Ο Αύγουστος εντός μου;

Έχω κάποια χρόνια να γράψω ποστ μήνα Αύγουστο και ψάχνοντας είδα ότι τελευταία φορά ήταν το 2022 που είχα γράψει αυτό εδώ. 

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πολλά έχουν μείνει τα ίδια αν και μέσα μου έχουν αλλάξει όλα.

Τώρα εάν άλλαξαν στο καλύτερο, ή στο μη καλύτερο, είναι ένα αναπάντητο θέμα. 

Για σένα;

Πόσο με ευχαριστεί να γράφω για σένα, κυρίως επειδή με αυτό τον τρόπο περνώ χρόνο μαζί σου στο μυαλό μου, αλλά υπάρχει μια πιθανότητα να διαβάσεις κάποτε αυτά που γράφω. Έτσι δεν είναι το ίδιο με το ημερολόγιο ή το κλειδωμένο μπλογκ ή οτιδήποτε άλλο.

Later

Ξέρω πως δεν θα διαβάσεις ό,τι κι αν γράψω και ότι στην απίθανη περίπτωση που το διαβάσεις δε θα παίξει κανένα απολύτως ρόλο. Όμως θέλω να πω πως νιώθω και δεν έχω κανένα να μιλήσω.

Εμείς οι δυο κι άλλος κανείς - διευκρίνηση

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου δε μου άρεσε, κι εξακολουθεί να μη μου αρέσει, να μοιράζομαι πράγματα, καταστάσεις, σχέσεις, ειδικά ερωτικές, τον καιρό που συμβαίνουν. Όταν είναι ζωντανές και σε συνεχή πορεία. Πρέπει ο άλλος να με φτάσει στο αμήν για να πω κάτι σε τρίτο άτομο.

Ο πατέρας είναι εξίσου σημαντικός με τη μητέρα

Διάβασα αυτό το άρθρο που έγραψε μια εγγλέζα, η οποία πιστεύοντας ότι μπορούσε να διαλέξει πότε θα αποκτήσει παιδιά έφτασε να'ναι τώρα πάνω από 40 και να έχει ανακαλύψει πια ότι δεν είναι έτσι όπως τα νόμιζε τα πράγματα. 

Αυτό που με προβλημάτισε όμως ήταν ένα σχόλιο από κάτω, που απ'τη μια δε δείχνει καθόλου

κατανόηση στο πρόβλημα της, αλλά απ'την άλλη είναι απόλυτα ειλικρινές όσο κι αν αυτή η ειλικρίνεια πονά. Λέει με λίγα λόγια ότι οι γυναίκες που ήταν στα 20 και τα 30 τους τη δεκαετία του '90 πίστευαν ότι μπορούν να τα έχουν όλα, και καριέρα και οικογένεια όταν θα έπερναν την απόφαση αυτές. Κάποιοι επιστήμονες προσπάθησαν να τους πουν ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα, αλλά οι φεμινίστριες τους επιτέθηκαν και δεν άφησαν να ακουστεί ο αντίλογος.

Είσαι θύτης είσαι και περήφανος γι'αυτό;

Ο θύτης συνήθως όταν επιτεθεί στο θύμα (και ειδικά όταν έχει συνηθίσει να μην έχει καμιά αντίδραση στις πράξεις του), τότε είναι εντελώς φυσικό να γυρίζει να ισχυρίζεται ότι είναι ο ίδιος θύμα κι ότι οι πράξεις του θύματος τον ανάγκασαν να γίνει θύτης, ενώ εκείνος είναι καλό παιδί κι ας πρόσεχε το θύμα με την προκλητική συμπεριφορά του κ.ο.κ.

Τα ξανακούσαμε αυτά. Τα έχουμε υποψη μας. Φτάνει πια να φωνασκείτε και να το παίζετε θύματα αηδιαστικά ανθρωπάρια. 

Marc-Andre Grondin

Τον ανακάλυψα τυχαία από μια ταινία που παρακολούθησα στη νόβα. Η ταινία Bouquet Final μια μαύρη κωμωδία που ήταν πολύ καλή. 

Πιο  όμως πολύ μου άρεσε αυτός ο Καναδός ηθοποιός Marc-Andre Grondin που είναι κούκλος, ταλαντούχος και εξαιρετικά φρέσκια παρουσία. 

υγ. και μου θυμίζει και τον πρώτο παιδικό μου έρωτα... του έφερνε λιγουλάκι :)

Σκέψου πριν απατήσεις...

Προϊόν... ωρίμου σκέψεως γύρω από τα πιθανά οικονομικά και βιολογικά οφέλη και κινδύνους αποτελεί η απιστία, σύμφωνα με αμερικανούς ερευνητές.

Αναλύοντας τις απαντήσεις που έδωσαν σε ειδικά ερωτηματολόγια χιλιάδες εθελοντές, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πριν απατήσει κανείς το ταίρι του, ζυγίζει προσεκτικά τι έχει να κερδίσει και τι να χάσει εάν αποφασίσει να απιστήσει - με τις γυναίκες να στέκονται περισσότερο στην οικονομική κατάσταση του νέου προσώπου στη ζωή τους απ' ό,τι οι άνδρες.

«Ο κόσμος ζυγίζει προσεκτικά τα υπέρ και τα κατά πριν αποφασίσει να προχωρήσει σε μια εξωσυζυγική σχέση», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Μπρους Έλμσλι, καθηγητής Οικονομικών στην Σχολή Επιχειρήσεων & Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Νιου Χάμσαϊρ.
«Η όλη διαδικασία σχετίζεται με πολυάριθμους βιολογικούς και κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες - με τις γυναίκες και τους άνδρες να υπολογίζουν με διαφορετικό τρόπο τα οφέλη από μια "παράνομη" σχέση».

Ο δρ Έλμσλι και ο συνεργάτης του δρ Εντινάλντο Τεμπάλντι, επίκουρος καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Μπράϊαντ, δημοσιεύουν τη μελέτη τους στο τρέχον τεύχος της επιθεωρήσεως κοινωνικών επιστημών «Kyklos».

Διαφορές μεταξύ των φύλων

Όπως γράφουν, η συμπεριφορά ανδρών και γυναικών απέναντι στην απιστία διαφέρει σημαντικά, επειδή αντιδρούν διαφορετικά στο κόστος και στα οφέλη μιας εξωσυζυγικής σχέσης.

Για τις γυναίκες, σημαντικοί είναι συγκεκριμένοι βιολογικοί και κοινωνικο-οικονομικοί παράγοντες, κυρίως τα γονίδια και η οικονομική επιφάνεια. Είναι λ.χ. ο άντρας με τον οποίο θα κάνουν τη σχέση καλός υποψήφιος για πατέρας του παιδιού που ενδέχεται να προκύψει; Έχει την παιδεία και την οικονομική σταθερότητα που απαιτείται για να συντηρήσει την τυχόν νέα οικογένειά του;

Για τους άνδρες, οι παράγοντες αυτοί δεν παίζουν ρόλο: γι' αυτούς μεγαλύτερη σημασία έχουν προσωπικά χαρακτηριστικά, όπως το αν είναι άνεργοι ή δυστυχισμένοι στον γάμο τους.

Κορύφωση των πιθανοτήτων

Η μελέτη έδειξε ακόμη πως οι άνδρες έχουν 7% περισσότερες πιθανότητες να απατήσουν τις συντρόφους τους απ' όσες οι γυναίκες. Επιπλέον, οι πιθανότητες που έχει ένας άνδρας να απατήσει την γυναίκα του αυξάνονται με την ηλικία, φθάνοντας στο μέγιστό τους στα περίπου 55 χρόνια - στη συνέχεια αρχίζουν προοδευτικά να μειώνονται.

Για τις γυναίκες, η κορύφωση των πιθανοτήτων απιστίας γίνεται στα 45 χρόνια - μία ηλικία καθ' όλα λογική, σύμφωνα με τους ερευνητής, εάν αναλογιστεί κανείς τους βιολογικούς λόγους για τους οποίους γίνονται άπιστες οι γυναίκες.

«Τα οφέλη της γυναικείας απιστίας μειώνονται μετά τα 45, επειδή η γυναίκα δεν θα μπορεί - λόγω εμμηνόπαυσης - να επωφεληθεί αποκτώντας ένα παιδί με "καλά" γονίδια», εξήγησαν οι ερευνητές. «Βέβαια, και στους άνδρες μειώνεται η ποιότητα του σπέρματος μετά τα 45, αλλά σε αντίθεση με τις γυναίκες δεν χάνουν εντελώς την αναπαραγωγική τους ικανότητα».

Κοινωνική τάξη και μόρφωση

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ακόμα πως οι γυναίκες της ανώτερης κοινωνικής τάξης έχουν 8% περισσότερες πιθανότητες από εκείνες της μεσαίας και της κατώτερης τάξης να απατήσουν τους συντρόφους τους.

Αντίστοιχα, οι άνδρες απατούν τις γυναίκες τους με την ίδια συχνότητα σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Ωστόσο, οι άνδρες με πτυχία πανεπιστημίων έχουν 3% λιγότερες πιθανότητες να απατήσουν τις γυναίκες τους σε σύγκριση με εκείνους που έχουν τελειώσει μόνο το Λύκειο ή την βασική εκπαίδευση.

Οι ερευνητές αποδίδουν το εύρημα στο ότι ένας μορφωμένος άνδρας είναι πιθανότερο να επιλέξει μια σύντροφο ανάλογης μόρφωσης, με αποτέλεσμα να μειώνεται ο κίνδυνος απιστίας.

Στον αντίποδα, η μόρφωση της γυναίκας ουδόλως επηρεάζει τις πιθανότητές της να απατήσει τον άντρα της.

Τα πτυχία, όμως, φαίνεται να προστατεύουν και τους άνδρες από την απιστία των συζύγων τους: οι γυναίκες με πτυχιούχους άντρες έχουν 3% λιγότερες πιθανότητες να τους απατήσουν. Γιατί; Ίσως διότι το διαζύγιο από έναν πτυχιούχο άντρα συχνά ισοδυναμεί με απώλεια εισοδήματος και κίνδυνο να μην βρεθεί εφάμιλλος αντικαταστάτης, εκτιμούν οι ερευνητές.

Ευτυχία και... αποκάλυψη

Όπως ήταν αναμενόμενο, η μελέτη έδειξε ακόμη πως καθοριστικό ρόλο στην απόφαση για απιστία παίζουν το πόσο ικανοποιημένοι από τον γάμο τους είναι άνδρες και γυναίκες, αλλά και το πόσο πιθανό είναι να... συλληφθούν επ' αυτοφώρω.

Οι δυστυχισμένοι στον γάμο τους άνδρες έχουν 13% περισσότερες πιθανότητες να απατήσουν τις συζύγους τους, ενώ οι δυστυχισμένες γυναίκες 10% περισσότερες πιθανότητες να απατήσουν τους άντρες τους.

Όσον αφορά τον κίνδυνο αποκάλυψης της απιστίας, η μελέτη έδειξε πως άνδρες και γυναίκες που κατοικούν σε αγροτικές περιοχές απατούν πιο δύσκολα το ταίρι τους απ' ό,τι οι κάτοικοι των μεγάλων αστικών κέντρων. Και αυτό, για έναν προφανή λόγο, λένε οι ερευνητές: στις κλειστές κοινωνίες είναι πιο εύκολο να πιαστεί ο άπιστος στα πράσα...

http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=9&articleID=4364&la=1

Πηγή : Web Only

Αυτοκτονία: μια σκοτεινή πραγματικότητα

Δημοσιεύθηκε την 11 / 09 / 2008 

http://psychologein.wordpress.com/2008/09/11/suicide/

 
Το θέμα της αυτοκτονίας είναι ένα από τα μεγαλύτερα θέματα-ταμπού για τις περισσότερες κοινωνίες του κόσμου, παρά την αντικειμενικά μεγάλη έκταση του φαινομένου. Σχεδόν όλοι μας σε κάποια φάση της ζωής μας -συνήθως κατά την εφηβεία- έχουμε σκεφτεί, έστω και φευγαλέα, την αυτοκτονία ως λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ή που φοβόμαστε πως θα αντιμετωπίσουμε. Πολλοί ίσως έχουμε ιστορίες από συγγενείς ή φίλους που δοκίμασαν να βάλουν τέρμα στην ζωή τους, κάτι που ευτυχώς στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν γίνεται πραγματικότητα.
Με αφορμή λοιπόν την χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα Πρόληψης των Αυτοκτονιών, αξίζει να κάνουμε μια αναφορά σε αυτό το τόσο κοντινό και συνάμα τόσο απόμακρο από την συνείδησή μας φαινόμενο.
Θα ξεκινήσω μεταφέροντας σας εν συντομία την ιστορία του Chris την οποία δημοσίευσε στο “World of Psychology”:
Όταν έκανα την απόπειρα αυτοκτονίας, έμενα προσωρινά στο υπόγειο της μητέρας μου. Είχα αποφασίσει πως αυτή ήταν η τελική μου κίνηση. Ένιωθα πολύ πιεσμένος και δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν γι’ αυτό (πέρα βεβαίως από τα χιλιάδες ανωνυμα πρόσωπα του διαδικτύου). Η μητέρα μου δεν ήθελε να μάθει τίποτε για την κατάστασή μου. Μεταξύ μας υπήρχε ένα χάσμα επικοινωνίας. Οι γονείς μου είχαν τις δικές τους αντιλήψεις για το τι είναι η διπολική κατάθλιψη και δεν ήθελαν να τις αλλάξουν.
Πάλευα καιρό με τον εαυτό μου και κατέληξα στο πως η μόνη διέξοδος ήταν να πάρω χάπια. Αλλά ξέρετε με την αυτοκτονία δεν λύνεις ένα πρόβλημά σου. Αντίθετα, το φορτώνεις σε κάποιον άλλο. Ήθελα να κάνω τους γονείς μου να νοιώσουν τύψεις.
Αφου πήρα τα χάπια, τελικά άλλαξα γνώμη και κάλεσα τις πρώτες βοήθειες λίγο προτού χάσω τις αισθήσεις μου. Ξύπνησα μετά από 3 ημέρες στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Έμεινα κλειδωμένος σε ένα λευκό κελί για πέντε ημέρες. Οι τοίχοι του ήταν από μαλακό υλικό, δεν υπήρχαν έπιπλα και το μόνο πράγμα εκεί μέσα ήταν μια λευκή κουβέρτα που μου έδωσαν, καθώς και οι κάμερες παρακολούθησης.
Μέσα σε αυτή την προσωπική μαρτυρία μπορούμε να εντοπίσουμε πολλά από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν μία αυτοκτονία. Παρόλο που οι αιτίες που μπορεί να οδηγήσουν κάποιον στην αυτοκτονία είναι ποικίλες, ένα χαρακτηριστικό πολλών αυτοκτονικών είναι μια μεγάλη περίοδος έντονων αρνητικών συναισθημάτων, αυτοκτονικών ιδεασμών και αποκοπής από τον κοινωνικό περίγυρο. Ακόμη και κάτω από το φως αυτών των δεδομένων όμως θα ήταν λάθος να ταυτίσουμε την αυτοκτονία αποκλειστικά με κάποια ψυχική διαταραχή. Μπορεί οι περισσότεροι καταθλιπτικοί να έχουν τάσεις αυτοκτονίας, αλλά θα βρούμε αρκετούς αυτοκτονικούς που δεν έχουν ενδείξεις (βαριάς) κατάθλιψης. Άλλες διαταραχές, πέραν της κατάθλιψης, που έχει βρεθεί πως σχετίζονται με την αυτοκτονία είναι η κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών, αλλά και η σχιζοφρένεια.
Δύο άλλα χαρακτηριστικά της αυτοκτονίας είναι α)η τάση του ατόμου να τιμωρήσει τρίτους με τη συμπεριφορά του και β) οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο με τον οποίο σχεδιάζουν να βάλουν τέρμα στη ζωή τους.
Όπως φαίνεται και στην παραπάνω ιστορία η αυτοκτονία μπορεί να φαντάζει ως μια διέξοδος από τα προβλήματα του ατόμου, αλλά ταυτόχρονα έχει βρεθεί πως συνδέεται και με σκέψεις καταστροφής τρίτων. Το άτομο δηλαδή στρέφει την πράξη του όχι μόνο εναντίον του εαυτού του, αλλά και εναντίον του περιβάλλοντός του, το οποίο τις περισσότερες φορές θεωρεί υπεύθυνο για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Άλλες φορές αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τον τρόπο που σχεδιάζει κάποιος να αυτοκτονήσει (πχ. το άτομο αφήνει αποχαιρετιστήριο σημείωμα όπου μιλάει για όλους όσοι τον οδήγησαν στην πράξη του) και άλλες όχι (π.χ. επιλέγοντας να αυτοκτονήσει στον προσωπικό χώρο κάποιου που τον/την πλήγωσε).
Άλλες φορές η αυτοκτονία φαντάζει σαν την ηρωική έξοδο για κάποιον. Είναι σαν να βροντοφωνάζει “Είδατε πόσο γενναίος είμαι; Είδατε τι ήμουν ικανός να κάνω και εσείς με αμφισβητούσατε;”. Με αυτόν τον τρόπο το άτομο πιστεύει πως θα κερδίσει τον σεβασμό που δεν του δόθηκε όσο ήταν ζωντανός και θα κερδίσει την αξιοπρέπειά του, έστω και μετά θάνατον.
Η δεύτερη αξιοσημείωτη παρατήρηση γύρω από την αυτοκτονία -όπως ανέφερα και πιο πάνω- είναι οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα. Οι γυναίκες συνήθως επιλέγουν λιγότερο οδυνηρούς και βίαιους τρόπους για να πεθάνουν (π.χ. υπερβολική δόση χαπιών), σε σχέση με τους άνδρες oι οποίοι συνήθως επιλέγουν πιο βίαιους και άμεσους τρόπους (π.χ. χρήση όπλων). Οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα πολύ πιθανόν να οφείλονται από την μία στις ορμονικές διαφορές ανάμεσά τους οι οποίες καθιστούν τους άνδρες πιο επιθετικούς από ότι τις γυναίκες και από την άλλη στα κοινωνικά πρότυπα που πλάθουν τον άνδρα ως μια φιγούρα που πρέπει να μην λυγίζει και να φοβάται, ενώ την γυναίκα ως ευαίσθητη στον πόνο.
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να γίνει μια σημαντική διευκρίνηση: άλλο ο αυτοκτονικός ιδεασμός και άλλο η απόπειρα αυτοκτονίας. Κάποιος που κάνει σκέψεις γύρω από την αυτοκτονία δεν σημαίνει πως απαραίτητα θα προχωρήσει στην πράξη. Για την ακρίβεια οι περισσότεροι που έχουν τέτοιες σκέψεις (ιδιαίτερα όταν αυτές είναι σποραδικές) εν τέλει δεν κάνουν κάποια απόπειρα, κάτι που φυσικά είναι πολύ θετικό, μιας και αυτό σημαίνει πως αν εντοπίσουμε κάποια ένδειξη που να δηλώνει σκέψεις γύρω από την αυτοκτονία έχουμε τον χρόνο να αντιμετωπίσουμε έγκαιρα το πρόβλημα και να ανατρέψουμε την αρνητική κατάσταση.
Μερικοί αριθμοί
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπολογίζει πως κάθε χρόνο 1.000.000 συνάνθρωποί μας σε όλο τον κόσμο βάζουν τέρμα στην ζωή τους. Αυτό πρακτικά σημαίνει μία ζωή κάθε λεπτό που περνάει. Αυτός ο αριθμός υπλογίζεται βάσει των επίσημων δεδομένων που δίνονται από την κάθε χώρα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αντιπροσωπεύει απαραίτητα την πραγματικότητα.
Πολλές χώρες λόγω πολιτικοκοινωνικών προβλημάτων και έλλειψης επαρκών δομών καταγραφής των περιστατικών δίνουν λανθασμένα στοιχεία. Μάλιστα ο Π.Ο.Υ. σε μια πρόσφατή έρευνά του στην Ινδία βρήκε πως ο επίσημος αριθμός που δόθηκε από τις υπηρεσίες του κράτους ήταν 10 φορές μικρότερος του πραγματικού!!!
Το 60% των αυτοκτονιών παγκοσμίως γίνονται σε κάποια χώρα της Ασίας. Η Κίνα, η Ινδία και η Ιαπωνία μαζί φτάνουν το απίστευτο ποσοστό του 40%! Τα ευχάριστα νέα είναι πως οι αυτοκτονίες είναι λιγότερες στις Μεσογειακές χώρες σε σχέση με τις χώρες της “ανεπτυγμένης Δύσης”.
Θεωρητικά πλαίσια
Υπάρχουν κυρίως τρεις διαφορετικές θεωρητικές προσεγγίσεις που προσπαθούν να εξηγήσουν την αυτοκτονία. Οι ψυχολογικές θεωρίες επικεντρώνονται κυρίως στις εσωτερικές συγκρούσεις του ατόμου και στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύει τα ερεθίσματα που λαμβάνει από τον περίγυρό του. Οι ψυχολόγοι δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην προσωπικότητα του ατόμου και στα γεγονότα που επηρέασαν την ανάπτυξή της, τόσο κατά την παιδική ηλικία, όσο και κατά την ενήλικη ζωή. Ένας ψυχολόγος επίσης μπορεί να επικεντρωθεί στις σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ του αυτοκτονικού και του περιβάλλοντός του και να δει πόσο στενές και αληθινές είναι, πόσα δίνουν και πόσα παίρνουν από το άτομο, πόσο εύκολα ή δύσκολα συνδέεται το άτομο με τον κοινωνικό περίγυρό του αλλά και πιθανώς ποιοι ρόλοι του ατόμου το ώθησαν στην πράξη αυτή.
Σε αυτό το σημείο οι ψυχολογικές θεωρίες εφάπτονται με τις κοινωνιολογικές θεωρήσεις γύρω από το θέμα. Σύμφωνα με αυτές, το άτομο ωθείται στην αυτοκτονία λόγω της πίεσης και του ελέγχου που ασκεί πάνω του η κοινωνία. Υπό αυτή τη σκοπιά η αυτοκτονία δεν είναι ένα ατομικό ζήτημα, αλλά βαθύτατα κοινωνικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κοινωνία της Ιαπωνίας που αντιμετωπίζει ένα μεγάλο κύμα αυτοκτονιών, πολλές από τις οποίες μάλιστα είναι ομαδικές! Πολλοί βλέπουν την αυστηρή ιαπωνική κουλτούρα ως μία από τις πιο πιθανές αιτίες για τα υψηλά ποσοστά αυτόχειρων στην χώρα.
Τέλος, όπως πάντα, υπάρχουν και οι βιολογικές θεωρίες, οι οποίες προσπαθούν να εντοπίσουν τα πιθανά βιολογικά αίτια που μπορεί να κρύβονται πίσω από την τάση κάποιου να θέλει να δώσει τέλος στην ζωή του, όπως γονίδια, δυσλειτουργία των νευρώνων και οι ανωμαλίες στα επίπεδα ορμονών και νευροδιαβιβαστών.
Ζητήστε Βοήθεια!
Έχετε τάσεις αυτοκτονίας; Μήπως κάποιος συγγενής ή φίλος σας έχει δώσει αφορμή να φοβάστε πως θα θέσει τέρμα στην ζωή του; Αν ναι, μη διστάσετε να καλέσετε άμεσα το 801 801 9999. Πρόκειται για την τηλεφωνική “Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία” που λειτουργεί από το Υπουργείο Υγείας. Η γραμμή λειτουργεί καθημερινά (Δευτέρα ως Παρασκευή), 9.00-21.00.
Γιατί, όπως λένε χαρακτηριστικά στην ανακοίνωσή τους, “η αυτοκτονία δεν είναι λύση. Πάντα υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στη ζωή αρκεί να μπορούμε να τις αντιληφθούμε και να τις αξιοποιήσουμε.“
Πηγές
• Mann, J., Waternaux, C., Haas, G. & Malone, M. (1999) Toward a clinical model of suicidal behavior in psychiatric patients. American Journal of Psychiatry, 156(2), 181-189. 
• Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας: Αυτοκτονία 
• International Association of Suicide Prevention: World Suicide Prevention Day 
Σχετικά άρθρα
• E-bang: “Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία” 
• Eurocharity: “Όταν δεν υπαρχει ελπίδα, υπάρχει βοήθεια”