Χριστούγεννα στην παραλία;

Αν συνεχίσει η ζέστη που επικρατεί στη παραλία κοντά στο κύμα θα τα περάσουμε δε θα'χουμε επιλογή. Τα χειμωνιάτικα είναι καταχωνιασμένα στις ντουλάπες. Οι μπότες έχουν πιάσει μούχλα και τα παλτά είναι θαμμένα από πέρυσι στις βαλίτσες. 

Το Σάββατο ήμασταν έξω για ώρα και καθόμουν στον ήλιο, που έκαιγε τόσο όσο το καλοκαίρι. Η μόνη διαφορά ήταν ότι φύσαγε που και που ένα ελαφρύ αεράκι. Κατα τ'άλλα ούτε ιδέα για βροχή ή πτώση της θερμοκρασίας κι είναι τέλος Νοεμβρίου! Μάλιστα σήμερα διάβασα ότι θα'χει άνοδο!

Αυτό πάει να πει ότι μένουμε στο νότιο ημισφαίριο και δε μας το λένε. Ή μένουμε σε ξεχωριστό ημισφαίριο που'χει μόνο καλοκαίρια, άντε και καμιά μέρα άνοιξη ή φθινόπωρο and that's all folks που'λεγε κι ο Bugs Bunny.

Όπως είχα γράψει και πέρυσι εδώ μισώ τα Χριστούγεννα γιατί έχουν καταντήσει η γιορτή του καταναλωτισμού, των άσκοπων και άχρηστων δώρων. Για να μην πω για τα χαζά λαμπιόνια και τους κακοφτιαγμένους αγιοβασίληδες που γεμίζουν τους δρόμους και με γεμίζουν με κατάθλιψη. 

Ειδικά αυτός ο αη βασίλης στο ραουντ-αμπαουτ του αγίου νικολάου που δυστυχώς τον έβαλαν πάλι, είναι απαίσιος! Μόλις είδα ότι έκανε την επανεμφάνιση του άρχισα να σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω για να τον ξεφορτωθώ μια και καλή γιατί πολύ φοβάμαι ότι τώρα θα τον τρώμε στη μάπα κάθε χρόνο! ΕΛΕΟΣ! Χάθηκε κάθε μέτρο κι αισθητική! Τον φοβάμαι πως το λένε; Δεν μπορώ αυτά τα γουρλωμένα μάτια να κοιτούν. ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΩ!  

Πάρτε τον αποκεφαλισμένο απο κει και καταχωνιάστε τον όπου να'ναι. Ή πουλήστε τον σε άλλη πόλη. Ή κάντε κάτι για να μη μας δείξει το ανατριχιαστικό πρόσωπο του άλλη μια χρονιά. Λυπηθείτε τα παιδιά αν μη τι άλλο!

Τα ρούχα του βασιλιά ή οι τρίχες; Χμ..

Τρέχτε τρέχτε να ραφτείτε!!! Κοπέλες δε θέλω να σας αγχώσω αλλά ίσα-ίσα που προλαβαίνετε να ραφτείτε για το μεγάλο, το συγκλονιστικό, το γεγονός της χρονιάς που μας έρχεται. Ποιο γεγονός αναρωτιέστε; Σα δε ντρέπεστε να μην ξέρετε το γεγονός που θα μας απασχολήσει τα επόμενα χρόνια! Παντρεύεται ο Γουλιαμ την Καιτούλα βρε κορίτσια μου. Ναι-ναι θα το αποκαταστήσει το κορίτσι με παπά και με κουμπάρο στις 29 Απριλίου του σωτήριου έτους 2011 στο Westminster Abbey εκεί που ευλογήθηκε κι ο γάμος της μάμυ ντιαρεστ πριν αμνημονεύτων χρόνων με τον κακουμούτσουνο κι αχώνευτο πατερούλη.

Τι θα ράψουμε; Τι θα πρωτοβάλουμε στο πανηγύρι ε, γάμο εννοώ.. Μήπως να βάλουμε ένα μάξι ντρες; Ένα μίνι; Να ραφτούμε στον Βερσάτζε, τον Βασίλειο-τη Στιρέλα!-Κωστέτσο; Στην Ντόνα την Κάραν; Που που; Πείτε καλέ! 

Κι ούτε να το σκεφτείτε να μην πάμε. Μια στο τόσο που μας έρχονται τέτοιες χαρές με βασιλικούς γάμους και κλαμπαντζίμπαλα να μην ραφτούμε και να τρέξουμε με τα πόδια να κτυπάνε επί του πισινούλη μας για να δούμε από κοντά το κοσμο-ιστορικό γεγονός που δισεκατομμύρια για να μην πω τρισεκατομύρια θα στηθούν να παρακολουθήσουν απ'τους δέκτας των τηλεοράσεων; 

Ενώ εμείς που δεν ανήκουμε στον απλό λαουτζίκο θα πάμε αυτοπροσώπος. Άλλωστε τι σόι γάμος θα γινόταν χωρίς εμάς χρυσές μου; 

Και μην ακούσω για οικονομική κρίση και λοιπές αηδίες γιατί αν δεν δώσεις και το τελευταίο σου φράγκο για το γάμο που θα το δώσεις; Σε τίποτα μπανάλ πράγματα τύπου ψωμί, γάλα, καφέ, μπαμπερς για το μωρό; Μην ακούω κουφά. Ξεβρακωθείτε απαξάπαντες αμέσως για το βασιλικό τσίρκο γάμο καλέ!

Αν έλαβα πρόσκληση; Όχι ακόμα βεβαίως. Δεν έχουν βγει. Η βασιλομήτηρ  όμως με διαβεβαίωσε ότι είμαι η πρώτη στη λίστα. Έτσι πρέπει να ραφτώ, να βγάλω τρίχες, να βγάλω φρύδια, να βγάλω εγκέφαλο.. όχι όχι θα τον χρειαστώ μάλλον. Θα με δείτε θα'μαι πρώτη-πρώτη και καλύτερη με την καπελαδούρα μου κοτσαρισμένη επί της σεμνής και ταπεινής κομμώσεως μου.

Μετά τιμής,

Μανδαμ Σου-Σου

ΥΓ. Έχω μια απορία βρε κορίτσια και ξέρω δεν είναι του παρόντος (ή μπορεί και να'ναι τώρα που το σκέφτομαι), αλλά θα σκάσω αν δεν την κάνω: κοτσαμ future-king και να μην έχει λεφτά να κάνει μια προσθετική μαλλιών το παληκάρι; Αυριο πως θα παντρευτεί με το αεροδρόμιο των Σπάτων επί της κεφαλής του; Ελπίζω η Καιτούλα να τον πείσει να ανενεώσει την κόμη του πριν το γάμο. Αλλιώς κλαψ-λυγμ θα πάρει ένα όμορφο, πλούσιο, καλό, γενναίο παληκάρι... αλλά με ξυπόλυτο κεφάλι!

http://www.dailymail.co.uk/

Αφού να φανταστείτε έφτασαν στο σημείο να του κάνουν φωτοσοπ στη χαράδρα για να μη φαίνεται! Πάγαινε βρε αγόρι μου να κάνεις μια θεραπεία! Λεφτά έχεις αν είναι ποτέ δυνατόν να κυκλοφορείς έτσι. Τι θα έλεγε η μανούλα; τς τς τς τς

 

Θέλεις να γίνεις κομμώτρια;

Θυμάστε στο ποστ με τα παιδικά μας παιχνίδια που πολλές από μας δηλώσαμε την διακαή επιθυμία μας να γίνουμε κομμώτριες; Ε λοιπόν τώρα μπορούμε! Ανέξοδα, χωρίς καταστοφή μαλλιών και επιθέσεις από απογοητευμένους πελάτες μπορούμε να κόψουμε, να βάψουμε, να στυλιζάρουμε όπως γουστάρουμε τα μαλιά ηλεκτρονικών κοριτσιών πρόθυμων να υποστούν όλες τις αστοχίες μας. Απλά αν δεν τα καταφέρουμε θα μας πουν ένα "bad job" και ξαναδοκίμασε κι αυτό ήταν όλο. Ούτε αγωγές, ούτε κλάματα, ούτε τίποτα!

Οι οδηγίες είναι απλές αλλά θα σας τις μεταφράσω για όσους δεν καταλαβαίνουν αγγλικά: υπάρχουν δύο τρόποι να παίξετε το παιχνίδι. Ο ένας είναι να πατήσεις πάνω στα κοριτσίστικα πρόσωπα και να προσπαθήσεις να κάνεις το χτένισμα που υπάρχει στη φωτογραφία. Ο άλλος είναι να πατήσεις στο "design" και να κάνεις μια κουπ όπως τη φαντάζεσαι εσύ. Όταν την κτενίζεις βάσει σχεδίου έχεις χρονικό όριο για να τελειώσεις, ενώ όταν δημιουργείς ένα αριστούργημα έχεις όσο χρόνο θες για να δημιουργήσεις!

Στη φώτο μια από τις δικές μου δημιουργίες για να τη θαυμάσετε! Ποια θέλει να της την φτιάξω; Προσφέρομαι δωρεάν καλέ! Όποια θέλει να μη διστάσει να μου πει!

Απ'τις δοκιμές που έχω κάνει είδα ότι αυτές που προσπαθείς να αντιγράψεις τις φωτογραφίες σπάνια ευχαριστιούνται (τα στριμμένα παλιοκόριτσα!) ενώ όταν κάνεις εσύ τα δικά σου δημιουργικά διαβήματα επί των κεφαλών τους όλες είναι μια χαρά ευχαριστημένες! :)))))

Λοιπόν το λινκ είναι αυτό: http://www.mindjolt.com/games/perfect-hairdresser και μπορείτε να παίξετε χωρίς εγγραφή χωρίς τίποτα.

Καλή διασκέδαση και πάλι σε όλες τις wanna-be κομμώτριες!

ΥΓ. Σημαντική λεπτομέρια για τις... σαδίστριες κομμώτριες: όχι δεν μπορείτε να την κουρέψετε γουλί, λυπάμαι! :))

Εγκεφαλικά τεστ..

Ανακάλυψα αυτά τα τεστ απ'το πανεπιστήμιο του Cambridge που είναι πολύ ενδιαφέροντα και σου δείχνουν πως σκέφτεσαι και ποια είναι τα δυνατά σου σημεία. Για να συμμετέχετε στις δοκιμασίες χρειάζεται να δώσετε ένα μέηλ και να ξέρετε αγγλικά. Η διεύθυνση είναι αυτή: http://www.cambridgebrainsciences.com/

Όλα τα τεστ είναι δωρεάν. 

Καλή διασκέδαση!

Υπέροχο τίποτα - Γιάννης Αγγελάκας

Ειν' αυτή η παγωνιά που ζεσταίνει
το πρωινό μετά τη γιορτή
τ' αλλόκοτο βλέμμα σου που δεν με χορταίνει
κι η λέξη που κρατάς για το τέλος εσύ

Υπέροχο τίποτα η ανάσα σου ζαλίζει
μα πάνω σου κρατιέμαι ζωντανός
υπέροχο τίποτα η γλώσσα σου με σχίζει
αφήνοντας σημάδια που δε σβήνει ο καιρός
που δε σβήνει ο καιρός
που δε σβήνει ο καιρός

ήθελα κάτι να γράψω αλλά δε μου μεινε χρόνος μέχρι να σας επισκεφτώ όλους στα σπίτια σας :)
φιλιά και όμορφη βδομάδα ΘΑ χουμε που λέει και το μαλεράκι μας

Διακοπή για διαφημίσεις; Θυμάστε; :)

Με τις διαφημίσεις έχω μια σχέση αγάπης μίσους.

Τα καλοκαίρια όταν ήμουν μικρή και βαριόμουν γέμιζα τις σελίδες των τετραδίων μου με διαφημίσεις που σκεφτόμουν εγώ, έβρισκα τα σλόγκαν, τα χρώματα που θα χρησιμοποιούνταν, τη μουσική που θα έπαιζε. Πολύ μου άρεσε να ασχολούμαι μ’αυτό για ώρες.

Δυστυχώς ή ευτυχώς κανείς δε σκέφτηκε να μου προτείνει να ασχοληθώ και επαγγελματικά με το θέμα αν και το ήθελα σε κάποια φάση.

Τότε για όσους θυμούνται οι πιο πολλές διαφημίσεις στο ΡΙΚ ήταν φωτογραφίες από περιοδικά με πλυντήρια, ψυγεία και έπιπλα. Η μοναδική διαφήμιση που θυμάμαι ότι είχε κίνηση και τη λάτρευα ήταν αυτή που’χε ένα παλαιστή του σούμο που χόρευε κουνώντας την μεγάλη κοιλιά του και εμφάνιζε πλυντήρια. Το μόνο που έλεγε ήταν «αααα ντερ τζενεραλ!» δηλαδή αυτό άκουγα εγώ, δεν ξέρω αν έλεγε κάτι άλλο.. Όποτε την έβλεπα γελούσα.

Μια άλλη που θυμάμαι η οποία βγήκε πιο μέτα και την είχα μάθει απ’ έξω κι ανακατωτά ήταν της σερενάτας «Πάνω κάτω σοκολάτα, να ποια είναι η σερενάτα. Μες τη γλύκα μες τη γεύση, δάγκωσε να σε μαγέψει. Σερενάτα του σχολείου και του πανεπιστημίου. Σερενάτα διακοσάρα, για τον Μπίλυ και τη Σάρα. Σερενάτα των γηπέδων, ενηλίκων μα και παίδων. Σερενάτα εργασίας, ξαπλωτής κι ορθοστασίας. Σερενάτα επιστημών, σερενάτα των τεχνών. Σερενάτα της τάξης, της πράξης, του ωδείου, των δύο, του ενός, του μηνός, του Νίκου, του ανηλίκου, της πίστας, της νύστας, της ωραίας, της παρέας, της ομάδος.. Σερενάτα και πάσης Ελλάδος!» Ή η διαφήμιση της Κεανίτας.. "Ζητώ!"

Από τότε ως τώρα οι διαφημίσεις έχουν εξελιχθεί πάρα πολύ. Ακόμα και κάποιες κυπριακές είναι ενδιαφέρουσες και δε βαριέσαι να τις βλέπεις ξανά και ξανά. Οι ενδιαφέρουσες όμως είναι οι εξαιρέσεις.

Οι πιο πολλές είναι βαρετές, κουραστικές και συχνά δυστυχώς ηλίθιες. Μόλις αρχίσουν ειδικά στην τηλεόραση κλείνω τον ήχο ή αλλάζω κανάλι ή το καλύτερο την κλείνω εντελώς τη ρημάδα. Όταν ακούω ράδιο αλλάζω σταθμό ή βάζω cd. 


Γενικά όμως οι σταθμοί, τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί, με μερικές εξαιρέσεις, το έχουν παρακάνει σε σημείο αηδίας. Διαφημίσεις μισή ώρα πριν την έναρξη της εκπομπής, διαφημίσεις δέκα λεπτά μετά την έναρξη και πάει λέγοντας με αποτέλεσμα να βλέπεις διαφημίσεις με διάλειμμα για λίγη εκπομπή.

Άσε που δείχνουν κάθε τρεις και λίγο τις ίδιες διαφημίσεις, που προσπαθούν να μας πείσουν για τα ίδια και τα ίδια προϊόντα που συνήθως δεν πολυπουλιούνται και χρειάζονται επιτηδευμένο σπρώξιμο. Γιατί ως γνωστό αν κάτι πουλάει δε χρειάζεται τόση έντονη προώθηση. Επειτα η καλύτερη διαφήμιση οποιουδήποτε προϊόντος είναι το ίδιο - αν είναι καλό θα πουλήσει αν είναι μάπα ό,τι διαφήμιση και να έχει δεν θα πουλήσει πάει και τελείωσε.


Όσο για τα περιοδικά; Έχουν κι αυτά ξεφύγει εντελώς. Ειδικά αν πλησιάζουν γιορτές δεκαπλασιάζουν το μέγεθος τους λόγω των ατέλειωτων διαφημίσεων. Άσε που έγινε μόδα αντί να βρίσκεται το κείμενο στα δεξιά που πάει το μάτι πρώτα, να βρίσκεται αριστερά για να μπαίνει στην καλύτερη θέση η διαφήμιση. Μου τη σπάει πολύ αυτό. Λες και το περιοδικό το παίρνεις για τις διαφημίσεις και παρεπιπτόντως διαβάζεις και κανά θέμα.


Δε λέω οι διαφημίσεις χρειάζονται τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Όμως απ'το απλό κέρδος έχουν όλα ξεφύγει κι έχουν φτάσει σε τέτοια ασυδοσία που εύκολα κι αβασάνιστα τα περισσότερα δίνουν όλο και πιο πολύ χρόνο ή χώρο για διαφημίσεις ξεχνώντας ή παραμελώντας εντελώς την ουσία.


Τι καταφέρνουν με αυτή την συμπεριφορά; Μα να μας απομακρύνουν. Γιατί δε νομίζω κανένας σταθμός να έχει σκοπό να μας κάνει να αλλάξουμε κανάλι ή να πατήσουμε το κόκκινο κουμπάκι. Άρα λιγότερες διαφημίσεις θα πετύχαιναν καλύτερα το σκοπό τους παρά αυτό το συρφετό που παρατηρείται σήμερα.


Αν αφήσουμε δε τα ιδιωτικά κανάλια, σταθμούς και περιοδικά και πάμε στα κρατικά ή τα συνδρομητικά τότε κι εκεί θα βρούμε πάλι ένα σωρό διαφημίσεις. Γιατί όμως τις βάζουν; Τα μεν κρατικά κανάλια τα χρηματοδοτούμε όλοι μας θέλοντας και μη απ'τη τσέπη μας κι άρα δε θα έπρεπε να βάζουν τόσες διαφημίσεις. Τα δε συνδρομητικά δε δικαιολογούνται αφού θα'πρεπε να αρκούνται στη συνδρομή και να μη θέλουν ένα κάρο διαφημίσεις.


Για να πω και κάτι θετικό που παρατήρησα το Άλφα τον τελευταίο καιρό: ό,τι διαφημίσεις έχει να δείξει τις βάζει πριν μια εκπομπή και ξεκινά την προγραμματισμένη ώρα αντί να αργεί κανένα μισάωρο για να δείξει διαφημίσεις. Μπράβο τους κι ελπίζω να ακολουθήσουν κι οι άλλοι σταθμοί.


Απ'την άλλη ο τρόπος που προσπαθούν να κάνουν πάσα για διαφημίσεις οι περισσότεροι στην τηλεόραση είναι τις πιο πολλές φορές γελοίος ή και κουραστικός. Κάνουν χαριτωμενιές, λένε ψέματα του στυλ "σ'ενα λεπτάκι επιστρέφουμε". Απειλούν "μην τυχόν κι αλλάξετε κανάλι" κτλ. Λες κι αν σε απειλήσουν ή σου πουν τι θα κάνεις με το τηλεκοντρολ εσύ θα υπακούσεις σαν σκυλάκι του Παβλώφ. Προσωπικά σαν αντιδραστικό στοιχείο που'χω χαρακτηριστεί κατά καιρούς, αυτό που κάνω μόλις ακούσω το "μην αλλάξετε κανάλι, επιστρέφουμε" είναι να πατήσω το κουμπάκι αμέσως και πολλές φορές πριν καν ολοκληρωθεί η πρόταση. Όχι που θα τους άφηνα!


Και το χειρότερο ειδικά στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο είναι που απ'τις πολλές διαφημίσεις και το αναγκαστικό ζάπινγκ ξεχνάω τι έβλεπα ή άκουγα και άντε να ξαναπιάσω το νόημα αν είναι καμιά ταινία. Μου'χει τύχει μάλιστα στο παρελθόν να ξεχαστώ τόσο πολύ που να μην ξέρω καν τι παρακολουθούσα, απλά να θυμάμαι αμυδρά ότι όλο και κάτι έβλεπα, αλλά ποιος ξέρει τι και που να το ψάχνω τώρα; Οπότε μένω εκεί στο νέο πράγμα που βρήκα να δω... μέχρι να κάνει αυτό διαφημίσεις και αν είμαι τυχερή να ανακαλύψω εκ νέου το πρώτο. Άσε που δύσκολα θα βρω μια εκπομπή να μου κρατήσει το ενδιαφέρον, πόσο μάλλον να βρω δυο! Μιλάμε θέλω πολύ τύχη να μου συμβεί αυτό. Αν συμβεί όμως τότε θα είναι 3 εκπομπές το ίδιο βράδυ που είναι ενδιαφέρουσες και μετά για ένα σωρό βράδυα τίποτα. Και δώστου ζαπινγκ μέχρι τελικής εξαντλήσεως ή ζαλάδας.


Ουφ τα έγραψα όλα ή σχεδόν όλα κι έβγαλα λίγο το άχτι μου - γιατί όταν άρχισα να γράφω αναγκάστηκα να κλείσω το ραδιόφωνο για να μην το σπάσω απ'τη σπαστική χριστουγεννιάτικη διαφήμιση που έπαιζε για χιλιοστή φορά. 


Και τέλος τώρα καταλαβαίνετε γιατί αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι τις διαφημίσεις στο μπλογκ μου!

Marc-Andre Grondin

Τον ανακάλυψα τυχαία από μια ταινία που παρακολούθησα στη νόβα. Η ταινία Bouquet Final μια μαύρη κωμωδία που ήταν πολύ καλή. 

Πιο  όμως πολύ μου άρεσε αυτός ο Καναδός ηθοποιός Marc-Andre Grondin που είναι κούκλος, ταλαντούχος και εξαιρετικά φρέσκια παρουσία. 

υγ. και μου θυμίζει και τον πρώτο παιδικό μου έρωτα... του έφερνε λιγουλάκι :)

Κωνσταντίνα Κούνεβα-Χωρίς φρούρηση!

Βρήκα περσινή ανάρτηση μου με συνέντευξη της Κωσνστατίνας Κούνεβα κι αναρωτήθηκα τι κάνει. Ανακάλυψα ότι έχει βγει απ'το νοσοκομείο αλλά έχει πολλά χειρουργεία ακόμα μπροστά της. Εξακολουθεί να είναι αγωνίστρια ευτυχώς και να λυπάται τους άνανδρους που τις επιτέθηκαν και παραμένουν ασύλληπτοι. Το χειρότερο είναι ότι η υπόθεση λόγω ελλειπούς έρευνας μπήκε στο αρχείο!

Και το τραγικό είναι ότι της έκοψαν και την όποια φρούρηση είχε. Δηλαδή της έδωσαν ένα σπίτι και την ξεφορτώθηκαν χωρίς να βρουν τους δράστες, χωρίς να την προστατεύσουν για όσο καιρό χρειάζεται. Άλλους κι άλλους τους προστατεύει η αστυνομία αλλά όχι μια γυναίκα που πραγματικά το χρειάζεται. Κι ο κόσμος σε γενικές γραμμές την έχει ξεχάσει. Ελάχιστοι πια βάζουν λεφτά στο λογαριασμό που είχε ανοιχτεί για στήριξ της, το λέει η ίδια σε συνέντευξη της στην Ελευθεροτυπία το Φεβρουάριο του 2010.

Τέτοιες περιπτώσεις δεν πρέπει να τις ξεχνάμε ποτέ. Αυτό που συνέβηκε σ'αυτή τη γυναίκα δείχνει ξεκάθαρα και χωρίς υπεκφυγές πως ακριβώς δουλεύει το σύστημα.

Προσωπικά δεν έχω τη δική της μεγαλοψυχία και μισώ όλους όσοι είναι άμεσα ή έμμεσα υπεύθυνοι για όσα τραβά. Ελπίζω να έχει κουράγιο να παλεύει και να μεγαλώσει το παιδί της όπως ακριβώς θέλει. Αν και δεν έχει ανάγκη από τις ευχές μου το ξέρω. Είναι μαχητής και στη ζωή κερδίζουν όσοι δε φοβούνται τις μάχες.

Η δική μας ζούγκλα...!

Η μάνα μου έχει μεγάλη μανία με τα λουλούδια. Όταν ήμουν μικρή είχε ένα κήπο στο μπροστινό μέρος του σπιτιού που διαχωριζόταν με ένα μικρό διάδρομο με μάρμαρο. Ως εκ τούτου η  βεράντα του σπιτιού ήταν τόσο μικρή και στενή που δεν μπορούσε να καθίσει κανείς. Εκτός από εκεί είχε λουλούδια και δέντρα στο πλάι του σπιτιού και στην πίσω αυλή. 

Κάποια στιγμή που έκαναν κάποιες διορθωτικές εργασίες στο σπίτι δέχτηκε (πως;!) να μεγαλώσει η βεράντα για να μπορούμε να καθόμαστε τα καλοκαίρια που ως γνωστό στην Κύπρο διαρκούν κάμποσους μήνες. Ήρθε ο κος Κώστας ο κτίστης και άρχισε να φτιάχνει τη βεράντα. Όμως η μάνα μου στο κομμάτι του κήπου που θα θυσίαζε με πόνο ψυχής είχε ένα σπάνιου κάλλους λουλούδι που ήθελε πάση θυσία να το διασώσει απ'το μπετόν. Ζήτησε λοιπον απ'τον κο Κώστα να κάνει μια τρύπα στην βεράντα και να προστατεύσει το λουλούδι για να μείνει στη θέση του. Ο καημένος ο κος Κώστας προσπάθησε με κάθε τρόπο να τη μεταπείσει εξηγώντας της ότι αυτό θα δημιουργούσε προβλήματα στη βεράντα. Όμως η μάνα μου ήταν ανένδοτη, ήθελε σώνει και καλά να σώσει το λουλούδι. Έριξε και κάτι υπονούμενα ότι δεν ήθελε να της το φτιάξει επειδή.. βαριόταν να κόψει τα μάρμαρα. Ούτε που της πέρασε απ'το μυαλό ότι μπορεί και να'χει δίκιο ο άνθρωπος.

Όταν είδε κι αποειδε ο κος Κώστας και συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε ούτε με τη λογική, ούτε με απειλές, ούτε με κανένα τρόπο να αποφύγει τη σωτηρία του φυτού, έκανε αυτό που του ζητούσε. Είχε όμως τον τελευταίο λόγο γιατί μέχρι να τελείωσει την τρύπα στη βεράντα το καημένο φυτό ξεράθηκε! Φυσικά η μάνα μου τον κατηγόρησε ευθαρσώς για δολιοφθορά και εκδίκηση εναντίον ενός ανυπεράσπιστου φκιόρου!

Το αποτέλεσμα όμως παρέμεινε, η τρύπα στη βεράντα είχε ανοιχτεί κι αφού το λουλούδι είχε χάσει άδικα τη ζωή του φύτεψε άλλο στην τρύπα και την εκμεταλλεύτηκε επαρκώς.

Αν επισκεφθεί κάποιος το πατρικό μου όπως καταλαβαίνετε δε θα αντικρίσει μόνο την διάσημη τρύπα με το φυτό της, αλλά κι ένα σωρό άλλες γλάστρες, γλαστρώνια, αναρριχιτικά φυτά, δέντρα, δεντρίλια κι ό,τι άλλο φανταστείς. Όταν τα κοιτάς δε συνειδητοποιείς με τη μια την ποσότητα τους, άμα όμως σε εξαναγκάσει να της τα ποτίσεις όταν θα απουσιάζει τότε βλέπεις την ατέλειωτη πρασινάδα να απλώνεται παντού. 

Μην τολμήσεις να της ονομάσεις τα λουλούδια της 'χόρτα' γιατί θα πάθει σοκ και δε θα σου ξαναμιλήσει. Τα καμαρώνει και τα αγαπά ίσως και περισσότερο απ'τα παιδιά της - αφού όταν πάει διακοπές και μας πάρει τηλέφωνο η πρώτη της ερώτηση δεν είναι 'τι κάνετε; πως είστε;' αλλά 'μου ποτίσατε τα λουλούδια;' προφανώς πάει κατευθείαν στα σημαντικά!

http://www.britannica.com.sg/botany/loquat-370538.html

Στο πλάι του σπιτιού που λέτε υπήρχαν όταν ήμουν μικρή πολλά δέντρα, λεμονιές, μοσπιλιές, μια νερατζιά και κλίμα. Θυμάμαι  καθαρά ότι το κλίμα έκανε καταπληκτικό σταφύλι. Ο κορμός του ήταν φυτεμένος στο πλάι και επεκτινόταν στο πίσω μέρος του σπιτιού. Όταν ήμουν 3-4 χρονών μου είχαν δέσει μια κούνια και καθόμουν με τι ώρες για να με σπρώχνουν. Λάτρευα την κούνια μου καλύτερα απ'όλα τα άλλα παιγχνίδια μαζί.

Με τα χρόνια κάποια δέντρα στο πλάι ξεράθηκαν και έτσι άρχισε η μάνα μου να φυτεύει λουλούδια, πρασινάδες κτλ. Στο γείτονα δεν άρεσε η μεγάλη παραγωγή φύλλων και παραπονιόταν, έτσι έβαλε τον πατέρα μου κι έφταξε ένα μεγάλο τελάρο κι άπλωσε πάνω ένα πράσινο υλικό σαν αυτό που βάζουν γύρω απ'τις οικοδομές, ώστε να σταματήσει τη πτώση των φύλλων στην αυλή του γείτονα και να γλυτώσει απ'τη μουρμούρα του. Σε κάποια φάση θεώρησε καλό να βάλει αναρριχιτικά να πιάσουν πάνω στο πράσινο δίχτυ. Αυτά άλλο που δεν ήθελαν άρχισαν να ανεβαίνουν στο πρόσφορο έδαφος και να μεγαλώνουν με γοργούς ρυθμούς.  Αυτή ήταν αρχή της ζούγκλας..

ο κάκτος μας!

Στη μέση του χώρου στάθμευσης στο πλάι του σπιτιού, εκεί που ήταν μια λεμονιάς που ξέρανε έβαλε ένα κάκτο. Αυτός ο χώρος ήταν μέσα στη μέση του πάρκινγκ αλλά τότε είχαμε όλο κι όλο ένα παλιό αυτοκίνητο και δεν ενοχλούσε. Με τα χρόνια ο κάκτος μεγάλωσε, όχι απλά μεγάλωσε θέριεψε, έγινε σαν δέντρο ή σαν αυτούς τους κάκτους που βλέπουμε σε ταινίες για το Φαρ Ουεστ. Απόκτησαμε στο μεταξύ αυτοκίνητα όλοι και το ίδιο συνέβηκε στη γειτονιά με αποτέλεσμα οι χώροι στάθμευσης να είναι περιορισμένοι και δυσεύρετοι. 

Λογικό κι επόμενο της ζητήσαμε να κόψουμε τον κάκτο ώστε να δημιουργηθεί χώρος να παρκάρουμε άλλο ένα αυτοκίνητο εκεί. 'Όχι!' απάντησε με στεντόρια φωνή και ήταν ανένδοτη σε κάθε κρούση που της κάναμε για το θέμα. Ο κάκτος δεν πήγε πουθενά κι εμείς όλο ψάχνουμε χώρο ν'αφήσουμε το αυτοκίνητο.

Στο πεζόδρομιο υπάρχουν δύο δέντρα. Το ένα είναι καλλωπιστικός θάμνος που τον κλάδεψε με τέτοιο τρόπο η μάνα μου που κατέληξε να γίνει δέντρο και το άλλο είναι μια μανταρινιά. Φέτος φορτώθηκε μανταρίνια τόσο πολύ που έπεσαν τα κλωνιά της κάτω και έκλεισαν την είσοδο σε σημείο που για να μπούμε έπρεπε να σκύψουμε. Της είπαμε να τα κόψει αλλά φυσικά αρνήθηκε. 'Μόνο όταν είναι έτοιμα τα μανταρίνια , θα κόψωι κανένα κλωνάκι' δήλωσε. Ίσα-ίσα δηλαδή για να μη σκύβουμε σαν σε προσκυνητάρι για να περάσουμε. 

Το αποκορύφωμα όμως της ζούγκλας-πατρικού μου είναι ότι η μάνα μου αποφάσισε να βάλει αναρριχιτικό στα κάγκελα. Οι πόρτες στο γκαράζ δεν μπορούν πια να κλείσουν ή ν'ανοίξουν καλά κι έτσι μένουν μισάνοιχτες. Αυτό το αναρριχιτικό άρπαξε τα κάγκελα, τα έπνιξε και κάποια στιγμή έφτασε ως το γραμματοκιβώτιο το οποίο τύλιξε.  Ο ταχυδρόμος προσπάθησε ανεπιτυχώς να της εξηγήσει ότι δε γίνεται να μην έχει τρόπο να φτάσει το γραμματοκιβώτιο γιατί δε θα μπορεί να παραδίδει την αλληλογραφία. Του απάντησε ότι μπορεί μια χαρά, λίγη προσπάθεια χρειάζεται.... Ναι αν είσαι χιμπαντζής το φτάνεις άνετα! λέω γω. Κι εγώ έκανε πολλές απόπειρες να της εξηγήσω, το ίδιο κι ο πατέρας μου κι η αδελφή μου και κάποιες γειτόνισσες και κάποιοι γείτονες. Τίποτα ανένδοτη για ακόμα μια φορά. 

Τέτοια είναι η κατάσταση που αναγκάστηκα να πάω να νοικιάσω μια ιδιωτική θυρίδα στο ταχυδρομείο για να ησυχάσω και να μην αγχώνομαι ότι όλοι οι λογαριασμοί ή ό,τι άλλο περιμένω θα καταλήξουν στο δρόμο. Από τότε φυσικά η κατάσταση έχει χειροτερέψει γιατί τα λουλούδια και τα κάθε λογής φυτά έχουν κάνει κατάληψη σχεδόν σε όλους τους χώρους που θα μπορούσε να κινηθεί ή να καθήσει ένας άνθρωπος. Είπαμε ν'αγαπάμε τα φυτά, το πράσινο κι όλη τη φύση αλλά η μάνα μου το'χει παρακάνει, έχει ξεφύγει και μας έχει οδηγήσει θέλοντας και μη να ζούμε μέσα σε μια ζούγκλα! 

Και για του λόγου το αληθές σας έβγαλα και κάποιες φωτογραφίες για να δείτε από μόνοι σας τη ζούγκλα μας για την οποία η μάνα μου βεβαίως-βεβαίως καμαρώνει!

για πείτε μου βλέπετε καθόλου το γραμματοκιβώτιο;!

το κάγκελο.... χιχιχιχι

το κάγκελο και πάλι.. πόσο πολύ φαίνεται ε;!

Προχθές μια συνάδελφος μας είπε ότι στη γειτονιά της κάποιος ένα βράδυ έφερε φορτηγό κι έκλεψε όλες τις γλάστρες από πεντέξι σπίτια. Μόλις το άκουσα σκέφτηκα την πιθανότητα να γίνει κάτι τέτοιο στη μάνα μου. Κι  όταν το είπα στον καλό μου σκάσαμε κι οι δυό στα γέλια. Που να έρχονταν οι κλέφτες λουλουδιών κι από δω να δουν τη γερή μπάζα θα έκαναν! 

Άσε που θα παθαίναμε όλοι σοκ απ'τον άπλετο χώρο που θα εμφανιζόταν μπροστά μας και δε θα ξέραμε τι να τον κάνουμε. Όσο για τη μάνα μου; Δεν το συζητώ θα πάθαινε τέτοιο φοβερό ταράκουλο που δεν ξέρω αν θα μπορούσε να συνέλθει απ'την απώλεια ποτέ της! Όχι-όχι μακρυά από μας τέτοιο κακό!!!

ΥΓ. Ευχαριστώ τη Μάγισσα Κίρκη που μου έδωσε την ιδέα να γράψω τις περιπέτειες της ζούγκλας μας!

Πόσο περίεργο είναι..

... να βλέπεις μια φίλη που έχεις μοιραστεί χρόνια και χρόνια μαζί της και που στο μεταξύ έχουν χωρίσει οι δρόμοι σας... πόσο περίεργο είναι να τη βλέπεις και να συμπεριφέρεται λες και δε σε γνωρίζει.

Κι όμως η φωνή της, οι κινήσεις της, το βλέμμα της, οι λέξεις που χρησιμοποιεί, τα ρούχα της, το χαμόγελο της, τα χέρια της, όλα μα όλα να είναι τόσο μα τόσο οικεία. Σχεδόν σαν να βλέπεις, ν'ακούς, να αισθάνεσαι τον εαυτό σου.

Κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια να τη δεις. Πως εκμηδενίζονται τα χρόνια σε λίγα δεπτερόλεπτα. Πως γίνονται σκόνη κι είναι λες και ήσουν πριν λίγα λεπτά μαζί της.. κι όχι πριν σχεδόν δέκα ολάκερα χρόνια. 

Παράξενη που είναι η ζωή. 

~

Ανάφερα την συγκεκριμένη πρώην φίλη στο μπλογκ εδώ γιατί την είχα στο μυαλό μου. Την είχα δει όνειρο και γι'αυτο τη θυμήθηκα και τώρα εμφανίστηκε στο μάθημα των Ισπανικών! Ναι, έτσι απλά. Επιβεβαιώθηκε γι'αλλη μια φορά αυτό που σας έλεγα ότι μ'αυτή την κοπέλα έχουμε μια περίεργη σχέση. Έχω τόσα χρόνια να τη δω και ξαφνικά τη βλέπω στο όνειρο μου για να εμφανιστεί απ'το πουθενά απροσδόκητα μπροστά μου.  Κι όχι δεν είχαμε καμιά επαφή τόσα χρόνια. Δεν υπήρχε τρόπος να ξέρει ότι θα πάω σ'αυτό το μάθημα όπως δεν υπήρχε τρόπος να ξέρω εγώ ότι θα πήγαινε αυτή. Κι όμως ορίστε αρχίσαμε μαζί μαθήματα..

Ταξιδάκι

Στην Αθήνα για λίγες μέρες κι ανακάλυψα αυτό στο μετρό, που πολύ μου άρεσε!

 

 

Κατ'άλλα είδαμε την ΑΕΚ με την Άντερλεχτ. Παγωνιά στο γήπεδο αλλά ωραίο παιχνίδι. Μ'αρέσει πολύ πως ενώνονται στις κερκίδες όλοι οι φίλαλθοι υπερ της ομάδας. Κάτι που χάνεται όταν βλέπεις παιχνίδι στην τηλεόραση. 

 

 

 

Παρακολουθήσακε και τη θεατρική παράσταση "Συμπέθεροι απ'τα Τίρανα" που είχε πολύ γέλιο. Το θέατρο ήταν γεμάτο. Η κοπέλα στο ταμείο ήταν στην καλύτερη περίπτωση αγενής. Ούτε που ρωτήσε που θέλαμε να κάτσουμε, μας έβαλε όπου ήθελε και όταν τη ρώτησα μου έδειξε εκνευρισμένη που μας είχε ήδη βάλει... Φυσικά τη δικαιολογώ γιατί καθόταν σε ένα δωματιάκι που ίσα-ίσα χώραγε η ίδια και της είχαν βάλει κι ένα τύπο μαζί-ήταν τόσο στενά που δεν μπορούσε να σηκώσει τα χέρια της να δακτυλογραφήσει χωρίς να κτυπά πάνω του. Όμως ο θεατής τι φταίει; Πάλι καλά που η παράσταση άξιζε τον κόπο. Αν τύχει να πάτε Αθήνα πηγαίνετε να τη δείτε!

 

Οι δρόμοι ανεξαρτήτως ώρας γεμάτοι κόσμο. Και το γράφω εδώ γιατί είχα διαβάσει σε κάποια μπλογκς ότι είναι άδεια η Αθήνα τα βράδυα γιατί ο κόσμος φοβάται και τα λοιπά. Εγώ δεν είδα κάτι τέτοιο. Και ενώ δεν ήταν σαββατοκύριακο τα μαγαζιά ήταν γεμάτα κι ο κόσμος ψώνιζε. Πολύ καλές τιμές και προσφορές είχαν τα περισσότερα καταστήματα κι αυτό σίγουρα βοήθησε. 

 

Οι δικοί μας μαγαζάτορες να το δουν, που απ'τη μια παρακαλούν τον κόσμο να ψωνίσει (καθημερινά μου στέλνουν sms για προσφορές και εκπτώσεις, όταν πάω όμως βλέπω ότι οι εκπτώσεις ισχύουν για εμπόρευμα κάποιων χρόνων ή καλοκαιρινό που έμεινε απούλητο) κι απ'την άλλη οι τιμές είναι εξωφρενικές. Δε γίνεται να πουλάς κύριε ένα απλό, μακό μπλουζάκι 25-30 ευρώ και να περιμένεις να ψωνίζει ο κόσμος. Ξύπνα και προσαρμόσου ή απλά περίμενε να πέσουν οι πωλήσεις στα τάρταρα. Ο καιρός που ο κόσμος έτρωγε κουτόχορτο έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Έπειτα υπάρχουν τα ψώνια στο εξωτερικό σε συνδυασμό με διακοπούλες ή ακόμα πιο καλά τα ψώνια απ'το ιντερνετ που προσπερνώ εσένα τον μεσάζοντα και πληρώνω καλές τιμές για καλής ποιότητας εμπόρευμα.

Προεκλογικές μέρες αυτές που ήμασταν Αθήνα και κατάλαβα ότι ο κόσμος δεν πολυ-ασχολείται. Είχε συγκεντρώσεις αλλά συμμετοχή πεσμένη. Φυσικά τα αποτελέσματα μου φάνηκαν κάπως σχιζοφρενικά.. αλλά δε θέλω να επεχταθώ γιατί δε μ'αρέσει να ασχολούμαι με την πολιτική.

Όμορφη η Αθήνα μου φάνηκε όπως πάντα. Την αγαπώ πάρα πολύ και χαίρομαι να πηγαίνω όσο συχνά μπορώ. Ειδικά τέτοια εποχή που δεν κάνει πολύ ζέστη, ούτε πολύ κρύο κι έχει τόσα πολλές επιλογές για εξόδους είναι ιδανικό ένα ταξιδάκι, έστω και σύντομο!

Πίσω

Επέστρεψα 

και ήδη προγραμματίζω 

άλλη μια φυγή. 

Ζω για τις φυγές. 

Όσο μένω

αρρωσταίνω. 

Θέλω η ζωή να'ναι 

κίνηση, 

αλλαγή, 

φυγή.

Small break