Ο Αύγουστος εντός μου;

Έχω κάποια χρόνια να γράψω ποστ μήνα Αύγουστο και ψάχνοντας είδα ότι τελευταία φορά ήταν το 2022 που είχα γράψει αυτό εδώ. 

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πολλά έχουν μείνει τα ίδια αν και μέσα μου έχουν αλλάξει όλα.

Τώρα εάν άλλαξαν στο καλύτερο, ή στο μη καλύτερο, είναι ένα αναπάντητο θέμα. 

ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΒΊΑ ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΏΝ!

Με αφορμή την δίκη για την τύπισσα που έριξε βιτριολι, αλλά και όλη τη βία εναντίον των γυναικών αναρωτιέμαι σε τι κόσμο έχουμε φέρει τα παιδιά μας.

αλλά..

Έχω μια φίλη παλιά. Εδώ και χρόνια πολλά την ξέρω.

Εμείς οι δυο κι άλλος κανείς - διευκρίνηση

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου δε μου άρεσε, κι εξακολουθεί να μη μου αρέσει, να μοιράζομαι πράγματα, καταστάσεις, σχέσεις, ειδικά ερωτικές, τον καιρό που συμβαίνουν. Όταν είναι ζωντανές και σε συνεχή πορεία. Πρέπει ο άλλος να με φτάσει στο αμήν για να πω κάτι σε τρίτο άτομο.

Το έρημο χωριουδάκι

Τις προάλλες πήγε ο πατέρας μου κι έμεινε δυο μέρες στο χωριό του παπού μου. Είναι ένα χωριουδάκι στην επαρχία Πάφου, κοντά στην Πόλη Χρυσοχούς. Μου είπε που λέτε ότι δεν υπάρχει πια κανένας που να μένει μόνιμα εκεί από τους παλιούς και θυμήθηκα όλες εκείνες τις κυρίες που ήταν φιλενάδες της γιαγιάς μου και τις επισκεπτόμασταν μαζί όταν πηγαίναμε διακοπές. Όλες όπως είναι λογικό όταν υπολογίσω τα χρόνια, αποδήμησαν εις Κύριο εδώ κι αρκετό καιρό και η τελευταία που ήταν η πιο μικρή από όλες κι αυτή πρόσφατα ακολούθησε. Αποτέλεσμα η γειτονιά εκεί να είναι έρημη εντελώς.

Η Σώτη επέστρεψε

Διάβασα μες τις γιορτές το νέο βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου "Σπάνιες Γαίες". Με κράτησε ως τέλος και το διάβασα με ευχαρίστηση αν και δεν μπορώ να πω ότι ήταν εξίσου καλό με τα αρχικά της. Τουλάχιστον πάντως είναι πολύ καλύτερο από τα προηγούμενα της κι αυτό είναι αισιόδοξο. Ότφν ήμουν φοιτήτρια ήμουν φανατική της αναγνώστρια αφού ανυπομονούσα κάθε φορά να κυκλοφορήσει το νέο της βιβλίο και όποτε πατούσα το πόδι σε βιβλιοπωλείο έψαχνα τα μυθιστορήματα της. 

Μου λείπεις!

Γίνεται να σου λείπει κάποια φίλη με την οποία έχεις ακόμα φιλική σχέση κ με την οποία μιλάς συχνά ενιότε συναντιέσαι κι όλας; Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα γίνεται, δυστυχώς. Κι εξηγούμαι.

Με την καλύτερη μου φίλη συναντηθήκαμε στο γυμνάσιο και γίναμε καλές φίλες στο λύκειο. Όταν πήγαμε να σπουδάσουμε και μαζί εκεί γίναμε κολλητές κι είμαστε πια μαζί κοντά μια εικοσαετία. Στα φοιτητικά χρόνια συγκατοικήσαμε για 3χρόνια. Τα πιο πολλά βράδυα τα περνούσαμε μαζί ξενυχτώντας να μιλάμε για όλα κι όλους, ν΄αναλύουμε, σκεφτόμαστε, να μοιραζόμαστε τα πιο κρυφά μυστικά μας, να γελάμε, να κλαίμε, κάποτε να τσακωνόμαστε, να βγαίνουμε, να πίνουμε, να στηρίζει η μια την άλλη. 

Θυμάμαι έντονα πως όταν επιλέξαμε να μη μένουμε πια μαζί η μετακόμιση μας σε γκαρσονιέρες ήταν ουσιαστικά άσκοπη γιατί και πάλι τις πιο πολλές ώρες τις περνούσε η μια στο σπίτι της άλλλης. Θυμάμαι τι όμορφα που στόλιζε το δωμάτιιο της, είχε ένα ταλέντο να βάζει λίγα, απλά πράγματα μαζί και να φτιάχνει μια γωνιά ενδιαφέρουσα κι όμορφη συνάμα.

Ο μύθος της "θετικότητας"

Υπάρχει μια κουλτούρα, μια άποψη, ένα κίνημα που λέγεται κίνημα θετικότητας και πρεσβεύει με λίγα λόγια ότι αν δεις τα πράγματα θετικά στη ζωή τότε όλα σου πάνε καλύτερα.

Καλή η θεωρία δε λέω. Και κάποιες φορές, σε απλές περιπτώσεις λειτουργεί. Όμως (πάντα υπάρχει ένα όμως..)

Όμως όταν δυστυχώς κάποιος ασθενήσει με μια σοβαρή ασθένεια όπως ο καρκίνος, τότε όσο θετικός κι αν είναι η θετικότητα του από μόνη της δεν μπορεί να τον βοηθήσει, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως κάτι τέτοιο ισχύει.

O έρωτας.. δουλειά δεν κοιτά

Δουλεύω σε μια μεγάλη εταιρεία με πάνω από 500 υπαλλήλους. Λογικό είναι να συμβαίνουν όλων των ειδών σχέσεις μεταξύ μας. Άλλοι γίνονται φίλοι, άλλοι εραστές, άλλοι κάνουν σχέση και μετά παντρεύονται, άλλοι τσακώνονται και μετά δε μιλιούνται οπότε αναγκαστικά ζητούν μετακίνηση σε άλλο τμήμα κ.ο.κ. 

Φυσικά με τόσα άτομα είμαστε σαν ένα χωριό που τα κουτσομπολιά δίνουν και παίρνουν καθημερινά στα διαλείμματα, στην καντίνα κτλ.

image from favim.com

Ο μεγαλύτερος ήρωας των παιδιών κι άλλα "παραμύθια"

Να κάποιες αλήθειες που κάθε γονιός είναι καλό να’χει υπόψη του:

1) Είσαι ο μεγαλύτερος ήρωας των παιδιών σου.....τουλάχιστον μέχρι να φτάσουν στην εφηβεία.. κι αρχίσουν ν’ανακαλύπτουν ότι είσαι άνθρωπος, με ελαττώματα και λάθη.

2) Κάθε ένας από μας παλεύει για να κάνει το καλύτερο για τα παιδιά του/της. Όλοι μας κάποια στιγμή αμφισβητούμε τις επιλογές μας, δεν είμαστε σίγουροι αν αυτό που διαλέξαμε για το παιδί μας είναι το καλύτερο.

Δε με θέλεις; Δε θα ζήσεις!

Ασχολούμαι για χρόνια με το έγκλημα και όσα απορρέουν απ'αυτό (άλλωστε γι'αυτό διαβάζω ανελιπώς το Έγκλημα και Τιμωρία της Νίνας Κουλετακη) και όντας γυναίκα δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι σε ένα τεράστιο αριθμό περιπτώσεων θύτης είναι ο άντρας και θύμα η γυναίκα. Και δε μιλώ για εγκλήματα του περασμένου αιώνα ή άλλων εποχών που η γυναίκα έμενε στο σπίτι, εξαρτιόταν οικονομικά από τον άντρα και θεωρητικά τουλάχιστον, θυματοποιείτο πιο εύκολα, αλλά μιλάω για τη σημερινή εποχή με όλες τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί τα τελευταία εκατό τόσα χρόνια.

Όσο κι αν η γυναίκα έχει πάρει τη ζωή της στα χέρια της, όσο κι αν έχει ανεξαρτητοποιηθεί, ενδυναμωθεί παρόλα αυτά δεν παύει να εξακολουθεί να είναι θύμα σε περιπτώσεις δολοφονιών.

Σου μοιάζει όχι όχι.. ΤΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ;!

Από τότε που γέννησα όταν πάω κάπου με τη μικρή όλοι κι όλες την κοιτάνε για λίγο και μετά μου λένε "δε σου μοιάζει" ή "σου μοιάζει λίγο". Η πρώτη (εκτός οικογένειας) που έκανε τέτοια κουβέντα ήταν μια γνωστή που μου λέει "σόρρυ κι όλας αλλά δε σου μοιάζει καθόλου, μάλλον σου έμεινε ο κόπος". Της λέω κι εγώ "το ξέρω μοιάζει στον μπαμπά της" για να μου απαντήσει "λυπάμαι". Έμεινα και την κοίταγα. Τι στο καλό εννοούσε; Ό,τι έμεινα έγκυος και απέκτησα παιδί μόνο και μόνο για να μου μοιάζει κι αφού δε μου μοιάζει κοπίασα άδικα;

Δηλαδή αν κάνεις ένα παιδί που δεν έχει τα χαρακτηριστικά σου χάνεις κάτι; Σου λείπει κάτι;

βολτίτσα

αργία σήμερα και θέλω να πάω στο ικέα για βόλτα και ίσως αγορά quilt αλλά το μωράκι που ήταν προφανώς κουρασμένο κοιμάται του καλού καιρού το γλυκό μου κι έτσι την περιμένω να ξυπνήσει, να φάει για να πάμε.

H Αλίκη κι ζωή

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν η Αλίκη. Ήταν ένα μικρό, ισχνό κοριτσάκι με καστανά μαλλάκια και ματάκια. Οι γονείς της είχαν άλλα δυο αγόρια, αλλά όταν γεννήθηκε η Αλίκη ήταν μεγάλα πια. Η Αλίκη ήρθε στη ζωή τους σαν έκπληξη, μια ευχάριστη χαριτωμένη έκπληξη. Σαν το στερνοπούλι της οικογένειας και μάλιστα κοριτσάκι, όλοι την είχαν απ’την αρχή στα ωπα-ωπα.

Οι γονείς ήταν κι οι δύο εκπαιδευτικοί και την έπαιρναν μαζί τους στα σχολεία που υπηρετούσαν ώστε ποτέ να μην είναι μόνη της. Της αγόραζαν ό,τι ήθελε και την πρόσεχαν πολύ. Ήταν η μικρή τους πριγκίπισσα.

Je vous remercie, Mme

Στη τρίτη γυμνασίου μας έκανε γαλλικά η κα Παπαδοπούλου. Ήταν κοντούλα, ξανθιά, χαμογελαστή. Ντυνόταν με την τελευταία λέξη της γαλλικής μόδας και φορούσε το άρωμα Issey Miyiaki που ήταν το αγαπημένο της, αφού έβαζε τόσο ώστε να αφήνει τη μυρωδιά της στους διαδρόμους του σχολείου και μετά που είχε φύγει να μπορείς να ξέρεις (θέλοντας και μη όταν έχεις δυνατή όσφηρηση σαν εμένα) από που είχε περάσει.

Πάντα είχα μια κλίση στη μάθηση ξένων γλωσσών και τα πήγαινα πολύ καλά συνήθως με τις καθηγήτριες ξένων γλωσσών. Η κα Παπαδοπούλου όμως ήταν η αγαπημένη μου. Κάτι την έκανε να ξεχωρίζει για μένα απ'τις άλλες καθηγήτριες. 

Για καλή μου τύχη ήταν καθηγήτρια γαλλικών και στο λύκειο που πήγα΄ έτσι ήμουν μαθήτρια της για 4 χρόνια.

Όχι άλλη.. κιτρινίλα!

Τώρα με τις εκλογές παρακολουθώ αρκετά την ΕΡΤ και έχω προσέξει (θέλοντας και μη) ότι κυκλοφορεί αδέσποτο στο ραδιομέγαρο ένα κίτρινο σακάκι. Το ανταλλάσουν μεταξύ τους όλες οι παρουσιάστριες των δελτίων ειδήσεων. Το'χω δει συγκεκριμένα να το φορά η Έλλη Στάη, η Χρύσα Ρουμελιώτη, η Πηνελόπη Γαβρά και η Σταυρούλα Χριστοφιλέα. 

Και για του λόγου το αληθές ορίστε φωτογραφίες που πήρα απ'την ιστοσελίδα της ΕΡΤ.

Κλαψ λυγμ σνιφφφφ

Το κλάμα σε ξαλαφρώνει και σε κάνει να αισθάνεσαι ένα είδος κάθαρσης. Εμείς οι γυναίκες συνήθως κλαίμε περισσότερο απ'τους άντρες γιατί η κοινωνία και οι απόψεις της υπαγορεύουν στα αγοράκια από πολύ μικρή ηλικία ότι "οι άντρες δεν κλαίνε". Αυτό που ξεχνούν ή αγνοούν ίσως, είναι ότι το κλάμα μπορεί να φαίνεται σαν αδυναμία αλλά ούσιαστικά δίνει δύναμη σ'αυτόν που κλαίει γιατί απ'τη μια εκφράζει το συναίσθημα του αντί να το καταπνίγει κι απ'την άλλη όταν κλαίει κάποιος μπροστά σε άλλους συνανθρώπους του έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να λάβει βοήθεια, κατανόηση και συμπόνοια απ'τον άλλο που φαίνεται πιο "σκληρός" κι "ανθεκτικός".

Προσωπικά έτσι κι αλλιώς κλαίω αρκετά εύκολα αν και το αποφεύγω σε 'δημόσιες' στιγμές. Κρατάω τα δάκρυα μου για τις ιδιωτικές στιγμές συνήθως... έλα όμως που τώρα με την εγκυμοσύνη και τις ορμόνες που χορεύουν ασταμάτητες στο σώμα μου, οτιδήποτε μπορεί να στείλει σε ένα άμεσο πλάνταγμα.. Και τι δε μ'έχει κάνει να κλάψω τους τελευταίους μήνες.. Διαφημίσεις απ'τις 'πραγματικά' συγκινητικές μέχρι τις άσχετες για αυτοκίνητα ή βούτυρα. Ταινίες, ειδήσεις, βιβλία, ιστορίες σε περιοδικά, στο ιντερνετ, κείμενα στα μπλογκς, τραγούδια, μουσική, κάτι που μου άρεσε πολύ, κάτι που δε μου άρεσε καθόλου κ.ο.κ.

Θυμάστε τα φωτορομάντζα;

Μια μέρα όταν ήμουν 4-5 χρονών είχα βρει κάτι παλιά περιοδικά που φύλαγε η μάνα μου. Μου άρεσε να τα ξεφυλλίζω και να βλέπω τις κοπέλες που πόζαραν εκεί μέσα με μακριά ανέμελα μαλλιά και χοντρά πουλόβερ. Έπαιρνα λοιπόν τα χρωματιστά μου μολύβια και έκανα διορθωτικές επεμβάσεις στα πρόσωπα και τα ρούχα τους. Συνήθως δηλαδή τους φορούσα γυαλιά και φούστες. Αν δεν βρισκόταν πρόχειρο χρώμα έπαιρνα στυλό, τέτοιες μικρολεπτομέριες δε θα σταματούσαν το "δημιουργικό" μου έργο.

Με τον καιρό βέβαια έκανα τα πιο πολλά περιοδικά της αγνώριστα και ολίγον τι άχρηστα... Όμως στο μεταξύ - κι αφού είχα μάθει πλέον να διαβάζω - ανακάλυψα κάτι νέο και πολύ πολύ ενδιαφέρον σε αυτά. Τα φωτορομάντζα! Ήταν ιστορίες με φωτογραφίες και διαλόγους από πάνω σαν καρτουνς (σχετικό ποστ έκανε παλιά η αγαπημένη Γιαγιά Αντιγόνη από όπου κι η φωτογραφία που ακολουθεί)

Heaven is a place on earth!

Σαν μαθήτρια υπήρχαν τραγουδίστριες που μου άρεσαν τόσο μα τόσο πολύ που θα ήθελα να ήμουν αυτές, που ο θαυμασμός μου γι'αυτές ήταν τόσο μεγάλος που ήταν σχεδόν σαν έρωτας.

Μια απ'αυτές που είχα ξεχάσει για χρόνια, αλλά σήμερα ψάχνοντας κάτι άσχετο στο youtube τη θυμήθηκα είναι η λατρεμένη Belinda Carlisle. Τεράστιες επιτυχίες τότε Heaven is a place on earth, La luna, Circle in the sand, Leave a light on for me, We want the same thing, Summer Rain κι άλλα ένα σωρό.

Για το χειροκρότημα

Αποποίηση: η ιστορία που ακολουθεί καμιά σχέση δεν έχει με πραγματικά πρόσωπα ή πράγματα.

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια τραγουδίστρια. Είχε καλή φωνή, ήταν και όμορφη κέρδισε ένα διαγωνισμό ταλέντων και κατάφερε να γίνει γνωστή. Μεγάλοι συνθέτες άρχισαν να της εμπιστεύονται τα τραγούδια τους. Έβγαλε δίσκο, άρχισε να "οργώνει" τη χώρα με συναυλίες. Την ζητούσαν από παντού για μια εμφάνιση. Ένιωθε μεγάλη και τρανή. Τα ντουέτα με όλους τους γνωστούς τραγουδιστές έδιναν και έπερναν.

Καμιά δεκαετία μετά γνώρισε ένα άσχετο τύπο που έκλεβε μουσικές και το έπαιζε συνθέτης. "'Έγραφε" τραγούδια ειδικά για κείνη. Αυτή τα τραγουδούσε με μπρίο και παλμό, ο κόσμος τα μάθαινε, τα χόρευε. Εκείνη θεωρούσε ότι βρισκόταν στο απώγειο της καλλιτεχνικής της δημιουργίας. Φόραγε μόνο ρούχα μεγάλων σχεδιαστών, φλέρταρε με όλους κι όλες. Ήταν νέα, ωραία κι επιθυμητή. Ο δήθεν συνθέτης όμως είχε άλλα σχέδια, της πούλησε έρωτες και φύκια για μεταξωτές κορδέλες και την έπεισε να τον παντρευτεί. Το ξύλο ήταν στην καθημερινή διάταξη της σχέσης τους. Έξω έβγαινε χαμογελώντας, αλλά μέσα ήταν νεκρή. Τα τραγούδια της γεμάτα πόνο, έγραφε τους στίχους κι εκείνος έκλεβε όπως ήξερε καλά τη μουσική.