Κι όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω

Ένα κείμενο που γράφτηκε, προγραμματίστηκε και μπήκε στη φορμόλη, για να φυλαχθεί. 

Δεν χρειάζεται να πω, ούτε να πείσω, ούτε καν να πληροφορήσω. 

Μάχη

Έχουν ήδη περάσει πάνω από δύο χρόνια από το Mi manchi και από το υποτίθεται καμουφλαρισμένο σχόλιο, που στάλθηκε με περισσή διάθεση ειρωνείας. Μεσολάβησε πολλή ζωή από τότε και τα αισθήματα υπέστησαν πολλά twists and turns.

Ο Αύγουστος εντός μου;

Έχω κάποια χρόνια να γράψω ποστ μήνα Αύγουστο και ψάχνοντας είδα ότι τελευταία φορά ήταν το 2022 που είχα γράψει αυτό εδώ. 

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πολλά έχουν μείνει τα ίδια αν και μέσα μου έχουν αλλάξει όλα.

Τώρα εάν άλλαξαν στο καλύτερο, ή στο μη καλύτερο, είναι ένα αναπάντητο θέμα. 

Mi manchi

Μου λείπεις τόσο πολύ, τόσο απερίγραπτα, αφάνταστα, αδιάκοπα, ασταμάτητα, που δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν πόσο. 

Κι όσο κι αν κρατιέμαι κι όσο κ αν σωπαίνω κάποια στιγμή τα λόγια σαν χιονοστιβάδα ξεχύθηκαν κι ανέβηκε ένα κείμενο. Κι ο καημός με πλημμύρισε με όνειρα που κι ακόμα και κατά τη διάρκεια που τα έβλεπα, με βασάνιζαν και δεν ικανοποιούσαν απολύτως τίποτα. 

Αλλά.. αλλά μετά άλλαξα γνώμη, έχασα το θάρρος μου, ή το μετάνιωσα, ή θέλησα να το διατυπώσω καλύτερα, ή απλά ήταν υπερβολικά..

Ανείπωτος ο έρωτας

 Ο Αλμπέρ Καμυ είχε πει:

"Πρέπει να έχει κανείς έναν έρωτα, έναν μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει άλλοθι στις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας."

Ο Καζαντζάκης και το πάθος

Στην ώριμη ηλικία των 47 μου χρόνων ανακάλυψα (αφότου ήρθε το πλήρωμα του χρόνου) τον Καζαντζάκη και έχω γεμίσει χαρά για αυτή την ανακάλυψη. Γιατί; Επειδή μέχρι τώρα τον φοβόμουν, νόμιζα ότι ήταν "δύσκολος". 

Τώρα, έχοντας διαβάσει λίγο, καταλαβαίνω ότι απλά είχα αρχίσει λάθος ή είχα επιλέξει τη λάθος στιγμή να διαβάσω Καζαντζάκη. Τώρα κατανοώ ότι δεν είναι δύσκολος, είναι παθιασμένος και αν υπάρχει κάτι, που καταλαβαίνω και νιώθω είναι το πάθος.

Για σένα;

Πόσο με ευχαριστεί να γράφω για σένα, κυρίως επειδή με αυτό τον τρόπο περνώ χρόνο μαζί σου στο μυαλό μου, αλλά υπάρχει μια πιθανότητα να διαβάσεις κάποτε αυτά που γράφω. Έτσι δεν είναι το ίδιο με το ημερολόγιο ή το κλειδωμένο μπλογκ ή οτιδήποτε άλλο.

Ο γλυκός τρόπος που με παιδεύει

Όλα τα λέει ο τίτλος. Επειδή κι όταν φεύγεις, ακόμα κι όταν αυτό πολύ πονάει, έχει μια ανεξήγητη, αλλά δυνατή γλύκα αυτός ο πόνος.

Ο λόγος που θέλω να φεύγεις, να με αφήνεις όσο κι αν πονάει; Επειδή έτσι νιώθω να είμαι πιο κοντά σου από ότι όταν είμαστε μαζί.

Πώς.. να σε αφήσω στην χρονιά που φεύγει;

Αυτό που λέει ο τίτλος είναι κάτι που ρωτάω τον εαυτό μου συχνά.

Έχω άλλωστε προσπαθήσει αρκετές φορές να σε αφήσω, χωρίς επιτυχία.

Το πάθος δεν είναι λάθος

Ο έρωτας είναι ένα θέμα που από τη μια το έχω εξαντλήσει στο μπλογκ γιατί έχω γράψει πάρα πολλά ποστ, αλλά από την άλλη είναι ένα ανεξάντλητο θέμα για το πώς με κάνει να αισθάνομαι μέσα μου. 

ΔΙΆΒΑΣΕ!

1η Οκτωβρίου σήμερα και είναι αργία γιατί γιορτάζει η Κυπριακή δημοκρατία.

He is extra special

 This blog is 12 years old now. I never thought I'd still be writing in it, albeit very rarely.

Always love you

 We will always have each other some way, somehow. We both love each other so much, we've exchanged everything we could we have connection on several apps but you leaving twitter where we met still hurts. I'm left with your absence and all the memories of how we used to be and I fucking miss you too much. 

You are my poem

So many months later and we're still together. I never thought I'd be with you for so long. We've been through a lot and today I heard your voice saying my name and I lost my mind and my words. It was so wonderful and exciting that I started pacing up and down the house.

the end, no p.s.

Αν μια φορά κι ένα καιρό τα λόγια σε έφεραν πιο κοντά μου, αυτά στάθηκαν η αφορμή για να φύγεις. 

Later

Ξέρω πως δεν θα διαβάσεις ό,τι κι αν γράψω και ότι στην απίθανη περίπτωση που το διαβάσεις δε θα παίξει κανένα απολύτως ρόλο. Όμως θέλω να πω πως νιώθω και δεν έχω κανένα να μιλήσω.

αλλά..

Έχω μια φίλη παλιά. Εδώ και χρόνια πολλά την ξέρω.

Μου λείπεις!

Γίνεται να σου λείπει κάποια φίλη με την οποία έχεις ακόμα φιλική σχέση κ με την οποία μιλάς συχνά ενιότε συναντιέσαι κι όλας; Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα γίνεται, δυστυχώς. Κι εξηγούμαι.

Με την καλύτερη μου φίλη συναντηθήκαμε στο γυμνάσιο και γίναμε καλές φίλες στο λύκειο. Όταν πήγαμε να σπουδάσουμε και μαζί εκεί γίναμε κολλητές κι είμαστε πια μαζί κοντά μια εικοσαετία. Στα φοιτητικά χρόνια συγκατοικήσαμε για 3χρόνια. Τα πιο πολλά βράδυα τα περνούσαμε μαζί ξενυχτώντας να μιλάμε για όλα κι όλους, ν΄αναλύουμε, σκεφτόμαστε, να μοιραζόμαστε τα πιο κρυφά μυστικά μας, να γελάμε, να κλαίμε, κάποτε να τσακωνόμαστε, να βγαίνουμε, να πίνουμε, να στηρίζει η μια την άλλη. 

Θυμάμαι έντονα πως όταν επιλέξαμε να μη μένουμε πια μαζί η μετακόμιση μας σε γκαρσονιέρες ήταν ουσιαστικά άσκοπη γιατί και πάλι τις πιο πολλές ώρες τις περνούσε η μια στο σπίτι της άλλλης. Θυμάμαι τι όμορφα που στόλιζε το δωμάτιιο της, είχε ένα ταλέντο να βάζει λίγα, απλά πράγματα μαζί και να φτιάχνει μια γωνιά ενδιαφέρουσα κι όμορφη συνάμα.

O έρωτας.. δουλειά δεν κοιτά

Δουλεύω σε μια μεγάλη εταιρεία με πάνω από 500 υπαλλήλους. Λογικό είναι να συμβαίνουν όλων των ειδών σχέσεις μεταξύ μας. Άλλοι γίνονται φίλοι, άλλοι εραστές, άλλοι κάνουν σχέση και μετά παντρεύονται, άλλοι τσακώνονται και μετά δε μιλιούνται οπότε αναγκαστικά ζητούν μετακίνηση σε άλλο τμήμα κ.ο.κ. 

Φυσικά με τόσα άτομα είμαστε σαν ένα χωριό που τα κουτσομπολιά δίνουν και παίρνουν καθημερινά στα διαλείμματα, στην καντίνα κτλ.

image from favim.com

Η αγάπη της μάνας και η ελευθερία να πετάξεις ψηλά

Πριν γίνεις μαμά κανένας και καμιά (ό,τι κι αν σου πει, όπως κι αν το πει) δε σε προετοιμάζει για τα συναισθήματα, για την απόλυτα δυνατή αγάπη που αισθάνεσαι για το παιδάκι σου. Ευχαριστώ καθημερινά το Θεό που μου έστειλε το κοριτσάκι μου γιατί αν δε γινόμουν μαμά ποτέ δεν θα μπορούσα να αισθανθώ την ανιδιοτελή, δυνατή αγάπη που νιώθω για το μωράκι μου.

Δεν είναι ότι δεν αγαπάς και πριν γίνεις γονιός. Απλά το βάθος της αγάπης, η δύναμη, είναι σε εντελώς άλλη κατηγορία, δύναμη, ένταση, από οποιαδήποτε άλλη αγάπη έχω αισθανθεί ποτέ.

How a mother's love alters the child's brain