Elvis Presley..it's now forever

Ένας τουιτεράς τις προάλλες μου θύμισε τον πρώτο μου έρωτα.. Δηλαδή τον πρώτο ανεκπλήρωτο έρωτα που ξεκίνησε στα 12 και συνεχίζεται ακόμη.. Αυτόν για τον λατρεμένο, αγαπημένο Elvis.

Τότε στα 12 μου ΄χε φέρει μια αφίσα του και μια κασέτα με τα τραγούδια του ο μπαμπάς μου για δώρο γενεθλίων. Αυτό ήταν, τον έβλεπα, άκουα τη θεσπέσια, μελωδική, απαλή σα χάδι φωνή του και ένας μεγάλος έρωτας γεννήθηκε.

Δυο υπέροχα μπλε μάτια

Ένας καταπληκτικός λατρεμένος ηθοποιός είναι ο Peter O'Toole. Τον είδα σήμερα στο How to steal a million και ξαναθυμήθηκα τι απολαυστικός, μεγάλος και αφάνταστα καλός ηθοποιός ήταν και παραμένει. Όσο κι αν προσπαθήσω δεν μπορώ να βρω ένα εξίσου τρυφερό, γοητευτικό, τζέντλεμαν ηθοποιό σήμερα. Είχε κάτι το ξεχωριστό σαν άνθρωπος πιστεύω, που τον έκανε να ξεχωρίζει και σαν ηθοποιός, μια φινέτσα, μια μαεστρία, μια γλυκιά τσαχπινιά μοναδική κι ανεπανάληπτη.

Γιώργος Κιμούλης ένας γόης, ένας φοβερός ηθοποιός

Τον Γιώργο Κιμούλη θυμάμαι να τον έβλεπα σαν παιδί στις θεατρικές παραστάσεις που έδειχνε η ερτ στο 'Θέατρο της Δευτέρας'. Πάντα μου άρεσε και τον ξεχώριζα. Ίσως να'ταν εκείνο το υφάκι του, που ήταν συνάμα σπαστικό και τόσο παιχνιδιάρικο, γλυκό που με έκανε να τον ξεχωρίζω. 

photo from www.thebest.gr

Μετά όποτε τον πετύχαινα σε ταινίες τον θαύμαζα και τον απαλάμβανα. Μέχρι που είχα την τύχη πριν αρκετά χρόνια να τον χαρώ από κοντά στην παράσταση του Μάκμπεθ στο θέατρο Τζένη Καρέζη που έπαιζε με τον Κωνσταντίνο Καζάκο κι άλλους εξαιρετικούς ηθοποιούς. Θυμάμαι καλά την βαρδιά εκείνη και την  παράσταση του Σαίξπηρ. Ήταν απλά συγκλονιστικός. 

Στις σπάνιες συνεντεύξεις που δίνει είναι τόσο γοητευτικός που καθηλώνει. Κι αυτό το περιπαιχτικό και παιχνιδιάρικο υφάκι του έχει ακόμα όλη τη δροσιά που είχε την πρώτη φορά που το είδα. Είναι πιστεύω απ'τις σπάνιες περιπτώσεις που το ταλέντο του σαν ηθοποιού έρχεται και συμπληρώνεται αριστουργηματικά με μια καταπληκτικά προσφιλή προσωπικότητα έτσι που να μαγεύει με την παρουσία του.

Είναι απ'τους ηθοποιούς που δεν έχουν ξεπουλήσει το ζωή τους στα μέσα για λίγα λεπτά δημοσιότητας (αν και φυσικά κατά καιρούς έχουν ασχοληθεί αναπόφευκτα με τη ζωή του) κι αυτό έχει λειτουργήσει υπερ του, αφού μας αφήνει πάντα να θέλουμε κι άλλο.

Εύχομαι να συνεχίσει να προσφέρει για πολλά χρόνια ακόμα στα θεατρικά και καλλιτεχνικά πράγματα της Ελλάδας γιατί δεν υπάρχουν πολλοί σαν αυτόν πια και τον έχουμε ανάγκη!

Η επίσημη ιστοσελίδα του Γιώργου Κιμούλη εδώ.

Μμμμ κάτι ωραίο μυρίζει...!

Από μικρή είχα δυνατή όσφρηση. Αυτό είναι ευχή και κατάρα μαζί γιατί όπως 'πιάνω' με το παραμικρό τις ευχάριστες μυρωδιές με την ίδια ευκολία εντοπίζω άθελα μου και τις δυσάρεστες.

www.metrolic.com

Με τα αρώματα που εμείς οι γυναίκες χρησιμοποιούμε, έχω σχέση αγάπης-μίσους γιατί απ'τη μια μ'αρέσουν, αλλά απ'την άλλη όταν πάω να δοκιμάσω διάφορα για να καταλήξω σε ένα (π.χ. στα αεροδρόμια) τότε με ζαλίζουν. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα πρόσεξα ότι άρχισα να αναπτύσσω και μια αλλεργία σε πολλά αρώματα γιατί εκεί που 'κάθονται' στο δέρμα μου με πιάνει φαγούρα και με κάνουν να θέλω να φταρνιστώ. 

Προσπαθώ λοιπόν να εντοπίσω ένα άρωμα που απ'τη μια να μ'αρέσει απ'την άλλη να μην με ενοχλεί με κάποιο τρόπο. Μετά τη τελευταία φυγή ανακάλυψα τη Μαργαρίτα του Marc Jacobs (καθόλου τυχαίο το όνομα και πανέμορφο το μπουκάλι και η μυρωδιά) κι ευτυχώς δεν έχει αντιδράσει ο οργανισμός μου αρνητικά ακόμα. Αυτό το άρωμα είναι η χαρά των λουλουδιών σ'ένα μπουκάλι και η πανέμορφη συσκευασία κάνει το δωμάτιο να θυμίζει άνοιξη.

Πάντα συνδέω τα αρώματα με εποχές ή φάσεις της ζωής μου γιατί ποτέ δε βάζω δυο αρώματα ή περισσότερα ταυτόχρονα. Όταν έχω ένα άρωμα το φορώ μέρα και νύχτα μέχρι να τελειώσει, έτσι που συνδέεται με τη φάση εκείνη. Όταν κάποια στιγμή σταματήσω να το φορώ και έρθει στη μύτη μου αμέσως μου μεταφέρει αναμνήσεις. Συνήθως αγοράζω τα νέα μου αρώματα στα αεροδρόμια έτσι η μυρωδιά τους αυτόματα συνδέεται με το θετικό του ταξιδιού. Μ'αυτό τον τρόπο μόλις το βάλω όταν επιστρέψω το μυαλό μου πάει στο ταξίδι.

Ένα άλλο αγαπημένο άρωμα είναι του Jean Paul Gaultier, που αν και κάπως δυνατό όποτε το φορέσω μόνο καλές στιγμές έχει να μου θυμίζει. Μετά είναι το Sentiment της Escada που για κάποιο λόγο έχει εξαφανιστεί απ'τα μαγαζιά και δεν το βρίσκω πουθενά να το πάρω. Νόμιζα ότι έχει σταματήσει να το βγάζει η εταιρεία αλλά για να το βρίσκω στο ιντερνετ πάει να πεί ότι απλά δεν το φέρνουν εδώ για κάποιο άγνωστο λόγο. 

Άλλο που θυμάμαι καλά το μπουκαλάκι αλλά δυστυχώς όχι το όνομα, είναι ένα που είχε μπλε σκούρο μπουκάλι που ήταν λεπτό και στρογγυλό κι είχε κουμπάκια σαν μαξιλαράκι, το καπάκι του ήταν ασημί με δυο χερούλια σαν αμφορέας. Αν καμιά ή κανένας σας κατάλαβε για ποιο μιλώ πείτε μου σας παρακαλώ ποιο ήταν. Δεν το'χω ξαναδεί εδώ και πολλά πολλά χρόνια, τουλάχιστον δέκα. Χαχα το βρήκα στο νετ!!! Τέλεια! 

πηγή: www.fragrantica.com

'Ενα άλλο είδος που μ'αρέσει είναι τα unisex αρώματα, σαν το CK One και το Aqua di Gio που φορούσα παλιά, αλλά τώρα που τα έψαχνα δεν τα εντόπισα.

Ας σταματήσω εδώ με τα αγαπημένα αρώματα γιατί σίγουρα έχω ξεχάσει αρκετά. Για να μην αρχίσω να γράφω για αρώματα που είναι συνδεδεμένα με αγαπημένα άτομα κι ακόμα και σήμερα μου τα θυμίζουν όποτε τα μυριστώ.

Στο πανεπιστήμιο μια φορά εκεί που είχαμε παράδοση μου μύρισε καμένο. Ήταν τόσο έντονη η μυρωδιά που ανησύχησα, το ανάφερα στην καθηγήτρια που συφώνησε κι αυτή ότι κάτι μύριζε και παρατήσαμε το μάθημα για να ψάξουμε που είχε φωτιά. Τελικά δε βρήκαμε κάτι κι εκεί που ήμασταν έτοιμοι να γυρίσουμε στην παράδοση έρχεται ένα παιδί λαχανιασμένο και μας λέει ότι έπιασε φωτιά σε σκουπιδοτενεκέ στον πρώτο όροφο και καλύτερα να βγούμε έξω. Εμείς ήμασταν στον 3 απ'την άλλη μεριά του κτιρίου. Φάνηκε λοιπόν πως είχα μυρίσει το καμένο από μεγάλη απόσταση και δεν είχα τρελαθεί! :)

Όπως καταλαβαίνετε η όσφρηση παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Είναι μια βασική αίσθηση που ξυπνά τις αναμνήσεις πολύ πιο εύκολα, άμεσα και γρήγορα απ'τις άλλες αισθήσεις. 

υγ. μήπως να γινόμουν γευσιγνώστης ή να δούλευα σε εταιρεία αρωμάτων; όλο και κάπου θα χρησιμεύε αυτή η μύτη μου! εναλλακτικά θα μπορούσα να γίνω και λαγωνικό! LOL

υγ2. τώρα που το έγραψα αυτό θυμήθηκα ότι έχει γραφτεί κι ένα βιβλίο για τα αρώματα που έχει γυριστεί και σε ταινία το Perfume: a story of a murderer

Να με θυμάσαι

Δε θυμάμαι την τελευταία φορά που δάκρυσα σε ταινία, πόσο μάλλον να κλάψω με λυγμούς, ίσως γιατί διαλέγω πολλές κωμωδίες.. 

Όμως είδα την ταινία Remember me με τον Robert Pattinson και στο τέλος τα δάκρυα έρρεαν ποτάμι. 

Φοβερή ταινία, καλογυρισμένη, καταπληκτικές ερμηνείες αλλά αυτό που με καθήλωσε ήταν η ιστορία. Αν την πετύχετε πουθενά μην τη χάσατε!

Κόντρα στο ρεύμα

Είδα αυτό το έργο (Coco avant Chanel) και μ'άρεσε πάρα πολύ. Η Audrey Tautou πολύ chic και πειστική στο ρόλο της. Τα ρούχα εξαιρετικά. Η ιστορία όμως ήταν αυτή που ξεχώρισε για μένα. Η πραγματική ζωή της με γεμίσε με έμπνευση και θαυμασμό. Όχι για τη μόδα που την έκανε γνωστή. Αλλά για τη στάση ζωής της.

www.behindthehype.com

Ζούσε σε μια εποχή που οι κυρίες φορούσαν κορσέδες, κρινολίνα, καπέλα με φτερά, φανταχτερά ρούχα. Εκείνη έφτιαχνε λιτά, απέριττα, κομψά φορέματα, απλά καπέλα.

Ζούσε σε μια εποχή που οι γυναίκες παντρεύονταν από μικρή ηλικία και έκαναν οικογένεια. Εκείνη δεν παντρεύτηκε ποτέ. Αντιθέτως είχε εραστές, γεγονός που δεν έκρυβε. Κάτι που ακόμα και σήμερα θεωρείται στις περισσότερες κοινωνίες ταμπού και λόγος στιγματισμού μιας γυναίκας.

Ζούσε σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν δούλευαν και φρόντιζαν γι'αυτές οι πατεράδες κι οι σύζυγοι τους. Εκείνη ήθελε να δουλεύει και να συντηρεί τον εαυτό της, να βγάζει τα δικά της χρήματα.

Ήταν από όποια άποψη κι αν το δεις πολύ μπροστά για την εποχή της. Έζησε διαφορετικά. Πήγε κόντρα στο ρεύμα. Ενάντια στα κοινωνικά πρότυπα, στο κατεστημένο, στα πρέπει και τα μη. Αξιοθαύμαστη!

Coco Chanel

Πόσο δύσκολο είναι για τον καθένα από μας, να κάνει ακριβώς αυτό, να πάει κόντρα στο ρεύμα της εποχής που ζει. Να μη δίνει σημασία στις κοινωνικές νόρμες και να τις ξεπερνά, να ζει όπως νιώθει, όπως θέλει, όπως αισθάνεται. 

Είναι όπως όλοι ξέρουμε εξαιρετικά δύσκολο και γι'αυτό ελάχιστοι το καταφέρνουν κι ακόμα πιο λίγες γυναίκες. Πιο εύκολο να ακολουθείς ότι προστάζει η κοινωνία κι ας καταπιέζεις το θέλω για τα πρέπει σου.  Πολύ πιο εύκολο ν'αφήνεις να σε παρασέρνει το ρεύμα, παρά να κολυμπάς κόντρα σ'αυτό.

Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που τέτοιοι άνθρωποι που δεν ακολουθούν τις κοινωνικές προσταγές ή ξεχωρίζουν και γίνονται πρότυπα, όπως την περίπτωση της Σανέλ, ή απορρίπτονται και περιθωριοποιούνται για να αναγνωριστούν μετά θάνατο, όπως o Βαν Γκογκ, ο Φραντζ Κάφκα, κι άλλα παραδείγματα πολλά.

Oldies but goodies

http://farm3.static.flickr.com/2365/2179112541_2e9994a1bd.jpg

Λατρεύω τις παλιές μαυρόασπρες ταινίες της δεκαετίας του '30, του '40, του '50 και τους ηθοποιούς που έπαιζαν τότε στις ταινίες. Καρυ Γραντ, Τζέημς Στιουαρτ, Ντόρις Ντέι, Όντρεϋ Χέπουρν, Ρίτα Χέϊγουρθ, Νάταλι Γούντ, Γκρέις Κέλυ, Mέριλιν Μονρο, Κλαρκ Γκέηπλ,Βίβιαν Λί (Σκαρλετ Ο'Χαρα), James Dean, Μοντγκομερυ Κλιφτ, Μάρλον Μπράντο, Τζακ Λέμον, Τόνι Κέρτις, Γκρέκορυ Πεκ, Ρομπερτ Μιτσαμ, Ροκ Χάτσον, Ερολ Φλυν κι ένα σωρό άλλοι που έπαιξαν σε πάρα πολλές ταινίες γεμάτες γέλια, αγωνία, αθωότητα, ρομαντισμό. Δεν ήταν οι εποχές τότε έτσι, ήταν όμως οι ταινίες. Έδειχναν μόνο το καλό, το θετικό, το χαμόγελο, τη χαρά. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που είχαν όλες happy ending. Ο θεατής έφευγε με ικανοποίηση απ'τη σκοτεινή αίθουσα πως οι κακοί έχασαν, το καλό επικράτησε για άλλη μια φορά, η ευτυχία είναι παρούσα.

http://deeperintomovies.net/journal/image08/awfultruth1.jpg

Οι γυναίκες σπάνια είχαν πρωταγωνιστικούς ρόλους. Πάντα συνοδεύονταν από μεγάλα αντρικά ονόματα. Συχνό θέμα ο γάμος και πως να πετύχει κάποια να παντρευτεί ή πως να μείνει παντρεμένη και να αποτρέψει τον άντρα της από το να φύγει από κοντά της. Ειδικά η Ντορις Ντέι διάπρεψε σε τέτοιες ανάλαφρες κωμωδίες μαζί με τον Κάρυ Γκραντ.

http://library.umkc.edu/spec-col/ww2/pacifictheater/images/doris-day.jpg

Όλες οι ταινίες τότε είχαν κάποια μηνύματα να περάσουν. Πως η αγάπη όλα τα νικά. Πως ο γάμος και τα παιδιά είναι πάνω από όλα κι όλους. Πως ο προορισμός της γυναίκας είναι ο γάμος. Ο άντρας ήταν ο προστάτης, ο διεκδικητής, η γυναίκα η μοιραία, η σύζυγος, η φροντίστρια. Κι άλλα πολλά τέτοια στερεότυπα. Όλοι στη θέση τους, πολύ πριν οι φεμινιστικές ιδέες καταλάβουν τις κινηματογραφικές αίθουσες. 

Ο Κάρυ Γκραντ έπαιξε και σε πολλές ταινίες του Χιτσκοκ. Ο Τζεημς Στιουαρτ έπαιξε σε πιο σοβαρές ως επί τω πλείστω ταινίες, με κοινωνικά μηνύματα σαν το It's a Wonderful Life ή το Mr. Smith Goes to Washington. Κι αυτός όμως έπαιξε με τεράστια επιτυχία σε ταινίες του Χιτσκοκ, όπως το καταπλητικό Rear Window.

http://www.famousgraves.net/wp-content/uploads/2009/11/james-stewart.jpg

 Δυστυχώς τα κανάλια σπάνια βάζουν αυτές τις ταινίες. Πρέπει να 'χεις δορυφορική ή να βρεις κανένα dvd για να τις δεις. Τις προάλλες με τις απεργίες κάποια κανάλια έβαλαν τέτοιες ταινίες το πρωί για να γεμίσουν το πρόγραμμα τους και ειλικρινά λυπήθηκα που δεν είχα το χρόνο να τις παρακολουθήσω με την ησυχία μου και να τις απολαύσω όπως τους αξίζει. Εννοείται πως όπου τις πετύχω καθηλώνομαι και χαμογελώ βλέποντας τες. 

http://media.knoxnews.com/media/img/photos/2008/06/20/062008marylin_t300.jpg

http://witchreviews.com/wp-content/uploads/2010/09/James+Dean.jpg

http://en.wikipedia.org/wiki/Montgomery_Clift

http://cache2.allpostersimages.com/p/LRG/36/3633/NUVEF00Z/posters/rock-hudson.jpg

Eυχαριστώ τη Lilith και την astakoulis για τις διορθώσεις και προσθήκες τους στο ποστ.
Να'στε καλά κορίτσια!

Η πιο πολυδιαβασμένη ανάρτηση

Καιρό τώρα αποφεύγω αυτή την ανάρτηση, αλλά πλέον ξεχύλισε το ποτήρι θα την κάνω. 

Λοιπόν ποιες λεξούλες όταν γραφτούν στο γκουκλ ή στο γκουκλ.τζι-αρ μοστράρουν φάτσα κάρτα πρώτο και καλύτερο το μπλογκ μου; 

Έλεγα να μην το γράψω (τι στο καλό, πόση διαφήμιση θέλει πια;!) αλλά θα το γράψω τι να κάνω; Ένας είναι ο πρώτος, ο μοναδικός, ο ένας, ο ανεπανάληπτος ο ΑΛΚΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΣ! 

Ορίστε το έγραψα και τώρα θα έρχονται ακόμα πιο πολλοί και πολλές για να τον βρούνε εδώ. Φυσικά δεν αδικώ κανένα και καμμιά γιατί ο τύπος είναι λίγο σαν το φαντομά. Στο νετ πουθενά δε βρίσκεις κάτι για κείνον όπως για τους άλλους ηθοποιούς, απόδειξη αν βάλεις το όνομα του στο γκουκλ μόλις 3.870 αποτελέσματα  βγαίνουν ενώ π.χ. όταν βάλεις Νίκος Κούρκουλος 18.500, τεράστια διαφορά. Κι αυτά που θα βρείς είναι σε τι ταινίες έπαιξε, και κάποιες φωτογραφίες από ταινίες, άντε άντε στην καλύτερη των περιπτώσεων πότε γεννήθηκε. Ως εκεί. Μετά άνοιξε η γη και τον κατάπιε! Κανένας δεν ξέρει κάτι ή αν ξέρει το διαφυλάσσει σαν κόρη οφθαλμού.

Άλκη Γιαννακά ψάχνεις Άλκη Γιαννακά δεν βρίσκεις. Και ερωτώ γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ο Άλκης Γιανννακάς δεν θέλει καν να γνωρίζουμε αν ζει ή αν αποδυμησε εις Κύριον; Εγώ υποθέσεις και εικασίες θα γράψω, τίποτα σίγουρο. 

Νομίζω που λέτε ότι ο Άλκης Γιαννακάς ζει και βασιλεύει.
Ο ίδιος διαφυλάσσει τόσο καλά τα πάντα που αφορούν το άτομο του γιατί δε θέλει να γίνει βορά στα μέσα όπως τόσοι και τόσοι απ'τους συναδέλφους του. 

Και κατά τη γνώμη μου ο Άλκης Γιαννακάς καλά κάνει και προφυλάσσει τον εαυτό του. Το ότι τους  ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου τους παρακολουθήσαμε και ακόμα τους παρακολουθούμε σε κάποια έργα όταν ήταν νέοι δε μας δίνει και το δικαίωμα να μπαίνουμε απ'την κλειδαρότρυπα στη ζωή τους και να επιθυμούμε διακαώς να μάθουμε κάθε λεπτομέρια που τους αφορά. Είτε η ζωή τους φέρθηκε καλά, είτε όχι αυτό αφορά τους ίδιους και τους οικείους τους. Όχι το πανελλήνιο. Εκτός κι αν οι ίδιοι επιθυμούν να δημοσιεύουν το παραμικρό οπότε με γεια τους με χαρά τους και καλά κάνουν. Αν όμως δεν το επιθυμούν καλά κάνουν και πάλι, που κρατούν τη ζωή τους και τις πράξεις τους ιδιωτικές, όπως κάνουμε άλλωστε όλοι μας.

Φυσικά αυτό που άθελα του ο Άλκης Γιαννακάς πέτυχε (με τη σχεδόν παντελή έλλειψη γνώσεων γύρω απ'τη μετέπειτα του γυαλιού ζωή του) είναι να δημιουργηθεί ένα μυστήριο, μια πεινασμένη ανάγκη για την παραμικρή πληροφορία που τον αφορά. Και το γράφω γιατί τα περισσότερα χιτ που'χει αυτό το μπλογκ έρχονται απ'το όνομα του και μόνο τυχαίο δεν είναι αυτό. Ο κόσμος διψά για να μάθει κάτι για κείνον ή τουλάχιστον να δει φωτογραφίες του.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι απ'την ταινία 'Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη' ένα απ'τα καλύτερα έργα του Άλκη Γιαννακά και απ'την ιστοσελίδα Καραγιάννης-Καρατζόπουλος μια πολύ καλή νέα ιστοσελίδα που'χει πολλές πληροφορίες για τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο. Επισκεφτείτε την αξίζει τον κόπο http://www.karagiannis-karatzopoulos.gr/

Marc-Andre Grondin

Τον ανακάλυψα τυχαία από μια ταινία που παρακολούθησα στη νόβα. Η ταινία Bouquet Final μια μαύρη κωμωδία που ήταν πολύ καλή. 

Πιο  όμως πολύ μου άρεσε αυτός ο Καναδός ηθοποιός Marc-Andre Grondin που είναι κούκλος, ταλαντούχος και εξαιρετικά φρέσκια παρουσία. 

υγ. και μου θυμίζει και τον πρώτο παιδικό μου έρωτα... του έφερνε λιγουλάκι :)

Grease!

Βλέπω το Grease απ'τον Αντένα και πολύ το χαίρομαι.

Το είχα δει για πρώτη φορά όταν ήμουν πολύ μικρή. Μ' άρεσε τόσο πολύ που φρόντισα να το βιντεογραφήσω. Από κει και πέρα η ταινία έγινε σταθμός κι η βιντεοκασέττα τα'παιξε απ'τις πολλές φορές που την βλέπαμε με την αδελφή μου. 

Εννοείται πως μάθαμε όλα μα όλα τα τραγούδια αλλά και τις ατάκες των ηθοποιών και στην 100η φορά που το βλέπαμε τα λέγαμε μαζί τους! Γενικά τα μουζικαλ δεν μου αρέσουν αλλά το Grease είναι η πιο δυνατή εξαίρεση. Έχει τον Τζον Τραβόλτα που ήταν ένας κούκλος τότε, έχει Ολίβια Νιουτον Τζον που ήταν καθωσπρέπει κοριτσάκι με μια καλά κρυμμένη άτακτη πλευρά, έχει ένα σωρό φοβερούς ηθοποιούς. Έχει μια αθωότητα που υποτίθεται ότι υπήρχε τότε. Έχει ροζ στολές για τις Pink Ladies. Έχει κόντρες με τ'αμάξια.Όλα τα έχει!

Λοιπόν εδώ σταματάω γιατί όπου να'ναι τελειώνει το διάλειμμα κι αρχίζει και δε θέλω να χάσω ούτε σκηνή.