ψάξει αυτή για τις παραδόσεις κι έρχεται πίσω με τα νέα ότι δεν υπήρχε στοκ, μόνο αυτή που βλέπαμε μπροστά μας... αλλά η εγγύηση θα είχε ισχύ από τη μέρα που θα την παραλαμβάναμε. Δε μας άρεσε αυτό. Άλλο να πάρουμε νέα, αχρησιμοποίητη τηλεόραση κι άλλο μια που παίζει με τις ώρες ποιος ξέρει για πόσο καιρό. Διαλέξαμε άλλη πιο ακριβή που ήταν πιθανό να υπήρχε στοκ και θα την πέρναμε στο κουτί αλλά ούτε γι' αυτό το μοντέλο δεν υπήρχε στοκ, ένεκα που ήταν σε προσφορά.. Άσε που η παράδοση θα γινόταν μετά τις γιορτές..

Φύγαμε κι από κει με σκυμμένα τα κεφάλια και κινήσαμε για άλλο ένα μαγαζί, με τη σκέψη ότι κι η παλιά συσκευή μια χαρά είναι και όσο περνούσε η ώρα φαινόταν όλο και πιο δελεαστική η ιδέα να παραμείνουμε μαζί της.

Φτάσαμε σ'άλλο ένα μαγαζί που θυμήθηκα ότι ήταν κοντά και βρήκαμε εκεί την τηλεόραση που είχαμε επιλέξει στην αρχή-αρχή απ'τα διαφημιστικά φυλλάδια. Ο πωλητής μείωσε κάπως την τιμή, είχε στοκ, μπορούσε να την παραδώσει πριν τις γιορτές... Αμήν! Όλα θετικά επιτέλους. Την παραγγείλαμε και νιώσαμε μια ικανοποίηση που τα καταφέραμε, άλλο πράμα! Ποιος να μας το 'λεγε ότι κάτι τόσο φαινομενικά απλό θα είχε αποδεικτεί τόσο δύσκολο και... ικανοποιητικό στο τέλος.

ΥΓ: Φυσικά εγώ κρατάω και μια πισινή μέχρι να την παραλάβουμε. Γιατί μετά από τόσα βάσανα ποτέ δεν ξέρεις.... Φτου-φτου!

Φεγκ μούι, σούι, λούι

Χθες μια συνάδελφος προβληματιζότανε τι να βάλει σε ένα τοίχο του σπιτιού της για να τον αναδείξει. Τις έκαναν διάφορες εισηγήσεις άλλες συναδέλφοι μέχρι που τόλμησα να προτείνω να βάλει ένα καθρέφτη. Τι ήταν η άμεση απάντηση από εκείνη και τις άλλες 2; "Μα δεν είναι καλό φεγκ σούι να βάλεις καθρέφτη σε τοίχο απέναντι απ'την είσοδο γιατί θα φεύγει όπως μπαίνει η καλή ενέργεια!!" Το είπαν και οι τρεις σαν απαγγελία και με τόσο σθένος και πάθος που δεν απάντησα.

Ειλικρινά μου θύμισαν πιστούς μιας θρησκείας που τους είχε μιλήσει ένας μη-θρησκευόμενος κι έπρεπε να τον πληροφορήσουν για μια από τις σημαντικότερες αρχές της.

Είναι λες και η θεωρία του φεγκ σούι είναι ευαγγέλιο που πρέπει να ακολουθούμε όλοι στη ζωή αλλιώς ποιος ξέρει τι κακό θα μας συμβεί;!

ΕΛΕΟΣ!

Ιστορίες για μαμάδες...

Βρήκα από σπόντα το πιο πάνω κι αν το έβρισκα και σε χαλάκι ή αφίσσα θα το αγόραζα! Όχι για κανένα άλλο αλλά για να το βλέπει η μανά μου κάθε φορά που επισκέπτεται.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν ήμασταν παιδιά εγώ κι η αδελφή μου (δηλ. 10 εκείνη, 14 εγώ, κάπου εκεί)  κάποιες φορές παρακολουθούσαμε ταινίες τρόμου, ή ταινίες με σκηνές βιας ή με κανένα φιλί, you get the point. Γνωρίζαμε φυσικά πως η dear mother δεν τα ενέκρινε αυτά και είχαμε χαμηλό τον ήχο. Εντωμεταξύ συνήθως αυτές οι "ακατάλληλες" σκηνές ήταν συνήθως ΜΙΑ σκηνή που διαρκούσε κανένα 2λεπτο το πολύ. Εκεινή ακριβώς τη στιγμή θα εμφανιζόταν η μάνα μας και θα άρχιζε: "μα τι είναι αυτά που βλέπετε;! θα έχετε εφιάλτες το βράδυ! θα σημαδευτεί η παιδική ψυχή σας για πάντα!" κ.ο.κ. Το καταπλητικό της timing δε, είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα που είχαμε αναγκαστεί να αλλάζουμε κανάλι μόλις ερχόταν η επίμαχη σκηνή.. έτσι προληπτικά! :)

Με τα χρόνια το κακό timing της μαμάς συνεχίστηκε ακάθεκτο. Για παράδειγμα πάντα έπαιρνε (και παίρνει) τηλέφωνο την ώρα που ήμουν στο μπάνιο/οδηγούσα/ήμουν αγκαλιά με νέο αμόρε/καθάριζα το σπίτι με μουσική στη διαπασών/είχα πετακτεί στη Δέλτα/μιλούσα στο κινητό κι άλλα τέτοια. Αποτέλεσμα; Κάθε φορά όταν την πάρω πίσω η πρώτη κουβέντα είναι "ποτέ δεν απαντάς το τηλέφωνο όταν σου τηλεφωνώ" και συνεχίζεται με διάφορες παραλλαγές στο ίδιο μοτίβο: "αν είχα πάθει κάτι;" ή "αν είχα άμεση ανάγκη;" ή "αν ήμουν άρρωστη κι ήταν ζήτημα ζωής θανάτου;" ή "εγώ έκανα παιδιά που δεν ενδιαφέρονται για τη μάνα τους!" Όλες με άμεσο σκοπό τις ενοχές που δεν παράτησα ότι έκανα παραχρήμα για να αρπάξω το τηλέφωνο. 

Άλλη μια τρανή απόδειξη του φοβερού και τρομερού timing: από τότε που επέστρεψα απ’ τις σπουδές και μετακόμισα μακριά απ’το πατρικό μου, πάντα με επισκεπτεται σε ανύποπτο χρόνο, ώστε να εξασφαλίσει ότι θα με βρει σε άσχετη φάση και εννοείται απροετοίμαστη. Το σπίτι θα είναι μες την ακαταστασία, το σκυλί θα ’χει χέσει (με το συμπάθιο) παντού, η μπουγάδα θα’ναι απλωμένη μες τη μέση του σαλονιού.. κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή ΝΑ σου κορδωτή και λυγιστή η μάνα μου να κτυπά επιτακτικά την πόρτα. Άσχετο αν όλα αυτά ταυτόχρονα έχουν να συμβούν ένα χρόνο και βάλε. Πάντα θα καταφέρει να βρει την κατάλληλη στιγμή που θα είναι το σπίτι μες το κακό το χάλι για να εμφανιστεί φάντης μπαστούνι και να αρχίσει "απαπα! πως είναι έτσι το σπίτι;! τι θα πουν οι γείτονες/ο μπακάλης/ο μανάβης/ο περιοδεύων πωλητής;!" Κι άσχετο αν όλοι αυτοί δεν έχουν εμφανιστεί στο σπίτι ποτέ - ούτε πρόκειται φυσικά.

Έχω καταλήξει ότι το κακό timing είναι χειρότερο απ’ το κακό το μάτι. Γιατί για το κακό το μάτι υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις για να το αντιμετωπίσεις. Το κακό το timing όμως;

Το περίεργο είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια κακό timing είχε πάντα η μάνα μου. Τα τελευταία χρόνια όμως ανέπτυξε αυτή τη φοβερή "ικανότητα" κι ο πατέρας μου! Σε σημείο που αρχίζω να ανησυχώ... λέτε να’ ναι κολλητικό;!! 

Ελπίζω να μην το κολλήσω/έχω κολλήσει ήδη...