Αντί να μιλούν μερικοί καλύτερα να φτύνουν! Γκρρρρρρ

globalvoices.co.uk

Η ελληνική γλώσσα (όπως και όλες οι γλώσσες) είναι ζωντανός οργανισμός  και σαν ζωντανός οργανισμός εξελίσσεται και μεταλλάσσεται ανάλογα με την εποχή και τους ανθρώπους που τη μιλάνε. Οι μόνες γλώσσες που μένουν αναλλοίωτες είναι οι νεκρές, αυτές που κανείς πια δεν τις χρησιμοποιεί, όπως τα λατινικά που διδάσκονται μεν σε πολλά σχολεία όμως δεν χρησιμοποιούνται σε καμιά χώρα στην καθημερινή ομιλία.

ΟΜΩΣ το ότι είναι ζωντανός οργανισμός η ελληνική γλώσσα δε σημαίνει ότι η κάθε μια και ο κάθε ένας ειδικά στην τηλεόραση, μπορεί να την κακοποιεί σε σημείο να την κάνει αγνώριστη, να την σπάει στο ξύλο, να τη στέλνει στην εντατική και να κάνει ό,τι περνά απ΄το χέρι του για να τη δολοφονήσει. 

Φιλόλογος δεν είμαι, ούτε έχω ξεκινήσει καμιά σταυροφορία για τη διάσωση της ελληνικής γλώσσας όπως κάποιοι πολιτικοί που ούτε να τους αναφέρω δε θέλω. ΟΜΩΣ αυτό δε σημαίνει ότι μπορώ να ανεχτώ κάποιους (σαν τις μεσημεριανές κατίνες παραδείγματος χάρη) να μιλούν με τέτοιο τρόπο που να προσβάλλουν τη γλώσσα και την ακουή όσων κάνουν την αξεπέραστη βλακεία να τους παρακολουθήσουν έστω και για πέντε λεπτά.

ΚΑΙ ΟΧΙ δεν είσαι μοντέρνα κυρά μου επειδή μιλάς χάλια τα ελληνικά. Δεν είσαι της εποχής, δεν είσαι 'πιτσιρίκα', δεν είσαι του συρμού, δε δημιουργείς μόδα. Τα πιτσιρίκια σε πληροφορώ μιλούν πολύ πιο σωστά και όμορφα τη γλώσσα από ότι εσύ που μιλάς λες και φτύνεις. Γι'αυτό ή μάθε να μιλάς σωστά, ή πήγαινε  στο σπίτι σου να μιλάς χωρίς γραμματική, συντακτικό και με λεξιλόγιο που με το ζόρι περιλαμβάνει 500 λέξεις, εκεί που δε σ'ακούει κανένας.

Κρίμα που η ΕΡΤ έκοψε αυτή την όμορφη εκπομπή που είχε παλιά με την Λιάνα Κανέλη και μετά με την Μαρία Χούκλη 'Ομιλείτε Ελληνικά'. Ήταν απίστευτα ενδιαφέρουσα, εκπαιδευτική και ψυχαγωγική μαζί. Αυτή άλλωστε είναι η αποστολή της δημόσιας τηλεόρασης. Να μορφώνει και προσφέρει πολιτισμό εκεί που τα άλλα κανάλια προσφέρουν σε μεγάλο ποσοστό σκουπίδια.

φωτο από την ιστοσελίδα της ελευθεροτυπίας

Φέρτε πίσω το 'Ομιλείτε Ελληνικά' κι αναγκάστε όλα τα κανάλια να περνούν τους παρουσιαστές τους από εξετάσεις καλής χρήσης της ελληνικής γλώσσας (ανεξαρτήτως πόσο χαμηλό επίπεδο έχει μια εκπομπή). Αρκετά δολοφονούν καθημερινά σε ζωντανή μετάδοση την ελληνική γλώσσα! Πόσο καιρό να συνεχίζεται αυτό το έγκλημα ατιμώρητο; ΦΤΑΝΕΙ!

Εγώ πάντως δεν ξαναπατάω εκεί!

Εδώ στη Λεμεσό έχουμε ένα θέατρο που είναι υπόγειο. Κατεβαίνεις πάρα πολλά σκαλιά για να φτάσεις στο χώρο που είναι οι αίθουσες.  Ο χώρος έχει  ασανσερ , αλλά δεν χρησιμοποιείται από κανένα. Ίσως να υπάρχει για να κάνει το χώρο προσβάσιμο για άτομα με κινητικά προβλήματα αλλά δεν το'χω δει καμιά φορά να χρησιμοποιείται. Όσες φορές είχα πάει παλιότερα η παράσταση ήταν στη μεγάλη αίθουσα που έχει αμφιθεατρικά καθίσματα, όπως τις αίθουσες στο σινεμά. Την άλλη τη μικρή αίθουσα την είχα προσέξει αλλά δεν είχα την τύχη να την επισκεφτώ ποτέ.

φωτο από http://theatreworld.wordpress.com/

Ένα βράδυ βρήκε προσκλήσεις για την πρεμιέρα μιας παράστασης η μάνα μου κι επειδή δεν ήθελε ο πατέρας μου να τη δει μου πρότεινε να τη συνοδέψω. Δέχτηκα ευχαρίστως να πάω μαζί της. Ετοιμάστηκα από νωρίς, πήγα να την πάρω και πήγαμε στο θέατρο αρκετή ώρα πριν την έναρξη της παράστασης. 

Όταν φτάσαμε ο κόσμος ήταν λίγος και τα τραπεζάκια στο φουαγιέ άδεια, έτσι καθίσαμε να πιούμε ένα ποτό και να περιμένουμε μέχρι την έναρξη. Εκεί που μιλούσαμε για γενικά θέματα μου λέει η μάνα μου "Δε νιώθω και πολύ καλά" της απαντώ κι εγώ αμέσως "Αν δεν είσαι καλά πάμε να φύγουμε" δεν ήθελα να καταπιέζεται να δει την παράσταση μόνο για μένα αν δεν αισθανόταν καλά και δε με πείραζε και τόσο να χάσω το έργο. "Είσαι τρελή;" μου λέει η μάνα μου "που να φύγουμε να πάμε; Τίποτα δεν είναι θα μου περάσει." Επέμεινα εγώ, αλλά ήταν ανένδοτη ότι είναι καλά και δε θέλει να χάσει την παράσταση.

Έρχεται η ώρα να πάμε στην αίθουσα, αλλά ανακαλύπτω ότι η παράσταση αντί να είναι στη γνωστή αίθουσα με τις αμφιθεατρικές θέσεις είναι στην μικρή αίθουσα. Μπαίνουμε μέσα και βλέπω ότι είναι όλη βαμμένη μαύρη, με μαύρα καθίσματα τα οποία είναι γύρω από τη σκηνή βαλμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε οι θεατές ουσιαστικά να αποτελούν μέρος της παράστασης. Καθόμαστε σε μια μπροστινή θέση (δεν ήταν αριθμημένες μπορούσαμε να κάτσουμε όπου θέλαμε) γιατί ήθελε να βλέπει καλά η μάνα μου κι αρχίζει η παράσταση.

Αν θυμάμαι καλά (γιατί τα πιο πολλά τα'χω ξεχάσει για ευνόητους λόγους όπως θα δείτε πιο κάτω) στην παράσταση έπαιζαν τέσσερις γυναίκες, μια έκανε τη μάνα και οι άλλες τρεις τις κόρες της. Άκρα του τάφου σιωπή στο ακροατήριο, προσηλωμένοι όλοι στην παράσταση, όταν σκύβει η μάνα μου και μου λέει ψιθυριστά "Είμαι χάλια δεν αντέχω." Της ρωτώ "Τι έχεις;" και μου απαντά "Θέλω να κάνω εμετό." Αμέσως της λέω "Πάμε να φύγουμε!" και κάνω να σηκωθώ όμως με σπρώχνει και επιμένει "Μείνε εσύ θα βγω εγώ μόνο" όμως πια δεν είναι καθόλου καλά και της φαίνεται, την αρπάζω κι εγώ απ'το χέρι και όσο πιο αθόρυβα γίνεται πάω να σηκωθώ, περπατά μπροστά μου και λέει "Θα κάνω εμετόοοο! Θα κάνω εμετόοοοοοοοοοοο." Γυρίζω στα δεξιά μου και συνειδητοποιώ ότι οι ηθοποιοί παίζουν και δεν παίζουν την παράσταση κι ο κόσμος όλος κοιτά εμάς. Σκύβω το κεφάλι κι επιταχύνω το βήμα. Πάνω που είχαμε κοντέψει στην πόρτα και θα βγαίναμε πετάει η μάνα μου την πιο δυνατή κλανιά που υπάρχει! Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Ούτε ξέρω αν άκουσαν οι άλλοι, ή αν γέλασαν ή οτιδήποτε.

Βγαίνουμε επιτέλους έξω στο φουαγέ και η μάνα μου σωριάζεται σε μια καρέκλα, δίπλα ακριβώς απ'την έξοδο της αίθουσας όπου κουτσά-στραβά συνέχιζε η παράσταση. Εγώ άρχισα να τρέχω πάνω κάτω να βρω ένα κουβά, κάτι να κάνει μέσα εμετό και λίγο νερό να της βάλω στο πρόσωπο που'χει γίνει άσπρη σαν πανί, όταν εμφανίζεται ένας άντρας με γένια και γυαλιά και κοιτά τη μάνα μου που εντωμεταξύ είναι έτοιμη να βγάλει τα σωθικά της στο πάτωμα και φωνάζει δυνατά "ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΜΕΤΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!" Σκύβει κοντά της και της λέει "Σας παρακαλώ κυρία μου μπορείτε να μετακινηθείτε πιο κάτω;" Τίποτα η μάνα μου "ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!! ΕΜΕΤΟΟΟΟΟΟΟ!!" Επαναλαμβάνει την ίδια παράκληση λίγο πιο επιτακτικά, αλλά και πάλι δεν εισακούγεται. Στο μεταξύ γυρίζω εγώ που βρήκα λίγο νερό και της νίβω το πρόσωπο μπας και συνέλθει λίγο. Με κοιτά με ελπίδες αυτός και μου λέει "Σας παρακαλώ μπορείτε να μετακινήσετε τη μητέρα σας;" Μες το άγχος εγώ του απαντώ "Ένα κουβά έχετε να κάνει εμετό;" Επίμονος αυτός "Ας σηκωθεί να πάει στην τουαλέτα εδώ δίπλα είναι, κάθεται δίπλα στην πόρτα της παράστασης και ακούγεται μέσα." μου εξηγεί. "Μπορείς να σηκωθείς;" τη ρωτώ και κουνά το κεφάλι της αρνητικά, αλλά την πείθω γιατί προσθέτω ότι "δεν βρήκα κουβά κι αν πας τουαλέτα θα κάνεις εμετό με την ησυχία σου!" Σηκώνεται με τη βοήθεια εμένα του καλού κυρίου και  ενός άλλου κυρίου που βρέθηκε εκεί και μόλις πατά το πόδι στην τουαλέτα κάνει εμετό στο νιπτήρα. 

"Ευχαριστώ" μου λέει ο κύριος "ξέρετε είμαι ο σκηνοθέτης της παράστασης και η μητέρα σας ακουγόταν μέσα." Τι να πω κι εγώ ζήτησα συγνώμη και του είπα ότι δεν έφταιγε η καημένη αφού αρρώστησε αιφνιδιαστικά. Βγαίνει η μάνα μου απ'την τουαλέτα και σωριάζεται σε μια άλλη καρέκλα λέγοντας "Δεν υπάρχει περίπτωση έτσι όπως είμαι να ανεβώ όλα αυτά τα σκαλιά." Ο άλλος κύριος που βοήθησε σαν απομηχανής θεός να απομακρυνθεί από την πόρτα της παράστασης η μάνα μου, της λέει "Είμαι ο υπεύθυνος του θεάτρου και θα πάω να βρω κλείδι για το ασανσερ για να ανεβείτε." Να'ναι καλά ο άνθρωπος το βρήκε αμέσως και μαζί με τον σκηνοθέτη την βοήθησαν να φτάσει στο ασανσερ που την πήρε στο ισόγειο όσο εγώ έτρεξα να φέρω το αυτοκίνητο κοντά στην είσοδο για να φύγουμε άμεσα. 

Φτάνω στην είσοδο, ανοίγει την πόρτα και πάει να μπει όταν ξαφνικά σταματά, γυρνάει στους κύριους και τι τους λέει; "Μήπως να γυρίσω πίσω; Νιώθω κάπως καλύτερα.." Πεταγόμαστε τότε και οι τρεις με ένα στόμα, μια φωνή "ΟΧΙ!" Και συνεχίζω εγώ για να την πείσω "Όχι καλύτερα να παμε σπίτι να ξεκουραστείς γιατί μάλλον έπαθες τροφική δηλητηρίαση." Ο σκηνοθέτης με τον υπεύθυνο με κοιτούν με μια αγαλίαση και μια ανακούφιση που δεν περιγράφεται.

Στη διαδρομή μου είπε ότι πριν πάμε στην παράσταση είχε φάει σπανακόρυζο που είχε στην κατάψυξη! Σπανακόρυζο στην κατάψυξη;!!! ΕΛΕΟΣ ρε μάνα! Ευτυχώς όταν πήγε σπίτι και ξάπλωσε ένιωσε καλύτερα και την άλλη μέρα ήταν μια χαρά.  Φτηνά τη γλύτωσε! Ο πατέρας μου δε όταν είδε ότι ήταν καλά μου εξομολογήθηκε όλο χαρά ότι ανακουφίστηκε που δεν ήταν αυτός στη θέση μου. Γιατί έχει τύχει να πάνε σε θεατρική παράσταση και να κοιμηθεί η μάνα μου όταν τη βρήκε βαρετή, άντε και να ροχαλίσει λίγο. Τέτοιο κάζο πάντως δεν του ξανάτυχε!

Το ρεζιλίκι απ'την άλλη δεν το γλυτώσαμε!

Copy-paste στη ζωή;!

Εδώ στην Κύπρο υπάρχει έντονη η αντιγραφή των άλλων. Από τους γείτονες που αντιγράφουν ο ένας τον άλλο και παίρνουν παρόμοια ή και τα ίδια αυτοκίνητα, παρόμοια ή και τα ίδια σπίτια, έπιπλα, σπουδές των παιδιών, διακοπές, ρούχα, παπούτσια, ζώα κι άλλα πολλά που όλοι κι όλες γινόμαστε μάρτυρες και παρατηρούμε γύρω μας καθημερινά.

Όλη αυτή η αντιγραφή καταντάει συχνά στείρα και κουραστική γιατί της λείπει ο αυθορμητισμός, η δημιουργικότητα, η μοναδικότητα. Το να είσαι πρωτοπόρος και καινότομος θέλει κόπο, χρόνο και συχνά φέρνει ρήξη με το κατεστημένο. Η πεπατημένη είναι πιο εύκολη απ'το να ανοίξεις νέο, απάτητο μονοπάτι.

Όταν όμως αρχίζουν τα άτομα και αντιγράφουν και επικίνδυνες ή ανόητες συμπεριφορές που παρατηρούν από άλλους ανεγκέφαλους και χαζούς τότε τα πράγματα γίνονται τραγικά. Καπνίζει ο φίλος; Αντιγραφή. Οδηγά επικίνδυνα ο γνωστός; Αντιγραφή! Κλέβει; Γιατί να μην τον αντιγράψω βρε αδελφέ; Όλες αυτές κι άλλες πολλές συμπεριφορές δεν περνούν από κανένα κόσκινο, δεν φιλτράρονται, δεν σκέφτονται τα άτομα αν θέλουν, αν πρέπει, αν είναι θεμιτό να τις κάνουν. Μόνο που τις έκανε κάποιος είναι αρκετό για  να τις αντιγράψουν.

Στο οδήγημα παραδείγματος χάρη πάρχει η άποψη ότι αν δεν προσπεράσεις αντικανονικά, δεν κάνεις την παρανομία που κάνει ο άλλος μες το δρόμο είσαι χαζός ή βλάκας ή δεν ξέρω κι εγώ τι. Αντί λοιπόν ο καθένας να κοιτά πως να οδηγήσει πιο προσεχτικά, πως να οδηγά αμυντικά ώστε να να δρα προληπτικά και να αποφεύγει τις συγκρούσεις και τα ατυχήματα, κοιτά πως να κάνει πιο πολλές παρανομίες για να δείξει την εξυπνάδα του, τη γρηγοράδα του και την καπατσοσύνη του ανεξαρτήτως αν όλες αυτές οι συμπεριφορές θέτουν σε κίνδυνο τον ίδιο, την οικογένεια του και τους άλλους χρήστες των δρόμων. 

Πολλές φορές μου'χει τύχει να έχει γίνει ένα ατύχημα και επειδή έχει πυκνή κίνηση να βρεθεί ένας άμυαλος να προσπεράσει από το αντίθετο ρεύμα προσπαθώντας να πάει πιο γρήγορα, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τα αυτοκίνητα που έρχονται από απέναντι. Μόλις εμφανιστεί αυτός ο πρώτος πανέξυπνος-πανύβλακας τσουπ θα εμφανιστούν από πίσω του ένα σωρό άλλοι που ξαφνικά ένιωσαν πολύ μ*λ*κες που περίμεναν να τον ακολουθήσουν. Γι'αυτό άλλωστε συχνά μετά από ένα ατύχημα εμφανίζονται στη σειρά ένα σωρό άλλα. Απ'την πολλή εξυπνάδα-βλακεία, καπατσοσύνη-αδεξιότητα κι όλα αυτά που χαρακτηρίζουν καλά τους οδηγούς που πρέπει σώνει και καλά να αντιγράψουν ότι χαζομάρα δουν.

Κι αναρωτιέμαι, τόσο δύσκολο είναι ο καθένας να κοιτά τι κάνει και πως συμπεριφέρεται ο ίδιος στη ζωή του, στο οδήγημα και γενικά σε όλες τις καθημερινές του συμπεριφορές; Τόσο δύσκολο είναι να αισθάνεται ότι είναι μοναδικός, ανεπανάληπτος κι άρα δε χρειάζεται να αντιγράφει τους άλλους, ειδικά όταν συμπεριφέρονται ηλίθια, χαζά κι επικίνδυνα; 

Η κυρία Πρασινάδα κι ο κύριος Ιούλιος

Όταν ήμουν μικρή στη γειτονιά υπήρχε ένα μπακάλικο. Το είχε η κυρία Πρασινάδα και ο κύριος Ιούλιος. Ο κύριος Ιούλιος ήταν σγουρομάλλης με καλοσυνάτα μάτια και πάντα χαμογελούσε. Ευγενικός όσο δεν παίρνει και εξυπηρετικός σε όλους, μικρούς και μεγάλους. Το σημαντικότερο χουβαρτάς άνθρωπος, χορτασμένος.

Η γυναίκα του ήταν η κυρία Πρασινάδα ήταν ακριβώς το αντίθετο (δεν την έλεγαν έτσι, αλλά πιστέψετε με το όνομα της δε διαφέρει και πολύ!). Σκούρο καστανό μαλλί φουσκωτό μαζεμένο πίσω σ'ένα τεράστιο κότσο, σκυθρωπή, αγενής, απότομη, με μια τσιριχτή φωνή και το σημαντικότερο τσιγκούνα όσο δεν παίρνει άλλο. Μετρούσε και ξαναμετρούσε τα λεφτά, αφού ήταν επί της οικονομικής διαχείρησης του μπακάλικου. Όλα τα πράγματα στο μπακάλικο είχαν αρκετά τσιμπημένες τιμές σε σχέση με τις υπεραγορές για να βγάζει  κέρδος το μαγαζί.

Θυμάμαι το χώρο πάντα σκοτεινό, τα ράφια μισοσκονισμένα και στο βάθος κοντά στα ψυγεία με τα τυριά και τα σαλάμια μια μεγάλη μηχανή που έκοβε το ζαμπόν. Τότε δεν είχε συσκευασμένο και έπρεπε να πεις στον κύριο Ιούλιο πόσο ήθελες για να το κόψει, να το ζυγίσει και να το τυλίξει σε μια λαδόκολα.  Tα όσπρια τα έβαζε με τη σέσουλα και τα ζύγιζε με μια παλιά ζυγαριά με βαρίδια. Στο πιο κοντινό ράφι στο ταμείο ήταν οι αγαπημένες σοκολάτες των παιδιών. Όπου κι αν πήγαινες μες το μαγαζί από αυτό θα περνούσες, δεν είχες επιλογή. 

Είχε κάτι τσίχλες (πίσσες στα κυπριακά) που τις λέγαμε 'μαύρες πίσσες' γιατί είχαν ένα χρώμα σκουρομπλε και ενώ ήταν αρχικά πολύ σκληρές, όταν τις μασούσες  γίνονταν μαλακές και μυρωδάτες. Θυμάμαι ακόμα και το περιτύλιγμα που είχε μαύρες, κίτρινες και άσπρες ρίγες σε σχήμα V. Η κάθε μια πίσσα ήταν από μόνη της τυλιγμένη σαν καραμέλα και κόστιζε 1 γρόσι (πριν αλλάξει η διαίρεση της λίρας σε σεντ). Ήμουν πρώτη δημοτικού νομίζω και συχνά μόνο 1 γρόσι είχα για να αγοράσω κάτι από το μπακάλικο, γιατί το τετρασέλινο μου το έτρωγα στην κατίνα του σχολείου. Έτσι έτρωγα συχνά μαύρη πίσσα. Η γεύση της ασυναγώνιστη. Όσες γεύσεις κι αν βγουν τη γεύση της δεν έχω βρει ποτέ, πουθενά δυστυχώς.

Από το μπακάλικο δεν ψωνίζαμε συχνά γιατί είχε ψηλές τιμές. Μόνο αν ξέμενε η μάνα μου από κάτι με έστελνε να της πάρω λίγα πράγματα. Αυτό το ήξερε η κυρία Πρασινάδα και  μας στραβοκοιτούσε όποτε μας έβλεπε με τις σακούλες της υπεραγοράς. Πολλές φορές ο πατέρας μου τις έκρυβε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου γιατί μετά ό,τι μας έδινε ήταν μπαγιάτικο. Δεν είχαν και ημερομηνίες λήξης τα προϊόντα και έκοβε κι έραβε η Πρασινάδα. 

Αν ήταν στο ταμείο ο κύριος Ιούλιος και δεν έφταναν τα λεφτά που μου έδινε η μάνα μου, μου έλεγε 'δεν μπειράζει τα φέρνεις την άλλη φορά' και έφευγα με το κεφάλι ψηλά. Έλα όμως που τις περισσότερες φορές στο ταμείο ήταν η κυρά Πρασινάδα που δε σήκωνε κάτι τέτοια. Αν μου έλειπε έστω κι ένα σεντ με έστελνε πίσω στη μάνα μου να το φέρω, αλλιώς δε μου έδινε τα ψώνια. Κι αυτό το έκανε κάθε φορά. Με κοίταγε πάνω απ'τα γυαλιά της και με βλοσυρό βλέμμα μου έλεγε 'να πας στη μάνα σου να σου δώσει τα 2 σεντ να μου τα φέρεις'. Ήμουν μικρή τότε και τη φοβόμουν, παράταγα λοιπόν τα ψώνια και έτρεχα να πάρω 1-2 σεντ να της τα δώσω. Μια φορά  μετά που είχα μεγαλώσει λίγο, τόλμησα να της πω ότι θα της τα πάρω την άλλη φορά και μόνο που δε μου έβγαλε τα μάτια με το ύφος της. Όχι! ήταν η κατηγορηματική απάντηση. Δε σήκωνε κουβέντες η κυρία Πρασινάδα και δε δεχόταν βερεσέδια από περιστασιακούς πελάτες σαν εμάς.

Με τον καιρό δεν ήθελα να πηγαίνω να ψωνίζω κοντά της. Είχα άγχος ότι θα με στείλει πίσω στη μάνα μου άπραγη, για να πάρω τα σεντ που υπολοίπονταν. Ζητούσα απ'τη μάνα μου να μου δίνει πιο πολλά για να μην υπάρχει τέτοιο θέμα, αλλά πάντα μου έδινε ψιλά και μπορεί να λιμπιζόμουν καμιά σοκολατίτσα και να μην αρκούσαν. (Από τότε μου έμεινε ένα είδος φοβίας ότι όταν πάω κάπου δε θα έχω το ακριβές ποσό να πληρώσω και θα με στείλουν στη μαμά μου. Έτσι φροντίζω πάντα να έχω στο πορτοφόλι μου αρκετά λεφτά, για να μην μου τύχει κάτι τέτοιο. Κάμια σπάνια φορά που θα έχω μαζί μου μόνο το ποσό που χρειάζεται για κάτι, πάω στο περίπτερο με άγχος μπας και ανέβηκε η τιμή και δεν έχω να πληρώσω.)

Λόγω της ακρίβειας τα μεγάλα σουπερμάρκετ έφαγαν σιγά-σιγά την πελατεία κι η κα Πρασινάδα γύρευε αγοραστή να πουλήσει όλο το μπακάλικο με την πραμάτεια του. Ο κύριος Ιούλιος ο καημένος δεν ήθελε να το πουλήσει γιατί ήταν ακόμα νέος και το αγαπούσε, το πονούσε το μπακάλικο αφού είχε περάσει όλη του τη ζωή εκεί μέσα. Δεν ήθελε και να κάθεται αφού είχε μάθει μια ζωή να δουλεύει. Φυσικά δεν πέρασε το δικό του και το πούλησε η κα Πρασινάδα σε μια άλλη γειτόνισσα. Το μαγαζί ήταν ιδιόκτητο κι έτσι πήρε ένα γερό ποσό για κομπόδεμα, κι απ'την άλλη είσπραττε και τα ενοίκια. Μια χαρά τα κατάφερε με την καπατσοσύνη της. 

Στο τέλος το μπακάλικο το 'κλεισε η άλλη γειτόνισσα που δεν τα έβγαλε πέρα με τίποτα γιατί οι τιμές ήταν στα ύψη κι η πελατεία μικρή. Άσε που τα ληγμένα προϊόντα έκαναν χωρό στα ράφια. Το δωσε κι η κυρά Πρασινάδα σε ένα κορίτσι κι από μπακάλικο το μετάτρεψε σε σπα! Ναι ναι σε σπα και μια χαρά δουλεύει σας πληροφορώ. Εισπράττει τα νοίκια κι η Πρασινάδα και είμαι σίγουρη γελούν και τα μουστάκια της.

Γράφεις με μολύβι ή στυλό;

Μετά από ένα σχόλιο στην αγαπητή Σίλια θυμήθηκα πόσο σημαντικός είναι ο γραφικός μας χαρακτήρας. Γιατί με όλα αυτά τα σύγχρονα μέσα έχουμε χάσει ή ξεχάσει τους γραφικούς μας χαρακτήρες. Ο τρόπος που γράφουμε προδίδει πολλά για τον χαρακτήρα μας, την ιδιοσυγκρασία μας.

Παλιά θυμάμαι έγραφα γράμματα σε φίλες, ημερολόγιο, εκθέσεις στο σχολείο, σημειώσεις στο πανεπιστήμιο, έκανα σχεδιάκια στα περιθώρια των βιβλίων. Κάθε φορά ο γραφικός μου χαρακτήρας διέφερε, ανάλογα με τη διάθεση μου, το αν βιαζόμουν ή όχι, το περιεχόμενο του κειμένου. Στα πρώτα μου ημερολόγια (που'χω δυστυχώς πετάξει) όταν ήμουν χαρούμενη θυμάμαι έγραφα με πράσινο στυλό. Δεν ξέρω γιατί ακριβώς αλλά με έκανε να χαμογελώ αυτό το χρώμα στο χαρτί.

Μέχρι πριν δυο χρόνια περίπου, είχα φτάσει να τα γράφω όλα με fonts των υπολογιστών. Τόσο που το χέρι ήταν σκουριασμένο για να γράψει μια απλή λίστα για ψώνια. Αντί γράμματα e-mail, αντί ημερολόγιο blog, αντί σχεδιάκια φωτογραφίες με το κινητό ή ‘ζωγράφισμα’ στο paint. Δεν είναι το ίδιο!

Γι’αυτό κι εγώ πριν 1-2χρόνια άρχισα ξανά να γράφω ημερολόγιο. Και τώρα γεμίζω αβίαστα, άνετα τις λευκές σελίδες. Όπως παλιά. Μ'αρέσει να βλέπω και να διαβάζω τα γράμματα μου. Όχι τα fonts, αλλά τον προσωπικό μου χαρακτήρα. Κι όσο κι αν φανεί παράξενο, όταν πάω να γράψω κάτι με λατινικό αλφάβητο σκέφτομαι κάθε φορά ότι 'δεν χρειάζομαι alt+shift' για να το κάνω. Δεν είναι μεγάλη ευκολία; :)

ο γραφικός μου χαρακτήρας

ΥΓ. Βρήκα κι ένα τεστ στ'αγγλικά που μπορείτε να κάνετε αν θέλετε να μάθετε τι σημαίνει ο γραφικός σας χαρακτήρας. Για πλάκα είναι, αλλα μ'άρεσε κι ίσως αρέσει και σε κάποιους από σας!

Μπλογκ-Βιβλίο 1-2

Κλείστο μπλογκ πίαστο βιβλίο! 
Σε μένα το λέω 
Που διαβάζω ένα που'χει τρελή ιστορία κι αγωνία!

Σ'αγαπάμε Μανώλη Ρασούλη και Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!

Καταπληκτικός δημιουργός ο Μανώλης Ρασούλης. Όλοι μας έχουμε σιγοτραγουδήσει τους στίχους του, όλοι μας έχουμε χορέψει με τα τραγούδια του, τα'χουμε αφιερώσει σε ανθρώπους που αγαπήσαμε, που αγαπάμε.

Να'ναι καλά εκεί που πήγε. Μόνος δεν πέθανε γιατί μας είχε όλους στο πλάι του έστω κι αν δεν ήμασταν δίπλα του την τελευταία του στιγμή. Άλλωστε όσους κι αν έχεις δίπλα σου στο θάνατο μόνος πας, ή αν έρχεται κάποιος μαζί σου δεν είναι απ'τους ζωνταντούς..

Αιωνία του η μνήμη! Θα ζει πάντα μέσα απ'τα τραγούδια του!

Πολλές φορές βαθιά αναρωτήθηκα
τριγύρω οι άνθρωποι αν μ’ αγαπούνε
για ό,τι φαίνομαι ή αν αληθινά
για ό,τι είμαι εγώ, κοντά μου ζούνε.

Κι όμως να που δεν ξέρω
ποιος εγώ, κι υποφέρω
νιώσε με, σώσε με
κι ό,τι θες σ’ το προσφέρω.

Είναι στιγμές σιωπής που αναλογίστηκα
τους όρκους που ’δωσα, γλυκιά μου, εσένα
και με τα λόγια μου για μένα πείστηκα
τώρα δεν έχω πια φόβο κανένα.

Κι όμως να που δεν ξέρω...

Πολλοί ορκίστηκαν πως μ’ αγαπήσανε
γιατί κατάλαβαν ποιος είμαι τάχα
και σαν τους πίστεψα μ’ εγκαταλείψανε,
ανάγκη μ’ είχανε, αυτό μονάχα.

stixoi.info 

Γκρρρρρρρρρρρρρ

Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να θυμώνει με πράγματα μικρής σημασίας,  τα οποία δεν μπορώ να αλλάξω, παραδείγματος χάρη με το οδήγημα μερικών οδηγών που συναντώ. Τέτοιοι οδηγοί βάζουν σε κίνδυνο τόσο τον εαυτό τους όσο κι όλους όσοι έχουν την ατυχία να τους συναντήσουν και συνήθως με βγάζουν απ'τα ρούχα μου. Εκνευρίζομαι τόσο πολύ που λέτε, που αρχίζω και κάνω χειρονομίες, βρίζω, φωνάζω και γενικά γίνομαι άλλος άνθρωπος, βγαίνω εκτός εαυτού και κυριολεκτικά συμπεριφέρομαι πολύ διαφορετικά απ'το κανονικό μου. 

Για όσους με ξέρουν, είμαι άνθρωπος με αντοχές, που δίνει ευκαιρίες, που δε βιάζεται να κρίνει και να κατακρίνει και τα σχετικά. Βάλε με όμως πίσω απ' ένα τιμόνι και γίνομαι ταύρος σε υαλοπωλείο. Τόσο πολύ θυμώνω που θα μπορούσα να παίξω και ξύλο αν τύχαινε με δαύτους τους οδηγούς.

Ο θυμός αυτός που συνδέεται με το οδήγημα καμιά φορά επεκτείνεται κι αλλού. Συνήθως ξυπνά μπροστά στην αδικία, την έλλειψη σεβασμού, την αγένεια, αλλά εκεί είναι συχνά δικαιολογημένος. Τι γίνεται όμως όταν θυμώνω και με μικροπράγματα που δε θα έπρεπε να με ενοχλούν καθόλου; Π.χ. το σκυλί του γείτονα που δεν το έχει εκπαιδεύσει και πάντα κατά ένα παράξενο τρόπο γαυγίζει σε ώρες που πάω να κοιμηθώ. Ή τη γειτόνισσα που καθαρίζει τα χαλιά της για κανένα τρίωρο συνεχόμενο κι ακούω τη ρημάδα την ηλεκτρική σκούπα να βουϊζει ασταμάτητα μες τα αυτιά μου.  Ή τα μηχανάκια με τις χαλασμένες εξαρτήσεις που μου τριβελίζουν το τύμπανο κάθε φορά που περνούν. 

Να μου πείτε ο θόρυβος όλους μας εκνευρίζει, άλλους πιο πολύ κι άλλους λιγότερο. Εμένα όμως με εκνευρίζει και η πλήρης ησυχία. Δεν μπορώ να μην ακούγεται τίποτα σε φάση 'άκρα του τάφου σιωπή' ανατριχιάζω, νευριάζω και βάζω ωτοασπίδες για να μην ακούω τη σιωπή!  Μιλάμε για μεγάλη στριμάρα το παραδέχομαι! :)

Μετά θυμώνω συχνά με τους γονείς. Έχω π.χ. μια συνάδελφο παραπονιέται συνέχεια για το γιό της που όλο κάνει ακαταστασίες στο σπίτι, πετά τα λερωμένα του ρούχα όπου βρει και γενικά δεν προσέχει καθόλου. Αυτός ο γιος είναι 17 χρονών. Αύριο μεθαύριο θα πάει στρατιώτης, θα πάει να σπουδάσει. Της λέω κι εγώ πολύ φυσικά 'γιατί δεν του αφήνεις τα ρούχα να βάλει αυτός πλυντήριο;' ή 'γιατί δεν το αφήνεις το δωμάτιο του να το συγυρίσει εκείνος;' Η απάντηση της; Ένα χαμόγελο του στυλ δεν ξέρεις τι λες, αν είναι δυνατόν! και μου λέει 'μα ο γιος μου;! να κάνει δουλειά στο σπίτι; θα αστειεύεσαι βεβαίως!' Αν δεν τον μάθει όμως αυτή ποιος θα τον μάθει να φροντίζει τον εαυτό του;! Νευριάζεις ή δε νευριάζεις με τα μυαλά που κουβαλούν μερικές;

Ήταν και τα computer παλιά πηγή μεγάλου εκνευρισμού σε σημείο αηδίας. Θυμάστε πόσο αργούσαν ν'ανοίξουν, να μπουν στο ιντερνετ και γενικά πόσο αργά ήταν σαν σαλιγκάρια;  Άσε που κατέβαζα κι ιούς άρα σέρνονται ακόμα παραπάνω. Ε ρε τι κλωτσιές και μπουνιές τους έδινα;! Άλλο πράμα. Έβγαζα όλο μου το άχτι. Δυστυχώς ή ευτυχώς τον τελευταίο καιρό έχουν βελτιωθεί πολύ και δε με εκνευρίζουν εκτός κι αν πάθουν κάτι πράγμα όχι και τόσο συχνό ευτυχώς. Άρα γλύτωσα από μια καθημερινή πηγή θυμού! ;)

Άλλο πράγμα που με εκνευρίζει συχνά είναι όταν γράφω ποστ και διακόπτουν τον ειρμό της σκέψης μου άτομα της οικογένειας μου ή οι ειδήσεις στην τηλεόραση που λένε όλο τα ίδια και τα ίδια. Πως θα δημιουργήσω τα αριστουργηματικά μου ποστ (γιατί ναι είμαι και μετριόφρων πέρα από νευρική το παραδέχομαι!) όταν με ρωτάτε, μου μιλάτε, με διακόπτετε; Πως θα συγκεντρωθώ να βρω τις λέξεις που σκιαγραφούν τη σκέψη μου, όταν ακούω για του κόσμου τα κακά στα κανάλια; Δε γίνεται σας λέω! Γι'αυτό κι εγώ είμαι ικανή να τσακωθώ για να βρω την απαραίτητη ηρεμία να γράψω. Αυτό ή να απομονωθώ για όση ώρα χρειάζομαι για να ολοκληρώσω το κείμενο μου.

photo by sheknows.com

Κατά τ'άλλα δεν έχω νεύρα. Αλήθεια σας το λέω. Θυμώνω όμως πιο συχνά απ'ότι θα ήθελα κι αυτό με προβληματίζει γιατί δε μ'αρέσει. Απ'τη μια είναι ανθυγιεινό να κρατάς το θυμό μέσα σου και να τον καταπίνεις, αλλά απ'την άλλη δεν είναι υγιεινό να είσαι και συνέχεια μες τα νεύρα! Στόχος και προσπάθεια μου συνεχής είναι να είμαι όσο πιο ήρεμη, γαλήνια, νηφάλια γίνεται. Έλα όμως που δε μ'αφήνουν! Γι'αυτό κι εγώ σκέφτομαι να αγοράσω ένα σάκο του μποξ για να τον κτυπάω και να βγάζω όλα τα νεύρα και τα απωθημένα μου εκεί. Άσε που άκουσα ότι είναι και καλή άσκηση, το τερπόν με τα του ωφελίμου δε λένε; Ή μ'ένα σπάρο δυο τρυγώνια κτλ κτλ. Έτσι και ασκημένη θα είμαι και νεύρα δε θα'χω. Τουλάχιστον αυτά λέει η λογική. Κοίτα όμως και τον Ζαμπίδη τι ήρεμο παιδί φαίνεται. Κάποια πραγματικότητα θα υπάρχει στη θεωρία.

Κλείνω τώρα γιατί έχω επείγουσα δουλειά να πάω να δολοφονήσω την γειτόνισσα με τη χούβερ που μου τριβελίζει το μυαλό εδώ και 3 ώρες! Φτάνει πια κυρά μου τα έλιωσες τα χαλιά! Έλεος πλέον, προσπαθούμε να ηρεμήσουμε! Γκρρρρρρρρρρρρρρ!

Ζήλια... με την καλή έννοια

Υπάρχει καλή έννοια και ζήλια που πάνε χέρι-χέρι μαζί; Κι όμως υπάρχει. Αν ζηλέψεις ένα έργο τέχνης, ένα καταπληκτικό κείμενο και θες να φτιάξεις, να γράψεις κάτι ανάλογο. Αν αυτό που ζηλεύεις σε εμπνεύσει να δημιουργήσεις αντί να αντιγράψεις, αντί να φθονήσεις (γιατί άλλο ζήλια κι άλλο φθόνος, ο φθόνος εμπερικλείει το μίσος) τότε η ζήλια μπορεί να έχει καλή έννοια. 

Άλλωστε κι οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες από κάπου εμπνεύστηκαν για να δημιουργήσουν τα αριστουργήματα τους. Κάτι ζήλεψαν, με την καλή έννοια, για να φτιάξουν αυτό που τους έκανε γνωστούς και ξακουστούς στον πλανήτη.

Vincent Van Gogh-Nude Woman Reclining, 1887

Προσωπικά

• Ζηλεύω την ικανότητα να ζωγραφίζεις και να αποτυπώνεις αυτό που βλέπεις, τη δική σου οπτική με τόσο όμορφο τρόπο. 
• Ζηλεύω αυτούς που γράφουν μουσική και μοιράζονται μαζί μας τις αισθήσεις τους με την παναθρώπινη φωνή της μουσικής. 
• Ζηλεύω όσους χορεύουν κι εκφράζουν με το σώμα όλα όσα θέλουν να πουν. Αυτών που το σώμα τους είναι εργαλείο και μέσο δημιουργίας.

• Ζηλεύω όσους γράφουν ποιήματα και με λίγες λέξεις λένε τόσα όσα χιλιάδες σελίδες δεν χωράνε.
• Ζηλεύω κι όσους γράφουν ιστορίες και φτιάχνουν τον κόσμο όπως τον φαντάστηκαν, όπως τον είδαν, όπως τον αισθάνθηκαν.
• Ζηλεύω αυτούς που έκαναν τη δημιουργία, το ταλέντο, το πάθος τους καθημερινή ενασχόληση και εκφράζονται μέσα απ'αυτό.

Κόντρα στο ρεύμα

Είδα αυτό το έργο (Coco avant Chanel) και μ'άρεσε πάρα πολύ. Η Audrey Tautou πολύ chic και πειστική στο ρόλο της. Τα ρούχα εξαιρετικά. Η ιστορία όμως ήταν αυτή που ξεχώρισε για μένα. Η πραγματική ζωή της με γεμίσε με έμπνευση και θαυμασμό. Όχι για τη μόδα που την έκανε γνωστή. Αλλά για τη στάση ζωής της.

www.behindthehype.com

Ζούσε σε μια εποχή που οι κυρίες φορούσαν κορσέδες, κρινολίνα, καπέλα με φτερά, φανταχτερά ρούχα. Εκείνη έφτιαχνε λιτά, απέριττα, κομψά φορέματα, απλά καπέλα.

Ζούσε σε μια εποχή που οι γυναίκες παντρεύονταν από μικρή ηλικία και έκαναν οικογένεια. Εκείνη δεν παντρεύτηκε ποτέ. Αντιθέτως είχε εραστές, γεγονός που δεν έκρυβε. Κάτι που ακόμα και σήμερα θεωρείται στις περισσότερες κοινωνίες ταμπού και λόγος στιγματισμού μιας γυναίκας.

Ζούσε σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν δούλευαν και φρόντιζαν γι'αυτές οι πατεράδες κι οι σύζυγοι τους. Εκείνη ήθελε να δουλεύει και να συντηρεί τον εαυτό της, να βγάζει τα δικά της χρήματα.

Ήταν από όποια άποψη κι αν το δεις πολύ μπροστά για την εποχή της. Έζησε διαφορετικά. Πήγε κόντρα στο ρεύμα. Ενάντια στα κοινωνικά πρότυπα, στο κατεστημένο, στα πρέπει και τα μη. Αξιοθαύμαστη!

Coco Chanel

Πόσο δύσκολο είναι για τον καθένα από μας, να κάνει ακριβώς αυτό, να πάει κόντρα στο ρεύμα της εποχής που ζει. Να μη δίνει σημασία στις κοινωνικές νόρμες και να τις ξεπερνά, να ζει όπως νιώθει, όπως θέλει, όπως αισθάνεται. 

Είναι όπως όλοι ξέρουμε εξαιρετικά δύσκολο και γι'αυτό ελάχιστοι το καταφέρνουν κι ακόμα πιο λίγες γυναίκες. Πιο εύκολο να ακολουθείς ότι προστάζει η κοινωνία κι ας καταπιέζεις το θέλω για τα πρέπει σου.  Πολύ πιο εύκολο ν'αφήνεις να σε παρασέρνει το ρεύμα, παρά να κολυμπάς κόντρα σ'αυτό.

Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που τέτοιοι άνθρωποι που δεν ακολουθούν τις κοινωνικές προσταγές ή ξεχωρίζουν και γίνονται πρότυπα, όπως την περίπτωση της Σανέλ, ή απορρίπτονται και περιθωριοποιούνται για να αναγνωριστούν μετά θάνατο, όπως o Βαν Γκογκ, ο Φραντζ Κάφκα, κι άλλα παραδείγματα πολλά.

Je vais - ΘΕΛΩ!

Καταχαρούμενο τραγουδάκι για την άνοιξη που ήρθε στην καρδιά και τη ζωή μας, έστω κι αν αργεί ακόμα λίγο ο καιρός να μας τη φέρει.

Φυσικά εδώ ο καιρός μια χαρά είναι προς το παρόν, αλλά με τον Μάρτη ποτέ δεν ξέρεις. Σήμερα γελά αύριο μπορεί να μουτρώσει και να αρχίσει τα κλάματα! 

Και δεν ξέρουμε πως να ντυθούμε. Χθες έβαλα πουλόβερ στη δουλειά κι έσκασα. Σήμερα είπα να πάω με φανελάκι και κρύωνα. Κατάντησα να φοράω όλη μέρα το σακάκι για να μην τρέμω! Είμαι κι εγώ κυκλοθυμική, είναι κι ο καιρός τώρα - κακός συνδυασμός :Ρ

Βάζω πιο κάτω τους στίχους και τη μετάφραση τους στ'αγγλικά γιατί είναι πανέμορφοι και όλο νόημα!

Απολαύστε το! Καλό τριήμερο!

ZAZ je veux (clip officiel)

Uploaded by kerredine.

Je Veux

Donnez moi une suite au Ritz, je n'en veux pas !

Des bijoux de chez CHANEL, je n'en veux pas !

Donnez moi une limousine, j'en ferais quoi ? papalapapapala

Offrez moi du personnel, j'en ferais quoi ?

Un manoir a Neufchatel, ce n'est pas pour moi.

Offrez moi la Tour Eiffel, j'en ferais quoi ? papalapapapala

Je Veux d'l'amour, d'la joie, de la bonne humeur, ce n'est pas votre argent qui f'ra mon bonheur, moi j'veux crever la main sur le coeur papalapapapala

allons ensemble, découvrir ma liberté, oubliez donc tous vos clichés, bienvenue dans ma réalité.

J'en ai marre d'vos bonnes manières, c'est trop pour moi !

Moi je mange avec les mains et j'suis comme ça !

J'parle fort et je suis franche, excusez moi !

Finie l'hypocrisie moi j'me casse de là !

J'en ai marre des langues de bois !

Regardez moi, toute manière j'vous en veux pas et j'suis comme çaaaaaaa (j'suis comme çaaa) papalapapapala

Je Veux d'l'amour, d'la joie, de la bonne humeur, ce n'est pas votre argent qui f'ra mon bonheur, moi j'veux crever la main sur le coeur papalapapapala

Allons ensemble découvrir ma liberté, oubliez donc tous vos clichés, bienvenue dans ma réalité !

I want

Give me a suite at the Ritz hotel, I don't want that

Chanel's jewellery, I don't want that

Give me a limo, what would I do with it?

Offer me staff, what would I do with it?

A mansion in Neufchatel, it's not for me

Offer me the Eiffel tower, what would I do with it?

I want love, joy, good spirit

It's not your money that will make me happy

I want to die with a hand on my heart

Let's go together, let's discover my freedom,

Forget all your prejudice, welcome to my reality

I'm fed up with your good manners, it's too much for me

I eat with my hands, I'm like that

I speak loud and I'm direct, sorry

Let's end the hypocrisy, I'm out of it

I'm tired of double-talks

Look at me, I'm not even mad at you, I'm just like that

I want love, joy, good spirit

It's not your money that will make me happy

I want to die with a hand on my heart

Let's go together, let's discover my freedom,

Forget all your prejudice, welcome to my reality

ΥΓ. Tρίτη και τυχερή φορά ελπίζω που ανεβάζω αυτή την ανάρτηση. Είναι λες και δε θέλει να ανεβεί η άτιμη :)

http://lyricstranslate.com

Μα ποστιζ;!!!

ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝΙΚΑ ΥΓ
 
ΥΓ1. Για την επιλογή τραγουδιού στη γιουροβίζιον θα πω μια κακία δεν αντέχω. Πως τα κατάφεραν εκεί στην ερτ και ασχήμηναν μια τόσο όμορφη κοπέλα σαν την παρουσιάστρια; Δύσκολο ήταν αλλά το πέτυχαν. Την έκαναν όπως κάπου άκουσα να λένε σαν τη 'θεία Λένα' ελεος με τα ποστιζ! Ελεος!

ΥΓ2. Κι η ίδια βρε παιδί μου ένα καθρέφτη δεν είχε να δει τα κακά χάλια; Αμ το βάψιμο; Σαν ... μη πω τι!

ΥΓ3. Κι επιτέθηκε και σ'ένα κακόμοιρο παιδί που τόλμησε να πει ότι είναι αυτοδίδακτος μουσικός. Του λέει "ααααααα μην ακούω τέτοια! ολόκληρο μουσικό λύκειο τέλειωσες τι αυτοδίδακτος;! Σε παρακαλώ." Κακία θεία Λένα!

YΓ4. Όσο κι αν δεν φαίνεται αυτή την κοπέλα τη συμπαθώ πολύ. Μου άρεσε από τότε που παρουσίαζε το 'Συν και Πλην' με τη Μπήλιω και τον Άντρεα. Τη θυμάστε αυτή την εκπομπή;  

φώτο απ'το επίσημο site της ερτ

ΥΓ5. Όσο για τις κατίνες στα κανάλια που δεν είχαν τι να πουν και πιάστηκαν απ'τη φτηνή παραγωγή... αυτές δεν ήταν οι ίδιες που πριν λίγο καιρό κάθε τρεις και λίγο τρωγόντουσαν με τα έξοδα της ΕΡΤ; Αμάν πια! Όλο γκρίνια και χολή στάζουν. 

ΥΓ6. Αν έμοιαζε με παραγωγή του '70 όπως είπε κάποιος, 'τότε ήταν στη μόδα ρε φίλε. Όπως φοράς τα ρούχα της τάδε και της τάδε δεκαετίας και τα βαφτίζεις σύχρονα' :Ρ

ΥΓ7. Μα ποστίζ επαναλαμβάνω;! Και τόσο τραβηγμένος ο κότσος που θα'χει πονοκέφαλο για 2-3 χρόνια...τουλάχιστον!

ΥΓ8.  Καλό το τραγούδι που διαλέξαμε. Για να δούμε τι θα κάνει κι όλας. Αν και προσωπικά μου άρεσε το 'Χαμογέλα' γιατί είναι πολύ αισιόδοξο.

"Μας χωράει όλους η αγάπη!"

Αντίφαση και τεμπελιά

Έχω δικαίωμα να φάσκω και να αντιφάσκω. Να λέω και να αναιρώ στην ίδια πρόταση. Γιατί το ναι και το όχι είναι πιο κοντά από ότι φαίνεται αρχικά. Όλοι οι άνθρωποι εμπεριέχουμε ένα σωρό αντιφάσεις, αντιφατικότητες, αιρέσεις και αυτό-αναιρέσεις. 

Μπορώ να συμφωνώ και ταυτόχρονα να διαφωνώ με σένα. Μη σου φαίνεται παράξενο, παράλογο, μπερδεμένο ή τρελό. Η ζωή περιέχει, εμπερικλείει και έχει χώρο για όλα. Είναι ελαστική, ανεχτική και εύκαμπτη. Εμείς τις δίνουμε σχήμα, μορφή, γεύση, άρωμα, χρώμα. Η ζωή είναι και θετική και αρνητική. Η ζωή είναι και μικρή και μεγάλη. 

Σήμερα μπορεί να είσαι ένθερμος πολέμιος μιας ιδέας που αύριο πρωί μπορεί εξίσου παθιασμένα να ασπαστείς έτοιμος να την υπερασπιστείς μέχρι τέλους. 

http://playground.last.fm/simgroups/Lazy%20Generation

Γι’ αυτό κι εγώ αγαπώ τη δουλειά, γιατί όταν δεν κάνω κάτι μελαγχολώ, βαριέμαι, κουράζομαι ψυχικά. Αλλά παλεύω για το δικαίωμα στην τεμπελιά. Η τεμπελιά, το χουζούρι, το αραλίκι, είναι προνόμιο, είναι πλεονέκτημα και κέρδος για όλους όσοι μπορούν να το εξασκούν συχνά. Όσο κάθεσαι σκέφτεσαι, φιλοσοφείς, αναπολείς, νοσταλγείς, δημιουργείς. 

Αν οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν τους είλωτες να εργάζονται για κείνους, ώστε οι ίδιοι να έχουν χρόνο για ανώτερες ασχολίες θα είχαν άραγε φτιάξει τον πολιτισμό και τα έργα που έφτιαξαν που θεμελίωσαν τον παγκόσμιο πολιτισμό;

ΥΓ. Για την τεμπελιά είχα γράψει εδώ και πιο παλιά και δεν είναι καθόλου, μα καθόλου τυχαίο νομίζω :)