Μαγικά κείμενα

Μερικές φορές μου τυχαίνει να διαβάζω κάτι κείμενα που μ'αρπάζουν απ'το λαιμό και με συγκινούν τόσο βαθιά που τα δάκρυα τρέχουν αβίαστα στα μάγουλα μου. 

Κάποτε αυτό συμβαίνει με βιβλία, όπως τα παλιά της Σώτης Τριανταφύλλου και κάποτε με κείμενα σε περιοδικά, ηλεκτρονικά και χειροπιαστά. Ένα απ'αυτά της καταπληκτικής Ελένης Ξένου στο www.doctv.gr

 

Ένα μικρό απόσπασμα αναδημοσιεύω εδώ

"Και είναι τελικά ανακουφιστικό το αίσθημα να γυρνάς στον τόπο του εγκλήματος, γιατί ίσως αυτό να σημαίνει πως πια μπορείς να λογαριαστείς με ό,τι ενοχικό κουβαλάς και να το διαγράψεις, αρχίζοντας ξανά από την αρχή, με μνήμη αθώα, παρότι όχι πια αθώος. Είναι κι’ αυτό μια, κάποια, καινούργια αρχή."

Aξίζει όμως τον κόπο να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ 

Αυτό το απόσπασμα ήρθε να εκφράσει με λέξεις κάτι που πάρα πολλές φορές τα τελευταία χρόνια ένιωσα και βίωσα, αλλά δυσκολευόμουν να εντοπίσω τις σωστές  λέξεις για να το μοιραστώ. 

Έτυχε ή μάλλον επιδίωξα να επισκεφτώ μέρη που είχα πάει πριν αρκετά χρόνια και κάθε φορά ασυναίσθητα έκανα τη σκέψη ότι εκείνες οι νέες στιγμές που περνούσα εκεί έγραφαν πάνω στις παλιές.  Επαναπροσδιόριζαν το παρελθόν κι έφτιαχναν νέες εικόνες, μυρωδιές που με τον καιρό θα'ρθουν κι αυτές να γίνουν παρελθόν και να σμιχτούν αχώριστα στο μυαλό, τις αναμνήσεις, τη ζωή μου. 

Η λέξη που μου ερχόταν κάθε φορά είναι η αγγλική overwrite όχι γιατί η πλούσια ελληνική μας γλώσσα δεν μπορεί να αποδώσει τα αισθήματα, αλλά γιατί η αγγλική με μια μόνο λεξούλα περιγράφει μια μεγάλη γκάμα συναισθημάτων.

Πως κάνεις overwrite αναμνήσεων; Με το να επισκεφτείς μέρη που σου πρόσφεραν χαρά, γέλιο, ανεμελιά με ένα άτομο που αγαπάς, αντί μόνη όπως την πρώτη φορά, και να ζήσεις, να δημιουργήσεις νέες εικόνες χαράς, γέλιου, ανεμελιάς. Όλες αυτές οι αναμνήσεις έρχονται μετά σαν γλυκό του κουταλιού και γλυκαίνουν το μέσα σου και δένουν όλες μαζί και γίνονται ευωδιαστές και μοσχομυρίζουν το παρόν και το μέλλον.

φώτο απ'το myfunkycook.blogspot.com

Βιβλιοπωλείο Ιωαννίδη - δυστυχώς κλείνει οριστικά

Πριν κάποιους μήνες πληροφορηθήκαμε ότι το Βιβλιοπωλείο Ιωαννίδη κλείνει τέλος του χρόνου. Όταν το άκουσα στεναχωρήθηκα γιατί είναι ένας χώρος αναφοράς για τη Λεμεσό και γιατί όλοι μας περάσαμε κάποια στιγμή από κει για να πάρουμε κάτι απ'τα φορτωμένα ράφια του.

Bιβλιοπωλείο Ιωαννίδη-φώτο από sarotiko

Ήταν το μόνο βιβλιοπωλείο που είχε εκτεταμένη συλλογή από ελληνικά βιβλία, τόσο μεγάλη και εκτεταμένη που μπορούσες να βρεις βιβλία που δεν μπορούσες να τα εντοπίσεις πουθενά αλλού στο νησί. Θυμάμαι ένα πρωινό όταν ήμουν άνεργη είχα περάσει πολλές ώρες να κοιτάω βιβλία στα ράφια κι όλα ήταν ένα κι ένα, βιβλία που δεν είχα συναντήσει πουθενά αλλού. 

Βιβλιοπωλείο Ιωαννίδη - φώτο από Λεμεσός ταξίδι στους χρόνους μιας πόλης

Αυτό που το κάνει το κλείσιμο του ακόμα πιο τραγικό είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει παρόμοιο βιβλιοπωλείο στη Λεμεσό. Υπάρχουν πολλά βιβλιοπωλεία στη Λεμεσό φυσικά, αλλά τα περισσότερα είναι και χαρτοπωλεία και ρίχνουν το βάρος στο χαρτοπωλείο ίσως γιατί κάνουν περισσότερη δουλειά απ'τα χαρτικά είδη και τα είδη γραφείου απ'ότι απ'τα βιβλία. 

Δυστυχώς δεν είμαστε λαός που διαβάζει γενικά και τα βιβλία δεν μπορούν από μόνα τους να φέρουν αρκετά κέρδη για μια επιχείρηση. Τουλάχιστον αυτή είναι η θεωρία.. Γιατί ξέρω από πρώτο χέρι ότι στη  Λευκωσία υπάρχουν ωραία μεγάλα βιβλιοπωλεία στα πρότυπα των βιβλιοπωλείων της Αθήνας, με πολλούς ορόφους γεμάτους με βιβλία και είναι ανοιχτά αρκετά χρόνια, άρα δουλεύουν. Τι όμορφα θα ήταν αν κάτι ανάλογο υπήρχε κι εδώ στη Λεμεσό..

Άλλωστε τώρα με το ΤΕΠΑΚ που έχει αρκετούς φοιτητές θα έχει θεωρητικά μια σταθερή πελατεία. Και το θεωρητικά το γράφω γιατί αυτό εξαρτάται απ'τον ίδιο τον επιχειρηματία που θα ανοίξει το βιβλιοπωλείο του, αν θα φέρνει τα βιβλία που έχουν ανάγκη οι φοιτητές, αν έχει προσωπικό που είναι γνώστης του αντικειμένου, ευγενικό, προσιτό και βοηθητικό, αν ο χώρος είναι ο κατάλληλος κι άλλα πολλά. 

Ας ελπίσουμε το κενό που αφήνει το βιβλιοπωλείο Ιωαννίδη πίσω του να μην είναι τόσο δυσαναπλήρωτο τελικά και να έρθει κάποιο άλλο να το αναπληρώσει ,γιατί με την απουσία του και την κλειστή δημοτική βιβλιοθήκη φτωχαίνουμε αγαπητοί μου και φτωχαίνουμε πνευματικά!

Όμορφα να περνάτε!

Κι ένα φοβερά χορευτικό άτακτο τραγουδάκι για τις γιορτές!

Αεροπορικά ατυχήματα

Όταν πετύχω κανένα ντοκυμαντερ για αεροπορικά ατυχήματα το βλέπω με τρομερό ενδιαφέρον. Ειδικά το Air Crash Investigation στο National Geographic Channel. Στεναχωριέμαι πάρα πολύ όταν από μια πτώση αθώοι άνθρωποι χάνουν  άδικα τη ζωή τους, αλλά θέλω να βλέπω πως γίνονται οι έρευνες και ακόμα πιο πολύ με ενδιαφέρει να μαθαίνω τους λόγους που ένα αεροπλάνο αντί να προσγειωθεί ομαλά, συγκρούστηκε στο έδαφος. 

Από τόσες εκπομπές που έχω δει ένα συμπέρασμα πάντα κυριαρχεί: ποτέ δε φταίει μόνο ένας παράγοντας. Ποτέ δεν έπεσε αεροπλάνο γιατί μια βίδα είχε πρόβλημα. Κάθε φορά παρουσιάζονται μια σειρά από προβλήματα όλα μαζί ταυτόχρονα και τότε έχουμε το μοιραίο.

Πολλά από τα ατυχήματα που παρουσιάζονται στις εκπομπές αναφέρονται, σε παλιά ατυχήματα που έγιναν τις δεκατίες του '80 και του '90.  Αυτό είναι φυσικό αφού οι έρευνες για ένα αεροπορικό ατύχημα πέρνουν χρόνια για να ολοκληρωθούν και μετά περνούν άλλα τόσα μέχρι να γίνει το ατύχημα εκπομπή. Στο τέλος των εκπομπών γίνεται αναφορά στο τι δίδαξε στην αεροπορική βιομηχανία το κάθε ατύχημα και τι μέτρα λήφθηκαν για να μην επαναληφθεί παρόμοιο του. 

Όταν ακούω γι'αυτά τα ατυχήματα δεν μπορώ παρά να θυμηθώ ότι στα μέσα της δεκαετίας του '90 ήμουν φοιτήτρια και ταξίδευα πολύ συχνά. Τότε δεν είχα φοβηθεί ούτε μια φορά κατά τη διάρκεια κάποιου ταξιδιού, ακόμα κι όταν είχε πολλές αναταράξεις. Έβλεπα τα αεροπλάνα σαν λεωφορεία του αέρα και περίμενα με ανυπομονησία να φτάσω στον προορισμό μου. Διάβαζα περιοδικά, έπιανα κουβέντα με συνεπιβάτες, ποτέ δεν πρόσεχα τις επιδείξεις ασφαλείας των αεροσυνοδών, πλήρης άνεση με άλλα λόγια. Μετά όλα άλλαξαν..

Εκείνη την αποφράδα εκείνη μέρα 14 Αυγούστου 2005 που έπεσε το αεροπλάνο της Ήλιος και ξεκληρίστηκαν τόσες οικογένειες. Και δεν έφτανε η τραγική απώλεια τόσων ανθρώπων έχουν περάσει 5+ χρόνια κι ακόμα σέρνονται οι δικαστικές διαδικασίες χωρίς να έχει αποδοθεί καμιά ευθύνη πουθενά. Όχι πως αν αποδοθεί θα αλλάξει κάτι ουσιαστικό, γιατί όπως φαίνονται τα πράγματα προσπαθούν να τα φορτώσουν στους πιλότους. Όμως για τους συγγενείς που περιμένουν τόσα χρόνια θα κάνει διαφορά να βγει μια οποιαδήποτε απόφαση. Τι σόι δικαιοσύνη είναι αυτή αν πεθαίνουν τόσα άτομα και θέλει δέκα χρόνια για να καταδικάσει τους ενόχους;!

Πες το σ'όποια γλώσσα θες!

Έλαβα το πιο κάτω μέηλ κι ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας γιατί είναι ενδιαφέρον.

Ο άνθρωπος-σκίτσο διαβάζει και μιλά διάφορες γλώσσες, Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Κινέζικα, Γιαπωνέζικα, Πολωνικά, Ινδικά κι άλλες πολλές. Ακόμα στρέφει το κεφάλι του όπου πάει το ποντίκι.

Γράψτε ό,τι θέλετε και θα το διαβάσει δυνατά.

http://www.oddcast.com/home/demos/tts/frameset.php?frame1=talk

Οι 'έλληνες άνθρωποι' είναι τρεις: η Αφροδίτη, ο Αλέξανδρος κι ο Νίκος. Αν προσέξετε όλα τα διαβάζουν με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις γλώσσες. Δεν έχει εναλλαγές η φωνή τους, π.χ. δεν ανεβαίνει στο τι ώστε να δώσει έμφαση και να καταλάβει ο άλλος πως είναι ερώτηση. Φυσικά ένα πρόγραμμα είναι, δεν είναι άνθρωποι, λογικό είναι να έχει τους περιορισμούς του. 

Πάντως λέει και βρισιές, λέει και βλακείες, διαβάζει κείμενο μέχρι 30 λέξεις αν το βάλετε στο χώρο που προβλέπεται, μόνο καφέ δεν κάνει!

Βρήκα κινέζικα στο wikipedia, τα έκανα copy-paste και μου τα πρόφερε! Έχει πλάκα και ακούς την προφορά που αλλιώς τη φανταζόσουν κι αλλιώς σου'ρχεται! :)

Παίξτε όσο θέλετε!

Κι επειδή έρχονται όπου να'ναι Χριστούγεννα θα βάλω κι ένα δεντράκι , για να ομορφήσω λιγάκι το μπλογκ.

Η γιαγιούλα μου

Μεγάλωσα με τη γιαγιά μου (τη μητέρα του πατέρα μου) που έχω το όνομα της. Έμενε πάντα πολύ κοντά μας. Το σπίτι της ήταν πάντα ανοιχτό ό,τι ώρα της μέρας ή της νύχτας ήθελα να την επισκεφτώ. Μ'αγαπούσε πολύ κι εγώ τη λάτρευω. 

Της άρεσε να λέει ιστορίες και τα κατάφερνε τόσο καλά που όλοι κρέμονταν από το στόμα της όταν μιλούσε. Είχε πάρα πολύ χιουμορ και μας έκανε πάντα να γελάμε. Νιώθω τόσο τυχερή που είχα μια γιαγιούλα που ήταν πάντα δίπλα μου και με στήριζε.

Σαν σήμερα την έχασα. Δεν μπορώ να συνηθίσω στην απουσία της. Δεν μπορώ να πιστέψω πως δε θα την ξαναδώ. Πως δε θ'ακούσω τη φωνή της, να δω τα μάτια της, το χαμόγελο της. 

Στην αρχή την έβλεπα πολύ συχνά στον ύπνο μου. Την βοηθούσα να περπατήσει,  ν'ανεβεί σκάλια, μιλούσαμε, γελούσαμε στα όνειρα μου. Και κάθε φορά σκεφτόμουν (λες και προσπαθούσε απεγνωσμένα το υποσυνείδητο μου να με πείσει) ότι 'ορίστε ζει, δεν πέθανε'. Μετά είδα ένα όνειρο που εκείνη καθόταν στη μέση μιας εκκλησίας που είχε και τις δύο εισόδους ανοιχτές. Πήγα γύρω απ'τον αυλή της μια φορά, την κοιτούσα κι ύστερα απομακρύνθηκα. Από τότε δεν την είδα ουσιαστικά, παρά σαν μια φιγούρα ή μια σκιά, όχι όπως τη θυμόμουν. Το περίεργο (ή ίσως κι αναμενόμενο) είναι ότι σε όλα τα όνειρα ήταν πολύ πιο νέα απ'ότι ήταν όταν πέθανε, όπως ήταν όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι. Ίσως γιατί αυτή τη γιαγιά έχω μέσα μου, τη γιαγιά των παιδικών μου χρόνων κι ακόμα κι όταν είχε μεγαλώσει εγώ δεν την έβλεπα αλλιώς.

Θέλω να γράψω πολλά, αλλά δεν μπορώ. Με πνίγουν τα δάκρυα.

Γιαγιούλα μου δε σε ξέχασα ούτε πρόκειται όσο ζω να σε ξεχάσω. Πάντα σε σκέφτομαι και σ'αγαπώ πολύ!

Happy Xmas (War is over) - John Lennon

So this is Christmas
and what have you done
another year over
a new one just begun

and so this is Christmas
I hope you have fun
the near and the dear ones
the old and the young
a very Merry Christmas
and a Happy New Year
let's hope it's a good one
without any fear


and so this is Christmas (war is over...)
for weak and for strong (...if you want it)
the rich and the poor ones
the road is so long

and so happy Christmas
for black and for white
for the yellow and red ones
let's stop all the fight

a very Merry Christmas
and a Happy New Year
lets hope it's a good one
without any fear

so this is Christmas
and what have you done

war is over - if you want it
war is over - if you want it
war is over - if you want it
war is over - if you want it

 

Τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια τα βαριέμαι ως επί τω πλείστω. Όμως αυτό αποτελεί εξαίρεση. Και τι πιο φυσικό να το'χει γράψει ο λατρεμένος John Lennon

Τα λόγια του είναι επίκαιρα όσα χρόνια κι αν περάσουν δυστυχώς γιατί πολέμοι υπάρχουν στον κόσμο συνέχεια. 

'Ο πόλεμος τέλειωσε - αν εσύ το θες'

WAR IS OVER - IF YOU WANT IT!

Σπανιόλικα παπούτσια - Άλκη Ζέη

Την γνώρισα στα 11-12 μέσα απ'τον Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου, ήταν ένα πράσινο βιβλίο μ'ένα λευκό σκίτσο ενός παιδιού, που μας είχαν βάλει να διαβάσουμε για την ανάλυση λογοτεχνικού κειμένου που κάναμε στα νέα ελληνικά. Το διάβασα μονορούφι γιατί μου άρεσε πάρα πολύ. Ανάλυση δεν του έκανα, ποτέ δε μ'άρεσε να αναλύω κάτι που με άγγιξε.

Μετά βρήκα μόνη μου και διάβασα κι άλλα δικά της, που πάντα με ταξίδευαν, μου άνοιγαν κόσμους, Το Καπλάνι της βιτρίνας, Η αρραβωνιστικιά του Αχιλλέα. Κάθε φορά διάβαζα τις ιστορίες της με δίψα. Τα βιβλία της χωρίζονται σε 2 κατηγορίες 'για παιδιά' και 'για ενηλικους', αλλά προσωπικά πιστεύω ότι αξίζουν να διαβαστούν απ' όλους ανεξαρτήτως ηλικίας.

Σήμερα εκεί που έψαχνα δώρα έπεσα τυχαία στο νέο της, Σπανιόλικα Παπούτσια. Πολύ χάρηκα όταν ανακάλυψα ότι ακόμα γράφει. Και το κάνει με την ίδια φρεσκάδα, καθαρότητα που το έκανε από τα πρώτα της βιβλία. Το βιβλίο είναι γεμάτο νοσταλγία αλλά και χαρούμενη διάθεση. 

Μου προκάλεσε απ'τις πρώτες του αράδες την ανάγκη να το διαβάσω αργά για να το απολαύσω όσο το δυνατό περισσότερο. Με γέμισε χαμόγελα, νοσταλγία, μου θύμισε καταστάσεις που'χω ζήσει, μου τρύπησαν τη μύτη τα αρώματα που αναδύει. 

Μια τέτοια φρέσκια ματιά είχα χρόνια και χρόνια ν'απολαύσω σ'ένα βιβλίο και την εκτιμώ τόσο πολύ που κάθε σελίδα με κάνει άθελα μου να δακρύζω από χαρά, από αγαλίαση που ξαναβρήκα αυτή την αξιοθαύμαστη γυναίκα, την ΑΛΚΗ ΖΕΗ!

Αν θα πάρετε ένα βιβλίο για να διαβάσετε τις γιορτές, ή αν θέλετε να κάνετε δώρο ένα βιβλίο σας συστήνω ανεπιφύλακτα αυτό το μικρό θησαυρό.

Βροχούλα μου

Βροχούλα μου,

αφού καταδέχτηκες και μας επισκέφτηκες επιτέλους σ'αφιερώνω αυτό το πανέμορφο τραγουδάκι. 

Βρέχει και εγώ τυλίχτηκα, σ' αυτή την αγκαλιά
Στα σκουριασμένα σύννεφα, στα φύλλα
Στην βρεγμένης γης την μυρωδιά

Ας ήτανε να πνιγώ, σαν μια σταγόνα
Μέσα στα χείλια σου εγώ βροχή μου 
Σκέπασε αυτή τη γωνιά, τούτο το σώμα που διψά

Βρέχει και στους καταυλισμούς, χορεύουν τα παιδιά
Στάζει ο θεός στης προσευχές
Στο ντέφι, στις καρδιές στα πόδια τα γυμνά

Ας ήτανε να πνιγώ, σαν μια σταγόνα
Μέσα στα χείλια σου εγώ βροχή μου 
Σκέπασε αυτή τη γωνιά, τούτο το σώμα που διψά

Ήρθες βροχή μου και άλλαξες, το δρόμο και το νου
Και βούλιαξε το βήμα μου
Ποτάμι, και άθελα μου με τραβάει αλλού

Ας ήτανε να πνιγώ, σαν μια σταγόνα
Μέσα στα χείλια σου εγώ βροχή μου
Σκέπασε αυτή τη γωνιά, τούτο το σώμα που διψά

 

Η Χρυσομαλλούσα

Όταν ήμουν 3-4 χρονών είχα μια κουκλίτσα μαγική που τη λάτρευα. Ήταν στρουμπουλούλα, είχε κατάξανθα σγουρά μαλλάκια που λαμπίριζαν στον ήλιο, καταγάλανα ματάκια και ροζ στοματάκι σαν φραουλίτσα. Φορούσε ένα καταγάλανο φορεματάκι με ροζ κλωστίτσες στο στήθος και ροζ ζωνίτσα. Όνομα δεν της είχα δώσει όπως τις άλλες μου κούκλες, τη Στέλλα και τη Βιολέτα, αλλά την αγαπούσα τόσο πολύ που την έπαιρνα μαζί μου παντού. 

Αυτή η κουκλίτσα είχε ένα μικρό ροζ δίσκο στην πλάτη της κι έτσι έλεγε δύο τραγουδάκια. Μου άρεσαν και τα δύο πάρα πολύ και όλο άλλαζα το δισκάκι. Το ένα τραγουδάκι δε θυμάμαι πια ποιο ήταν, αλλά το άλλο δεν το ξεχνώ όσα χρόνια κι αν περάσουν:

"ποσο μ'αρεσουν οι καραμελιτσες 

ηθελα να'χα δεκα σακουλιτσες 

μα δεν το λεω φίλοι μου αστείο 

ηθελα να'χα ζαχαροπλαστείο"

Μ'αυτή την κούκλα έχω μια φωτογραφία. Κοιμάμαι και την κρατάω αγκαλιά. Είναι  πολύ παράξενο αυτό για μένα γιατί απ'ότι θυμάμαι είχα πάντα ανήσυχο ύπνο και ότι έβαζα πάνω στο κρεβάτι μου το έριχνα κάτω. Όσες φορές κι αν προσπάθησα να κρατήσω παιχνίδι και να κοιμηθώ την επόμενη μέρα το πρωί το έβρισκα στο πάτωμα. Άσε που στη φωτογραφία κοιμάμαι ανάσκελα ενώ κανονικά δεν με πέρνει με τίποτα ο ύπνος ανάσκελα. Παράξενη φωτογραφία τώρα που το σκέφτομαι. Όπως και να'χει θα ήταν μόλις μου την χάρισαν που έβγαλε ο πατέρας μου τη φωτογραφία και δεν μπορούσα να την αφήσω. 

εγώ & η κούκλα

Όταν μεγάλωσα απέκτησα άλλες κούκλες. Τα μαλλιά της Χρυσομαλλούσας έχασαν τη γυαλάδα τους. Ο δίσκος δεν έπαιζε τα τραγουδάκια. Δεν ξέρω αν την έχει κάπου καταχωνιασμένη η μάνα μου αλλά μάλλον δε διασώζεται όπως τα περισσότερα μου παιχνίδια. Ίσως και να τη χάρισε σε κάποια φάση η μάνα μου για να τη στείλουν στα παιδάκια στην Αφρική.

Ό,τι και να γίνει πάντως αυτή την κούκλα δεν τη ξεχνώ, ήταν αυτό που λέει η διαφήμιση "η πρώτη μου αγάπη και παντοτινή".

ΥΓ. εννοείται ότι με τέτοια τραγουδάκια που άκουγα σαν κοριτσάκι λάτρευα και τις καραμελίτσες κι ακόμα τις αγαπώ! :))

Το Δεκέμβρη..

Το Σάββατο 4 του Δεκέμβρη το μπλογκάκι αυτό συμπλήρωσε αισίως 2 χρονάκια.

~ 

Σαν σήμερα πριν δύο χρόνια δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος. Είδα πριν λίγο απόσπασμα μιας συνέντευξης με τη μητέρα του και τη θαύμασα. Πόσο κουράγιο θα'χει μέσα της αυτή η μάνα να μιλά δημόσια για το παιδί της, που έχασε με τέτοιο τρόπο. Θέλει να δημιουργήσει οργανισμό στο όνομα του ενάντια στη βια των αστυνομικών και ελπίζω να τα καταφέρει. Τουλάχιστον να βγει κάτι θετικό απ'τη φρικτή εκτέλεση του.

~

Σαν σήμερα πριν 20 χρόνια πέθανε ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Άργησα δυστυχώς να τον ανακαλύψω, αλλά όταν επιτέλους μέσω μιας φίλης  τον γνώρισα κόλλησα. Δεν είναι μόνο η μουσική ή τα τραγούδια του που με τράβηξαν σαν μαγνήτης είναι κι οι στίχοι του, ο τρόπος σκέψης του, η ζωή του όλη. Διάβασα όλα τα βιβλία που γράφτηκαν για αυτόν. Άκουσα και τραγούδησα άπειρες φορές τα κομμάτια του στο γοκ-μαν περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας. Με συντρόφευσε για ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου και ποτέ δεν θα τον ξεχάσω. 

Να'σαι καλά Παυλάκη εκεί που είσαι!

Θυμάμαι την ιστοσελίδα που ανακάλυψα τότε για κείνον κι ακόμα υπάρχει ευτυχώς κι είναι πλήρως ενημερωμένη για όποιον θέλει να μάθει περισσότερα για τον Παύλο: http://cgi.di.uoa.gr/~bitsikas/Pavlos.html

Χαρμάνης κι άφραγκος μεσάνυχτα Αθήνα
κι ούτε ένας φίλος δεν υπάρχει πουθενά.
Χριστέ μου βόηθα να περάσει τούτη η νύχτα
κι έχω τον πόνο για μονάχη συντροφιά.

Νομίζω άδικα τις ώρες μου πως χάνω
και κάθε μέρα μπαίνω όλο πιο βαθιά
και μια γυναίκα να τα βρούμε πόσο κάνουν
δεν βρίσκω Θε μου ή δεν υπάρχει πουθενά

Στο δρόμο οι φάτσες μακρινές είναι και ξένες
και δεν γουστάρω να παίρνω μέρος στα κοινά
ίσως να ‘ρθούνε οι καλύτερες ημέρες
πάντως για μένα τούτη η νύχτα είναι κακιά 

 

Απόψε πόσο μόνος να 'μαι
Και συ να λείπεις μακριά
Σαν να 'ταν τώρα το θυμάμαι
Το τελευταίο όταν μου πες έχε γεια 

Ήτανε τρεις θυμάμαι Απρίλη
Κάποια Δευτέρα ερωτική
Κι ήτανε κάπου προς το δείλι
Όταν δακρύσαμε στο τελευταίο φιλί

Μεγάλωσες μες στα σαλόνια και έμαθες
Στο πάρκο με τα περιστέρια
Με τον αλήτη που 'μπλεξες τι γύρευες
Αφρόψαρο στα φουσκονέρια

Κάποτε κύλαγε το αίμα
Μέσα στις φλέβες μας καυτό
Τώρα συμβόλαιο με το ψέμα
Έχουμε κάνει εσύ εκεί και γω εδώ

Μ' αυτή τη νύχτα ώρα μια
Όπου κι αν είσαι θα αισθανθείς
Το κάλεσμα μου σαν μια υποψία
Μες στο σκοτάδι στα τυφλά να σε καλεί

Μεγάλωσες μες στα σαλόνια και έμαθες
Στο πάρκο με τα περιστέρια
Με τον αλήτη που 'μπλεξες τι γύρευες
Αφρόψαρο στα φουσκονέρια

δεν μπορώ να ακούσω αυτή τη φωνή και να μην συγκινηθώ. 

όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν μεγαλώσω, αλλάξω. 

Listen to the pouring rain!

Μπορεί να μας ακούσει και να'ρθει η βροχούλα. 
Δε θέλουμε καλέ να πνιγούμε. 
Όχι όχι.
Λίγη βροχούλα καλή θα 'τανε.
Έτσι για να μη νομίζουμε ότι πάμε για καλοκαιράκι βρε.
Κάνε μας τη χάρη καλό συννεφάκι και κατέβα μια βόλτα από δω.
Άντε αρκετά έριξες εκεί στας βόρειας χώρας.
Κάνε και μια βόλτα από δω.
Και θα δεις αγάπες που θα βρεις.
Όχι σαν εκεί που σε παίρνουν για δεδομένο.
Εδώ εμείς έχουμε δεδομένο τον ήλιο.
Μας λάμπει βλέπεις 360 μέρες το χρόνο επί των κεφαλών μας.

Ενώ τα σύννεφα είναι πως να το πω; Πολυτέλεια βρε παιδάκι μου.
Άντε άντε κοπιάστε κι έχουμε να σας δούμε καιρό.
Θα σας τρατάρουμε ό,τι τραβά η ψυχή σας.
Θα σας δώσουμε και μια αναπαυτική πολυθρόνο για νανάκια.
Όλα παράδεισο για σας καλά μου συννεφάκια.

Αν τελικά δεν έρθετε πολύ θα λυπηθώ σας το λέω.
Θα σας κρατήσω μούτρα μέχρι του χρόνου.
Δε γίνεται να κάνετε την εμφάνιση σας κάθε διετία και βάλε.
Συνέλθετε!

Μέχρι να τ'αποφασίσετε να 'ρθειτε έχουμε τουλάχιστον 
βροχούλα τεχνητή στο βίντεο...

ΥΓ. Λάλησα μάλλον απ'την ανοβρία και τη ζέστη! Λέτε να τα πείσω να μας κατεβούν;
Τέτοια αναμονή μου θύμισε το "Περιμένοντας τους βαρβάρους" του Καβάφη..

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

απ'το wikisource

από το 2003..

Πριν γίνω μπλογκερ... ήμουν μπλογκερ..
...αλλά δεν το ήξερα.. 


Είχα ένα μπλογκ-diary σε αγγλικό site από το 2003 όπου έγραφα τις σκέψεις μου και μου απαντούσαν άλλοι και άλλες που είχαν diary εκεί.

Σήμερα το βρήκα και διαβάζω όλα τα entries. Είναι ενδιαφέρον να βλέπω πως ήμουν, τι σκεφτόμουν, τι έκανα πριν τόσα χρόνια. 

Βρήκα και παλιές φίλες που είχα. Κάποιες χάθηκαν απ'το site, άλλες γράφουν ακόμα. 

Ποιος ξέρει μπορεί το ίδιο να συμβεί κι εδώ... Μπορεί και όχι.