ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΒΊΑ ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΏΝ!

Με αφορμή την δίκη για την τύπισσα που έριξε βιτριολι, αλλά και όλη τη βία εναντίον των γυναικών αναρωτιέμαι σε τι κόσμο έχουμε φέρει τα παιδιά μας.

Το μπλογκιν είναι πάθος

Πόσα χρόνια έχω να γράψω; Σίγουρα πολλά αν και θα ήθελα να είχα συνεχίσει. Το αγαπάω το μπλογκιν με πάθος όπως δεν αγάπησα ποτέ το τουιτερ.

Δεκέμβρη ΟΥΣΤ

Ήρθε πάλι αυτός ο απαισιος μήνας του χρόνου που κάθε χρόνο πριν φτάσει εύχομαι να μπορούσα να τον αποφύγω. Να κάνω μια έτσι να κοιμηθώ και να ξυπνήσω αρχές Γενάρη. Δε γίνεται η ευχή όμως πραγματικότητα ποτέ και ναμαι εδώ προς το τέλος του να γράφω επιτέλους στο μπλογκ ξανά.

Δικά μου

Αντε τώρα να γράψω ποστ από το κινητό με την οθόνη μικρή κ τα γραμματάκια τόσα δα. Αλλά θα το κάνω αφού εδώ κοτσαμ Γουρουνέλλα τα καταφέρνει εγώ γιατί όχι;
Διάβασα ένα ποστ απίστευτα νοσταλγικό για τα μπλογκ που ανθισαν πριν κάποια χρόνια και τώρα με το τουιτερ βρίσκονται στην παρακμή τους. Το ποστ ήταν της Κροτ που γράφει τόσο όμορφα κ με κάνει να δακρύζω με τα κείμενα της. Τα κάνω τουι για να δουν το λινκ να τα διαβάσουν κ άλλοι αλλά τι τα θες το ίδιο είναι να κάθομαι εδώ να γράφω τις σκέψεις μου κ να διαβάζω τις δικές σας κ το ίδιο να κάνω ένα βλακοτουι;
Δλδ όσο κ αν το μισησα το τουιτερ τελικά εκεί πάω για ειδήσεις κ εκτονωση ή για νεύρα ανάλογα.
Το θέμα είναι ότι από τον πολύ καιρό που έχω να μπλογκαρω, κανείς δε με διαβάζει πια. Όπως τον παλιό καλό καιρό εκεί στο 2006 που έφτιαξα πρώτη φορά το μπλογκ κ το θεωρούσα ηλεκτρονικό ημερολόγιο. Τελικά όντως ήταν αλλά με την τεράστια διαφορά ότι το διάβαζαν κ άλλοι.
Τεσπα. Έκανε κύκλο κ γύρισε στην αρχή. Όπως όλα, όπως οι άνθρωποι, που ξεκινάμε αβοηθητοι κ πεθαινουμε έτσι.
Πολύς θάνατος τα τελευταία χρόνια. Έχασα τη μητέρα μου από τον καταραμένο καρκίνο. Την τρισαθλια αυτή ασθένεια που κακό ψοφο ναχει κ άλλο άνθρωπο να μην βασανίσει ποτέ.
Δεν έχει περάσει ακόμα χρόνος κ δεν το έχω αποδειχτεί. Τα συναισθήματα εναλλασσονται με απότομο τρόπο. Όλα φαίνονται δύσκολα τη μια στιγμή, μετά όχι κ τόσο τραγικά. Δεν ξέρω. Δεν έχω ιδέα καν πως έφτασα να γράφω για αυτό το θέμα εδώ. Μάλλον γιατί είτε γράψω είτε όχι όλο αυτό σκέφτομαι. Κ όσο περνά ο καιρός λιγοστευουν οι άνθρωποι που έχεις να σε ακούσουν. Πιστεύουν ότι πρέπει να το έχεις πια ξεπεράσει. Δεν ρωτούν, δεν νοιάζονται, ίσως δεν ξέρουν αν πρέπει να στο θυμίζουν; Λες κ υπάρχει περίπτωση να το έχεις ξεχάσει.

Να κτυπηθεί το κακό στη ρίζα του

Η φετινή χρονιά είναι μια δύσκολη χρονιά. Από τα βάσανα που πέρασε και περνάει η Ελλάδα απτην αρχή του χρόνου, μέχρι το μεγάλο κύμα μεταναστών που ζητούν μια καλύτερη ζωή μακριά από τον πόλεμο σε διάφορα μέρη του πλανήτη και ειδικά στη Συρία, μέχρι τις επιθέσεις στο Παρίσι πριν λίγες μέρες, φαίνεται ο πλανήτης και εμείς οι άνθρωποι να μην βαδίζουμε στο σωστό δρόμο.

Ο τσάρλυς ποιος τσάρλυς;

Εδώ στην Κύπρο τσάρλυδες λέμε όσους μετανάστευσαν στην Αγγλία και τα κυπριακά τα μιλούν με τη χαρακτηριστική προφορά του ανθρώπου που τα ξέρει λίγο και απ’την άλλη δεν ξέρει καθόλου τα ελληνικά των βιβλίων. Άρα τα τσαρλούδκια όπως τους λέμε, μιλούν βαριά κυπριακά που εδώ ίσως δε μιλιούνται παρά μόνο στα χωριά και τα μιλούν με εγγλέζικη προφορά.

 

Τις τελευταίες μέρες με αυτό το σύνθημα συμπαράστασης προς τους δολοφονημένους στο γαλλικό έντυπο, το να λέγεσαι τσάρλυς έχει πάρει άλλη έννοια και διάσταση. Το φοράνε διάσημοι στο πέτο σαν κονκάρδα συμπαράστασης στους δολοφονημένους αλλά πάει να γίνει και σύμβολο της περίφημης και πολλαπλά παρεξηγημένης ελευθερίας του τύπου.

Οι δίπλα

Στη γειτονιά που μένουμε, όπου βρίσκεται το πατρικό μου, υπάρχουν ως επί τω πλείστω σπίτια. Οι ιδιοκτήτες μένουν εκεί για πολλές δεκαετίες με αποτέλεσμα λίγο πολύ όλοι να γνωρίζονται μεταξύ τους. Στο διπλανό σπίτι ο ιδιοκτήτης μένει στον πάνω όροφο και νοικιάζει το ισόγειο. Κατά καιρούς πέρασαν διαφόρων ειδών και ποιοτήτων ενοικιαστές από το σπίτι αυτό και λόγω του πόσο κοντά είναι στο σπίτι μας είχαμε την τύχη ή την ατυχία (ανάλογα) να γνωριστούμε με τους περισσότερους από αυτούς.

Φέτος το καλοκαίρι έφυγε ο αλλοδαπός νοικάρης που λόγω της φύσης της εργασίας του, έκανε πολύ θόρυβο και κακά τα ψέματα υπήρξε άμεση ανακούφιση που δε θα ενοχλούσε άλλο με τα σίδερα και τα φορτηγά του. Έμεινε το σπίτι για κάποιο καιρό ξενοίκιαστο και αναρωτιόμασταν ποιος θα μετακόμιζε και αν θα ήταν εξίσου, ή ακόμα χειρότερα, πιο θορυβώδης από τον προηγούμενο. 

Η Βάσια

Όταν περιμενα να γεννησω εμαθα πως εγκυος ηταν και η κορη μιας φιλης της μανας μου, ας την πούμε Βάσια. Όταν πλησίαζε ο καιρός να γεννήσω έμαθα από κοινό γνωστό ότι η κοπέλα είχε γεννήσει ένα αγοράκι. Δυο βδομάδες μετά ήρθε κι η δική μου σειρά και ξεκίνησε εκείνη η περιόδος που όσοι έχουν μικρά παιδιά θυμούνται έντονα, που είσαι μονίμως ξενυχτισμένος και στον κόσμο σου από την κούραση για να φροντίζεις το νεογέννητο αγγελούδι σου.

H μοναξιά

Πριν κάμποσο καιρό σας είχα γράψει για την κυρία Μαρία και τον κύριο Αναξαγόρα. Από τότε πέρασε αρκετός καιρός και πριν κάποιους μήνες, το καλοκαίρι που μας πέρασε η κυρία Μαρία πέθανε. Υπέφερε αρκετά, ειδικά προς το τέλος και ήρθε ο καιρός ν' αναπαυτεί. 

Ο μύθος της "θετικότητας"

Υπάρχει μια κουλτούρα, μια άποψη, ένα κίνημα που λέγεται κίνημα θετικότητας και πρεσβεύει με λίγα λόγια ότι αν δεις τα πράγματα θετικά στη ζωή τότε όλα σου πάνε καλύτερα.

Καλή η θεωρία δε λέω. Και κάποιες φορές, σε απλές περιπτώσεις λειτουργεί. Όμως (πάντα υπάρχει ένα όμως..)

Όμως όταν δυστυχώς κάποιος ασθενήσει με μια σοβαρή ασθένεια όπως ο καρκίνος, τότε όσο θετικός κι αν είναι η θετικότητα του από μόνη της δεν μπορεί να τον βοηθήσει, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως κάτι τέτοιο ισχύει.

Δε με θέλεις; Δε θα ζήσεις!

Ασχολούμαι για χρόνια με το έγκλημα και όσα απορρέουν απ'αυτό (άλλωστε γι'αυτό διαβάζω ανελιπώς το Έγκλημα και Τιμωρία της Νίνας Κουλετακη) και όντας γυναίκα δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι σε ένα τεράστιο αριθμό περιπτώσεων θύτης είναι ο άντρας και θύμα η γυναίκα. Και δε μιλώ για εγκλήματα του περασμένου αιώνα ή άλλων εποχών που η γυναίκα έμενε στο σπίτι, εξαρτιόταν οικονομικά από τον άντρα και θεωρητικά τουλάχιστον, θυματοποιείτο πιο εύκολα, αλλά μιλάω για τη σημερινή εποχή με όλες τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί τα τελευταία εκατό τόσα χρόνια.

Όσο κι αν η γυναίκα έχει πάρει τη ζωή της στα χέρια της, όσο κι αν έχει ανεξαρτητοποιηθεί, ενδυναμωθεί παρόλα αυτά δεν παύει να εξακολουθεί να είναι θύμα σε περιπτώσεις δολοφονιών.

Η Λία κι ο Θωμάς

Γνώρισα τη Λία μέσω ενός πρώην συναδέλφου του άντρα μου. Ήταν κοντούλα και στρουμπουλή κι ο Θωμάς, ψηλός και μελαχρινός την είχε γνωρίσει μέσω ροζ αγγελίας σε εφημερίδα. Πριν τη γνωρίσει είχε προτίμηση στο ανδρικό φύλο και η αγγελία ήταν η προσπάθεια του να γνωρίσει μια γυναίκα, να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια. Όνειρο της μάνας του που είχε έρθει κάποιο καιρό πριν να τον επισκεφτεί.

Όπως και να'χει εκείνη είδε την αγγελία του (ιδέα δεν έχω τι έγραφε) τόλμησε και τον πήρε τηλ και τα έφτιαξαν.

Αγαπάς το παίδι σου; Πρόσεχε!

Τις περισσότερες φορές εμείς οι μητέρες σκεφτόμαστε πρώτα την ασφάλεια, υγεία και ευχαρίστηση των παιδιών μας και μετά τη δική μας. Θετικό αυτό θα σκεφτεί κάποιος. Έλα όμως που όταν η μητέρα δεν είναι ασφαλισμένη, υγιής ή χαρούμενη αυτό έχει άμεση επίδραση κι αντίκτυπο στο παιδί της.

Ουστ παλιο '13

Μπήκε ανάποδα αυτό το '13 και δε σας  το κρύβω ανυπομονώ από τώρα να βγει να πάει στα κομμάτια. Κι ας μου λένε οι άλλοι ότι τώρα μπήκε και καλύτερα να το δω θετικά. Πως να το δεις θετικά όμως όταν πριν καλά καλά μπει σου πέρνει, σου αφαιρεί, σου δημιουργεί μια απ'τις χειρότερες εμπειρίες της ζωής σου; Όταν σου προσφέρει μια μέρα κατ'ευθείαν απ'την κόλαση; Ένα εικοσιτετράωρο με υπογραφή και σφραγίδα κόλασης;
Δεν μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες αλλά σας λέω δεν το θέλω! Πάρτο το και φέρτε το επόμενο!

υγ. και όχι δεν έχει να κάνει με προλήψεις και δεισιδαιμονίες αυτό που λέω, αυτό που... δεν έχει, που δηλαδή τώρα που το σκέφτομαι μακάρι να'ταν κάτι τόσο απλό κι ανώδυνο

στα δύσκολα

Στη ζωή όλοι μας κάποια στιγμή καλούμαστε να ανεβούμε τον προσωπικό Γολγοθά μας. Κάποιοι ίσως να αναρωτηθούν "γιατί εγώ;" Άλλοι μπορεί να κλάψουν. Άλλοι να το αντιμετωπίσουν με το κεφάλι ψηλά και με αισιοδοξία. Όλοι όμως θα περάσουμε δύσκολες στιγμές στη ζωή μας γιατί η ζωή είναι δύσκολη και θέλει αγώνα.
Όπως λέει και μια φράση σαν προσευχή

Θεέ μου μη μου δώσεις, όσα μπορώ ν΄αντέξω

Κι έχει μεγάλη αλήθεια αυτή η φράση γιατί μέχρι να μας συμβεί κάτι δεν ξέρουμε τι μπορούμε να αντέξουμε. Καλύτερα λοιπόν λέμε με τη λογική μας, να μην ανακαλύψουμε τι είναι αυτό. 

Όμως ο άνθρωπος ειλικρινά μπορεί να αντέξει πολλά. Θαυμάζω απ'τα κατάβαθα της ψυχής μου τη μητέρα των δίδυμων αγοριών που χάθηκαν πέρυσι στις 11 του Ιούλη στο Μαρί. Δεν μπορώ να ξεκινήσω να καταλαβαίνω τι περνά, αλλά φαίνεται να έχει μια ψυχική δύναμη και μια αξιοπρέπεια που είναι ειλικρινά αξιοθάμαυστη.

Ζωή, υγεία, 3η ηλικία

Η Ζυράννα Ζατέλη στο τελευταίο βιβλίο της Ηδονή στον Κρόταφο γράφει κάτι που από τότε που το διάβασα το σκέφτομαι συχνά και με έχει προβληματίσει αρκετά.

Κι αυτή η νεόκοπη (;) αντίληψη του να ζούμε σαν άρρωστοι - ν' αποφεύγουμε το ένα, ν' αποφεύγουμε το άλλο - προκειμένου να πεθάνουμε υγιείς, δεν μου φαίνεται να συνάδει και πολύ με την ανθρώπινη φύση. Η πολλή σύνεση καμμιά φορά είναι η άλλη όψη του κινδύνου.

Στο συγκεκριμένο κείμενο μιλά για την αγάπη της για συγκεκριμένη μάρκα τσιγάρων που καπνίζει πολλά χρόνια και τη σχέση της μαζί τους. Το κείμενο γράφτηκε πριν την πλήρη απαγόρευση του καπνίσματος, το 1998 αλλά (όπως τα περισσότερα της) διαβάζεται λες και γράφτηκε χθες.

Σκεφτόμαι λοιπόν αυτή την παράγραφο, το νόημα της και προβληματίζομαι γιατί συνειδητοποιώ πόσο δίκιο έχει. Ανοίξτε ένα περιοδικό, μια ιστοσελίδα, ένα βιβλίο για θέματα υγείας, σε όλα θα δείτε τρόπους να αυξήσουμε τα χρόνια ζωής μας, υγιεινή διατροφή, άσκηση, αποχή από βλαβερές συνήθειες κ.ο.κ. Δε χρειάζεται να σας τα πω βομβαρδιζόμαστε όλοι καθημερινά με αυτά.

Γκρεμίζοντας το παρελθόν

Στη γειτονιά που μεγάλωσα βρίσκεται ένα σπίτι απέναντι, δίπλα απ'το γωνιακό. Αυτό παλιά άνηκε σε μια οικογένεια με 3 κορίτσια που ήταν πολύ πιο μεγάλα από μένα και πολύ όμορφα. Αυτά τα κόριτσια έχασαν τον πατέρα τους όταν ήμουν πολύ μικρή και ο θάνατος του ήταν η πρώτη μου 'επαφή' με το θάνατο που θα μου μείνει αξέχαστη. 

Πρέπει να ήμουν 8 ή 9 χρονών λοιπόν κι ένα πρωί Σαββάτου ή Κυριακής μάθαμε απ'τη θεία μου που έμενε δίπλα μας, ότι πέθανε ο Λάζαρος (ο πατέρας τον κοριτσιών) και ότι ήταν στο σπίτι του και θα πήγαιναν όλοι να τον δουν και να τον αποχαιρετήσουν. Η μάνα μου μέχρι εκείνη τη στιγμή με είχε κρατήσει μακριά από τέτοια θέματα, θεωρόντας ότι έτσι με προστατεύει. Όταν είχε πεθάνει λίγα χρόνια πριν μια θεία του πατέρα μου δε μας άφησε, εμένα και την αδελφή μου, να πάμε στην κηδεία. Από τότε μου είχε δημιουργηθεί μια έντονη περιέργεια για το τι είναι αυτό από το οποίο μας κρατάει μακριά η μάνα μου με τέτοιο έντονο και πεισματικό τρόπο και με την έμφυτη περιέργεια που με διακατείχε από παιδί έψαχνα να μάθω (προφανώς όχι ρωτώντας τη μάνα μου αφού δεν ήθελε να μου πει) τι ήταν αυτό το τόσο απαγορευμένο θέμα.

Το κλειδί της Σάρας και οι Γερμανοί

Κάποια βιβλία τα διαβάζω και προχωρώ στο επόμενο χωρίς να μου αφήσουν κάποια γεύση ή να με προβληματίσουν στο ελάχιστο. Κάποια αφήνουν τόσο δυνατές εντυπώσεις που κάνω καιρό μέχρι να μπορέσω να πιάσω άλλο βιβλίο στα χέρια μου. 

photo from bookdepository

Ένα τέτοιο  βιβλίο διάβασα πρόσφατα, το Sarah's Key της Tatiana De Rosnay. Πρόκειται για την ιστορία του τι συνέβηκε στις 16 Ιουλίου 1942, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όταν οι Γάλλοι αστυνομικοί μάζεψαν και έστειλαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως χιλιάδες εβραίους από βρέφη μέχρι ηλικιωμένους. Όταν το πρωτοάνοιξα σκέφτηκα: "όχι άλλο ένα βιβλίο για τον Β' Πάγκόσμιο!" Αλλά απ'τις πρώτες αράδες με άρπαξε απ'το λαιμό και με συγκλόνισε. Τόσο πολύ με τράβηξε που δεν άντεξα και το διαβάσα σε δύο μόνο μέρες.

Διαβάζοντας το σκεφτόμουν τι λαός είναι οι Γερμανοί που έκαναν τόσες θηριωδίες ενάντια σε πολλούς λαούς (όχι μόνο στους Εβραίους αλλά και στους Πολωνούς, τους Έλληνες κ.ο.κ.) και πως μπορούν σαν λαός να πορεύονται έχοντας στο συλλογικό τους ασυνείδητο τέτοια φρικτά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Τέτοιες πράξεις δεν σβήνονται και φυσικά δεν μπορούν να δικαιολογηθούν. Ειδικά δε όταν η ψυχολογία που οδήγησε ένα λαό σε τέτοιες αγριότητες δεν έχει αλλάξει.

Υπάρχει ακόμα ο Στέλιος!

Σαν σήμερα πριν 10 ολόκληρα χρόνια έφυγε απ'τη ζωή ο Στέλιος Καζαντζίδης. Πάντα αγαπούσα τη φωνή του και πολλά τραγούδια του όποτε τ'ακούσω με συγκινούν βαθιά. Έχει μια φωνή δυνατή και γεμάτη πάθος κι ένταση που δεν μπορεί παρά ν'αγγίξει όποιον την ακούει.

Το πιο χαρακτηριστικό του τραγούδι νομίζω ήταν το Υπάρχω. Όταν ήμουν μικρή αντί ν'ακούω Υπάρχω άκουγα Υπάρχεις και ανάλογα όλοι οι στίχοι αντί στο α' ενικό το άκουγα στο β' ενικό. Πέρασαν αρκετά χρόνια για να συνειδητοποιήσω ότι άκουγα λάθος!

Πιστεύω ότι τραγουδιστές σαν τον Καζαντζίδη θα ζουν πάντα γιατί δε θα τους ξεχάσουμε όσα χρόνια κι αν περάσουν απ'το θάνατο τους και τα τραγούδια τους θα τα ακούμε με ευχαρίστηση απ'το ράδιο, την τηλεόραση ή σε συναυλίες από άλλους τραγουδιστές.

Δεν είναι τραγική ειρωνία που τα τραγούδια του για τη μετανάστευση και τη ξενιτιά ξαναγίνονται επίκαιρα;

φώτο από musiccorner.gr

ΥΓ. Όταν πέθανε το 2001 ακόμα και η Guardian έγραψε σχετικό άρθρο προς τιμή του.

Η βία γεννά βία - παντού και πάντα

O James Vlassakis παιδί μεταναστών ζει σε γκέτο της Αυστραλίας. Βιάζεται από γείτονα του και τον ετεροθαλή αδελφό του. Η μάνα του γνωρίζει έναν ψυχοπαθή δολοφόνο, J.Bunting και μαζί με τον τότε 14χρονο γιό της και τον ψυχοπαθή ,που κυνηγά όσους νομίζει ότι είναι ομοφυλόφιλοι και παιδόφιλοι, αρχίζουν να βασανίζουν μέχρι θανάτου τα θύματα τους και να πετάνε τα απομεινάρια τους σε βαρέλια (μια υπόθεση που στην Αυστραλία έγινε γνωστή ως The Snowtown murders).

Τα θύματα στην πλειοψηφία τους προέρχονται από το γκέτο όπου μένει ο Vlassakis, άτομα με νοητική υστέρηση, στις παρυφές του κοινωνικού ιστού, άτομα που δεν τα ψάχνει συχνά κανείς. Ο καθοδηγητής του Bunting νιώθει ότι καθαρίζει την περιοχή απ’τη βρωμιά. Απ’τους άρρωστους και τους επικίνδυνους. Δικαστής και δήμιος μαζί επιτίθεται χωρίς οίκτο σε όλους όσους υποπτεύεται ότι τους αξίζει να τιμωρηθούν.

Τα θύματα αβοήθητα, σε κάποιες περιπτώσεις βοηθούν και τα ίδια σε δολοφονίες άλλων, πριν πέσουν κι αυτά νεκρά απ’το χέρι αυτού που βοήθησαν.

Ο Vlassakis και η μάνα του συμμετέχουν στις δολοφονίες. Ένα από τα θύματα του είναι ο ετεροθαλής αδελφός του. Η βία που δέχτηκε έφερε βία. Και η βία τον οδήγησε τον ίδιο στο κελί, ισόβια χωρίς δικαίωμα αναστολής για 28 χρόνια.

Μετανάστης, Ελληνικής καταγωγής που από θύμα έγινε θύτης. Περιθωριοποιημένος, φτωχός, χωρίς προοπτικές, ελπίδες και χωρίς μέλλον. Που κατέληξε η βία που δέχτηκε λόγω της αδιαφορίας του κράτους και της κοινωνίας; Στην εγκληματικότητα και το κελί.

Σας θυμίζει τίποτα όλη αυτή η ιστορία; 

photo by freefotouk

ΥΓ. ανάλυση της ιστορίας από εγκληματολογικής σκοπίας με τον γνωστό και επιστημονικό τρόπο που μας έχει συνηθίσει, κάνετε λίγο υπομονή και θα βρείτε σύντομα στο καταπληκτικό μπλογκ Έγκλημα και Τιμωρία της Νίνας Κουτελάκη

ΥΓ2. όσοι δεν το έχετε επισκεφτεί σπεύσετε και δε θα χάσετε!

ΥΓ3. όποιος θέλει μπορεί να δει κι εδώ ένα ντοκυμαντέρ για τους φόνους