31 Ιαν 2011

Followers πως να αποκτήσετε..

..μια ξεχωριστή σελίδα ειδικά για αυτούς.

Οι περισσότεροι μπλογκερς στο blogspot έχουμε στην πλαϊνή μπάρα ένα gadget που δίνει τη δυνατότητα σε όποιον το θελήσει να παρακολουθήσει το μπλογκ μας. Η παρακολούθηση είναι χρήσιμη για τον κάθε μπλογκερ γιατί του δίνει μια γενική εικόνα του ποιος διαβάζει το μπλογκ του.


Αν έχετε πολλούς που διαβάζουν το μπλογκ σας και θέλετε να μη φαίνονται μόνο στριμωγμένοι στην πλαϊνή μπάρα, αλλά να αναδεικνύονται οι πιο πολλοί, μπορείτε να βάλετε ένα μικρό εργαλείο είτε σαν ξεχωριστή σελίδα είτε σαν σύνδεσμο. Όποιος επιλέξει να επισκεφτεί τη ξεχωριστή αυτή σελίδα ή σύνδεσμο θα μπορεί να δει με περισσότερη άνεση και πιο ξεκάθαρα τους followers σας.


Πως γίνεται αυτό;
Πηγαίνεται στο http://www.google.com/friendconnect/ και επιλέγετε από την αριστερή στήλη το μπλογκ στο οποίο θέλετε να βάλετε κάπου ξεχωριστά τους followers. Αν δεν επιλέξετε το μπλογκ που θέλετε κι έχετε πολλά μπλογκ ή είχατε κάποια μπλογκ στο παρελθόν που τώρα έχετε κάνει delete θα τα δείτε όλα εκεί και οι αλλαγές που θα κάνετε θα είναι στο πρώτο κατά αλφαβητική σειρά μπλογκ που είχατε. Π.χ. αν είχατε ένα μπλογκ που λεγόταν "αααα" τότε θα σας πάει εκεί. Γι'αυτό πρέπει προσεχτικά να βρείτε το σημερινό σας μπλογκ με τον τίτλο που έχει τώρα και να το επιλέξετε ώστε από πάνω να γράφει το όνομα του όπως φαίνεται στην πιο κάτω φωτογραφία για το δικό μου μπλογκ.


Στη συνέχεια πατάμε εκεί που λέει 'Προσθήκη του gadget μελών' και μας ανοίγει ένα διάλογο όπως φαίνεται πιο κάτω.

 Στο 1 μπορούμε να επιλέξουμε το πλάτος και τις γραμμές της πρόσοψης. Τα νούμερα που βλέπετε '276' και '4' είναι τα προεπιλεγμένα. Μπορείτε να το κάνετε όσο μεγάλο θέλετε. Το πιο μικρό που μπορείτε να διαλέξετε όμως είναι 200.

Στο 2 μπορείτε να αλλάξετε τα προεπιλεγμένα χρώματα με διαφορετικά που σας αρέσουν ή ταιριάζουν στο μπλογκ σας. Εδώ υπάρχουν άπειροι συνδιασμοί και επιλογές και στο τετραγωνάκι δίπλα μπορείτε κάθε φορά να δείτε πως θα φαίνονται οι επιλογές σας στο τελικό αποτέλεσμα. Ακόμα μπορείτε να αλλάξετε τη γραμματοσειρά του gadget από Arial που είναι η προεπιλογή σε οποιαδήποτε άλλη προτιμάτε.



Όταν ολοκληρώσετε τις επιλογές σας κι είστε ικανοποιημένοι απ'το αποτέλεσμα πατάτε στο κουμπάκι 'Δημιουργία κώδικα' που σας έχω κυκλώσει πιο πάνω με κόκκινο χρώμα, και βγαίνει ένας μοναδικός κώδικας. Το κάνετε αντιγραφή/copy.

Αν θέλετε να βάλετε το σύνδεσμο στην πλαϊνή μπάρα και να ανοίγει σε άλλη σελίδα πηγαίνει στο 'Σχεδιασμό/Design' κι επιλέγετε 'Προσθήκη gadget/Add a gadget'. Στο παραθυράκι που θα σας ανοίξει προχωράτε κάτω μέχρι να φτάσετε στο HTML/JavaScript HTML/JavaScript Add
πατάτε το '+' και κάνετε 'επικόληση/paste' τον κώδικα που αντιγράψατε πριν. Μετά πατάτε 'Αποθήκευση/Save' κι είστε έτοιμοι!


Αν θέλετε να βάλετε τους followers σε ξεχωριστή σελίδα όπως έκανα εγώ. Τότε πάτε στο 'Ανάρτηση/Posting' και επιλέγετε την τρίτη επιλογή που είναι 'Επεξεργασία Σελίδων/Edit pages'. Πατάτε το μπλε κουμπάκι που λέει 'Νέα Σελίδα/New Page' και επικολλάτε/paste τον κώδικα εκεί που λέει 'Επεξεργασία HTML/Edit HTML' όχι στη 'Σύνθεση/Compose' και πατάτε το πορτοκαλί κουμπάκι που λέει 'Δημοσίευση Σελίδας/Publish Page'. Είστε έτοιμοι! 

Αν θέλετε να κάνετε κάποιες αλλαγές στον κώδικα πάτε πίσω στο 'Προσθήκη του gadget μελών' και αλλάζετε το μέγεθος, τη γραμματοσειρά ή τα χρώματα και μετά το απαραίτητο copy/paste πατάτε ξανά 'Publish Page' μέχρι το αποτέλεσμα να σας ικανοποιεί.


Ελπίζω να έγραψα απλά και κατανοητά τα βήματα για όποιους θα ήθελαν να το δοκιμάσουν. Αν έχετε απορίες ή αν κάτι δεν είναι καθαρό μη διστάσετε να με ρωτήσετε για διευκρινήσεις και θα προσπαθήσω να σας βοηθήσω όσο μπορώ.

Το τελικό αποτέλεσμα όπως φαίνεται στο μπλογκ μου μπορείτε να το δείτε εδώ http://skotadi-fos.blogspot.com/p/followers.html


ΥΓ. Το σημαντικό σ'αυτό το gadget είναι ότι δεν πειράζετε τον κώδικα HTML του μπλογκ και πολύ εύκολα μπορείτε να το βάλετε ή να το αφαιρέσετε χωρίς να επηρεαστεί κάτι στο μπλογκ σας.

28 Ιαν 2011

Που πήγε η ευγένεια;

Δυστυχώς τις μέρες μας έχει καταντήσει ο πιο πολύς κόσμος να νομίζει ότι αν είναι αγενής και άξεστος θα πετύχει αυτό που θέλει και μάλιστα άμεσα και χωρίς η αγένεια και η αξεστοσύνη του να έχουν κάποιο αντίκτυπο πουθενά.


Αν έχεις αφεντικό με χίλια κόμπλεξ τότε όχι μόνο πιστεύει ότι είσαι δούλος του, του χεριού του κι άλλα γνωστά, αλλά θεωρεί εντελώς φυσικό και πρέπον να σου συμπεριφέρεται με ύφος χιλίων καρδιναλίων, χειρότερα απ'ότι συμπεριφέρεται στο σκύλο του και είναι τόσο αγενής μαζί σου όσο δεν παίρνει άλλο.


Αν ένας συνάδελφος στη δουλειά θέλει να τον εξυπηρετήσεις για κάτι θεωρεί παντελώς φυσικό (ανεξαρτήτως θέσης) να σε μειώσει, να σου μιλήσει αγενέστατα και με αυθάδεια για να πετύχει το σκοπό του μια ώρα αρχύτερα.

Κι όλα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα αγραμματοσύνης ή αμάθειας. Ίσα-ίσα οι άνθρωποι που επιδικνύουν αυτή τη συμπεριφορά είναι συχνότατα κάθε άλλο παρά αμαθείς ή αγράμματοι. Πρόκειται για γιατρούς, δικηγόρους, διευθυντές, διοικητές, πανεπιστημιακούς κι άλλους ανθρώπους υποτίθεται του πνεύματος, που το τελευταίο με το οποίο έχουν σχέση είναι το πνεύμα και η ευγένεια ψυχής. Συνήθως τους διακατέχει τέτοιο κομπλεξ κατωτερότητας που αισθάνονται ότι αν μειώσουν το άτομο που έχουν απέναντι τους, αν φερθούν με αγένεια και υποκρισία τότε θα εξυψωθούν απ΄τη μια κι απ'την άλλη θα πετύχουν τους στόχους τους. 


Η εκπαίδευση έχει αποτύχει εδώ και πολύ καιρό να ενσταλάξει στον άνθρωπο στοιχειωδεις κανονες ευγένειας και συμπεριφοράς. Έχουμε δυστυχώς φτάσει στο σημείο που τα πτυχία και γνώσεις είναι αντιστρόφως ανάλογα της ευγένειας και της καλής συμπεριφοράς. 

Όλη αυτή η αγένεια καταλήγει να δημιουργεί άσχημο κλίμα στις καθημερινές μας επαφές και σχέσεις και να έχει αντίκτυπο στη ψυχοσύνθεση μας. Θύματα της αγένειας και της επιθετικότητας είναι η καλή συνεργασία, το πνεύμα αλληλοβοήθειας, αλληλοσεβασμού και αλληλοστήριξης που θα βοηθούσαν τα μέγιστα τον καθένα ξεχωριστά και τις κοινωνίες μας να πάνε μπροστά αποβάλλοντας το άγχος, τα μίση και τον αλληλοσκοτωμό.


Αν κάθε φορά που πήγαινε να μας βγει η αυθάδεια, η αγένεια απ'τη στόμα σαν πρώτη και συχνά μόνη αντίδραση σε εξωτερικά ερεθίσματα, αν τότε σταματούσαμε και αναρωτιόμασταν τι παραπάνω θα μας κέρδιζε η ευγένεια, το χαμόγελο, η καλή συμπεριφορά ίσως τότε να βελτιώναμε την ποιότητα ζωής μας και κατεπέκταση τις ίδιες τις κοινωνίες μας. Ίσως όλα αυτά που γράφω να ακούγονται ρομαντικά, ουτοπικά κι ανέφικτα. Δεν είναι όμως.


Και όχι δεν είναι ένδειξη υγείας το να βρίζεις και βρίζεσαι απ'το πρωί ως το βράδυ με τη δικαιλογία ότι 'έτσι εκτονώνεσαι'. Αν θέλεις να εκτονωθείς μπορείς να αθλείσαι, να παίζεις μποξ, να μιλάς, να ψωνίζεις, να βρίσκεσαι με φίλους, να σερφάρεις, να κάνεις οτιδήποτε άλλο που δε χαλά τη δική σου μέρα κι όλων των γύρω σου.


ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙΣ 'Η ΝΑ ΠΕΙΣ ΚΑΤΙ ΕΥΓΕΝΙΚΑ ΦΥΓΕ!
ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΣ ΜΕ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟ!



25 Ιαν 2011

Μιμή Ριρίκα Ιόλη

...ΜRI=Magnetic resonance imaging, Aπεικόνιση Μαγνητικού Συντονισμού ή απλά Μαγνητική Τομογραφία

Με τα προβλήματα και τους πόνους της πλάτης που αντιμετωπίζω ο γιατρός εισήγηθηκε να κάνω μια μαγνητική τομογραφία για να δούμε τι γίνεται πιο καθαρά. Έκλεισα το ραντεβού και πήγα. Ευτυχώς το μηχάνημα ήταν ανοιχτό καιμπορούσα να δω γύρω-γύρω, γιατί αν ήταν κλειστό ή που θα τους έλεγα να το ξεχάσουν και θα έφευγα, ή που θα ζητούσα πλήρη αναισθησία να κοιμηθώ μέχρι να τελειώσει. 

Πριν την εξέταση δε ρώτησα πολλές λεπτομέρειες, ούτε ήθελα να ψάξω και πολλά στο νετ για να μη φοβηθώ. Πάω που λέτε και με ξαπλώνει ο τύπος εκεί, μου λέει 'αν θες κοιμήσου'. Ησυχία ήτανε σκέφτηκα αποκλείεται να κοιμηθώ, αλλά γιατί να μην κλείσω λίγο το μάτι. Παίρνω μια βαθιά αναπνοή και πριν κλείσει το μισό βλέφαρο ακούγονται κάτι σειρήνες ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιουυυυυυυυυυυυυυυυ ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιοουυυυυυυυυυυυυυυυ 
Πάει λέω θα το χάλασα, θα τα έκανα όλα χάλια, θα κουνήθηκα σαν χανούμισα που χορεύει το χορό της κοιλιάς και το μηχάνημα τσαντίστηκε κι ουρλιάζει για να με αποβάλει. Ο τύπος που ήταν εκεί ήταν μόνος του, στη ρεσεψιόν κανείς. Το ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιουυυυυυυυυυυυυυυ ιιιιιιιιιιιιιιοοοοοοοοοοοοοοουυυυυυυυ ασταμάτητο. Άρχισα ν'αγχώνομαι. Λέω μπας και πήγε καμιά τουαλέτα, άρχισε να διαβάζει κανά κομιξ και ξεχάστηκε; Στο πολύ θόρυβο του φώναξα και μου είπε ότι ήταν φυσιολογικοί οι θόρυβοι. Μπράβο στο παληκάρι απάντησε αμέσως. Προφανώς δεν είχε πάει για την ανάγκη του. Τώρα πως φαντάστηκε ότι κάποιος μπορεί να κοιμηθεί με τον ήχο υπερηχητικού αεροπλάνου στ'αυτιά ένας θεός το ξέρει. Γιατί ναι-ναι οι ήχοι που κάνει είναι τόσο δυνατοί σαν υπερηχητικό αεροπλάνο!

Ηρέμησα μετά που έμαθα ότι όλοι αυτοί οι θόρυβοι ήταν οκ και περίμενα να τελειώσει η ώρα. Έβλεπα και την γυάλινη εξώπορτα από κει που ξάπλωνα κι άρχισα να υπολογίζω ανάλογα με το φως της μέρας σε πόση ώρα θα τελείωσει ο θόρυβος. Γιατί δε με ενόχλησε σχεδόν καθόλου που έπρεπε να μείνω ακίνητη, αλλά βρε παιδιά τι θόρυβος ήταν αυτός;!! ΘΟΡΥΒΟΣ με τα όλα του. Θόρυβος που θες να πάρεις ένα σφυρί να το διαλήσεις το ρημάδι που τον κάνει. Θόρυβος που αν τον έκανε ο γείτονας θα έπερνες το 100 να'ρθει να τον μαζέψει ή θα του έσπαγες τ'αμάξι για εκδίκηση ενάντια στην οχλαγωγία. Πάρτε μια μικρούλα, μικροσκοπική γεύση ~


Αν ήξερα ότι το ρημάδι θα κινδύνευε να μου καταστρέψει τ'αυτιά θα έπερνα ωτοασπίδες μαζί μου! Εδώ φορώ ωτοασπίδες για να κοιμηθώ όταν έχει λίγο θόρυβο, κι εκεί μέσα που πραγματικά τις χρειαζόμουν δυστυχώς δεν τις είχα. Δε φρόντισε και κανείς να με ενημερώσει ότι έχει ΤΟΣΟ θόρυβο.

Λοιπόν αυτός που θα ανακαλύψει ένα τρόπο να γίνει λιγότερο θορυβώδες το μηχάνημα του MRI αυτός θα κάνει δισεκατομύρια δεν το συζητώ. Κάτι αμερικανάκια ψάχνουνε ένα τρόπο για να ακούς μουσική εκεί μέσα, αλλά να τη βράσω τη μουσική αν θα συνεχίσει να βγάζει τόσο δυνατό θόρυβο! 
Άραγε μπορώ να πληρώσω λιγότερα με τη δικαιολογία ότι μου κατέστρεψαν τα τύμπανα..;

22 Ιαν 2011

Μαγικά κείμενα.. ξανά

Ξανά γιατί η 'μάγισσα των λέξεων' Ελένη Ξένου έκανε πάλι το θαύμα της στη στήλη της 'Το νησί' στο doctv και μ'έβαλε σε σκέψεις μια μικρή-μεγάλη παράγραφος της.

ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΠΡΙΝ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ, τη ρώτησα ξαφνικά. Δούλευα σε μια εταιρεία, μου απάντησε τσαλακώνοντας την ίδια ώρα ασυναίσθητα την άκρη της σελίδας του βιβλίου της. Και τι έγινε; επέμενα, ψάχνοντας για το στόρι της. «Δεν ήταν αυτό που ήθελα. Και έτσι παραιτήθηκα, πριν χάσω την ψυχή μου». Αυτή την λέξη χρησιμοποίησε.

"..Και έτσι παραίτηθηκα, πριν χάσω τη ψυχή μου"
Άραγε σε μια εποχή αβεβαιότητας, ανασφάλειας, ανεργίας.. άραγε πόσοι από μας θα τολμούσαμε να το κάνουμε αυτό;

Προσοχή όχι πόσοι το σκεφτήκαμε. Γιατί οι σκέψεις είναι εύκολες, φτηνές.
Αλλά πόσοι θα τολμούσαμε να το κάνουμε πράξη; Να παρατήσουμε ό,τι μας πονά, μας βασανίζει, μας καταστρέφει λίγο-λίγο ό,τι καλό έχουμε μέσα μας.. όλα για να μη χάσουμε τη ψυχή μας.

Γιατί είναι λίγο να χάσεις τη ψυχή σου για τα υλικά αγαθά; Για την ασφάλεια του χρήματος; Τη βεβαιότητα της καθημερινής ρουτίνας, της τριβής;

Που είναι η πραγματική ζωή άραγε; Στο βιοποριστικό επάγγελμα που θεωρείται και 'καταξιωμένο'; Σ'αυτό που προσδιορίζεται κοινωνικά αποδεκτό και 'σωστό';

Ή σ'αυτό που σε καλεί η καρδιά κι η ψυχή σου να κάνεις;

Κι άραγε πόσο καιρό έχεις ανοιχτό μπρος σου για να κάνεις αυτές τις επιλογές;

Πότε η πόρτα της ευκαιρίας, της επιλογής κλείνει και σ'αφήνει εκεί;

Γιατί (προσοχή και πάλι) οι ευκαιρίες δεν μένουν να μας κοιτούν κατάματα επ'άπειρον. Είναι πόρτες που ανοίγουν και αν δεν τις αρπάξεις, δεν τις ανοίξεις, κλείνουν κατάμουτρα και αθόρυβα. Αν αργήσεις να αποφασίσεις η ευκαιρία δε σε περιμένει.

Η απραξία είναι απατηλή. Εμπεριέχει πράξη το να μην κάνεις τίποτα. Το να περιμένεις. Το να μην αντιδράς. Πουλιέσαι. Χαρίζεσαι με το να μένεις απαθής, άπραγος, ακίνητος. Μην ξεγελιόμαστε ότι αν δεν κάνουμε κάτι δε συμμετέχουμε στο ξεπούλημα της ψυχής.

Μένεις λοιπόν και φθείρεσαι ψυχικά, πνευματικά και σωματικά;
Ή φεύγεις παίζοντας κορώνα-γράμματα τη ζωή κι όπου σε βγάλει;

Η ζωή δεν είναι για τους τολμηρούς;


21 Ιαν 2011

Hurt - Johnny Cash

Το Johnny Cash τον ανακάλυψα όταν είδα το Walk the Line. Η φωνή του με μάγεψε. Σήμερα άκουσα αυτό το τραγούδι του στο μπλογκ της Loth και συγκινήθηκα αφάνταστα. 
Τα λόγια του... η φωνή του Cash... όλα μιλάνε στην καρδιά...!

HURT by Johnny Cash
 
I hurt myself today
To see if I still feel
I focus on the pain
The only thing that's real
The needle tears a hole
The old familiar sting
Try to kill it all away
But I remember everything.

What have I become?
My sweetest friend
Everyone I know
Goes away in the end
You could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt.

I wear this crown of thorns
Upon my liar's chair
Full of broken thoughts
I cannot repair
Beneath the stain of time
The feeling disappears
You are someone else
I am still right here.

What have I become?
My sweetest friend
Everyone I know
Goes away in the end
You could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt.

If I could start again
A million miles away
I would keep myself
I would find a way


 

18 Ιαν 2011

Υποφέρω και πονώ

Τις τελευταίες μέρες είμαι αναγκαστικά κλεισμένη στο σπίτι γιατί μ'έπιασε μια οσφυαλγία άνευ προηγουμένου. Πονώ όλο το δεξί πόδι, την πλάτη πίσω, όλο τρίβομαι με τις σχετικές κρέμες, κατεβάζω παυσίπονα, βάζω θερμοφόρες και τρέχω για φυσιοθεραπεία καθημερινά στην προσπάθεια να επανέλθει η πλάτη μου σε μια ανεκτή κατάσταση.


Τα παυσίπονα παλιά με ηρεμούσαν και καταπραϋναν τον πόνο. Τώρα που αυτά καταργήθηκαν παίρνω αναγκαστικά κάτι άλλα που ηρεμούν κάπως τον πόνο μεν, αλλά έχουν και καφεϊνη οπότε με ξυπνούν.. γιατί; Για να νιώθω τον πόνο καλύτερα μήπως; 

Και γιατί σταμάτησαν τα αποτελεσματικά; Γιατί λέει κάποιοι τα έπερναν κι αυτοκτονούσαν και υποτίθεται ότι υπάρχουν, άλλα που καλύπτουν τις ίδιες ανάγκες άρα δεν ήταν απαραίτητα. 

Μπούρδες! Εγώ ξέρω ότι απ'τη στιγμή που δεν μπορώ να πέρνω αντιφλεγμονώδη (γιατί μετά πάει το στομάχι και τα έντερα) αυτά τα παυσίπονα ήταν σωτήρια για μένα. Αν κάποιος δηλαδή αρχίσει να αυτοκτονά με ασπιρίνη πρέπει να απαγορευτεί η ασπιρίνη; Ή τα πανατολ, ντεπόν και δε συμμαζεύεται; Άλλωστε αυτά δεν μπορούσες να τα πάρεις χωρίς ιατρική συνταγή άρα γιατί να τα καταργήσουν; Μήπως γιατί δε βόλευαν τις φαρμακοβιομηχανίες αφού ήταν φτηνά; 

Τα νεύρα μου, τη θερμοφόρα μου κι ένα κουτί παυσίπονα να φύγω!

 

16 Ιαν 2011

Νέα αγαπημένα ελληνικά μπλογκ

Η ιδέα για την πιο κάτω ανάρτηση ανήκει στο φίλο ΑΑΤΟΝ ο οποίος έγραψε  στο μπλογκ του:

Η ιδέα του πολύ μου άρεσε και στάθηκε αφορμή για να σας παρουσιάσω κάποια νέα μπλογκ που βρήκα εδώ και καιρό και ήθελα να σας πω λίγα πράγματα γι'αυτά. Η σειρά που εμφανίζονται δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την αξία του καθενός που είναι προφανής.

το μπανεράκι του ΑΑΤΟΝ

  • ΛΕΜΕΣΟΣ Ταξίδι στους χρόνους μιας πόλης του κου Τίτου Κολώτα όπως λέει και το όνομα του πρόκειται για ένα μπλογκ αφιερωμένο στην ιστορία της Λεμεσού. Η γραφή του κου Κολώτα ανάλαφρη, οι αναφορές ενδιαφέρουσες και οι φωτογραφίες που διανθίζουν τις αναρτήσεις καταπληκτικές. Αξίζουν συγχαρητήρια στο νέο αυτό μπλογκ και ελπίζω σύντομα ν'αυξηθούν οι αναγνώστες του γιατί πραγματικά είναι ένα μπλογκ κόσμημα της μπλογκόσφαιρα.
  • absentminded έχει πολύ καλά κείμενα, φοβερές φωτογραφίες κι αναφορές σε έργα τέχνης από ένα κορίτσι γεμάτο αυθορμητισμό, ευασθησίες αλλά και μια διαφορετική ματιά στη ζωή και τα πράγματα. Το αγάπησα απ'το πρώτο κλικ και το προτείνω ανεπιφύλακτα!
  • Η Αθήνα πίσω απ'την βιτρίνα που αναφέρεται στην ιστορία της αγαπημένης πόλης, έχει όμορφες φωτογραφίες και αποκαλύπτοντας την ιστορία πίσω από γειτονιές και κτίρια σε κάνει την επόμενη φορά που θα τα δεις να τα κοιτάξεις με άλλο μάτι ή να κοντοσταθείς για να νιώσεις αυτό που εκπέμπουν.
  • Το κορίτσι με το σκουλαρίκι μπαμπάνα της astakoulis που είναι ένα κορίτσι χαρά και τρέλα γεμάτο κι έχει μια διάσημη καπουτσινιέρα που από τότε που μας την ανάφερε πολλές την έχουμε ερωτευτεί (τι νόμισες αστακούλη μου την είχα ξεχάσει την καπουτσινιέρα;) Οι αναρτήσεις τις απολαυστικότατες και διανθισμένες με πολλά ταξίδια αφού ένεκα επαγγέλματος τα χαίρεται συχνά. 
  • Is that all there is? της miss cinnamon που την ανακάλυψα απ'το twitter και αγάπησα τα παθιασμένα κι αναλυτικά κείμενα της. Διάβασε τα κι εσύ και δε θα χάσεις!
  • Virtual Dreamer ένα μπλογκ με κείμενα που πολύ θα'θελα να'χα γράψει. Ευαίσθητα, έξυπνα, δυνατά. Γεματά απ'τη virtual dreamer που'χει λίγο καιρό να γράψει, αλλά ελπίζω να επανέλθει σύντομα γιατί μου'λειψε!
Εδώ αναφέρω μόνο έξι νέα μπλογκ, αλλά σίγουρα υπάρχουν κι άλλα που ακόμα δεν βρήκα ή ξέχασα να αναφέρω σήμερα. Μην ανησυχείτε όμως γιατί συνέχεια κάνω βόλτες στην μπλογκόσφαιρα κι όταν ανακαλύψω κι άλλα διαμάντια θα επανέλθω με νέα αγαπημένα μπλογκ!

Διευκρίνηση: εδώ αναφέρομαι σε νέα μπλογκ, που δημιουργήθηκαν πριν 1 ή το πολύ δύο χρόνια, ή έχουν λίγους αναγνώστες, ή λίγα σχόλια - ενώ πιστεύω ότι τους αξίζουν πολύ περισσότεροι αναγνώστες και σχόλια.  Για τα αγαπημένα μου δεν χρειάζεται να ψάξετε μακριά μπορείτε να τα δείτε όλα με τη σειρά που ανανεώνονται στη δεξιά μπάρα!

15 Ιαν 2011

Η πιο πολυδιαβασμένη ανάρτηση

Καιρό τώρα αποφεύγω αυτή την ανάρτηση, αλλά πλέον ξεχύλισε το ποτήρι θα την κάνω. 

Λοιπόν ποιες λεξούλες όταν γραφτούν στο γκουκλ ή στο γκουκλ.τζι-αρ μοστράρουν φάτσα κάρτα πρώτο και καλύτερο το μπλογκ μου; 

Έλεγα να μην το γράψω (τι στο καλό, πόση διαφήμιση θέλει πια;!) αλλά θα το γράψω τι να κάνω; Ένας είναι ο πρώτος, ο μοναδικός, ο ένας, ο ανεπανάληπτος ο ΑΛΚΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΣ! 

Ορίστε το έγραψα και τώρα θα έρχονται ακόμα πιο πολλοί και πολλές για να τον βρούνε εδώ. Φυσικά δεν αδικώ κανένα και καμμιά γιατί ο τύπος είναι λίγο σαν το φαντομά. Στο νετ πουθενά δε βρίσκεις κάτι για κείνον όπως για τους άλλους ηθοποιούς, απόδειξη αν βάλεις το όνομα του στο γκουκλ μόλις 3.870 αποτελέσματα  βγαίνουν ενώ π.χ. όταν βάλεις Νίκος Κούρκουλος 18.500, τεράστια διαφορά. Κι αυτά που θα βρείς είναι σε τι ταινίες έπαιξε, και κάποιες φωτογραφίες από ταινίες, άντε άντε στην καλύτερη των περιπτώσεων πότε γεννήθηκε. Ως εκεί. Μετά άνοιξε η γη και τον κατάπιε! Κανένας δεν ξέρει κάτι ή αν ξέρει το διαφυλάσσει σαν κόρη οφθαλμού.

Άλκη Γιαννακά ψάχνεις Άλκη Γιαννακά δεν βρίσκεις. Και ερωτώ γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ο Άλκης Γιανννακάς δεν θέλει καν να γνωρίζουμε αν ζει ή αν αποδυμησε εις Κύριον; Εγώ υποθέσεις και εικασίες θα γράψω, τίποτα σίγουρο

Νομίζω που λέτε ότι ο Άλκης Γιαννακάς ζει και βασιλεύει.
Ο ίδιος διαφυλάσσει τόσο καλά τα πάντα που αφορούν το άτομο του γιατί δε θέλει να γίνει βορά στα μέσα όπως τόσοι και τόσοι απ'τους συναδέλφους του. 

Και κατά τη γνώμη μου ο Άλκης Γιαννακάς καλά κάνει και προφυλάσσει τον εαυτό του. Το ότι τους  ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου τους παρακολουθήσαμε και ακόμα τους παρακολουθούμε σε κάποια έργα όταν ήταν νέοι δε μας δίνει και το δικαίωμα να μπαίνουμε απ'την κλειδαρότρυπα στη ζωή τους και να επιθυμούμε διακαώς να μάθουμε κάθε λεπτομέρια που τους αφορά. Είτε η ζωή τους φέρθηκε καλά, είτε όχι αυτό αφορά τους ίδιους και τους οικείους τους. Όχι το πανελλήνιο. Εκτός κι αν οι ίδιοι επιθυμούν να δημοσιεύουν το παραμικρό οπότε με γεια τους με χαρά τους και καλά κάνουν. Αν όμως δεν το επιθυμούν καλά κάνουν και πάλι, που κρατούν τη ζωή τους και τις πράξεις τους ιδιωτικές, όπως κάνουμε άλλωστε όλοι μας.

Φυσικά αυτό που άθελα του ο Άλκης Γιαννακάς πέτυχε (με τη σχεδόν παντελή έλλειψη γνώσεων γύρω απ'τη μετέπειτα του γυαλιού ζωή του) είναι να δημιουργηθεί ένα μυστήριο, μια πεινασμένη ανάγκη για την παραμικρή πληροφορία που τον αφορά. Και το γράφω γιατί τα περισσότερα χιτ που'χει αυτό το μπλογκ έρχονται απ'το όνομα του και μόνο τυχαίο δεν είναι αυτό. Ο κόσμος διψά για να μάθει κάτι για κείνον ή τουλάχιστον να δει φωτογραφίες του.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι απ'την ταινία 'Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη' ένα απ'τα καλύτερα έργα του Άλκη Γιαννακά και απ'την ιστοσελίδα Καραγιάννης-Καρατζόπουλος μια πολύ καλή νέα ιστοσελίδα που'χει πολλές πληροφορίες για τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο. Επισκεφτείτε την αξίζει τον κόπο http://www.karagiannis-karatzopoulos.gr/

13 Ιαν 2011

Low Bap

Στη μουσική δε βάζω όριο και περιθώρια. Λατρεύω διάφορα είδη και δε μ'ενδιαφέρουν οι ταμπέλες. Το '95 ανακάλυψα τους Active Member και κόλησα γερά. Για τον άψογο στίχο, την τρομερή μουσική. 

Είχα την τύχη να τους απολαύσω ζωντανά σε συναυλία στο παλιό Kingston. Όσοι θυμάστε είχε μια μικρή σκηνή το Kingston και καθόμουν μπροστά αριστερά, σχεδόν μπορουσα να αγγίξω τη Sadahzinia και τον B.D. Foxmoor. Ήξερα όλους τους στίχους απ' τα κομμάτια τους τότε και τα τραγουδούσα μαζί τους. Καταπληκτικοί από κοντά, όπως κι απ'τα cd τους.

Όλα αυτά να'ναι καλά το μαρούλι μου που μου τα θύμισε! Γιατί δυστυχώς είχα καιρό να ακούσω τη μουσική τους και σήμερα συνειδητοποίησα πόσο μου λείπει. Όταν είχα αρχίσει το μπλογκιν' είχα κάνει μια ανάρτηση στο ΧΑΟS με τους στίχους του πιο αγαπημένου μου κομματιού των Active Member ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ  που τα λόγια του είναι τόσο δυνατά, προφητικά "Και νιώθω πρόσφυγας εδώ που έχω γεννηθεί/ σα τους προγόνους μου εδώ έχω στηθεί/ για να ξεπλύνω τύψεις και υποσχέσεις να εκπληρώσω/ πόσο ακόμα θα πληρώσω."

φώτο απ'το low bap δρομολόγιο
Βρήκα το πολύ καλό site της Sadahzinia http://www.sadahzinia.com/ που'χει και κομμάτια απ'το νέο της cd - όλα το'να καλύτερο απ'το προηγούμενο. Ξαναβρήκα και την ιστοσελίδα του low bap. Tότε που πρωτοξεκίνησαν η μουσική τους ήταν για τους λίγους. Με τα χρόνια έγιναν πολύ πιο γνωστοί κι αγαπητοί γιατί αξίζει η δουλειά τους, είναι πιστοί στις αξίες τους τόσο καιρό κι ότι επιλέξουν να κάνουν ξεχωρίζει γιατί δεν αντιγράφουν κανένα. 

Το Σάββατο 15/1 εμφανίζονται στον Ταύρο, κοντά στο παλιό μου διαμέρισμα στην Καλλιθέα.. Πόσο θα'θελα να ήμουν κι εγώ εκεί..

φώτο απ'το Eliot blog
Διαβάστε τους στίχους του νέου τραγουδιού της Sadahzinia που βρήκα στο μπλογκ: http://stixos.wordpress.com/ και μετά απολαύστε το!

Δεν είμαι κανενός

Είμαι τα πλούτη όλα που αρνιέται ένας φτωχός,
τα αταίριαστα όνειρα που μοιράζεται ο τρελός
είμαι σαν έρωτας κρυφός και ζηλευτός
είμαι βροχή και δεν είμαι κανενός.

Άρχισα μ’ ένα απόκοσμο και σιγανό μουρμούρισμα
για να ταιριάξω τη φωτιά δίπλα στου χρόνου το φτερούγισμα,
πικρό νανούρισμα διπλωμένο σα βεντάλια
με λέξεις αφόρετες και στιγμές ρετάλια.
Χωρίς παρακάλια και ούτε τον φόβο για άγκυρα
ψάχνω ένα κύμα αφού στα ψέμματα παράγυρα
κι από τα αδιάβατα ένα καλωσόρισες,
εκεί που αφήνουν τη συγνώμη τους κι οι φόνισσες.
Κι αν απόρησες, φέρε στο νου μια γύρα
το παρελθόν μου έχω βάψει με πορφύρα.
Αν μοιάζει με αίμα, μισή ντροπή δική σου,
στα σκιερά δεν αντέχει ακόμα η μπόρεσή σου.
Κι εγώ η στιχομάνα ψάχνω στα ψιλά τα γράμματα
μέρες σπαρμένες μάγια, νύχτες χωρίς κλάματα,
κουβέντες ακριβές και χρυσωμένες,
γκυκοταίριαστες με τις φαρμακωμένες.
Και στο λευτέρωμα μου πάνω το απρόσμενο
ψάχνω το πέρασμα με τ’ όνειρο το επόμενο
να μ’ απλώσει σα φως να μ’ αλαφρώσει
τώρα που σ’ έχω δίπλα μου στερνή μου γνώση.
Σύρε μαζί μου και στα όμορφα αφήσου
χρόνε αφέντη, εγώ δεν είμαι δουλευτής σου.
Είμαι σαν έρωτας κρυφός και ζηλευτός,
είμαι βροχή και δεν είμαι κανενός.

Είμαι τα πλούτη όλα που αρνιέται ένας φτωχός,
τα αταίριαστα όνειρα που μοιράζεται ο τρελός
είμαι σαν έρωτας κρυφός και ζηλευτός
είμαι βροχή και δεν είμαι κανενός.
Είμαι σαν φόβος στα γόνατα γυρτός,
φθηνοπλήρωτη κατάρα που αφήνει ο εχθρός ,
μάγια σπαρμένα στη νύχτα σαν το φως
κι ευτυχώς — δεν είμαι κανενός.

Έκανα πρόβα τα ξόρκια μες στα σκοτάδια,
γέμισα φως στα νυσταγμένα μου βράδια.
Ύπνος και θάνατος, φόβος και ρώτημα
βουίζουν στα μελίγγια μου μουρμουριστά και μόνιμα.
Τόλμημα η ανάσα μου στα όνειρα τα επόμενα
μια ψίχα λογικής στυλώνει τ’ απρόσμενα
κι όλο το υπόλοιπο αέρας και ψιχάλα
με τα ηλιοφέγγαρα ξοπίσω μου φευγάλα.
Δε θα με πιάσουν κι η πείρα μου το ξέρει,
είμαι βροχή, σύννεφο, βουή και αγριοκαίρι.
Έτσι πετώ και τραγουδώ, στο χώμα πέφτω και χτυπώ
παρά τον πόνο μου ανασαίνω και γελώ.
Σε είχα πάρει απόμερα και στο ‘χα πει και πάλι
δεν είμαι κανενός, μόνο μια ρίζα μου τρυπά το κεφάλι
δένει τα χέρια μου γερά πισθάγκωνα,
μην αρπαχτώ απ’ τα ψέμματα και της συγνώμης τ’ άρωμα.
Βλέπω τριγύρω σκιές, είναι δικές μου και ξένες,
μπλέκουν στα πόδια μου διπλά μετανιωμένες.
Τις ξορκίζω, τις πατώ, στα περασμένα τις πετώ
με πορφύρα τις ξεπλένω, με νερό τις ξεδιψώ.
Όμως μ’ αρπάνε απ’ τον λαιμό και με κλειδώνουν στο χαμό
γίνομαι φόβος στο λεπτό, σαν κατάρα από εχθρό.
Τραβολογιέμαι εδώ κι εκεί μοιάζω μεγάλος, μικρός,
αλλά ευτυχώς δεν είμαι κανενός.


9 Ιαν 2011

Πως θα ήταν το μπλογκ μου αν...

..αν το έγραφα όταν ήμουν 14 χρονών.
  •  θα είχε ποιηματάκια που έγραφα τότε συνέχεια
  • θα είχε στιχάκια
  • θα μίλαγε για ένα παιδί που γούσταρα πολύ
  • θα έκφραζε πόνο, ελπίδα, απογοήτευση, χαμόγελο, άγχος, χαρά
  • θα είχε μαύρο φόντο και κόκκινα ή μπλε γράμματα
  • θα άλλαζε το φόντο του συχνά, μπορεί και κάθε βδομάδα
  • θα ήταν γεμάτο φωτογραφίες που αγαπούσα
  • θα είχε σκέψεις για το σχολείο, τους συμμαθητές, τα διαγωνίσματα, τους γονείς, τις φίλες, τα φροντιστήρια
  • θα είχε προβληματισμούς για την κοινωνία και το μέλλον του πλανήτη, οικολογικά μηνύματα, απενοχοποιημένο πατριωτισμό
  • θα είχε ένταση, παλμό, θυμό, έντονες απόψεις υποστηριγμένες με πάθος, αγάπη, δόσιμο
  • θα είχε κομμάτια από εκθέσεις που έγραφα καμιά φορά όταν είχα έμπνευση και οι λέξεις κυλούσαν ασταμάτητα απ'τη πένα
  • θα είχε νεύρα με τους καθηγητές αλλά κι αγάπη για κάποιους που με στήριξαν κι ακόμα τους θυμάμαι
  • θα ανάφερε τ'αγαπημένο μου μάθημα... το διάλειμμα!
  • θα'χε τα όνειρα, τις προσδοκίες, τις ελπίδες μου για το μέλλον
  • θα'χε τα αγαπημένα μου βιβλία, ταινίες, μουσικές
  • θα αναφερόταν στην αδελφή μου που ήταν πολύ μικρή και δε με καταλάβαινε
  • θα έγραφα για τους γονείς μου και τη σχέση μου μ'αυτούς, 
  • θα ανάφερα τις γιαγιάδες και τον παπού μου, τους θείες, τις θείες και τα ξαδέλφια
  •  θα ήταν φρέσκο, νεανικό, χαμογελαστό αλλά και λυπημένο, αγχωμένο, εφηβικό, παιδικό, ενήλικο, ξεκάθαρο, μπερδεμένο
  • θα'ταν πολλά πράγματα μαζί όπως ήμουν τότε 

Φυσικά δεν είμαι 100% σίγουρη ότι θα'ταν έτσι ακριβώς το μπλογκ μου αν το'χα το 1990 γιατί έχουν περάσει 20 ολάκερα χρόνια από τα 14 μου. Εικασίες κάνω, αλλά βασίζονται όλες σε πράγματα που έκανα, στα ημερολόγια που κρατούσα (έστω κι αν δεν τα έχω πια θυμάμαι τι περιείχαν), στις σκέψεις που θυμάμαι ότι έκανα.

Εσείς τι μπλογκ νομίζετε ότι θα είχατε πριν 20, πριν 10 ή πριν 5 χρόνια; 
Καλώ όλους κι όλες όσοι θέλετε να παίξετε σ'αυτό το μπλογκοπαιχνιδάκι να γράψετε στο μπλογκ σας ανάλογη ανάρτηση.

7 Ιαν 2011

Ο ανοιξιάτικος μας χειμώνας

Φέτος το'χω πάρει απόφαση δεν πρόκειται να 'χουμε χειμώνα, ούτε καν το γνωστό κυπριακό χειμώνα με τα λίγα κρύα και τις μετρημένες βροχές. Όχι φέτος έχουμε ανοιξιάτικο χειμώνα, με ήλιο-ήλιο-ήλιο-ήλιο, θερμοκρασίες γύρω στους 18-20 και καμιά μέρα θυμάται να βρέξει λιγουλάκι για να επιστρέψουμε την επόμενη στη λιακάδα μας. Μόλις σήμερα η μετεορολογική υπηρεσία είπε ότι από αύριο αναμένεται άνοδος της θερμοκρασίας και αίθριος καιρός. Αστείο δεν είναι να βρισκόμαστε μέσα στον Γενάρη κι όλο για άνοδο ν'ακούμε; :)

Θυμάμαι κάποτε είχε μια διαφήμιση ο Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού "Κύπρος-300 μέρες  το χρόνο ήλιος" τώρα μπορεί να τη βελτιώσει σε "365 μέρες" αφού ούτε εκείνες τις λίγες μέρες που'χε αφαιρέσει δεν έχει συννεφιά. 

Έτσι, αφού δεν μπορώ να κάνώ κάτι γι'αυτό, το'χω αποδεχτεί πλήρως πλέον κι όχι μόνο δε μ'ενοχλεί, αλλά το απολαμβάνω σε κάθε ευκαιρία δεόντως. Με κάνει να χαμογελώ και μου φτιάχνει τη διάθεση ότι δεν κρυώνω και δε χρειάζομαι θέρμανση, ούτε μέρα, ούτε νύχτα. Με τρελαίνει που όποτε κοιτάξω έξω απ'το παράθυρο βλέπω ήλιο και καταγάλανο ουρανό. Άλλοι πληρώνουν ακριβά για να μπορούν να έχουν αυτό το προνόμιο εγώ που το'χω δωρεάν ολόχρονα γιατί να μην το εκτιμήσω;

Πήγαμε που λέτε χθες εκδρομούλα στην Πέτρα του Ρωμιού κι απολαύσαμε τον ήλιο, τη θάλασσα, δεν κολυμπήσαμε, αλλά αν το κάναμε μια χαρά θα ήμασταν πιστεύω. Ορίστε και λίγες φωτογραφίες που τράβηξα με το κινητό.









 Τελικά ισχύει εντελώς αυτό που λένε: αν δεν μπορείς να το αλλάξεις απόλαυσε το! Κι αυτό είναι σοφή συμβουλή και για άλλους τομείς της ζωής μας νομίζω. Πόση ενέργεια, άγχος, αγωνία σπαταλάμε πολεμώντας για πράγματα; Ενώ αν αποδεχόμασταν αυτά  που δε μας μειώνουν, ούτε μας προσβάλουν σαν άτομα, τότε μια χαρά θα'μασταν και πιο χαρούμενοι. Άσε που θα φυλάγαμε πολύτιμες δυνάμεις γι'αυτά που πραγματικά αξίζουν να παλέψουμε και να διεκδικήσουμε αυτά που θέλουμε. 

Τα γράφω όλα αυτά εδώ για να τα θυμίζω και σε μένα που πολλές φορές με πνίγουν οι σκοτούρες και το παραμικρό με επηρεάζει και με αγχώνει.

5 Ιαν 2011

Φύση vs τσιμέντο

Όταν ήμουν μικρή, πολύ μικρή ο μπαμπάς μου μας έπερνε πολύ συχνά, συνήθως Κυριακές στο δημόσιο κήπο της Λεμεσού για βόλτα. Είχε θυμάμαι κάτι ξύλινα αλογάκια, καθόμασταν και το κτύπαγε λίγο ο μπαμπάς για να ξεκινήσουν να κινούνται. Πάνω εκεί όλα μου φαινόντουσαν ωραία σαν ανεβοκατέβαινε το αλογάκι πάνω-κάτω.  Είχε κούνιες, τραμπάλα, κατρακύλι (τσουλήθρα), είχε ένα στρογγυλό που στεκόμασταν πάνω και πήγαινε γύρω-γύρω κι απ'τα πολλά γύρω εγώ πάντα ζαλιζόμουν κι ήθελα να κάνω εμετό. Είχε μια μικρή λιμνούλα με πορτοκαλιά ψαράκια που πηγαίναμε και τους ρίχναμε ψωμάκι. 

http://www.hellenica.de/Games/Tsoulithra.html

http://karpenisi.touristikosodigos.gr/?p=208#respond

http://cyrus-ad.blogspot.com/2008/11/nickle-plate-wow.html

Είχε ακόμα το ζωολογικό κήπο με ένα ελέφαντα που μια φορά που του πέταξα φυστίκια μου τα φτύσε πίσω στη μούρη. Είχε κάτι γέρικα λιοντάρια και μια γριά καφέ αρκούδα. Είχε μαϊμούδες που είχαν κόκκινα κολαράκια κι όταν τους πέταγες φυστίκια έκαναν τούμπες και τα έτρωγαν αμέσως. Απέξω ακριβώς απ'το ζωολογικό κήπο είχε ένα λυόμενο δωματιάκι με μια τεράστια συλλογή από έντομα και ερπετά: πεταλούδες, μυρμίγκια, κατσαρίδες, αράχνες, μύγες, φίδια κι άλλα που δε θυμάμαι. Απ'τη μια ήταν ανατριχιαστικό να τα βλέπεις έτσι βαλσαμωμένα, αλλά απ'την άλλη ενδιαφέρον ίσως και συναρπαστικό, να μπορείς να έρθεις τόσο κοντά τους χωρίς να φοβάσαι ή να σιχαίνεσαι.

http://www.mykypros.com/cgibin/hweb?-A=13879&-V=ikypros&w=
http://www.limassolmunicipal.com.cy/wine/greek/foto.html



Μ'άρεσε να πηγαίνω τις Κυριακές στον κήπο να κάνω βόλτες με τον μπαμπά και τη μικρή αδελφή μου. Ήταν σαν εκδρομή και δεν έχω ιδέα γιατί όταν μεγαλώσαμε λίγο, σταματήσαμε να πηγαίνουμε. Το μόνο που δε μου άρεσε όταν άρχισα να καταλαβαίνω ήταν να βλέπω τα ζώα να παιδεύονται στα κλουβιά.

http://www.onstagecy.com/
Στον ίδιο χώρο για πολλά χρόνια, γίνεται και η γιορτή του κρασιού τέλη Αυγούστου, αρχές Σεπτεμβρίου. Εκεί βρίσκεται και το κηποθέατρο που φιλοξενεί κάθε χρόνο πολλές παραστάσεις και συναυλίες. Φέτος πήγαμε στη συναυλία Αρβανιτάκη - Τσανακλίδου κι ήταν μαγικά. Αν έφτιαχναν λίγο και τις άβολες καρέκλες θα ήταν ακόμα καλύτερα.

Μέρα μεσημέρι έχει καιρό να πάω. Ακούσα πρόσφατα ότι πάνε ηλικιωμένοι και κάνουν τις βόλτες τους, ότι πάνε οικογένειες με τα παιδιά τους και χάρηκα που πηγαίνουν ακόμα εκεί για τον ίδιο λόγο που πηγαίναμε όταν ήμουν μικρή. Ομολογουμένως όταν σκέφτομαι που να πάω για βόλτα ή εκδρομή ποτέ δε μου'χει έρθει στο μυαλό να τον επισκεφτώ. Πάω συνήθως όταν έχει καμιά έκθεση για λουλούδια ή έπιπλα κήπου.

http://www.limassolmunicipal.com.cy/wine/greek/foto.html

Πρόσφατα διάβασα ότι τη συλλογή με τα έντομα και τα ερπετά όχι μόνο δεν την κράτησαν σ'αυτό το χώρο, αλλά την πέταξαν! Εκνευρίστηκα πάρα πολύ όταν το έμαθα αυτό. Αν είναι ποτέ δυνατό. Ήταν συλλογή που δώρησε κάποιος που αγαπούσε την πόλη κι ήθελε να την βλέπουν πολλοί. Δυστυχώς κάποιος θεώρησε μάλλον ότι δεν άξιζε να διατηρηθεί κι αντί να την δώσει τουλάχιστον σε κάποιον που θα την εκτιμούσε... την πέταξε. Ωραία εποχή που ότι δε μας βολεύει το πετάμε ε;

Τώρα ακούγονται διάφορα μεγαλεπίβολα σχέδια για ανακατασκευή του κήπου, για γέφυρες, παιχνιδότοπους, κιόσκια κ.ο.κ. Εγώ όταν διάβασα γι'αυτά τα σχέδια απ'τη μια χάρηκα γιατί είδα ότι υπάρχει ενδιαφέρον και μεράκι για να αναμορφωθεί ένας όμορφος χώρος της πόλης.

Απ'την άλλη όμως δε σας κρύβω ότι φοβήθηκα κι όλας. Φοβήθηκα γιατί σ'όλα τα σχέδια δε μένει και πολύς χώρος για να διατηρηθούν όλα τα πανέμορφα δέντρα, τα λουλούδια και το πράσινο που είναι τόσα χρόνια εκεί. Η Λεμεσός, όπως ξέρουν καλά όσοι ζουν εδώ, δεν είναι μια πόλη που φημίζεται για το πράσινο της. Ίσα-ίσα αργά, αλλά δυστυχώς σταθερά μετατρέπεται σε μια μεγάλη τσιμεντούπολη

Ο δημόσιος κήπος όπως ακριβώς είναι τώρα αποτελεί ένα πνεύμονα πρασίνου στην πόλη. Είναι ομορφιά να'χεις όλη αυτή τη φύση γύρω σου όταν περπατάς εκεί, ή έστω να τη βλέπεις όταν περνάς απ'έξω. Τι θα γίνει με την ανάπλαση; Το πιο πιθανό είναι το λίγο πράσινο να αντικατασταθεί με πολύ τσιμέντο. Άλλωστε δυστυχώς το 'χει αποδείξει η πρόσφατη ιστορία μας ότι όποτε κόβεται ένα δέντρο τσιμέντο πολύ τσιμέντο παίρνει τη θέση του.

Υπάρχουν μέρη στον παραλιακό που όποτε περνώ κλείνω συνειδητά τα μάτια για να μη δω τα κακομούτσουνα σπίτια που έκτισαν στη θέση των πανέμορφων ψηλών υπεραιωνόβιων δέντρων που κάποτε έφταναν ως τη θάλασσα και τώρα πια τα έχουν πετσοκόψει. Δεν μπορώ να χωνέψω ότι όλα τα πούλησαν στο βωμό του χρήματος και του κέρδους. Και δεν μπορώ να δεχτώ ότι υπάρχουν τόσο άμυαλα άτομα ώστε να νομίζουν ότι αν κτίσουν όλη την πόλη θα την κάνουν πανέμορφη και θα τραβήξουν τουρισμό, ενώ η πράξη δείχνει ότι η τσιμεντοποίηση κάνει ακριβώς το αντίθετο, τους διώχνει όλους!

Δε θα συνεχίσω γιατί δεν έχει νόημα. Με χαλά πραγματικά το θέμα και ξέρω πως ότι κι αν πω, ό,τι κι αν γράψω μιλώ σε ώτα μη ακοόντων. 

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ!
ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΣΙΜΕΝΤΟ!


3 Ιαν 2011

Το '11

Νέα χρονιά λοιπόν μπήκε προχθές, 2011. Όπως έχω πει παλιά συσχετίζω συνήθως αριθμούς με εικόνες και χρώματα. Το 11 μου πάει για χακί και σαν αριθμός δε μ'αρέσει. Μου θυμίζει δυο άτομα μόνα τους που στέκονται το'να δίπλα στο άλλο χωρίς να μιλούν. Ας ελπίσουμε η χρονιά να μην έχει καμιά σχέση με τη συσχέτιση του αριθμού που'χω στο νου μου.



Για το Σνούπυ μου η χρονιά δεν μπήκε και πολύ καλά αφού την παραμονή έσπασε το πόδι του και του το έβαλε ο γιατρός στο γύψο. Είναι σκύλος με φοβερή και τρομερή ενέργεια και τώρα που δεν μπορεί να τρέξει και να παίξει έχει πάθει ψιλοκατάθλιψη ο καημένος. Ξαπλώνει στο κρεβατάκι του και κοιτάει με δυο ματάκια όλο καημό. Ελπίζω σύντομα να του βγάλει ο γιατρός το γύψο και να γίνει μια χαρά το ποδαράκι του για να νιώσει και πάλι τη χαρά και να ξεθεωθεί στο παιχνίδι!

Σνούπυ
Σκεφτόμουν χθες πριν κοιμηθώ ότι πια όταν λέμε το '10 ή το '11 δεν εννοούμε τον προηγούμενο αιώνα, αλλά τον τωρινό! Άρα αν θέλουμε να αναφερθούμε στον προηγούμενο πρέπει να το πούμε ολόκληρο 1911 π.χ. αλλιώς θα μπερδευτούμε και θα μπερδέψουμε. Σε λίγα χρόνια λοιπόν δε θα μπορούμε να πούμε η δεκαετία του '20 ή του '30 και να εννούμε το μεσοπόλεμο, γιατί θα φτάσουμε αισίως σ'αυτές τις δεκαετίες αυτού του αιώνα και θα πρέπει πια να διευκρίζουμε ή στη χειρότερη να βγάζουμε άκρη απ'τα συμφραζόμενα. Αστείο και κάπως κουφό μ'ακούγεται. Μάλλον αυτή η συνήθεια να αναφερόμαστε σε μια χρονιά με τα δυο τελευταία της νούμερα δεν είναι καθόλου βολική!



ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!