Από μικρή είχα δυνατή όσφρηση. Αυτό είναι ευχή και κατάρα μαζί γιατί όπως 'πιάνω' με το παραμικρό τις ευχάριστες μυρωδιές με την ίδια ευκολία εντοπίζω άθελα μου και τις δυσάρεστες.
Με τα αρώματα που εμείς οι γυναίκες χρησιμοποιούμε, έχω σχέση αγάπης-μίσους γιατί απ'τη μια μ'αρέσουν, αλλά απ'την άλλη όταν πάω να δοκιμάσω διάφορα για να καταλήξω σε ένα (π.χ. στα αεροδρόμια) τότε με ζαλίζουν. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα πρόσεξα ότι άρχισα να αναπτύσσω και μια αλλεργία σε πολλά αρώματα γιατί εκεί που 'κάθονται' στο δέρμα μου με πιάνει φαγούρα και με κάνουν να θέλω να φταρνιστώ.
Προσπαθώ λοιπόν να εντοπίσω ένα άρωμα που απ'τη μια να μ'αρέσει απ'την άλλη να μην με ενοχλεί με κάποιο τρόπο. Μετά τη τελευταία φυγή ανακάλυψα τη Μαργαρίτα του Marc Jacobs (καθόλου τυχαίο το όνομα και πανέμορφο το μπουκάλι και η μυρωδιά) κι ευτυχώς δεν έχει αντιδράσει ο οργανισμός μου αρνητικά ακόμα. Αυτό το άρωμα είναι η χαρά των λουλουδιών σ'ένα μπουκάλι και η πανέμορφη συσκευασία κάνει το δωμάτιο να θυμίζει άνοιξη.
Πάντα συνδέω τα αρώματα με εποχές ή φάσεις της ζωής μου γιατί ποτέ δε βάζω δυο αρώματα ή περισσότερα ταυτόχρονα. Όταν έχω ένα άρωμα το φορώ μέρα και νύχτα μέχρι να τελειώσει, έτσι που συνδέεται με τη φάση εκείνη. Όταν κάποια στιγμή σταματήσω να το φορώ και έρθει στη μύτη μου αμέσως μου μεταφέρει αναμνήσεις. Συνήθως αγοράζω τα νέα μου αρώματα στα αεροδρόμια έτσι η μυρωδιά τους αυτόματα συνδέεται με το θετικό του ταξιδιού. Μ'αυτό τον τρόπο μόλις το βάλω όταν επιστρέψω το μυαλό μου πάει στο ταξίδι.
Ένα άλλο αγαπημένο άρωμα είναι του Jean Paul Gaultier, που αν και κάπως δυνατό όποτε το φορέσω μόνο καλές στιγμές έχει να μου θυμίζει. Μετά είναι το Sentiment της Escada που για κάποιο λόγο έχει εξαφανιστεί απ'τα μαγαζιά και δεν το βρίσκω πουθενά να το πάρω. Νόμιζα ότι έχει σταματήσει να το βγάζει η εταιρεία αλλά για να το βρίσκω στο ιντερνετ πάει να πεί ότι απλά δεν το φέρνουν εδώ για κάποιο άγνωστο λόγο.
Άλλο που θυμάμαι καλά το μπουκαλάκι αλλά δυστυχώς όχι το όνομα, είναι ένα που είχε μπλε σκούρο μπουκάλι που ήταν λεπτό και στρογγυλό κι είχε κουμπάκια σαν μαξιλαράκι, το καπάκι του ήταν ασημί με δυο χερούλια σαν αμφορέας. Αν καμιά ή κανένας σας κατάλαβε για ποιο μιλώ πείτε μου σας παρακαλώ ποιο ήταν. Δεν το'χω ξαναδεί εδώ και πολλά πολλά χρόνια, τουλάχιστον δέκα. Χαχα το βρήκα στο νετ!!! Τέλεια!
'Ενα άλλο είδος που μ'αρέσει είναι τα unisex αρώματα, σαν το CK One και το Aqua di Gio που φορούσα παλιά, αλλά τώρα που τα έψαχνα δεν τα εντόπισα.
Ας σταματήσω εδώ με τα αγαπημένα αρώματα γιατί σίγουρα έχω ξεχάσει αρκετά. Για να μην αρχίσω να γράφω για αρώματα που είναι συνδεδεμένα με αγαπημένα άτομα κι ακόμα και σήμερα μου τα θυμίζουν όποτε τα μυριστώ.
Στο πανεπιστήμιο μια φορά εκεί που είχαμε παράδοση μου μύρισε καμένο. Ήταν τόσο έντονη η μυρωδιά που ανησύχησα, το ανάφερα στην καθηγήτρια που συφώνησε κι αυτή ότι κάτι μύριζε και παρατήσαμε το μάθημα για να ψάξουμε που είχε φωτιά. Τελικά δε βρήκαμε κάτι κι εκεί που ήμασταν έτοιμοι να γυρίσουμε στην παράδοση έρχεται ένα παιδί λαχανιασμένο και μας λέει ότι έπιασε φωτιά σε σκουπιδοτενεκέ στον πρώτο όροφο και καλύτερα να βγούμε έξω. Εμείς ήμασταν στον 3 απ'την άλλη μεριά του κτιρίου. Φάνηκε λοιπόν πως είχα μυρίσει το καμένο από μεγάλη απόσταση και δεν είχα τρελαθεί! :)
Όπως καταλαβαίνετε η
όσφρηση παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Είναι μια βασική αίσθηση που ξυπνά τις αναμνήσεις πολύ πιο εύκολα, άμεσα και γρήγορα απ'τις άλλες αισθήσεις.
υγ. μήπως να γινόμουν
γευσιγνώστης ή να δούλευα σε εταιρεία αρωμάτων; όλο και κάπου θα χρησιμεύε αυτή η μύτη μου! εναλλακτικά θα μπορούσα να γίνω και
λαγωνικό! LOL
