αλλά..

Έχω μια φίλη παλιά. Εδώ και χρόνια πολλά την ξέρω.

Μου λείπεις!

Γίνεται να σου λείπει κάποια φίλη με την οποία έχεις ακόμα φιλική σχέση κ με την οποία μιλάς συχνά ενιότε συναντιέσαι κι όλας; Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα γίνεται, δυστυχώς. Κι εξηγούμαι.

Με την καλύτερη μου φίλη συναντηθήκαμε στο γυμνάσιο και γίναμε καλές φίλες στο λύκειο. Όταν πήγαμε να σπουδάσουμε και μαζί εκεί γίναμε κολλητές κι είμαστε πια μαζί κοντά μια εικοσαετία. Στα φοιτητικά χρόνια συγκατοικήσαμε για 3χρόνια. Τα πιο πολλά βράδυα τα περνούσαμε μαζί ξενυχτώντας να μιλάμε για όλα κι όλους, ν΄αναλύουμε, σκεφτόμαστε, να μοιραζόμαστε τα πιο κρυφά μυστικά μας, να γελάμε, να κλαίμε, κάποτε να τσακωνόμαστε, να βγαίνουμε, να πίνουμε, να στηρίζει η μια την άλλη. 

Θυμάμαι έντονα πως όταν επιλέξαμε να μη μένουμε πια μαζί η μετακόμιση μας σε γκαρσονιέρες ήταν ουσιαστικά άσκοπη γιατί και πάλι τις πιο πολλές ώρες τις περνούσε η μια στο σπίτι της άλλλης. Θυμάμαι τι όμορφα που στόλιζε το δωμάτιιο της, είχε ένα ταλέντο να βάζει λίγα, απλά πράγματα μαζί και να φτιάχνει μια γωνιά ενδιαφέρουσα κι όμορφη συνάμα.

Ο Λάμπης κι εγώ

Όταν ήμουν πολύ μικρή, πριν πάω σχολείο είχα ένα φίλο. Τον έλεγαν Λάμπη και έμενε στο διπλανό σπίτι με τους γονείς του και τους δυο αδελφούς του, είχε ένα μεγαλύτερο κι ένα μικρότερο. Είχαμε την ίδια ηλικία και παίζαμε κάθε μέρα μαζί. Σε κάθε ζαβολιά που σκαρφιζόταν τον ακολουθούσα κι εκείνος το ίδιο όταν σκαρφιζόμουν εγώ ζαβολιές. Παίζαμε το ανδρόγυνο συχνά, πετούσαμε νερό στα αυτοκίνητα των περαστικών - τότε δεν είχε τόσα πολλά όσο τώρα. Μια φορά μου ήρθε να κόψουμε τα φύλλα της μπανανιάς της γειτόνισσας του απ'την άλλη μεριά. Αυτή η μπανανιά ποτέ δεν είχε κάνει μπανάνες. Μας μάλλωσε άγρια η γριά και οι μαμάδες μας για το κόψιμο όμως ήταν η μόνη χρονιά που έβγαλε μπανάνες.. μετά την έκοψαν.

Τα πάνω κάτω

Πριν δέκα και βάλε χρόνια είχα μετακομίσει ξανά στην Αθήνα για μεταπτυχιακό. Ήμουν τότε 24 χρονών και βρήκα για συγκάτοικο ένα κορίτσι την Εύα που ήταν τότε 18 και σπούδαζε γραφιστική. Δεν είχαμε πολλά κοινά, αλλά περνούσαμε καλά μαζί. Το σπίτι που μέναμε ήταν μεγάλο και πάντα γεμάτο με φίλους της Εύας ή δικούς μου. Σπάνια τύχαινε να καθόμαστε μόνες μια βραδυά μπροστά απ'τη tv. Καθημερινός επισκέπτης ήταν ο 20χρονος Ευρυπίδης, με τον οποίο η Εύα έκανε συχνά ομηρικούς καβγάδες, αλλά πάντα τα ξανάβρισκαν κι ήταν αγαπημένοι φίλοι. Εκείνος ήθελε κάτι παραπάνω από κείνη, αλλά η Εύα δεν πολυενδιαφερόταν, μάλλον τον εκμεταλλευόταν.

Εκείνη τη μέρα η Εύα είχε μόλις γυρίσει απ'την Κύπρο μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων. Δεν είχε και πολύ όρεξη να'ρθει γιατί τα μαθήματα στη σχολή της αργούσαν κάπως ν'αρχίσουν, αλλά επέμενε η μάνα της και ήρθε πίσω με μισή καρδιά. Εγώ είχα ραντεβού στα τυφλά με ένα τύπο. Το'χε κανονίσει μια παλιά συμφοιτήτρια και δέχτηκα να πάω γιατί μ'είχε γεμίσει περιέργεια η περιγραφή που μου έκανε γι'αυτόν. 

Φίλοι δι'αλληλογραφίας

Όταν ήμουν μαθήτρια υπήρχε ένα πρόγραμμα που σε έφερνε κοντά με άλλους μαθητές και γινόσουν penpal (φίλος δια αλληλογραφίας μάλλον ειναι η μετάφραση) - μιλάμε βέβαια για την εποχή πριν το ιντερνετ, πριν τα κομπιουτερ κτλ. Τελοσπάντων είχα αλληλογραφία με πολλά παιδιά από διάφορες χώρες. Αυτές που ξεχώριζαν ήταν μια γιαπωνέζα που μου έστελνε συνέχεια μικροδωράκια και μια Ιταλίδα που κράτησα αλληλογραφία μαζί της μέχρι το πανεπιστήμιο και ξέρω ότι σπούδαζε γιατρός. Είχαμε δηλαδή αλληλογραφία για καμιά 10ετία, είχε έρθει και στην Κύπρο κι είχαμε γνωριστεί αλλά όταν με κάλεσε να πάω στο Τορίνο δε με άφηναν φυσικά οι γονείς μου...

Όταν πήγα να σπουδάσω λοιπόν μου έλειπε η αλληλογραφία αρκετά (εκτός απ'την Ιταλίδα με τους υπόλοιπους είχαμε εντελώς χαθεί, Valeria την έλεγαν και θυμάμαι και το επίθετο της!!) και έτσι αποφάσισα μια μέρα να βάλω αγγελία για αλληλογραφία σε ένα νεανικό περιοδικό της εποχής που ούτε το όνομα του δεν μπορώ να θυμηθώ πια. Έλαβα πάρα πολλές απαντήσεις (ξαναθυμίζω ήταν η εποχή πριν απ'τη διαδεδομένη χρήση του ιντερνετ και τα κομπιουτερ τα βρίσκαμε μόνο στη βιβλιοθήκη του πανεπιστήμιου) και άρχισα αλληλογραφία με αγόρια και κορίτσια από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Η Φωτεινή ξαναφωτίζει τη ζωή μας

Θυμάστε που σας έλεγα, πριν δυο χρόνια περίπου, για μια φίλη απ'τα παλιά τη Φωτεινή; 

Χθες κτυπά το τηλέφωνο, ήταν η μάνα μου και μου λέει έχω στην άλλη γραμμή (στο σταθερό) τη φίλη σου τη Φωτεινή που έγινε μοναχή να της δώσω το τηλέφωνο σου να σε πάρει; Της λέω βεβαίως να της το δώσεις και κάθομαι πάνω απ'τη συσκευή περιμένοντας να κτυπήσει. Πρέπει να την είχε πιάσει στην κουβέντα η μάνα μου γιατί πέρασε κανένα πεντάλεπτο, αλλά επιτέλους το τηλέφωνο κτυπά, σηκώνω το ακουστικό και στην άλλη άκρη της γραμής ακούω την τόσο γνώριμη, γλυκιά φωνή της Φωτεινής! 

Ανατρίχιασα ειλικρινά. Ήταν κάτι που δεν περίμενα καθόλου. Της είπα τα νέα μου και τα νέα των συμμαθητών και φίλων μας, όσα μου ήρθαν στο μυαλό δηλαδή γιατί δεν τα θυμήθηκα όλα. Πως να χωρέσεις σχεδόν 17 χρόνια σε λίγα λεπτά; Όμως το σημαντικότερο μου έδωσε πληροφορίες σε ποια μονή βρίσκεται και πως τη λένε τώρα ώστε να μπορέσω να πάω να την επισκεφτώ και να τη δω επιτέλους από κοντά μετά από τόσα χρόνια! 

Όση ώρα μιλούσαμε ήθελε να τη λέω με  το νέο της όνομα όμως δε μου έβγαινε με τίποτα να την πω οτιδήποτε άλλο εκτός από Φωτεινή, Φωτεινούλα. Όταν μου'κανε παράπονο πως τη φωνάζω με το παλιό της όνομα της λέω γελώντας "ε δώσε μου λίγο χρόνο να συνηθίσω το νέο!" Τόσο καιρό την σκεφτόμουν με το όνομα που την ήξερα μου φαίνεται τόσο παράξενο να τη φωνάξω κάτι διαφορετικό.

Της έδωσα το τηλέφωνο και μιας άλλης φίλης μας και όταν μιλήσαμε μετά συμφωνήσαμε κι οι δύο ότι ακουγόταν ακριβώς όπως τη θυμόμασταν, λες και δεν πέρασε μια μέρα απ'την τελευταία φορά που είχαμε μιλήσει.

Είμαι πολύ συγκινημένη που με θυμόταν, με βρήκε και έτσι θα ξανανταμώσουμε. Είναι απ'τα άτομα που έχω μες την καρδιά μου κι όσα χρόνια κι αν περάσουν θα τη θυμάμαι και θα την αγαπώ.

Τα μικρά μας μυστικά είναι εδώ!

Μερικές φορές όταν γράφεις μια ανάρτηση δεν έχεις ιδέα τι ανταπόκριση θα έχει. Έτσι κι εγώ όταν έγραψα το "Κρυμμένοι θησαυροί στα νησιά κι όχι μόνο" δεν είχα ιδέα αν κάποιος θα έβρισκε καλή την ιδέα μου ή αν θα είχε όρεξη κάποιος να την υλοποιήσουμε μαζί.

Λογάριαζα όμως χωρίς την καλή μου next_day που αμέσως ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό στο κάλεσμα μου. 

Από κείνη την μέρα, ανασκουμπωθήκαμε, πίασαμε πιλοφόρι και μυστρί και κτίσαμε το νέο μας μπλογκάκι "Τα μικρά μας μυστικά". Παρόλες τις αντιξοότητες, τις αναποδιές και με πολλά γέλια και αγάπη δουλέψαμε κι οι δυό μας για να στήσουμε ένα κοινό μπλογκ που, όπως λέει και στην εισαγωγική του ανάρτηση είμαστε εδώ για να ξεφουρνίσουμε τα μυστικά μας... Μέρη που αγαπάμε, που μας ενθουσίασαν, που μας έμειναν ανεξίτηλα στην μνήμη, είτε για έναν και μοναδικό λόγο, είτε για πολλούς μικρούς ή μεγάλους... Ταβερνάκια που τρώμε, μπαράκια που πίνουμε τα ποτά μας, πάρκα που κάνουμε τις βόλτες μας, μέρη που αράζουμε και πίνουμε τις μπύρες μας, παραλίες, καταστήματα, οτιδήποτε έχουμε επισκεφθεί και μας έχει μείνει! 

 Έτσι λοιπόν το μπλογκ είναι πια έτοιμο και περιμένει όλους εσάς αν θέλετε να συμμετέχετε με τα δικά σας μυστικά, με τις δικές σας αγάπες. Με τα μέρη που σας προκαλούν αγαλίαση, χαρά, που ζωγραφίζουν χαμόγελο στο πρόσωπό σας, που τα θυμάστε με νοσταλγία και ευχαρίστηση. Δεν χρειάζεται καν να είναι ιδιαίτερα μυστικά, φτάνει να σας προκαλούν όλα αυτά τα θετικά κι αισιόδοξα συναισθήματα.

Όποιος κι όποια από σας θέλει, μπορεί να μας ζητήσει να συμμετάσχει, με το να γίνει συγγραφέας του μπλογκ και να γράψει ένα ή περισσότερα μυστικά, όποτε θέλει ή έχει κάτι να μοιραστεί. Αν κάποιος/α δε θέλει να γίνει συγγραφέας στο μπλογκ αλλά έχει κάποιο μυστικό που θα ήθελε να μοιραστεί μπορεί να μας το στείλει με μέηλ στο tamikramasmistika@gmail.com κι εμείς θα το ανεβάσουμε αναφέροντας τον δημιουργό του και βάζοντας λινκ στο προσωπικό του μπλογκ αν αυτό επιθυμεί.

Ακόμα φτιάξαμε ένα μικρό μπανεράκι σαν αυτό που μπορείτε να δείτε πάνω δεξιά στο sidebar κι αν κάποια ή κάποιος θέλει μπορεί να μας ζητήσει τον κώδικα και θα της/τον δώσουμε για να το αναρτήσει σε όποιο μέρος του δικού της/του μπλογκ θέλει.

Πόσο περίεργο είναι..

... να βλέπεις μια φίλη που έχεις μοιραστεί χρόνια και χρόνια μαζί της και που στο μεταξύ έχουν χωρίσει οι δρόμοι σας... πόσο περίεργο είναι να τη βλέπεις και να συμπεριφέρεται λες και δε σε γνωρίζει.

Κι όμως η φωνή της, οι κινήσεις της, το βλέμμα της, οι λέξεις που χρησιμοποιεί, τα ρούχα της, το χαμόγελο της, τα χέρια της, όλα μα όλα να είναι τόσο μα τόσο οικεία. Σχεδόν σαν να βλέπεις, ν'ακούς, να αισθάνεσαι τον εαυτό σου.

Κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια να τη δεις. Πως εκμηδενίζονται τα χρόνια σε λίγα δεπτερόλεπτα. Πως γίνονται σκόνη κι είναι λες και ήσουν πριν λίγα λεπτά μαζί της.. κι όχι πριν σχεδόν δέκα ολάκερα χρόνια. 

Παράξενη που είναι η ζωή. 

~

Ανάφερα την συγκεκριμένη πρώην φίλη στο μπλογκ εδώ γιατί την είχα στο μυαλό μου. Την είχα δει όνειρο και γι'αυτο τη θυμήθηκα και τώρα εμφανίστηκε στο μάθημα των Ισπανικών! Ναι, έτσι απλά. Επιβεβαιώθηκε γι'αλλη μια φορά αυτό που σας έλεγα ότι μ'αυτή την κοπέλα έχουμε μια περίεργη σχέση. Έχω τόσα χρόνια να τη δω και ξαφνικά τη βλέπω στο όνειρο μου για να εμφανιστεί απ'το πουθενά απροσδόκητα μπροστά μου.  Κι όχι δεν είχαμε καμιά επαφή τόσα χρόνια. Δεν υπήρχε τρόπος να ξέρει ότι θα πάω σ'αυτό το μάθημα όπως δεν υπήρχε τρόπος να ξέρω εγώ ότι θα πήγαινε αυτή. Κι όμως ορίστε αρχίσαμε μαζί μαθήματα..

Θα περάσει.

Σήμερα ένιωσα για πρώτη φορά ότι έρχεται το φθινόπωρο και το ομολογώ μελαγχόλησα. Περίμενα τόσο καιρό πως και πως τις διακοπές και που'ντες; Πέρασαν σαν άνεμος και πάνε. 

Τελικά είναι αλήθεια ότι ο χρόνος πετά όταν περνάς καλά. Αντίθετα ο χρόνος σέρνεται όταν κάνεις πράγματα γιατί πρέπει. Βασικά όχι ο χρόνος αλλά η αίσθηση του χρόνου. Όταν είναι Δευτέρα πρωί ο χρόνος μοιάζει να μην περνά. Η βδομάδα φαντάζει τεράστια, απειλητική κι ατέλειωτη.

Ίσως νιώθω έτσι γιατί πήρα άσχημα νέα για μια φίλη χθες. Ελπίζω κι εύχομαι όλα να πάνε κατ' ευχή και να γίνει εντελώς καλά γρήγορα. Προσεύχομαι γι' αυτή και περιμένω ν' ακούσω καλά νέα σύντομα.

Η Λίζα κι εγώ ΙΙ

(συνέχεια από εδώ)

Όταν η Αλίκη και η Λίζα άρχισαν να κάνουν παρέα χωρίς να'μαι κι εγώ παρόν, φάνηκε απ'την αρχή ότι δεν ταίριαζαν. Συχνά μου έλεγε με το νι και με το σίγμα η Αλίκη τι γινόταν όποτε έβγαιναν, γεγονότα που εγώ συχνά ανεχόμουν, αλλά την Αλίκη την εκνεύριζαν. Η Λίζα απ'τη μεριά της είχε τα δικά της παράπονα για την Αλίκη. 

Όταν εγώ ερχόμουν για διακοπές άκουγα εκατέρωθεν μουρμούρα, αλλά όχι τίποτα σοβαρό. Η εισήγηση μου στην Αλίκη που'ναι πιο συγκαταβατικό και συνεργάσιμο άτομο, ήταν να δίνει τόπο στην οργή ή να μην κάνει παρέα μαζί της αν δεν ταίριαζαν. Ήταν όμως μια φάση που απ'τη μια η Αλίκη δεν είχε άλλες παρέες γιατί δεν είχε και πολύ καιρό που γύρισε από Αθήνα, ενώ απ'την άλλη η Λίζα δεν είχε άλλη να την στηρίξει εκείνο το διάστημα. Έτσι, παρόλη την ένταση συνέχισαν να κάνουν παρέα.

 Η αποκορύφωση όλου του κλίματος δεν άργησε να έρθει. Όταν ήρθα για διακοπές το καλοκαίρι εκείνο συναντιόμασαν κι οι τρεις αλλά η Λίζα έβλεπε ότι ήμουν πιο κοντά στην Αλίκη αφού είχαμε μοιραστεί πολλά απ'τη μια κι απ'την άλλη είχαμε τον ίδιο ή παρόμοιο τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς. Αυτό δεν το ανεχόταν με τίποτα γιατί πίστευε ότι μιας και ήταν πιο παλιά μου φίλη είχα περισσότερη υποχρέωση κατά κάποιο τρόπο απέναντι της. 

Αρχικά προσπάθησα να μην συναντιέμαι και με τις δυο ταυτόχρονα. Η ένταση μεταξύ τους έφτιαχνε ένα αρνητικό κλίμα που χάλαγε σχεδόν κάθε έξοδο ή συνάντηση.  Στην πορεία όμως αυτό φάνηκε να είναι πρακτικά αδύνατο. Δεν άργησε όμως το θέμα να λυθεί.

Ένα απόγευμα κι ενώ είχα μιλήσει νωρίτερα με την Αλίκη για μια διαφορά της με Λίζα, με παίρνει η Λίζα κι ούτε λίγο ούτε πολύ μου θάβει καθαρά και ξάστερα, χωρίς μισόλογα κι υπεκφυγές την Αλίκη. Εγώ προσπάθησα να της πω να μην είναι απόλυτη αλλά ήταν ανένδοτη και δεν άκουγε κανένα. Αυτό το θάψιμο το έκανε ενώ ήξερε πολύ καλά πόσο καλές φίλες ήμασταν με την Αλίκη, πως μας έδινε αδελφική φιλία κι όλα τα σχετικά. Στα πολλά νευρίασα και της είπα να μην με ξαναενοχλήσει. Στο μεταξύ είχε έλθει κι η Αλίκη στο σπίτι μου και την ενημέρωσα για τα καθέκαστα. 

Όταν έμαθε τη συμπεριφορά της Λίζας μου είπε ότι δεν την εξέπληξε καθόλου που την έθαβε και πως ανακουφίστηκε που έφτασε ως τα άκρα η Λίζα γιατί έδειξε απροκάλυπτα τον χαρακτήρα της. Από τότε η Αλίκη κι εγώ αποτραβηκτήκαμε από την Λίζα και συνεχίσαμε τη φιλία μας.

-------------------------------------------------------

Από όλα τα πιο πάνω έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Σκέφτομαι κι αναρωτιέμαι κατά καιρούς που είναι και τι κάνει η Λίζα. Στην πορεία συνειδητοποίησα πως δεν άξιζε τη φιλία μου, όμως όσο καιρό ήμασταν φίλες (έστω κι αν έδινα πιο πολλά απ'όσα έπερνα) πάντα ένιωθα ότι κάτι βαθύ μας ένωνε. Ίσως γιατί, αν περνούσε λίγος καιρός να τη δω την ονειρευόμουν και κάθε φορά το όνειρο περιείχε στοιχεία της πραγματικότητας που για κάποιο λόγο δεν είχε μοιραστεί μαζί μου. 

Αφορμή κι αυτών των αναρτήσεων είναι ένα όνειρο που την είδα πρόσφατα, μετά από 5 χρόνια και βάλε.

Η Λίζα κι εγώ Ι

Ήμουν πρωτοετής φοιτήτρια όταν γνώρισα τη Λίζα. 

Ένα βράδυ εκεί που είχαμε ξαπλώσει εγώ κι η συγκάτοικος μου κι εκείνη είχε ήδη κοιμηθεί κτύπησε το θυροτηλέφωνo. Σηκώθηκα εγώ γεμάτη περιέργεια και απάντησα. Ήταν μια γυναικεία φωνή και μου έλεγε ότι αν και δεν την ήξερα ήταν κάτοικος της πολυκατοικίας και φοιτήτρια που έμενε στον 3ο κι είχε κλειδωθεί εκτός σπιτιού. Με ρώτησε αν μπορούσα να της ανοίξω να περάσει τη νύχτα στο διαμέρισμα μας ως το πρωί που θα ερχόταν η συγκάτοικος της που είχε διανυχτερεύσει σε μια φίλη της. Στο μεταξύ είχε σηκωθεί κι η συγκάτοικος (ας την πούμε Άννα) και άκουγε την κοπέλα στο θυροτηλέφωνο. Εγώ ήμουν αμέσως θετική να τη βοηθήσουμε. Η Άννα πιο επιφυλακτική αρχικά, αλλά στο τέλος συμφωνήσαμε και της ανοίξαμε την πόρτα της εισόδου κι ανέβηκε πάνω. 

Όταν άνοιξα την πόρτα βρήκα μπροστά μου ένα κορίτσι ψηλόλιγνο με μια μεγαλούτσικη και κάπως στραβή μύτη και τα πιο γλυκά, διαπεραστικά καστανά μάτια. Χαμογέλασε και συστήθηκε "Με λένε Λίζα" μας είπε. Καθίσαμε κι οι τρεις και μας έλεγε την ιστορία της ως το πρωί. Ήταν 2ο ετής φοιτήτρια στα ΤΕΙ, σπούδαζε γραφιστική και είχε βγει εκείνο το βράδυ με το αγόρι της, αλλά είχε ξεχάσει να πάρει κλειδιά για το σπίτι. Όταν το κατάλαβε δεν αγχώθηκε ιδιαίτερα γιατί περίμενε να βρει τη συγκάτοικο της να της ανοίξει όμως αυτή είχε φύγει. Έτσι αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθεια μας αν και δεν ήξερε τίποτα για μας, πέρα απ΄το ότι ήμασταν κι εμείς φοιτήτριες στο πρώτο έτος.

Εκείνο το βράδυ πέρασε πολύ γρήγορα γιατί η Λίζα είχε πολλά προβλήματα με τη συγκάτοικο, αλλά και με το αγόρι της και μέχρι να μας τα εξιστορήσει είχε αρχίσει ν'αχνοχαράζει. Όταν με το καλό κοιμηθήκαμε ήμασταν όλες εξαντλημένες.

Με τη Λίζα έγινα καλή φίλη και κάθε τρεις και λίγο μου εκμυστηρευόταν τα προβλήματα της. Το σκηνικό με τα επείγοντα προβλήματα της επαναλαμβανόταν σε τακτά χρονικά διαστήματα, ειδικά όταν την πλήγωνε ο φίλος της ή αν συνέβαινε κάτι με την οικογένεια της. Λόγω του ότι ο φίλος της ήταν από την Αλβανία οι γονείς της δεν ήθελαν ν'ακούσουν για κείνον και έτσι γίνονταν συνεχώς ομηρικοί καβγάδες από τηλεφώνου για κείνον και τη σχέση τους. Η Άννα από μια φάση και μετά αποτραβήχτηκε απ'τη Λίζα γιατί την κούρασαν τα πολλά και συνεχή προβλήματα. 

Εγώ απ'την άλλη της συμπαραστεκόμουν με όποιο τρόπο ήξερα. Ακόμα κι όταν μετακόμισε σε γκαρσονιέρα κάπως μακριά από την πολυκατοικία που μέναμε κράτησαμε επαφή και φιλία. Μετά όταν άλλαξα κι εγώ σπίτι και ζούσα πια αρκετά μακριά η φιλία μας ήταν δυνατή. Όποτε ερχόμασταν στην Κύπρο για διακοπές βγαίναμε έξω μαζί, συναντιόμασταν στα σπίτια μας, μιλούσαμε στο τηλέφωνο. 

Η αρχική σχέση όμως είχε εδραιωθεί μεταξύ μας: εκείνη ήταν η βασανισμένη κοπέλα που ήθελε στήριξη κι εγώ αυτή που την άκουγε και της συμπαραστεκόταν. Κατά καιρούς αυτό με κούραζε πολύ ψυχολογικά. Ιδιαίτερα σε περιόδους που κι εγώ για τους δικούς μου λόγους δεν ήμουν στα καλύτερα μου η ανάγκη της με έριχνε ακόμα πιο κάτω. Είχε ένα τρόπο να απαιτεί, χωρίς να το λέει, την πλήρη στήριξη μου ανά πάσα στιγμή.

Πέρα απ' τη Λίζα είχα μια καλύτερη φίλη την Αλίκη. Με την Αλίκη ήμασταν συμμαθήτριες, αλλά γίναμε κολλητές όταν συγκατοικήσαμε μαζί στο δεύτερο έτος του πανεπιστημίου. Η σχέση μου μαζί της ούτε κουραστική ήταν, ούτε μονόπλευρη. Η δυο μου φίλες λοιπόν, όπως είναι φυσικό γνωρίζονταν μεταξύ τους και δεν ήταν λίγες οι φορές που εγώ και η Αλίκη συμπαρασταθήκαμε στη Λίζα. Πάντα το είχε ανάγκη απ' όλους τους ανθρώπους στη ζωή της να τη βοηθούν. Με τον τρόπο της έβαλε και την Αλίκη σ'αυτή τη θέση.

Η Αλίκη ποτέ δε συναντήθηκε με την Λίζα από μόνη της, κάθε φορά ήμουν κι εγώ παρούσα. Μέχρι που έφυγα εγώ για μεταπτυχιακό κι η Αλίκη έμεινε πίσω.

(συνεχίζεται..)

Διστακτικότητα..

Έχω πολλά θέματα στο μυαλό μου, αλλά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να γράψω κανένα τον τελευταίο καιρό. Πολλά συνέβησαν και συμβαίνουν και έχω αποσυντονιστεί τελείως.

Έχω κάποιες αναρτήσεις ξεκινημένες, αλλά το μυαλό δε συμαζεύεται να τις ολοκληρώσω. Έπειτα σκέφτομαι και προβληματίζομαι μπας κι ένα από τα άτομα που θέλω να γράψω γι'αυτό, διαβάσει αυτό που γράφω και καταλάβει ότι μιλώ γι'αυτό. Θέλω να γράψω για να θυμάμαι τι έγινε, αλλά δε θέλω να το διαβάσει. Φυσικά υπάρχει πολύ μικρή πιθανότητα για κάτι τέτοιο, αλλά δεν είναι και μηδενική. 

Έτσι κι αλλιώς όλες οι ιστορίες που γράφω για άτομα του παρελθόντος (φιλικά και όχι μόνο) είναι με αλλαγμένα τα ονόματα και κάποια χαρακτηριστικά για να μην αναγνωρίζονται εύκολα. Παρόλα αυτά ξέρω ότι αν αυτό το άτομο διαβάσει θα θυμηθεί και θα καταλάβει από ποιον έχει γραφτεί η ιστορία. Έλα όμως που θέλω να τη γράψω! 

Νιώθω ότι με βοηθά αφάνταστα να γράφω για καταστάσεις και άτομα του παρελθόντος. Λες και είναι η τελευταία πινελιά σε σχέσεις που τέλειωσαν και μερικές απ'αυτές ακόμα στοιχείωνουν τη σκέψη μου. Όταν τις γράψω εδώ έχω βρει ότι τα φαντάσμα τους ησυχάζουν και τις ξεχνώ εντελώς πια. Είναι σαν ένα είδος ψυχοθεραπείας. Και μιλώ τόσο για φιλικές σχέσεις που έληξαν άδοξα, όσο και για ερωτικές. 

Το φιλαράκι - Σοφία Βόσσου

Στο τηλέφωνο φοβάμαι να σε πάρω να σου πω
πόσο μόνη νιώθω
στους διαδρόμους του μυαλού μου τώρα σε αναζητώ
με μεγάλο πόθο

Δεν τη βρίσκω την άκρη
πουθενά και πες μου τι να κάνω
έχω γεμίσει ασφυχτικά
με καπνό το δωμάτιο ως απάνω
και ο χρόνος μού γελάει σαν μωρό

Πού να γείρω το κορμί μου
όταν γυρνάω απ’ τα μπαρ
κι απ’ τα ξενύχτια

Πού να βρω ένα φιλαράκι
να μου πει πως μ’ αγαπάει στ’ αλήθεια
αφού κι εσύ έχεις εξαφανιστεί

Μοιάζει η νύχτα μακριά σου να ’ναι ερεθιστική
σαν την αμαρτία
μα η μορφή σου δραπετεύει από κρυψώνα μυστική
με χτυπά με βία

Δεν τη βρίσκω την άκρη
πουθενά και πες μου τι να κάνω
έχω γεμίσει ασφυχτικά
με καπνό το δωμάτιο ως απάνω
και ο χρόνος μού γελάει σαν μωρό

Ούτε εσύ έχεις τη λύση να μου δώσεις που γυρεύω
τη λύση που ζητάω
μπλοκαρισμένος από χρόνια στα δικά σου τα γρανάζια
που για μέρες τραγουδάω

Δεν τη βρίσκω την άκρη
πουθενά και πες μου τι να κάνω
έχω γεμίσει ασφυχτικά
με καπνό το δωμάτιο ως απάνω
και ο χρόνος μού γελάει σαν μωρό

Στίχοι: Σοφία Βόσσου
Μουσική: Σοφία Βόσσου
Πρώτη εκτέλεση: Σοφία Βόσσου

πηγή: www.stixoi.info 

 

αφιερωμένο σε μια φίλη παλιά που μου λείπει τώρα τελευταία..

Jumping to conclusions

Είναι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να έχω πηδήξει σε βιαστικά συμπεράσματα χωρις να'χω υπόψη μου όλα τα στοιχεία. Όταν ανακαλύψω πόσα συμπεράσματα έβγαλα τα οποία είναι αστήρικτα, αβάσιμα και στην τελική άσχετα τσαντίζομαι γιατί λέω στον εαυτό μου 'τι βιάζεσαι; ολοκληρωμένη εικόνα δεν μπορείς να έχεις από ψήγματα.' Έλα όμως που είναι φυσικό κι επόμενο όταν έχεις μπροστά σου λίγα υλικά να τα χρησιμοποιείς για να φτιάξεις ό,τι σου'ρθει...

Για να γίνω πιο συγκεκριμένη και να μην αοριστολογώ παραπάνω, είχα μήνες να δω μια φίλη και πίστευα ότι απομακρύνθηκε από κοντά μου χωρίς λόγο και αιτία. Τελικά όμως τίποτα τέτοιο δεν είχε συμβεί γιατί βρεθήκαμε τώρα τις γιορτές κι ήταν όπως παλιά. Μάλλον εγώ ήμουν κάπως ψυχρή μαζί της αφού θεωρούσα ότι με είχε γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της.

Φάνηκε όμως από τη συμπεριφορά της, τις κουβέντες της και τη γλώσσα του σώματος της ότι κάτι τέτοιο δεν ίσχυε κι ότι για κείνη ήταν όλα μέλι γάλα, όλα όπως παλιά. Εκεί αναρωτήθηκα μπας και ήταν όλα στη φαντασία μου, ή αν έφταιγα κι εγώ που είχαμε χαθεί.. Η απάντηση είναι ναι έφταιγα κι εγώ. Άρα πως και πότε πρόλαβα να πηδήξω κυριολεκτικά στο συμπέρασμα ότι με απομάκρυνε απ'τη ζωή της, ακόμα δεν ξέρω. Μάλλον βιάστηκα να πληγωθώ...

Ένα έχω να πω όλα καλά. Ας πάψω να είμαι τόσο εύθικτη και μη μου άπτου. Και στην τελική όλες οι σχέσεις περνάνε από διάφορες φάσεις, έχουν τα σκαμπανεβάσματα τους, τα θετικά και τα αρνητικά τους. Απλά σε γενικές γραμμές μια φιλία έχει μεγαλύτερη ελαστικότητα και αντοχές. Όταν δύο φίλες δε θέλουν να απομακρυνθούν όσο κι αν μακραίνει το σχοινί που τις κρατάει μαζί παρόλα αυτά δεν σπάει. Όταν όμως δε θέλει η μια να 'ναι φίλη με την άλλη τότε όλο εμπόδια παρουσιάζονται και δυσκολίες.

Μια φίλη απ’τα παλιά - 2 + UPDATE

(…συνέχεια)

Η Κ. προς το τέλος του καλοκαιριού όταν είχε ήδη γυρίσει Θεσ/νίκη, μου είπε ότι η Φωτεινή είχε αφήσει τις σπουδές της (αν και κόντευε πια να τελειώσει) και είχε γίνει μπει σε μοναστήρι.
Σοκαρίστηκα! Ήξερα πως πίστευε βαθιά στο Θεό. Πάντα νήστευε, προσευχόταν, κοινωνούσε, εξομολογιόταν και γενικά έκανε ό,τι κάνει κάθε άτομο που θέλει να θεωρείται καλός ορθόδοξος χριστιανός. Όμως κι άλλα άτομα που ήξερα τα έκαναν όλα αυτά, αλλά δεν πήγαν να κλειστούν σε μοναστήρι..

Έπειτα θυμόμουν τις κουβέντες μας, τα όνειρα της για δημιουργία οικογένειας. Τη λαχτάρα της να κρατήσει ένα δικό της παιδί στην αγκαλιά της. Που να πήγαν άραγε όλα αυτά, αναρωτιόμουν. Η Κ. μου είπε ότι πολλοί νέοι και νέες που ανήκαν στην ίδια θρησκευτική οργάνωση «πήραν» την ίδια απόφαση. Μα πως γίνεται έλεγα εγώ να θες να εγκαταλείψεις τα εγκόσμια χωρίς καν να τα έχεις γνωρίσει; Πόσα μπορεί να είχαμε δει, μάθει, γευτεί στα 18, στα 20 μας χρόνια; Θρηνούσα για τη φίλη που έχασα κι ήμουν θυμωμένη που δικοί της την άφησαν να παρασυρθεί έστω και σε κάτι που φαινομενικά ήταν καλό.

Η Κ. μου είχε πει ότι μετά την εισδοχή της στο μοναχισμό άλλαξε και το όνομα της κι ότι κανένας δεν μπορούσε πια να πάει να τη δει, ούτε καν τα μέλη της οικογένειας της. Εμένα αυτό μου φάνηκε τουλάχιστον εξωφρενικό. Τι είχαν άραγε να κρύψουν στο μοναστήρι και έπρεπε να απομονώσουν τόσο πολύ τα άτομα που βρίσκονταν μέσα; Το μυαλό μου έφτιαχνε ένα σωρό σενάρια.

Το πρώτο καιρό ήθελα πολύ να μάθω τη διεύθυνση του μοναστηριού και να της στείλω ένα γράμμα. Με προβλημάτιζε όμως ότι δεν ήξερα το νέο της όνομα και δεν ήμουν σίγουρη αν θα της έδιναν το γράμμα, αφού προφανώς πρώτα θα το διάβαζαν άλλα άτομα πριν αποφασίσουν αν και εφόσον θα της το παρέδιναν.

Στο τέλος δεν της έστειλα ποτέ γράμμα. Αλλά και τώρα ύστερα από τόσα χρόνια που έχουν περάσει που και που τη θυμάμαι και τη σκέφτομαι τη Φωτεινούλα μου. Και μου λείπει, μου λείπει πολύ. Ποιος ξέρει μπορεί και να είχαμε απομακρυνθεί. Μπορεί να χανόμασταν. Υπήρχαν ήδη κάποια τέτοια σημάδια. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο αυτά ήταν λόγω των διαφορετικών εμπειριών, λόγω του ότι μεγαλώναμε κι αλλάζαμε, ή λόγω της οργάνωσης που την έστειλε στο μοναχισμό. Δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να το μάθουμε ποτέ.

Φωτεινή μου ελπίζω εκεί που είσαι να περνάς καλά και να μην έχει μετανιώσει για το δρόμο που τράβηξες τότε, στα 20 σου μόλις χρόνια. Ελπίζω να κατάφεραν οι δικοί σου να ήρθαν να σε δουν και να κατάφερες κι εσύ έστω και μια φορά να ξαναγύρισες εδώ. Μακάρι να είσαι πάντα καλά.

UPDATE

Τώρα που θυμήθηκα τη Φωτεινή ρώτησα για αυτή μια κοινή μας φίλη και έμαθα ότι έφυγε από κει και ήρθε σε μια μονή εδώ κοντά... Προσπαθώ να τη πείσω να πάμε μαζί να τη δούμε, να τη βρούμε, αν και δεν ξέρουμε το τωρινό της όνομα. Αφού ξέρουμε τη μονή πιστεύω ότι αν δώσουμε το παλιό της όνομα θα τη βρούμε..

Μια φίλη απ’τα παλιά - Ι

Είχα μια φίλη στο λύκειο την έλεγαν Φωτεινή*. Η Φωτεινή ήταν ένα κορίτσι που του άρεσε πολύ η μουσική. Έπαιζε πιάνο, όμποε. Λάμβανε μέρος στη χορωδία του σχολείου. Έκανε χρόνια θεωρία στο ωδείο.Ήταν ψηλή κι αδυνατούλα. Είχε καστανά ολόσγουρα, ανεξέλεγκτα μαλλιά που μάζευε τις περισσότερες φορές με λαστιχάκι. Ήταν όμορφο κορίτσι, είχε γλυκά χαρακτηριστικά, ένα αθώο ροδαλό, εφηβικό πρόσωπο, μεγάλα χείλη και μάτια μελιά. Τη πρώτη τάξη του λυκείου κάναμε λίγη παρέα. Δεν τη θυμάμαι πολύ καλά αν και καθόμασταν στο ίδιο θρανίο. Στο διάλειμμα δεν ερχόταν μαζί μας στις βόλτες, έμενε πάντα μέσα. Ήταν καλή μαθήτρια και ήθελε να είναι πάντα έτοιμη για το επόμενο μάθημα. Τουλάχιστον έτσι έλεγε κι εγώ τότε το πίστευα.

Τη δεύτερη χρονιά δεν καθόμασταν πια μαζί στο θρανίο, αλλά αρχίσαμε να περνάμε τα διαλείμματα παρέα. Θυμάμαι συχνά μου έλεγε για το Θεό και τη θρησκεία γιατί πίστευε πολύ. Κάναμε όμως διαφόρων ειδών κουβέντες που τώρα πια δε μπορώ να θυμηθώ με λεπτομέρεια για ένα σωρό θέματα. Μιλούσαμε για τους καθηγητές, τα μαθήματα, τις εξετάσεις. Τα συνηθισμένα. Μερικές φορές μιλούσαμε και για ταινίες που είχαμε δει ή βιβλία που είχαμε διαβάσει. Εκείνη μου έλεγε για τον Μπετόβεν, το Μότσαρτ. Αυτή η μουσική, ειδικά του Μπετόβεν δε μου άρεσε καθόλου. Με πείραζε λοιπόν ότι ήμουν ερωτευμένη μαζί του κι έγραφε το όνομα μου δίπλα στου Μπετόβεν στο πίνακα. Εγώ τότε νευρίαζα και τις έβαζα τις φωνές τρέχοντας να το σβήσω.

Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα σπίτι της οι γονείς της μου φάνηκαν ιδιαίτερα αυστηροί. Ειδικά ο πατέρας της ήταν ένας βλοσυρός άντρας με μεγάλα μαύρα φρύδια και πυκνά, μαύρα, ανεξέλεγκτα μαλλιά. Είχε δύο αδελφές. Η μια σπούδαζε κι η άλλη νομίζω είχε τελειώσει ή θα τέλειωνε όπου να ’ναι τις σπουδές. Η Φωτεινή ήταν πολύ συνδεδεμένη μαζί τους. Αυτό όμως το κατάλαβα όταν πήγα στο σπίτι της, γιατί στο σχολείο δεν τις ανάφερε συχνά.

Κάθε φορά που πήγαινα μου έπαιζε πιάνο. Τη θαύμαζα όταν έπαιζε γιατί φαινόταν να χάνεται στη μουσική. Το κορμί της λικνιζόταν, έκλεινε τα μάτια της και ταξίδευε. Όλη η σαλοτραπεζαρία όπου βρισκόταν το πιάνο της, ήταν γεμάτη παρτιτούρες. Με έβαζε να διαλέξω όποιο κομμάτι ήθελα και μου το έπαιζε. Σίγουρα θα κάναμε κι άλλα πράγματα στο σπίτι της, αλλά μόνο αυτές οι αναμνήσεις μου ’χουν μείνει έντονα κολλημένες στη μνήμη.

Η Φωτεινή στη τάξη, αν και καλή μαθήτρια κι έξυπνη πολύ, ήταν τρομερά ήσυχη. Δε σήκωνε συχνά το χέρι να πει μάθημα. Σπάνια έκανε αστεία, πλάκες, χαβαλέ όπως οι υπόλοιποι. Ήταν πολύ προσεκτική και επιμελής. Είχαμε συχνά διαφορά απόψεων σε πολλά θέματα και έτσι με το καιρό αναπτύξαμε μια φιλία που βασιζόταν στη συζήτηση, στην ανάλυση κι όχι στα κοινά ενδιαφέροντα ή στους έρωτες όπως ήταν συνηθισμένο σε εκείνη την ηλικία. Με άλλες φίλες έκανα και μιλούσα για διαφορετικά πράγματα, συγκροτήματα, τραγουδιστές, ποιος είναι ο πιο ωραίος συμμαθητής, σε ποιο πάρτυ θα πηγαίναμε. Τη Φωτεινή όμως δεν την ενδιέφεραν καθόλου όλα αυτά. Σε σημείο που μερικές φορές με προβλημάτιζε αυτή η συμπεριφορά. Την αγαπούσα όμως όπως ήταν και χαιρόμουν που ήταν φίλη μου.

Όταν μοιραζόμασταν τα όνειρα μας για το μέλλον πάντα μου έλεγε ότι ήθελε να παντρευτεί σύντομα και να κάνει πολλά πολλά παιδιά, μεταξύ 7-9 έλεγε πως θέλει. Εγώ τις έλεγα ότι δε θα έβρισκε άντρα να δεχτεί τόσα πολλά παιδιά και πως εγώ δεν ήθελα ούτε οικογένεια να κάνω, ούτε παιδιά να φέρω στο κόσμο. Ήταν τότε λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο στο κόλπο και με όλα όσα είχα δει να εξελίσσονται μπροστά μου και γύρω μου είχα αρχίσει να καταλαβαίνω σε τι κόσμο ζούσαμε. Δεν ήθελα να φέρω ένα παιδί σε ένα τέτοιο κόσμο. Η Φωτεινή όμως διαφωνούσε κάθετα σε όλα αυτά. Το όνειρο της ήταν μια μεγάλη οικογένεια έλεγε και ξαναέλεγε σε μένα και σ’ άλλες συμμαθήτριες μας όταν τύχαινε να μιλήσουμε.

Όπως και να ’χει τα χρόνια πέρασαν. Τελειώσαμε το σχολείο. Δώσαμε εξετάσεις για πανεπιστήμιο. Εγώ πέρασα Αθήνα, εκείνη Θεσ/νίκη. Θα σπούδαζε Θεολογία αν και της άρεσε περισσότερο η μουσική, αλλά δεν πέρασε στο ανάλογο τμήμα. Τη πρώτη χρονιά που ήμασταν φοιτήτριες όταν γυρνούσαμε για τις γιορτές και μετά για το καλοκαίρι στο πατρικό μας συναντιόμασταν, αν και όχι τόσο συχνά όπως παλιά. Τις λίγες φορές που βρισκόμασταν όμως, αισθανόμουν ότι κάτι είχε αλλάξει, ότι οι δρόμοι μας χώριζαν κι ότι όλο και πιο λίγα πράγματα μας ένωναν. Σιγά - σιγά απομακρυνόμαστε.

Ότι και να είχε γίνει όμως εγώ εξακολουθούσα να την νιώθω φίλη μου και την ήθελα κοντά μου. Συνεχίσαμε να κρατάμε αραιά επαφή. Που και που μάθαινα νέα της κι από μια άλλη κοπέλα, την Κ. που σπούδαζε κι αυτή Θεσ/νίκη θεολογία. Το δεύτερο χρόνο όταν γύρισα για τις γιορτές, έμαθα ότι η Φωτεινή είχε μπλεχτεί με μια θρησκευτική οργάνωση που θεωρείτο κάπως φανατική. Για να μου το λέει αυτό φοιτήτρια θεολογίας σκεφτόμουν κάτι θα ξέρει. «Ελπίζω όλα να πάνε καλά και να γυρίσει γρήγορα πίσω» έλεγα στον εαυτό μου. Δεν το συνειδητοποιούσα, αλλά ανησυχούσα για κείνη.

Το καλοκαίρι όταν είχε τελειώσει το δεύτερο έτος την είχα πάρει τηλέφωνο, αλλά θα έμενε μόνο λίγες μέρες και δεν καταφέραμε να βρεθούμε. Πίστευα ότι θα την έβλεπα τα Χριστούγεννα αλλά δεν ήρθε πίσω. Το ίδιο έγινε και το Πάσχα που ακολούθησε. Ρωτούσα την Κ. αλλά δεν ήξερε κι αυτή πολλά να μου πει. Την έβλεπε που και που αλλά δεν αντάλλαζαν κουβέντες πέρα από ένα τυπικό χαιρετισμό. Όταν γύρισα για άλλη μια φορά στο σπίτι μου μετά το τέλος του επόμενου έτους περίμενα να τη δω ή τουλάχιστον να της μιλήσω στο τηλέφωνο. Τίποτα όμως. Στο τηλέφωνο οι δικοί της απλά μου είπαν ότι πάλι δεν ήρθε.

Την είχα πεθυμήσει πολύ.


(συνεχίζεται…)

Πάθος για φιλία?!!

πηγή φώτο

Είναι ένα παιδί στη δουλειά, ο καλύτερος συνάδελφος που έχω γνωρίσει. Δεν έρχεται συχνά στο γραφείο και όταν έρθει έρχεται για να μιλήσει με τον άλλο δίπλα. Είναι φοβερά ευγενικός, λέει πάντα καλημέρα, μιλά φυσικά και με ενδιαφέρον στο συνομιλητή του. Ντύνεται πολύ ωραία και φτιάχνει όμορφα τα μαλιά του. Τέτοιο γλυκό και καλό άτομο δεν έχει δεύτερο εδωμέσα.

Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους μπαίνουν στο γραφείο, βλέπουν δύο άτομα και δεν λένε ούτε ένα γεια σε μένα... όταν δεν με χρειάζονται. Όχι ο Άνδρεας*. Ο Ανδρέας είναι φοβερό άτομο. Ειλικρινά δεν έχω ξανασυναντήσει το τελευταίο χρόνο άτομο τόσο άνετο και ενδιαφέρον σαν αυτό.

Και αυτό που σκέφτομαι είναι ότι θα ήθελα πολύ να ήμασταν φίλοι. Όχι απλά συνάδελφοι. Πρώτη φορά αισθάνομαι έτσι για άτομο. Αλλά πραγματικά νιώθω ότι θα κάναμε φοβερή παρέα και θα περνούσαμε καλά. Φυσικά ένα τέτοιο άτομο σίγουρα θα έχει ένα κάρο φίλους. Αλλά έτσι με έπιασε ένα πάθος για να γίνω φίλη αυτού του ανθρώπου. Είναι παράλογο άραγε; Δεν ξέρω αλλά τον συμπαθώ τρομέρα!!