Τέλος εποχής, αρχή νέας χρονιάς

Με το τέλος του Αυγούστου τελείωσε άλλη μια δύσκολη χρονιά και μια νέα ξεκίνησε την 1η του Σεπτέμβρη.

Ανεξάρτητα αν έχεις οποιαδήποτε σχέση με σχολεία η κανονική αρχή του χρόνου είναι η 1η του Σεπτέμβρη κι όχι η 1η του Ιανουαρίου. Η πρωτοχρονιά είναι για τα πάρτυ και για ξεκούραση, όχι όμως αρχή.

Νηπιαγωγαααααααααψψψψουου

Φέτος η κορούλα μου πήγε για πρώτη φορά στο νηπιαγωγείο. Όλα καλά ευτυχώς, της άρεσε πάρα πάρα πολύ. Από τις πρώτες μέρες έμαθε τραγουδάκια, άρχισε να μαθαίνει να μοιράζεται τα παιχνίδια της. Το πρόγραμμα του νηπιαγωγείου είναι ενδιαφέρον και είναι όμορφο να τη βλέπω να ανοίγει σιγά-σιγά τα φτερά της με την πρώτη της κοινωνικοποίηση μακριά από την οικογένεια της.

Τα δύο πρώτα δοντάκια*

Μετακομίσαμε, πήγα πίσω δουλειά, δεν είχαμε και ιντερνετ - χάθηκα απ'τα μπλογκ εντελώς δυστυχώς. Ελπίζω να επανακάμψω τώρα που επανασυνδεθήκαμε στο σπίτι επιτέλους!

 

Γράφω με το μωράκι μου δίπλα μου να πιέζει τα πλήκτρα και να με κλωτσά. Ακούμε το Έρωτα μου αγιάτρευτε και γουστάρουμε. Μου τραβά το ποντίκι τώρα και αν δείτε τίποτα περίεργο στο κείμενο να ξέρετε είναι το ζουζουνί μου :)

Έτσι που λέτε αλλαγές κάμποσες στη ζωή μας τον τελευταίο καιρό και ακόμα προσπαθούμε να προσαρμοστούμε. Νομίζω το μωράκι έχει προσαρμοστεί καλύτερα απ'τους μεγάλους αλλά ακόμα αρχή είναι που θα πάει θα το πετύχουμε κι εμείς κάποια στιγμή. Κάθε αρχή και δύσκολη δε λένε; Ε λοιπόν αν τα δύσκολα έφυγαν έχουμε πιο εύκολες καταστάσεις μπροστά μας.

Σεπτέμβης.. όμορφος μήνας!

Ξεχάστε ό,τι έλεγα κι έγραφα εδωμέσα πέρυσι, φέτος όλα είναι αλλιώς και βλέπω το φθινόπωρο με καλό μάτι και δεν το κρυβω ανυπομονώ να έρθει. Φέτος ισχύει αυτό που έλεγε η Τουλίπα τέτοια εποχή πριν ένα χρόνο, πως ο Σεπτέμβρης είναι η αρχή μιας νέας χρονιάς, με αλλαγές, νέα ξεκινήματα, λίγο άγχος και πολλή χαρά.

:) :,(

όσοι με ξέρουν γνωρίζουν από πρώτο χέρι πως είμαι κυκλοθυμική.
τη μια στιγμή μπορεί να αισθάνομαι πραγματική χαρά, σχεδόν ευτυχία και την άλλη να κλαίω με λυγμούς γεμάτη δυστυχία.
θα'λεγε κανείς πως μοιάζω σ'αυτή την εποχή, όπως και στην άνοιξη. τη μια ήλιος και καλοκαιρία την άλλη στιγμή σύννεφα και βροχή.
κι αυτά τα δύο αντίθετα συναισθήματα χωρούν άνετα μέσα στην ίδια μέρα.
το πρωί χαρά, το μεσημέρι λύπη, το απόγευμα χαμόγελα και το βράδυ δάκρυα.
είναι ψυχοφθόρο και κουραστικό όλες αυτές οι ακραίες εναλλαγές μέσα σ'ένα εικοσιτετράωρο χωρίς διαλείμματα.
όταν τύχει να'χω την ίδια διάθεση όλη μέρα για μέρες νιώθω άλλος άνθρωπος.
όμως οι εναλλαγές, το μαύρο και το άσπρο, χωρίς να συγχέονται, χωρίς να γίνονται γκρι, είναι μέρος του εαυτό μου.
δε θα'θελα να αφήσω την κυκλοθυμικότητα, το χαμόγελο και το δάκρυ πίσω για μια διάθεση που θα'ναι συνέχεια η ίδια ή παρόμοια.

Φύγε σου λέω Φ-Υ-Γ-Ε!

Μερικές φορές η ζωή παρεμβαίνει στο μπλογκιν' και μας εξαναγκάζει να το παρατήσουμε για λίγο καιρό. Έτσι και μένα τον τελευταίο καιρό μου συνέβηκαν διάφορες ανακατατάξεις κι αλλαγές και χάθηκα απ'τα αγαπημένα μου μπλογκς (η τελευταία ανάρτηση ήταν κονσέρβα) αν και σας σκεφτόμουν όλους κι ανυπομονούσα να βρω χρόνο να σας διαβάσω. Το θετικό είναι ότι με την απουσία μου θα'χει μαζευτεί κάμποσο υλικό που με χαρά θα το διαβάσω σιγά-σιγά όλο.

Τα τελευταία χρόνια όλο και κάτι θα μου συμβεί τον Οκτώβρη που θα φέρει τα πάνω κάτω και θα ανατρέψει τις ισορροπίες. Αυτό μ'αρέσει γιατί σκοτώνει την όποια βαρεμάρα πριν γεννηθεί, αλλά απ'την άλλη έχει αρκετό άγχος, αυπνίες και τρεχάματα. Όπως και να'χει αγαπώ τις αλλαγές και συνήθως είναι καλοδεχόμενες :)

Τελικά φαίνεται η 'νέα' χρονιά για μένα ξεκινά τον Οκτώβρη!

~~~~

Έχω και μια αλληγορική ιστορία να μοιραστώ μαζί σας..

Ήταν που λέτε ένα ζευγάρι. Η γυναίκα ζητά απ'τον άντρα να χωρίσουν, αυτός αρνείται πεισματικά. Αναγκάζεται τότε να του πει ότι τον απάτησε δήθεν ώστε να δεχτεί να την αφήσει. Τίποτα αυτός είναι ανένδοτος και της προτείνει να πάνε σε σύμβουλο γάμου. Ο σύμβουλος γάμου τους παρακολουθεί κάποια διάστημα και καταλήγει να συμφωνήσει ότι καλύτερο και για τους δυο είναι να πάρουν διαζύγιο. Πως αντιδρά ο άντρας; Μα φυσικά επιμένει σαν μικρό παιδί να μείνει παντρεμένος ακόμα κι αν η γυναίκα έπαψε να τον θέλει εδώ και χρόνια. Δε λέει να ξεκολλήσει με καμιά δύναμη. Είναι αποφασισμένος να την αφήσει να περιμένει να βγει το διαζύγιο όταν περάσουν αρκετά χρόνια διάστασης.

Και γιατί όλα αυτά; Γιατί δε θέλει να αφήσει τη βόλεψη του, γιατί έκανε πολλά για να την κατακτήσει και γιατί οι φίλοι του του λένε ότι αυτή τον αγαπά και ό,τι κάνει το κάνει για να τον παιδέψει, αφού ως γνωστό 'όποιος αγαπά παιδεύει'. Δεν έκατσε ποτέ αυτός ο άνθρωπος να σκεφτεί από μόνος του μήπως ΜΗΠΩΣ λέω οι φωνές, οι διαμαρτυρίες, οι έντονες απορρίψεις της γυναίκας για κείνον είναι αληθινές. Μήπως όντως δεν τον θέλει και καλύτερα είναι να απομακρυνθεί προτού ξεφτιλιστεί κι άλλο..

Υπάρχουν χρυσόψαρα! Ναααα τα!

Έχω όρεξη για νέα ανάρτηση σήμερα. Ωραία και καλά θα μου πείτε... Αμ δε! Το θέμα μου'χει ξεγλυστρίσει και δεν λέει να ξαναρθεί με τίποτα! Ρε από δω το ψάχνω, ρε από κει το ψαχουλεύω... τίποτα. Κι έχω κάμποσες αρχές για να αναρτήσεις, αλλά δε μου λένε κάτι αυτή τη στιγμή. Δεν είναι θέματα που θέλω να ασχοληθώ.. προς το παρόν τουλάχιστον.

Σκέφτομαι που λέτε ότι όταν αρχίσει η νέα τηλεοπτική χρονιά θα τελειώσουν οι λατρεμένες που επαναλήψεις και θα τσαντιστώ πολύ. Γιατί και νέα σειρά της προκοπής να βρεθεί (τα τελευταία χρόνια είναι σχεδόν αδύνατο κάτι τέτοιο, αλλά η ελπίδα κτλ κτλ) άντε να περιμένω μια φορά τη βδομάδα να έρθει το επόμενο επεισόδιο. Και πες ότι περιμένω.. θα θυμάμαι τι γινόταν μια βδομάδα πριν;!! Σίγα μη θυμάμαι, εδώ τι έφαγα το πρωί δε θυμάμαι. Άρα οι επαναλήψεις όταν έχεις μνήμη χρυσόψαρου είναι απίστευτα βοηθητικές και ευεργητικές.

Και θυμήθηκα αυτό το καταπληκτικό τραγουδάκι των Πυξ-Λαξ που 'χει τους εμφάνταστους στίχους  -

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου
Μέσα στη γυάλα τελειώνει το νερό
Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου
Ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός;..

photo from resistance-hellas.blogspot.com

 Μετά περιμένω να δω Μενεγάκη μεσημέρι, (οκ πάλι λίγο κομματάκι προς το τέλος θα πετυχαίνω) αλλά ωραία θα'ναι αυτό το λίγο 'ζωντανό' κι όχι μεταφερόμενο απ'τα μεσημεριανάδικα ή ακόμα κι απ'τα απογευματάδικα (υπάρχει τέτοια λέξη;). Τώρα αν με ρωτάτε αν θα τα πάει καλά η Μενεγάκη με την αλλαγή... Χμ... Δεν το πολυβλέπω... Εκτός κι αν πάει μετά πιο αργά και μετά πιο αργά και πιο αργά μέχρι να πάει μεσάνυχτα και μετά να εξαφανιστεί! χαχαχαχαχα 

Κακίες μωρέ, ας τα πάει καλά, ας κάνει ό,τι θέλει. Σκαλίσα που'χω για την Μενεγάκη και την νέα ώρα της. Που ξαφνικά τα κανάλια ανακάλυψαν ότι το πρωί δεν έχει πολύ κόσμο να βλέπει τηλεόραση. Έλα ρε συ! Σοβαρά; Ανακαλύψατε τον τροχό τρομεροί και φοβεροί καναλο-υπάλληλοι :ΡΡ

Αν έχετε υπόψη ταινίες ή σειρές που αξίζουν τον κόπο, είμαι ανοιχτή σε προτάσεις!
Αν και μεταξύ μας το ξέρω πως η καλύτερη πρόταση είναι να την κλείσω τη ρημάδα μια και καλή και να μην το παιδεύω :))

Ξυπνήστε με στο τέλος του Σεπτέμβρη

Σήμερα μας έρχεται (θέλοντας και μη, σιγά μη μας ρωτήσει κιόλας) το φθινόπωρο.. Θα πέσουν σιγά-σιγά τα φύλλα απ'τα δέντρα, θα πέσει κι η θερμοκρασία. Τα παιδιά θα πάνε πίσω στο σχολείο, οι φοιτητές στο πανεπιστήμιο και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (άμα τον βρει τον πάγκο και στο κάτω-κάτω γιατί χρειάζεται να'ναι πάγκος...;)

photo from www.monclovatwp.org

Η απορία μου είναι εμείς οι πιο μεγάλοι που συνήθως δεν έχουμε καμιά τέτοια επιστροφή ή νέο ξεκίνημα το φθινόπωρο γιατί νιώθουμε αυτή τη φθινοπωρινή μελαγχολία; Ξέρω ότι δεν την αισθάνονται όλοι, αλλά εγώ προσωπικά τη νιώθω έντονα. Είναι λες κι είμαι πάλι μαθήτρια και με πιάνει κατάθλιψη που θα αρχίσει το σχολείο (ναι το αγαπούσα τόσο μα τόσο πολύ, όπως καταλαβαίνετε).

Κλααααψ!! Λυυγγμ!

Γύρισα... κλαααααααψψψψψψ λυυυυυυγμμμμμ!
Αν μου πει κανένας πως να κατανικήσω αυτή την κατάθλιψη της επιστροφής που με έκανε χθες βράδυ να βλέπω εφιάλτες με τη δουλειά ας μου το πει παρακαλώ πολύ!
Περάσαμε όμορφα, ξεκουραστήκαμε, ξεχαστήκαμε όσο γινόταν. Μακάρι να'χα περισσότερες μέρες διακοπές. Δυο βδομαδούλες μέχρι να φύγεις γύρισες.
Φυσικά θα μπορούσα να'χα λιγότερες ή και καθόλου. Οπότε φτάνει γκρίνια ε; :)

Καλή βδομάδα σε όλους κι όλες μας και καλές διακοπές σ'όσους φύγανε σήμερα!

Αλλαγή ώρας; Όχι δε θα πάρω!

Το δηλώνω απερίφραστα: τη φάση αυτή που περνάμε τώρα, που νυχτώνει νωρίς δεν την πάω καθόλου! Με αποσυντονίζει. Νομίζω πήγε αργά κοιτάω το ρολόι κι είναι μόλις 8 παρά! 

Άσε που όταν αλλάξει η ώρα τέλος του μήνα το βιολογικό μου ρολόι γίνεται σπαράλια και ξυπνώ με την προηγούμενη ώρα, νυστάζω με την προηγούμενη ώρα και γενικά όλα τα κάνω με την προηγούμενη ώρα ρε παιδάκι μου! Τι τη θέλουμε τη ρημάδα την αλλάγη;!! 

Εγώ προτείνω να μείνουμε στην καλοκαιρινή ώρα όλο το χρόνο για να'χουμε πιο πολύ φως του ήλιου.. πρόταση που έκανε και ο Κάμερον στην Αγγλία και με την οποία συμφωνώ 1000% έστω κι αν σημαίνει ότι θα'ναι λίγο πιο σκοτεινά τα πρωινά. 

Ποιος δίνει σημασία στα πρωινά όμως; Αυτοί που ξυπνάνε πολύ πρωί έτσι κι αλλίως είναι συνηθισμένοι να ξυπνάνε τη νύχτα - το'ξέρω γιατί το'χω ζήσει. Οι υπόλοιποι δε θα ξυπνάνε μες τη μαύρη-πίσσα σκοτάδι νύχτα. Άρα που είναι το πρόβλημα; Και ποιος ανακάλυψε αυτή την αηδία τις αλλαγής των ρολογιών 2 φορές το χρόνο; Όχι τίποτα άλλο αλλά θα'θελα να το βρω να του πω τη γνώμη μου!!

ΥΓ. Lilithaki ομολογώ ότι βλέπω τις μέρες να μικραίνουν και τρέμω τα xmas :(

¿Hablas español?

Λοιπόν επειδή όπως έχω πει στο παρελθόν εδώ, κυνηγώ τα Ισπανικά κάτι χρόνια τώρα χωρίς επιτυχία θέλω να δηλώσω δημόσια ότι έχω γραφτεί σε μαθήματα Ισπανικών που'ναι 1 φορά τη βδομάδα για 1,5 ώρα.

Yπόσχομαι να πηγαίνω σε όλα τα μαθήματα, να κάνω τις ασκήσεις μου και να τελείωσω τη χρονιά - γιατί πάλι θα ξεκινήσω απ΄την αρχή για 3η και τυχερή ελπίζω φορά. Και του χρόνου λογαριάζω με περηφάνια να πάω επιτέλους στο 2ο έτος, μετά στο 3ο και μετά στην Ισπανία διακοπές! Όχι πως δεν μπορώ να πάω χωρίς να μάθω Ισπανικά, αλλά θέλω να πάω αφού μάθω ώστε να τα εξασκήσω!

Πάντα μου άρεσαν οι ξένες γλώσσες και είχα κάποτε καλό επίπεδο στα γαλλικά, αλλά τα παράτησα κι ως γνωστό μια γλώσσα που δεν τη χρησιμοποιείς σε αφήνει. Σκεφτόμουν να αρχίσω ξανά τα γαλλικά αλλά θυμάμαι πολύ καλά πόσο δύσκολο συντατικό και γραμματική έχουν κι αποφάσισα να τ'αφήσω.

Τα Ισπανικά έχουν κι αυτά δυσκολίες αλλά τουλάχιστον είναι πιο εύκολα στην προφορά. Άσε που μ'αρέσει καλύτερα η προφορά τους και τα μιλάνε Antonio Banderas, Gael Garcia Bernal, Javier Bardem και δε συμμαζεύεται. Είναι ερωτική γλώσσα πως να τα κάνουμε;

Antonio Banderas

Gael Garcia Bernal

Javier Bardem

Και είναι κι ο πιο σημαντικός ισπανός για μένα... ο Speedy Gonzales!!

http://www.cartoonspot.net/looney-tunes/speedy-gonzales.php

Μετά είναι κι οι λατρεμένες ταινίες του Pedro Almodóvar που θα μπορώ να καταλαβαίνω όλα όσα λένε οι πρωταγωνιστές κι οι πρωταγωνίστριες! Γενικά ο Ισπανόφωνος κινηματογράφος ασκεί μια τρομερή έλξη πάνω μου. Δεν είναι μόνο η γλώσσα, είναι οι ιστορίες, η σκηνοθεσία, οι ηθοποιοί. Όποιος δεν έχει παρακολουθήσει κάποια ισπανόφωνη ταινία δεν ξέρει τι χάνει. Αξίζουν τον κόπο πραγματικά.

Ο έρωτας με τα Ισπανικά ξεκίνησε σε πολύ μικρή ηλικία, όταν βλέπαμε την Ιζάουρα στο ΡΙΚ. Μετά έβλεπα την Γαβριέλλα (αν θυμάμαι καλά τον τίτλο..) με την Ναταλία Ορέιρο στην ΕΡΤ. Δεν ήταν μεταγλωτισμένες οι ισπανόφωνες σειρές τότε κι όσο τις παρακολουθούσα τόσο καλύτερα μπορούσα να καταλάβω τι έλεγαν και να μάθω ισπανικά. Αυτό μ'ενθουσίαζε και εκεί ξεκίνησε το όνειρο να τα μάθω κανονικά. Ελπίζω φέτος, μετά από τόσα χρόνια επιτέλους να το πραγματοποιήσω!

μούμπλε-μούπλε

Νέα εβδομάδα κι ελπίζω να πάει καλύτερα από την προηγούμενη.. Όλη τη βδομάδα είχα άγχος για άσχετα πράγματα τα οποία κανονικά έπρεπε να μην με απασχολούν καθόλου. Γιατί όταν έχεις άγχος για τα αυτονόητα (που τελικά προφανώς δεν είναι αυτονόητα..) κι έρθει κάτι που πραγματικά σε αγχώνει, σε πληγώνει, σε θλίβει γίνεται το φορτίο δυσβάστακτο..

Τελοσπάντων. Ο Σεπτέμβρης δεν ήταν ποτέ ο αγαπημένος μου μήνας - λατρεύω το Νοέμβρη - άρα όλα όσα συμβαίνουν, ελπίζω να περιοριστούν μέχρι το τέλος του μήνα.. 

Τουλάχιστον ήρθε το φθινόπωρο, με βροχές, σύννεφα κι είναι όλα όμορφα γύρω.

Η ιδεά του χειμώνα όμως με μελαγχολεί και ειδικά τα Χριστούγεννα πάντα ανυπομονώ να ’ρθουν για να φύγουν... Ποτέ μου δεν αγάπησα αυτή τη γιορτή. Προσπαθώ να μην τη σκέφτομαι και να την αντιμετωπίσω όταν έρθει ώρα.. Κάπως σαν τους αλκοολικούς που έχουν σύνθημα τη φράση "Take one day at a time." Έτσι κι εγώ..

Κάθε Σεπτέμβρη - Φοίβος Δεληβοριάς

Ένα γλυκό νοσταλγικό τραγουδάκι γι’αυτό το μελαγχολικό μήνα που ξεκινά σήμερα. 

Αφιερωμένο στο φθινόπωρο, στα πεσμένα φύλλα, στις πρώτες βροχές, στον όμορφο καιρό και στη γλυκιά μελαγχολία..

Κάθε Σεπτέμβρη θα γυρνάς απ' το χωριό σου
και μόνο απ' τα άσπρα μερη κάτω απ' το μαγιο
θα αναγνωρίζω το κορμάκι το δικό σου
που τους χειμώνες το κοιτάζω μόνο εγώ

Και τι έχει ο ήλιος που δεν έχω να σου δώσω....
αυτός τη νύχτα κλείνει εγώ μενω ανοικτός
κι αν καταφέρω και τον πάγο σου τον λιώσω
κάθε Σεπτέμβρη θα γεμίζουν όλα φως.....

Κάθε Σεπτέμβρη θα δαγκώνεις ένα μήλο
κι εγώ θα κάθομαι να βλέπω σαν Αδαμ
τον πειρασμό να σε τυλίγει σαν το φύλλο
και να μου κάνει την καρδιά μου γης μαδιαμ

Και τι έχει ο ήλιος που δεν έχω να σου δώσω....
αυτός τη νύχτα κλείνει εγώ μενω ανοικτός
κι αν καταφέρω και τον πάγο σου τον λιώσω
κάθε Σεπτέμβρη θα γεμίζουν όλα φως.....

Όταν πηγάιναμε μαζί σχολείο*...

Πάντα τέτοια εποχή θυμάμαι πως ένιωθα που θα ξεκινούσε η νέα σχολική χρονιά. Από τη μια απέραντη θλίψη που τέλειωνε το καλοκαίρι. Από την άλλη όμως μια ανυπομονησία, ένα άγχος, μια γλυκιά προσμονή για το τι θα φέρει η σχολική χρονιά. Ποιοι θα είναι οι νέοι καθηγητές, συμμαθητές;Άραγε ποια κασετίνα να πάρω; Ποιο μολύβι; Ποιο στυλό; Ποια σάκα;

Άραγε ποιος καθηγητής θα μας κάνει αρχαία, λατινικά, ιστορία, μαθηματικά, χημεία, φυσική, γυμναστική, άλγεβρα, γεωμετρία, βιολογία;



Πέρασε αρκετός καιρός από το τέλος του σχολείου. Και δεν το αγαπούσα ποτέ. Αλλά αυτή η περίοδος, ειδικά ο Σεπτέμβρης μου προκαλεί μια γλυκιά νοσταλγία. Τόση που καμιά φορά πάω και ψωνίζω σχολικά. Πριν κάποια χρόνια είχα πάρει μια σάκα. Πριν δυο χρόνια κάτι τετράδια. Φέτος κοίταγα για να πάρω κανενα περίεργο στυλό για το γραφείο. Έτσι για να μπω κι εγώ λίγο στο κλίμα των ημερών.

Ακόμα θυμάμαι τη πρώτη σχολική μου σάκα. Ήταν ορθογώνια σε σχήμα φακέλου και είχε μια μεγάλη σκηνή με τα στρουμφάκια. Μου φαινόταν μαγική αυτή η σάκα.

Και η πρώτη φορά που πήγα στο σχολείο... Πόσο τεράστιο μου φάνηκε. Πόσο μεγάλοι οι άλλοι μαθητές. Με κρατούσε από το χέρι η μαμά μου και αναρωτιόμουν πως θα πηγαίνω σε ένα τόσο μεγάλο σχολείο. Το κτίριο αυτού του σχολείου δε μου φαίνεται μεγάλο πια.. γιατί δεν είναι. Μα πάντα θυμάμαι αυτό το δέος που είχα νιώσει τότε, στα έξι μου χρόνια.

~~~~~~~~

Και το σχετικό τραγουδάκι από τους ΟΛΥΜΠΙΑΝΣ* που ο μπαμπάς μου έχει σε σαρανταπεντάρι. Θυμάμαι το άκουγα συνέχεια μια εποχή..

Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο
καθόσουνα στο διπλανό θρανίο
κι όταν μου έδινες το βιβλίο
μου 'λεγες σ΄ αγαπώ.

Στης γειτονιάς το κοντινό παρκάκι
έπαιζες πάντα σαν μικρό παιδάκι
κι όταν φιλιόμασταν στο παγκάκι
μου 'λεγες σ' αγαπώ.

Μα τώρα αγάπη μου πέρασαν χρόνια
δεν ήταν παρά μόνο μια εικόνα
που έχει μείνει μες την καρδιά μου
να μου λέει σ΄ αγαπώ.

Μα κάποια μέρα θα 'ρθεις πάλι πίσω
τα δυο γλυκά σου χείλη να φιλήσω
κι όταν αγάπη μου σε ρωτήσω
θα μου πεις σ' αγαπώ.

Και η αγάπη μας θα ζήσει αιώνια
δεν θα τη σβήσουνε ποτέ τα χρόνια
κι όταν γεράσουμε πια ακόμα
θα μου λες σ ΄αγαπώ.