Ο Αύγουστος εντός μου;

Έχω κάποια χρόνια να γράψω ποστ μήνα Αύγουστο και ψάχνοντας είδα ότι τελευταία φορά ήταν το 2022 που είχα γράψει αυτό εδώ. 

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πολλά έχουν μείνει τα ίδια αν και μέσα μου έχουν αλλάξει όλα.

Τώρα εάν άλλαξαν στο καλύτερο, ή στο μη καλύτερο, είναι ένα αναπάντητο θέμα. 

2024 at long last!

Συνήθως δεν κάνω απολογισμούς στο τέλος του χρόνου. Αν κάνω θα είναι κοντά στα γενέθλιά μου, ή κοντά στην πραγματική αρχή της χρονιάς, που είναι ο Σεπτέμβριος.

Είσαι το καλοκαίρι μου*

 Πάω να γράψω ένα σχόλιο σε ποστ αλλού μπλογκ για το καλοκαίρι και κάτι με κρατάει πίσω. Ας είναι. Το ακούω και προχωρώ να γράψω το δικό μου καλοκαιρινό κείμενο.

Αν με διαβάζετε εδώ ή στο τουιτερ ή βλέπετε τις φώτο στο ινσταγκραμ, θα ξέρετε καλά πόσο αγαπώ το καλοκαίρι.

Πλατς! Πλιτς!

Υπάρχει καλύτερη εμπειρία από το να βλέπεις το παιδάκι σου να τρέχει ευχαριστημένο και γελαστό στην παραλία; Νομίζω δύσκολα θα βρεις μια αυθόρμητο, γάργαρο γέλιο από το γέλιο ενός μωρού που παίζει και εξερευνά. 

photo from the www.babynameregistry.info

Θάλασσα, θαλασσάκι μου, καλοκαιράκι μου

Είναι καιρός που θέλω να γράψω εδώ αλλά που χρόνος; Τώρα βρήκα να ξεκλέψω λίγο και θέλω να τον αφιερώσω όλο στο αγαπημένο μου θέμα, την αγαπημένη μου εποχή: το καλοκαίρι! Ήρθε επιτέλους, με ζέστη βαρβάτη τα μεσημέρια αλλά μ΄αεράκι τα απογεύματα κι ειδικά τα βράδια. Χθες μάλιστα έριξε και μια καλοκαιρινή μπόρα χαρά Θεού, που έπεσε πλημμύρισε τα πάντα σε λίγα λεπτά και με το που βγήκε ο ήλιος ήταν λες και είχε ραντίσει με το λάστιχο η γειτόνισσα το δρόμο. Είχαν όλα εξατμιστεί απ΄τη φοβερή και τρομερή ζέστη :)

απ¨το Κουτί της Πανδώρας

Σκέψεις μιας Λεμεσιανής στη Λευκωσία

Ήρθε το καλοκαιράκι.. ημερολογιακά και όχι μόνο. Έχει καιρό που η θερμοκρασία φλερτάρει επικίνδυνα με τα ψηλά δώματα. Κι αυτή η πόλη που ελάχιστοι αγαπούν κι ακόμα λιγότεροι αντέχουν το καλοκαίρι, κάθε Σαββατοκύριακο εγκαταλείπεται απ'τους κατοίκους της. Φεύγουν όλοι τρέχοντας να σωθούν απ'τη μόνη πόλη στο νησί που δεν έχει θάλασσα κοντά. Τρέχουν να πάνε σε ένα παραθαλάσσιο μέρος, κοντινό ή μακρινό, φτάνει να την αφήσουν πίσω. 

Αν έχεις την ατυχία να μείνεις Λευκωσία σαββατοκύριακα η πόλη μοιάζει με φάντασμα. Και το χειμώνα φάντασμα μοιάζει συχνά, αλλά ειδικά τώρα που καλοκαιριάζει είναι άδεια. Στη Λεμεσό αυτό το άδειασμα δε συμβαίνει παρά μια φορά το χρόνο κοντά στο 15αυγουστό. Εδώ είναι πολύ συχνό φαινόμενο και είναι κουραστικό να πρέπει να τρέχεις εκτός για να δεις λίγη θάλασσα, να χαρείς λίγο την εποχή.

φώτο από www.aloizou.com.cy

Κάποιος Λευκωσιάτης που είπε ότι σ'αυτό έχει συνηθίσει από παιδί και του φαίνεται φυσιολογικό. Εμείς όμως που είμαστε από Λεμεσό, Λάρνακα, Πάφο δεν μπορούμε να συνηθίσουμε αυτή την πόλη. Άνθρωποι που έχουν μετακομίσει στην Λευκωσία εδώ και 2 δεκαετίες μου'χουν εκμυστηρευτεί ότι ποτέ δεν την αγάπησαν και με την πρώτη ευκαιρία τρέχουν να φύγουν μαζί με όλους τους άλλους προς τα μέρη τους που τ'αγαπούν.

Το καλοκαίρι.. λαλαλαλα!

Αυτό το καλοκαίρι θα χαθεί..

μες τη βροχή και το όνειρο που είδες δε θα βγει

εμείς μαζί

Μπρρρρρ καιρός για χουχούλιασμα!

Το 2012 μας μπήκε με βροχές, χιόνια και πολύ πολύ κρύο. Όσοι με διαβάζετε καιρό ξέρετε πολύ καλά (το'χω γράψει άλλωστε ένα σωρό φορές εδωμέσα) ότι αγαπώ τον καλό καιρό. Ήλιος, ζεστούλα, γαλανός ουρανός είναι αγαπημένα και άνοιξη-καλοκαίρι λατρεμένες εποχές. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν τώρα το χειμώνα με το κρύο, τη συννεφιά και τις βροχές υποφέρω. 

Συνήθως εδώ στη Λεμεσό και γενικά στην Κύπρο, βρέχει για λίγο και μετά ξαναπροβάλλει ο ήλιος. Φέτος όμως το σκηνικό είναι διαφορετικό... βρέχει, βρέχει και βρέχει.. ήλιος πουθενά! Ειδικά αυτό το μήνα που όλοι μας έλεγαν να περιμένουμε μέχρι το τέλος του τις αλκυονιδες μέρες η απογοήτευση είναι μεγάλη. 

Τα εγκλήματα του καλοκαιριού

Φέτος είχα την τύχη να διαβάσω κάποια απ'τα βιβλία που έδινε Το Βήμα για λίγες εβδομάδες όπως μας είχε ενημερώσει το πολύ καλό μπλογκ 'Εγκλημα και τιμωρία' (δυστυχώς έχασα τα πρώτα). Τα τρία που διάβασα ήταν το Το Χαμόγελο της Τζοκόντας του Φιλίππου Φιλίππου το Τα Εγκλήματα Στην Πανσιόν «Απόλλων» του Ανδρέα Αποστολίδη και το τελευταίο το Επίγραμμα θανάτου του Τζίμυ Κορίνη. (Κρίμα που η σειρά δε συνεχίστηκε με άλλα βιβλία και ελπίζω στο μέλλον να επαναληφθεί!)

Το πρώτο βιβλίο του Φίλιππου Φιλίππου το διάβασα με μεγάλη δυσπιστία στην αρχή. Έχω διαβάσει τόσα πολλά αγγλόφωνα αστυνομικά μυθιστορήματα, μερικά απ'αυτά αριστουργήματα, που δεν περίμενα και πολλά, μάλλον δεν περίμενα τίποτα ιδιαίτερο. Με εξέπληξε πολύ εύχαριστα. Ήταν γρήγορο, ενδιαφέρον, κυλούσε απίστευτα εύκολα και γύρνουσα τις σελίδες τη μια μετά την άλλη με ανυπομονησία να μάθω τι θα γίνει παρακάτω - πάντα σαφής ένδειξη πως κρατάω ένα βιβλίο που αξίζει ειλικρινά τον κόπο. Η πλοκή λιτή κι απέριττη (ακριβώς όπως μ'αρέσει) χωρίς να πλατιάζει αχρειάστα και κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μου, κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία λέξη της τελευταίας σελίδας.

Την επόμενη βδομάδα λοιπόν περίμενα πως και πως το επόμενο βιβλίο της σειράς απ' Το Βήμα. Δεν μου άρεσε. Ξεκίνησε ομολογουμένως καλά, αλλά στην πορεία πλατίασε, οι εξηγήσεις για τα εγκλήματα ήταν τόσο μα τόσο περίπλοκες που δεν έβγαζα άκρη τι έγινε και γιατί. Μόνο μέσες άκρες κατάλαβα πως και γιατί και ακόμα δεν έχω ιδέα αν κατάλαβα καλά ή όχι..

φώτο δική μου

Το τρίτο και τελευταίο βιβλίο ήταν το καλύτερο με διαφορά απ'τα τρία. Μου θύμισε κάτι από Άγκαθα Κρίστυ και Σέρλοκ Χολμς, και όπως έχω ήδη γράψει (εδώ κι εδώ), τα βιβλία αυτά τα λατρεύω, οπότε καταλαβαίνετε τι τιμή κάνω σ'αυτό το μυθιστόρημα που με συνεπήρε. Αδημονούσα να το καταβροχθίσω και γέμισε τις μέρες των διακοπών όσο πιο ευχάριστα γίνεται. Με συνόδεψε σε παραλία, σε μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα και όπου πήγαινα ήταν στη τσάντα μου. Η πλοκή είναι σφικτοδεμένη, συναρπαστική και ενώ πρόκειται για σύγχρονη ιστορία είναι ταυτόχρονα και διαχρονική. Θα ψάξω σίγουρα να διαβάσω κι άλλα βιβλία του κου Κορίνη που ελπίζω να συνεχίσει να γράφει, αφού αν κρίνω από το συγκεκριμένο καταπληκτικό βιβλίο του, έχει τρομερό ταλέντο.

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε βιβλία αστυνομικής λογοτεχνίας από έλληνες συγγραφείς. Χρήσιμη στην αναζήτηση βιβλίων του είδους η ιστοσελίδα της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (Ε.Λ.ΣΑ.Λ.).

Καλή ανάγνωση!

Μια βουτιά ακόμα βρε παιδιάααα!!!

Λίγες φωτογραφίες από διακοπές έτσι για να ξεκουράσουμε λίγο το βλέμμα μας στο βαθύ γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού.

μια βουτιά ακόμα πληηζζ!!

η θέα απ'το μοναστήρι του Οσίου Παταπίου

το εκκλησάκι στο μοναστήρι του Αγίου Παταπίου

το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία λίγο πιο κάτω απ'τον Όσιο Πατάπιο

θέλει κανείς σαντουϊξ;! κανείιιις;

Κλααααψ!! Λυυγγμ!

Γύρισα... κλαααααααψψψψψψ λυυυυυυγμμμμμ!
Αν μου πει κανένας πως να κατανικήσω αυτή την κατάθλιψη της επιστροφής που με έκανε χθες βράδυ να βλέπω εφιάλτες με τη δουλειά ας μου το πει παρακαλώ πολύ!
Περάσαμε όμορφα, ξεκουραστήκαμε, ξεχαστήκαμε όσο γινόταν. Μακάρι να'χα περισσότερες μέρες διακοπές. Δυο βδομαδούλες μέχρι να φύγεις γύρισες.
Φυσικά θα μπορούσα να'χα λιγότερες ή και καθόλου. Οπότε φτάνει γκρίνια ε; :)

Καλή βδομάδα σε όλους κι όλες μας και καλές διακοπές σ'όσους φύγανε σήμερα!

Come get a little closer and bite me en la boca! - Shakira

 Ένα τραγουδάκι άκρως καλοκαιρινό και λατρεμένο από την καταπληκτική Shakira έτσι για να χορεύουμε καθόλη τη διάρκεια των διακοπών. 

Να χορεύουμε από χαρά, από ανεμελιά και χαμογελώντας!

photo from the site http://www.shakira.com/

 

Come get a little closer and bite me en la boca!

Rabiosa lyrics by www.elyricsworld.com

If you don't get enough i ll make it double

I got my boy in big, big trouble

You know i want ya, atracao ahi.

ratata

You got a lot of the sex appeal,

dont play along because I'm for real.

you see that road isn`t meant for me

you know i want you amarrao aqui

Oh ya papi, you're like a mocha,

Come get a little closer and bite me en la boca

Oh ya papi, you're like a mocha,

Come get a little closer and bite me en la boca.

Rabiosa.

Rabiosa.

Come pull me closer.

Just say rabiosa, rabiosa.

Come pull me closer.

Rabiosa, if you don't get enough i`ll make it double

Pitbull:

I'm trying to have fun, i love you, but you want me atracao, ratata

You got a lot of sex appeal,

I don't play baby, I'm for real

you see that road isn`t meant for me

you know i want you amarrao aqui

Oh ya mami, lemme get the mocha,

Come get a little closer and bite me en la boca

Shakira:

Oh ya papi, you're like a mocha,

Come get a little closer and bite me en la boca

Pitbull:

Oh ya mami, i like your mocha,

Come get a little closer and bite me en la boca

Shakira:

Oh ya papi, you're like a mocha,

Come get a little closer and bite me en la boca

Rabiosa, Rabiosa

Come pull me closer

Just say rabiosa, rabiosa

Come pull me closer

Pitbull:

Oh ya mami, lemme get the mocha,

Come get a little closer and bite me en la boca

Shakira:

Oh ya papi, you're like a mocha,

Come get a little closer and bite me en la boca

Pitbull:

Oh ya mami, i like your mocha,

Come get a little closer and bite me en la boca

Shakira:

Oh ya papi, you're like a mocha,

Come get a little closer and bite me en la boca

Uh-huh, Uh-huh

Uh-huh, Uh-huh.

Γαλάζια νύχια - γαλάζιο μπλογκ

Έβαψα τα νύχια ποδιών και χεριών γαλάζια κι ακολούθησε το μπλογκ που βάφτηκε γαλάζιο και πήρε background θαλασσινό νερό. Έτσι για να μπω σιγά-σιγά σε καλοκαιρινή διάθεση και να φέρω τη θάλασσα πιο κοντά μου. Και για του λόγου το αληθές ιδού:

γαλάζια νύχια με γαλάζιο φορεματάκι! όχι παίζουμε!

Άρχισα να γεμίζω και τη βαλίτσα από χθες, έτσι για να την κοιτώ καθημερινά και να ξέρω ότι οι διακοπές κοντεύουν! Πρώτη φορά το κάνω αυτό, άλλες φορές τη γεμίζω τη μέρα που φεύγω και συνήθως τρέχω σαν τρελή να βάλω ό,τι χρειάζομαι. Τέτοια οργάνωση φέτος φτου-φτου να μη με ματιάσω! Το μόνο κακό είναι που η βαλίτσα δεν είναι γαλάζια αλλά κόκκινη. Μάλλον κάποτε πρέπει να αντικατασταθεί γιατί έτσι κι αλλιώς τα ψωμιά της τα έφαγε. Είναι κακοποιημένη αρκετά απ'τα ταξίδια. Φυσικά δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερη κατάσταση βαλίτσας απ'την κακοποίηση απ'τις μετακινήσεις. 

Λίγες μέρες έμειναν! Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε!

ΟΛΕ!

Αύγουστος - αγαπημένος!

Ήρθε ο μήνας που όλοι περιμέναμε! Ο μήνας των διακοπών. Αύγουστος, ζεστός, παιχνιδιάρης, με το πανέμορφο ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι, που φέτος θα μας επισκεφτεί με το καλό στις 13 του μήνα για να μας μαγέψει, να μας ταξιδέψει να μας γεμίσει χαρά, ρομαντισμό και αισιοδοξία.

Μια χρονιά πριν πολλά χρόνια είχαμε πάει βόλτα στο Τρόοδος μια νύχτα Αυγούστου με πανσέληνο και ο πατέρας μου έσβησε τα φώτα του αυτοκινήτου. Τριγύρω μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε τα πάντα, τα δέντρα, τους θάμνους, το δρόμο, τα παγκάκια, ό,τι υπήρχε λες και ήταν μέρα μεσημέρι κι όχι μεσάνυχτα.

Μια άλλη φορά πήγαμε για μπάνιο στη θάλασσα με τον πανσέληνο του Αυγούστου και η θάλασσα λαμπύριζε τόσο όμορφα κι ήταν τόσο ζεστή λες και ήταν ο ήλιος που φώτιζε το χώρο, αλλά χωρίς να τον ζεσταίνει.

Αυτό το μήνα φτιάχνω τις αναμνήσεις που με συντροφεύουν όλη την υπόλοιπη χρονιά - απ'τις οποίες πολλές φορές αντλώ δύναμη και κουράγιο σε δύστροπες στιγμές.

Αφιερωμένος ο Αύγουστος του Νίκου Παπάζογλου στο μήνα και σε όλες τις δυνατότητες, χαρές και χαμόγελα που θα μας χαρίσει. 

Όμορφα να περάσουμε!

Μετάααααα, κάποτεεεεε, ίσως... ή αλλιώς definitely maybe!

Αυτή την περίοδο πρέπει να'μαι ο χειρότερος εφιάλτης κάθε αφεντικού. Κάθε πρωί που έρχομαι δουλειά το μόνο που σκέφτομαι είναι την ώρα που θα φύγω. Η δουλειά συμβαίνει γιατί πρέπει, αλλά χωρίς σκέψη (αν και χρειάζεται), χωρίς πρωτοβουλία (αν κι είναι απαραίτητη), χωρίς συμμετοχή του μυαλού, μόνο του σώματος. 

φωτογραφία από το http://www.kalogriabeach.gr/gr/

Το καλοκαίρι μου το κάνει αυτό κάθε χρονιά. Απαιτεί από μένα το χρόνο και το νου μου. Με αποσυντονίζει και με βάζει σε άλλο μήκος κύματος. Θα'λεγα ψέματα αν έλεγε ότι δε μ'αρέσει ο αποσυντονισμός που φέρνουν οι ψηλές θερμοκρασίες και η ανεμελιά που επιβάλει με το έτσι θέλω η πιο ζεστή εποχή του χρόνου.

Εννοείται ότι θα προτιμούσα να περνούσα αυτό τον αποσυντονισμό στο σπίτι κι όχι στο γραφείο. Ν'αφήνω το μυαλό να ταξιδεύει όπου θέλει ή να το αφήνω να μην πηγαίνει πουθενά. Ν'αδειάζει ηδονικά, αναγκαία, ολοκληρωτικά.

φωτογραφία από το www.pamediakopes.gr

 Και μου συμβαίνει και το εξής περίεργο: όσο το μυαλό πετά τις καθημερινές μες τους 4 τοίχους, τόσο σπινιάρει τα σαββατοκύριακα. Είναι λες και θυμάται ότι είχε ξεχάσει μεσοβδόμαδα και δεν μπορεί να ηρεμήσει. Μάλλον είναι ο τρόπος του να μου ζητά απεγνωσμένα ΝΑ ΦΥΓΩ ΔΙΑΚΟΠΕΣ! Φύγε μου λέει και μη νοιάζεσαι. Φύγε. Φύγε. Φύγε και τα σκέφτεσαι, τα κάνεις, τα οργανώνεις όλα μετάαααα, μετάααααα, κάποτε, άλλωτε.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η αγαπημένη μου ασχολία είναι η αναβολή (procrastination αγαπημένη αγγλική λέξη που συνοψίζει πολύ καλά τι νιώθω και κάνω). Σίγουρα υπάρχουν πολλά που πρέπει να κάνω, αλλά έχω ένα ταλέντο να αναβάλλω όλα όσα δε θέλω να κάνω κι είναι θαυμαστό κι αξιοσέβαστο - από μένα τουλάχιστον.. Αυτή είναι η εποχή που μπαίνει σε πλήρη λειτουργία η αναβολή κι από εξαίρεση, που'ναι την υπόλοιπη χρονιά γίνεται ο κανόνας... σχεδόν απαράβατος.

Παραλία Μύρτος στην Κεφαλονιά

Ο οργανισμός αρνείται πεισματικά να μπει σε καλούπια, προθεσμίες. Πιέσεις και άγχη ασκούνται, αλλά δεν ακουμπούν, ή αν ακουμπήσουν μπαίνουν κάτω απ'το χαλί για να να ασχοληθώ μετάααααααα μαζί τους. Ποιος ξέρει και ποιος νοιάζεται πότε θα'ναι αυτό το μετάααααα; Όποτε θέλει ας είναι! Κι αν δεν έρθει το μετάαααα, ας μην έρθει σιγά. Έτσι κι αλλιώς αν κάτι πρέπει να γίνει, αν το πρέπει είναι όντως επιτακτικό κι αληθινά επείγον θα γίνει. Αλλιώς ας μη γίνει ποτέ των ποτών σιγάαααα.

Θάλασσα, γαλάζιο, οι γραμμές των οριζόντων, ουρανός, αέρας, πουλιά, ελευθερία και ανεμελιά!!Αυτά θέλω, αυτά ζητώ κι αυτά βλέπω - με τα μάτια ανοιχτά ή κλειστά.

φωτογραφία από την ιστοσελίδα Παραλίες στην Ελλάδα

Αγαπημένα βιβλία - η συνέχεια..+update

Τα τελευταία χρόνια δε διαβάζω πολλά ελληνικά βιβλία. Γι'αυτό θα αναφέρω εδώ όλα όσα αγαπώ διαχρονικά, όσα μου έκαναν κάτι όταν τα διάβαζα και τα θυμάμαι έντονα ακόμα κι αν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που πρωτοκυκλοφόρησαν.

Πρώτο θα αναφέρω ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα και το αγάπησα απ'τις πρώτες του αράδες και το παρουσιάσα φυσικά εδώ, Τα σπανιόλικα παπούτσια της Άλκης Ζέη. Αγαπημένη συγγραφέας απ΄τα παιδικά μου χρόνια η συγκεκριμένη κι είμαστε τυχεροί που γράφει με τη φρεσκάδα και το ταλέντο που θυμάμαι να'χε και στον Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου. 

Εξαιρετικά ταλαντούχα και λατρεμένη συγγραφέας η Σώτη Τριανταφύλλου. Όταν ήμουν φοιτήτρια όποτε πήγαινα σε βιβλιοπωλείο έψαχνα μ'αγωνία να δω αν έβγαλε νέο βιβλίο. Μόλις ανακάλυπτα νέο δικό της το αγόραζα και το διάβαζα συνήθως σε μια νύχτα. Το πρώτο της που διάβασα κι αγάπησα πολύ τη γραφή της είναι το Σάββατο Βράδυ στην άκρη της πολης που πάντα το περιλαμβάνω στη λίστα με τα αγαπημένα μου, γιατί το βρήκα τόσο εξαιρετικό που θυμάμαι την πλοκή του ακόμα και τώρα, πράγμα σπάνια μου συμβαίνει με βιβλία αφού διαβάζω πάρα πολλά κάθε χρόνο.

photo from urbanphoto.net

Μιας και είναι αγαπημένη η Σώτη Τριανταφύλλου δεν μπορώ να μην αναφέρω και άλλα δικά της που τα διάβασα μονορούφι και αγάπησα πολύ. Ο Υπόγειος Ουρανός, το Άλμπατρος κι η Φτωχή Μαργκό είν' απ' αυτά που συστήνω ανεπιφύλακτα.

Ένα άλλο βιβλίο που διάβασα πριν χρόνια αλλά έμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη και την καρδιά μου είναι το Ναι της Μαργαρίτας Καραπάνου. Πρόκειται για ένα βιβλίο τόσο δυνατό σαν γροθιά στο στομάχι. Σίγουρα δεν πρόκειται για ανάλαφρο ανάγνωσμα, αλλά αξίζει πραγματικά τον κόπο να το βρείτε και να το διαβάσετε.

Και συνεχίζοντας με βιβλία που με σημάδεψαν δε θα μπορούσα να παραλείψω Τα ημερολόγια του Φραντς Κάφκα. Είναι το μόνο βιβλίο, απ' όλα όσα έχω διαβάσει που θέλω να διαβάσω ξανά κάποια στιγμή. Με εξέπληξε ευχάριστα όταν το πρωτόπιασα στα χέρια μου και διαβάζεται πολύ πιο άνετα και εύκολα από τα άλλα αγαπημένα μου του Κάφκα, τη Μεταμόρφωση και τη Δίκη.

Ένα άλλο βιβλίο που αγάπησα πολύ είναι το Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει του Πάολο Κοέλιο. Τα πιο πρόσφατα του βιβλία δεν μου άρεσαν καθόλου, όμως αυτό πραγματικά είναι εξαιρετικό και έχει ξεχωριστή θέση στη βιβλιοθήκη μου.

Τέλος μια ποιητική συλλογή, μάλλον καλύτερα ένα ποίημα που είναι διαχρονικό, ανατριχιαστικό και όποτε το διαβάσω κλαίω με λυγμούς - άλλωτε λυγμούς πόνου, άλλωτε λυγμούς ανακούφισης. Κάθε φορά που το πιάνω στα χέρια μου μόνο δυνατά συναισθήματα μου προκαλεί και με αναστατώνει. Πρέπει να διαβαστεί απ'την αρχή ως το τέλος, όχι αποσπασματικά γιατί κάθε του λέξη είναι ένας θησαυρός που φτιάχνει μαζί ένα σύνολο μοναδικό κι ανεπανάληπτο. Το μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη. 

υγ. θα χαρώ πολύ πολύ αν μου προτείνετε κι εσείς τα αγαπημένα σας βιβλία, είτε εδώ είτε σε αναρτήσεις στα μπλογκ σας! 

--------------

UPDATE

Ξέχασα όλα τα καταπληκτικά βιβλία του Γρηγορίου Ξενόπουλου, που είναι δροσερά, ανάλαφρα και τόσο καλοκαιρινά. Τα συστήνω ανεπιφύλακτα και σας υπόσχομαι πως όταν διαβάσετε ένα θα θέλετε κι άλλο κι άλλο κι άλλο :)

Αγαπημένα είδη βιβλίων

Περνώ φάσεις που θέλω μόνο χαρούμενα-αισιόδοξα βιβλία κι άλλες φάσεις που θέλω μόνο θρίλερ με φόνους, νεκροτομές, φόβο και τρόμο. 

Για χαρούμενα κι αισιόδοξα βιβλία έχω πολλούς συγγραφείς που μ'αρέσουν, όπως η Marian Keyes που είναι ιρλανδέζα συγγραφέας πολύ καλή στον τομέα της. Ή η Adele Parks, εγγλέζα συγγραφέας με πολύ χιούμορ και καλό γράψιμο, ή η Jennifer Weinner που είναι αμερικανίδα, αλλά πολύ καλή. Και γράφω αλλά, γιατί συνήθως αποφεύγω τους αμερικάνους συγγραφείς ως ο εξ'αποδώ το λιβάνι, επειδή σε μεγάλο ποσοστό είναι κολλημένοι στις μανιέρες των κινηματογραφικών ταινιών και τα βιβλία τους καταντούν γρήγορα κουραστικά και προβλέψιμα.

Όταν θέλω θριλερ προτιμώ Ruth Rendell ή Stephen King αν κι ο Στίβεν Κινγκ είναι παραπάνω παραμυθάς (ο πιο καταπλητικός, σύγχρονος παραμυθάς) παρά συγγραφέας θρίλερ, μιας και οι ιστορίες του είναι γεμάτες αγωνία και σασπένς, όμως τους λείπει το συστατικό που θα τις έκανε θρίλερ, με άλλα λόγια δε σε τρομάζουν!

Εκτός απ'αυτά μ'αρέσουν πάρα πολύ οι βιογραφίες και οι αυτοβιογραφίες. Αυτές τις διαβάζω όποτε ανακαλύψω μια ενδιαφέρουσα, γιατί είναι δύσκολο να βρεις μια καλή αυτοβιογραφία! Απ'τις καλύτερες που έτυχε να πέσουν στα χέρια μου είναι η An Autobiography - Agatha Christie και το A million little pieces του James Frey (αν και υπάρχουν φήμες ότι είναι μυθιστόρημα τελικά κι όχι αυτοβιογραφία, αλλά όπως και να'χει είναι καλογραμμένο κι αρκετά πειστικό).

Mια συγγραφέας που τα βιβλία της δεν κατατάγονται σε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία, αλλά είναι απ΄τις πιο αγαπημένες είναι η Zadie Smith. Δεν έχει γράψει πολλά βιβλία, όμως το κάθε ένα από όσα έχει γράψει είναι ένα διαμαντάκι. 

Τα βιβλία γιαπωνέζων συγγραφέων για μένα είναι εξαιρετικά και αξίζει κανείς να ασχοληθεί μαζί τους. Απ'τους γιαπωνέζους συγγραφείς που αγαπώ είναι ο τρομερός Haruki Murakami. Ένα απ'τα πιο γνωστά του βιβλία είναι το Kafka on the shore, που το συστύνω ανεπιφύλακτα. Ξεχωριστός και διαφορετικός ο Kazuo Ishiguro με το Never let me go, ένα βιβλίο που κυριολεκτικά κανείς που το έχει διαβάσει δεν μπορεί να το ξεχάσει. Τέλος συγκλονιστική κυριολεκτικά η συγγραφέας θρίλερ Natsuo Kirino, της οποίας κυκλοφορούν στα αγγλικά προς το παρόν μόνο τρια βιβλία της (για μένα το καλύτερο με διαφορά είναι το OUT που μεταφράστηκε και στα ελληνικά).

Εκτός απ'τους γιαπωνέζους συγγραφείς αγαπώ πολύ βιβλία που έχουν γράψει κινέζοι συγγραφείς. Οι περισσότεροι μετά την μετακόμιση τους στην Αμερική και εκμεταλλευόμενοι την απόσταση και την ελευθερία που βρήκαν (σε σχέση με την Κίνα) έχουν γράψει φοβερά βιβλία για τις συνθήκες ζωής στην αχανή και ως επί τω πλείστω άγνωστη σε μας, χώρα. Σε μένα προσωπικά αυτά τα βιβλία ασκούν μια μαγεία και μια περίεργη έλξη που δεν τα χορταίνω. 

Ένα απ΄τα καλύτερα που'χω διαβάσει είναι το Wild Swans:Three Daughters of China, όπου μέσα απ'την εξιστόρηση των συνθήκων ζωής τριων γυναικών της ίδιας οικογένειας (γιαγιά-μάνα-εγγονή) ξεδιπλώνεται ανεπαίσθητα η ιστορία της χώρας τα τελευταία εκατό χρόνια. Ένα άλλο που διάβασα σχετικά πρόσφατα και με απορρόφησε απ'την πρώτη στιγμή είναι το Miss Chopsticks της Xue Xinran, που περιγράφει την εσωτερική μετακίνηση των Κινέζων από τα φτωχά χωριά τους προς τα αστικά κέντρα για δουλειά και μια καλύτερη ζωή.

Όλα αυτά τα βιβλία (κάποια απ'αυτά τα έχω ξαναναφέρει σε παλιότερα ποστ) είναι αγγλόφωνα και είναι λίγα απ'τα αγαπημένα μου, που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Θα ακολουθήσει κάποια στιγμή σχετικό ποστ με τα αγαπημένα ελληνικά βιβλία.

Oh You Are My Love - Liverpool Express

Ένα παλιό, νοσταλγικό και τόσο καλοκαιρινό τραγουδάκι για τους έρωτες, καλοκαιρινούς, ανοιξιάτικους κι όλων των εποχών!

You are my love
You are the one that I adore
You are my love
You are what I have waited for.
Oh, you are my love 

You are my day
You changed my Winter into spring
You came my way and then my
heart began to sing
Oh, you are my love 

Times were getting lonely
I was thinking only
Yesterday about the friends I thought I had

But no-one ever came to call on
They weren't around to close the door on
Never thought that things would get that way

You are my love
You are the one I'll always need
You are my love
For you I'd get down on my knees.
Oh, you are my love 

You are my love (Times were getting lonely)
You are the one that I adore
(I was thinking only)
You are my love (Yesterday
about the friends)
You are the one what I have
waited for (who used
to call on me)
Oh, you are my love 

Στη θάλασσα!

Ένα απ'τα πιο καταπληκτικά τραγούδια που τραγούδησε η Θεοδοσία Τσάτσου και το θυμήθηκα τώρα που έρχεται σιγά-σιγά το καλοκαιράκι! 

Αυτή η φωτογραφία της Κεφαλονιά παρέχεται από το TripAdvisor

Αφιερωμένο στις διακοπές μας, στην ανεμελιά, στα λιωμένα παγωτά, στα παιδάκια που γελούν, στα χαμόγελα των παππούδων και των γιαγιάδων, στα έντονα χρώματα που πλημμυρίζουν τα μάτια μας κάθε καλοκαιρινό πρωί, στα τεράστια ολόγιομα καλοκαιρινά φεγγάρια που μας σημαδεύουν, στις καλοκαιρινές αγάπες που μυρίζουν αντιηλιακό κι έχουν γεύση αρμύρας, στις αναμνήσεις όλων των καλοκαιριών μας που μας συνοδεύουν.. και μας σημαδεύουν! Σ'όλα τα όμορφα και καλά που μας φέρνει το καλοκαίρι!

Στη θάλασσα

Χρώματα άνοιξη βόλτα στον ήλιο
στη θάλασσα παρέα μ' έναν φίλο
σε γνώρισα σε γνώρισα
Χάδια ανέμελα πάνω στην άμμο
ζωγράφισες ένα αεροπλάνο και
γέλασες γέλασες

Δε θυμάμαι αν στο είχα πει
μα σ' αγαπούσα
πίσω απ' το φεγγάρι είχα κρυφτεί
και σε κοιτούσα
Δε θυμάμαι αν στο είχα πει
μα κάθε βράδυ
τ' άστρα πέφταν πάνω μου βροχή
μ' ένα σου χάδι

Βούτηξα με μια κιθάρα
στο διάστημα τα πρώτα τσιγάρα
με φίλησες με φίλησες
καράβια ακυβέρνητα τα κορμιά μας
αντίδοτα στην ερημιά μας
αστρόπλοια αστρόπλοια

Δε θυμάμαι αν στο είχα πει
μα σ' αγαπούσα
πίσω απ' το φεγγάρι είχα κρυφτεί
και σε κοιτούσα
Δε θυμάμαι αν στο είχα πει
μα κάθε βράδυ
τ' άστρα πέφταν πάνω μου βροχή
μ' ένα σου χάδι

Στίχοι: Γιώργος Μίχας
Μουσική: Γιώργος Μίχας
Πρώτη εκτέλεση: Θεοδοσία Τσάτσου

πηγή: stixoi.info 

ΥΓ. και για να μη ξεχνιόμαστε έρχεται κι ένα ΤΡΙΗΜΕΡΟ! να ηρεμήσουμε, να ξεκουραστούμε και να κάνουμε ό,τι θέλουμε κατά τη διάρκεια του!