Γράψιμο και συγγραφείς..

Πριν κάποια χρόνια είχε γίνει έκθεση βιβλίου στη Λεμεσό. Είχαν καλέσει να μιλήσει μια 'μεγάλη' συγγραφέα που θαυμάζω και πήγαμε μαζί με μια φίλη να πάρουμε βιβλία και να την ακούσουμε. Όταν φτάσαμε ο χώρος που θα γινόταν η ομιλία ήταν ήδη μισογεμάτος και έτσι καθίσαμε κάπως μπροστά, κοντά στο τραπέζι που ήδη καθόταν η 'μεγάλη' συγγραφέας. Μέσα μου είχα ένα έντονο ενδιασμό γιατί ξέρω πως οι συναντήσεις πρόσωπο με πρόσωπο με άτομα που θαυμάζεις από μακριά συνήθως σε ετοιμάζουν για απογοητεύσεις. Προσπάθησα να κρατήσω ανοιχτό μυαλό όμως.

Η ώρα πέρασε και ξεκίνησε η ομιλία. Η δική της ήταν εξαιρετικά σύντομη και περιεκτική, καθόλου κουραστική. Μετά δέκτηκε ερωτήσεις που ως επί τω πλείστω ήταν κουραστικές, ανούσιες και τετριμμένες. Τίποτα πρωτότυπο ή νέο ή διαφορετικό. 

Αυτό που μπορείς να παρατηρήσεις σε τέτοιες στιγμές δεν είναι τα λόγια που έτσι κι αλλιώς έχουν ξαναειπωθεί και θα ξαναματαειπωθούν πολλές φορές, αλλά η εξω-λεκτική συμπεριφορά, η λεγόμενη 'γλώσσα του σώματος'. Κι ίσως ενδόμυχα αυτός να'ταν και ο λόγος που ήθελα να τη δω από κοντά, όχι τόσο το τι είχε να πει, αφού αυτό το'χα διαβάσει αρκετές φορές μέσα απ'τα βιβλία της. Το σώμα της λοιπόν έλεγε κάτι διαφορετικό απ'τη γλώσσα της. Ενώ μιλούσε κοιτούσε αδιάφορα από δω κι από κει και φαινόταν να περιμένει να τελειώσει η όλη παρουσίαση όσο το δυνατό συντόμοτερα. Σε μια φάση χασμουρήθηκε. Όταν η ομιλία και οι ερωτήσεις τέλειωσαν κατέβηκε κάτω στην έκθεση βιβλίου και περιφερόταν ανάμεσα στα βιβλία. Κόσμος την προσέγγιζε και της μιλούσε. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το πόσο βαριεστημένα τους αντιμετώπιζε, μ' ένα αδιάφορο χαμόγελο και το βλέμμα αλλού συνεχώς.

Καλήν εσπέρα άρχοντες...στο σπίτι μας μην 'ρθειτε..!

Διάβασα σ'ένα μπλογκ για κάλαντα και θυμήθηκα τι γινόταν παλιά αν κάποιος είχε την.. ατυχία να επιλέξει το σπίτι μας για να πει τα κάλαντα. 

Καταρχήν να διευκρινήσω ότι η μάνα μου άνοιγε τις περισσότερες φορές την πόρτα όταν κτυπούσαν για να πουν τα κάλαντα. Όταν έμενα στο πατρικό μου το απέφευγα και από μια ηλικία και μετά, συνήθως κλεινόμουν στο δωμάτιο μου μέχρι να φύγουν τα παιδιά, για ευνόητους λόγους όπως θα καταλάβετε πιο κάτω. 

Θυμάστε τα φωτορομάντζα;

Μια μέρα όταν ήμουν 4-5 χρονών είχα βρει κάτι παλιά περιοδικά που φύλαγε η μάνα μου. Μου άρεσε να τα ξεφυλλίζω και να βλέπω τις κοπέλες που πόζαραν εκεί μέσα με μακριά ανέμελα μαλλιά και χοντρά πουλόβερ. Έπαιρνα λοιπόν τα χρωματιστά μου μολύβια και έκανα διορθωτικές επεμβάσεις στα πρόσωπα και τα ρούχα τους. Συνήθως δηλαδή τους φορούσα γυαλιά και φούστες. Αν δεν βρισκόταν πρόχειρο χρώμα έπαιρνα στυλό, τέτοιες μικρολεπτομέριες δε θα σταματούσαν το "δημιουργικό" μου έργο.

Με τον καιρό βέβαια έκανα τα πιο πολλά περιοδικά της αγνώριστα και ολίγον τι άχρηστα... Όμως στο μεταξύ - κι αφού είχα μάθει πλέον να διαβάζω - ανακάλυψα κάτι νέο και πολύ πολύ ενδιαφέρον σε αυτά. Τα φωτορομάντζα! Ήταν ιστορίες με φωτογραφίες και διαλόγους από πάνω σαν καρτουνς (σχετικό ποστ έκανε παλιά η αγαπημένη Γιαγιά Αντιγόνη από όπου κι η φωτογραφία που ακολουθεί)

Το ομορφότερο δώρο...

 ...είναι ένα βιβλίο!

Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο ή γίνεται επίτηδες απ'τους εκδοτικούς οίκους για να πουλήσουν, πάντως τέτοιες μέρες κυκλοφορούν διαμαντάκια από συγγραφείς αγαπημένες και δεν μπορώ να μην αναφερθώ, όπως έκανα και πέρυσι που είχα γράψει για τα Σπανιόλικα παπούτσια της Άλκης Ζέη.

Λοιπόν, το βιβλίο που διαβάζω τώρα είναι γραμμένο απ'την αγαπημένη Σώτη Τριανταφύλλου. Όσο ήμουν φοιτήτρια και περνούσα ώρες ολόκληρες στα βιβλιοπωλεία (ποτέ καμιά μου φίλη όσο κι αν τ'αγαπούσε δεν άντεχε να με συνοδεύει γιατί όταν πήγαινα κολλούσα και δεν υπήρχε περίπτωση να μείνω λιγότερο από ώρα) πάντα το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ψάξω να δω αν είχε βγάλει νέο βιβλίο η Σώτη. Την γνώρισα απ'το Σάββατο Βράδυ στην Άκρη της Πόλης και αυτό ήταν, έγινε αγαπημένη. 

φώτο δική μου

Για να επανέλθω στο θέμα μας τώρα κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο 'Για την αγάπη της γεωμετρίας' και ξεκίνησα να το διαβάζω στην αρχή της βδομάδας. Συνήθως απ΄τις πρώτες αράδες ξέρω αν θα μου αρέσει ένα βιβλίο ή όχι κι αυτό με άρπαξε απ'τα μαλλιά απ΄την αρχή. Μόλις το ξεκίνησα μ'έπιασε αυτή τη λύσσα να την πω; μανία να την πω; που με πιάνει με τα πολύ καλά βιβλία να το καταβροχθίσω. Παλιά θα το'χα διαβάσει ήδη όμως τώρα (αφού έχω ήδη ροκανίσει ένα σωρό βιβλία μέσα σε λίγες ώρες) και όντας πιο "σοφή" -χαχαχα- το διαβάζω αργάαααααααααα για να το απολαύσω όσο το δυνατό περισσότερο. Δηλαδή μην φανταστείτε αντί για μια μέρα θα το τελειώσω σε τρεις, αλλά με τα δικά μου δεδομένα αυτό σημαίνει πως συγκρατιέμαι :)

Κυκλοφορεί απ'τις εκδόσεις Πατάκη και το συστείνω ανεπιφύλακτα για δώρο στον εαυτό σας ή σε φίλους ή συγγενείς.

Μικρή βοήθεια σ'ένα γεροντάκι..

Κοντεύουν τα Χριστούγεννα και νομίζω ότι το καλύτερο είναι να'μαστε άτακτοι κι άτακτες να γλυτώσουμε τον καημένο τον παπούλη απ'τα πολλά ταξίδια και τα δώρα. Τώρα με την οικονομική κρίση χρειάζεται όλη τη βοήθεια που μπορούμε να του προσφέρουμε για να κάνει καμιά οικονομία αλλιώς το Γενάρη θα τον κυνηγούν οι τράπεζες κι οι δανειστές! Κρίμα γέρο νθρωπο ε; :)

Heaven is a place on earth!

Σαν μαθήτρια υπήρχαν τραγουδίστριες που μου άρεσαν τόσο μα τόσο πολύ που θα ήθελα να ήμουν αυτές, που ο θαυμασμός μου γι'αυτές ήταν τόσο μεγάλος που ήταν σχεδόν σαν έρωτας.

Μια απ'αυτές που είχα ξεχάσει για χρόνια, αλλά σήμερα ψάχνοντας κάτι άσχετο στο youtube τη θυμήθηκα είναι η λατρεμένη Belinda Carlisle. Τεράστιες επιτυχίες τότε Heaven is a place on earth, La luna, Circle in the sand, Leave a light on for me, We want the same thing, Summer Rain κι άλλα ένα σωρό.

Kλείνει το Γκουκλ Φρέντ Κονεκτ για όσους δεν έχουν μπλογκ στον μπλογκερ

Η γκουκλ σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μας εξαναγκάσει να χρησιμοποιήσουμε το γκουκλ+ που επιτυχία ως τώρα βλέπει μόνο με κυάλια, κλείνει το φρεντ κονεκτ για όσους δεν έχουν μπλογκ στον μπλογκερ όπως ανακοινώθηκε επίσημα το Νοέμβριο.

Πρακτικά τι σημαίνει αυτό για όσους έχουν μπλογκ στον μπλογκερ; Ότι θα εξακολουθήσουν μεν να παρακολουθούν τα μπλογκς που θέλουν στον μπλογκερ και σε άλλες πλατφόρμες αλλά και εδώ είναι όλο το ζουμί, θα χάσουν τους αναγνώστες που είχαν από άλλες πλατφόρμες αν αυτοί δεν επιλέξουν να τους διαβάζουν με άλλο τρόπο, π.χ. με το να γραφτούν στο rss feed ή αν δεν ζητήσουν να λαμβάνουν με email τις νέες αναρτήσεις κτλ.

All the lonely people where do they all belong?

Είναι μερικά τραγούδια που αγγίζουν άλλες χορδές... που μιλούν σε τόσα πολλά επίπεδα που το μόνο που μένει είναι να τ'ακούσεις.. ό,τι κι αν πεις ό,τι κι αν γράψεις γι'αυτά είναι λίγo..

Eleanor Rigby - The Beatles

Ah, look at all the lonely people
Ah, look at all the lonely people

Eleanor Rigby, picks up the rice
In the church where a wedding has been
Lives in a dream
Waits at the window, wearing the face
That she keeps in a jar by the door
Who is it for?

All the lonely people
Where do they all come from?
All the lonely people
Where do they all belong?

Father McKenzie, writing the words
of a sermon that no one will hear
No one comes near
Look at him working, darning his socks
In the night when there's nobody there
What does he care?

All the lonely people
Where do they all come from?
All the lonely people
Where do they all belong?

Ah, look at all the lonely people
Ah, look at all the lonely people

Eleanor Rigby, died in the church
And was buried along with her name
Nobody came
Father McKenzie, wiping the dirt
From his hands as he walks from the grave
No one was saved

All the lonely people
(Ah, look at all the lonely people)
Where do they all come from?
All the lonely people
(Ah, look at all the lonely people)
Where do they all belong?

Lyrics from www.elyrics.net 

Μη με συγκρίνεις μάτια μου!*

Όταν ήμουν μικρή η μάνα μου πάντα έκανε συγκρίσεις του εαυτού της και εμάς των παιδιών της, με άλλες οικογένειες και παιδιά που ήξερε. Πάντα τα συμπεράσματα που έβγαζε ήταν εναντίον μας. Κάποιες φορές ήταν περήφανη για μας, αλλά ποτέ δε μας το έδειχνε εκτός κι αν χρειαζόταν να το κάνει για να εντυπωσιάσει τους γνωστούς της. (Πάντα μου την έσπαγε όταν με έβαζε να κάνω κάτι μπροστά σε άλλους -να πω ένα ποιημάτακι π.χ. - σε μια συγκέντρωση για να δείξω τι καλή μου ήμουν, ένιωθα άβολα, σαν πιθηκάκι κι ας μην ήξερα τότε γιατί δε μου άρεσε τόσο πολύ αυτό που έκανε),

Όπως και να'χει ακόμα και σήμερα εξακολουθεί να συγκρίνει και να συγκρίνεται και πάντα βρίσκει ελλατώματα στους δικούς της απ'τη μια, ενώ να βλέπει προτερήματα και μια χαριτωμένη, 'άγια' ζωή για σχεδόν όλους τους άλλους.

Η φάμπρικα

Χθες σαν πήγαινα κάπου, αγχωμένη χωρίς ουσιαστικό λόγο έτυχε ν'ακούσω αυτό το τραγούδι και μου έβαλε τα πράγματα στην κανονική τους προοπτική. Σκέφτηκα ότι τα προβλήματα κι ο πόνος που είχαν αυτοί οι άνθρωποι ήταν τα πραγματικά προβλήματα, τα περισσότερα δικά μας ωχριούν μπροστά σ'αυτά που περάσαν τότε οι άνθρωποι. Είμαστε τυχεροί και δεν το συνειδητοποιούμε τον περισσότερο καιρό..

Χριστουγεννιάτικα στολίδια - στο μπλογκ τουλάχιστον + update

Αν και όπως ήδη γνωρίζετε όσοι διαβάζετε καιρό αυτό το μπλογκ, δεν είναι φίλος των γιορτών που έρχονται, φέτος είπα να τις δω όσο γίνεται πιο θετικά γίνεται. Βοήθα και η κρίση που εξανάγκασε τους δήμους να μη γεμίσουν χιλιάδες λαμπιόνια και απαίσιες διακοσμήσεις τους δρόμους, με κάποιες εξαιρέσεις φυσικά, αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε το τέλειο σωστά;

Μέσα λοιπόν στο κλίμα καλής διάθεσης και θετικής στάσης για τις γιορτές είπα να αναρτήσω στολίδια που βρήκα στο ιντερντε και μου άρεσαν... γιατί στην πραγματικότητα δεν βρήκα κάτι να μου αρέσει στα μαγαζιά ακόμη...

Κι όμως πάνε 3 χρονάκια

Τρία χρονάκια από τότε που ξεκίνησα να γράφω εδώ σ'αυτό το μπλογκάκι. Δεν περίμενα τότε να γράφω για τόσο καιρό ή να έχω γράψει τόσα προσωπικά θέματα. Όμως με τον καιρό ξεθάρρεψα και άρχισα να μοιράζομαι διάφορα δικά μου μαζί σας. Το αγάπησα το μπλογκιν' - να γράφω και να διαβάζω τα δικά σας κείμενα, να σχολιάζω και να απαντώ στα δικά σας σχόλια.

Έχουμε μια όμορφη μπλογκογειτονιά με καταπληκτικά μπλογκ, που αξίζει πραγματικά να τα διαβάζει κανείς και είμαι χαρούμενη που είμαι μέλος αυτής της χαμογελαστής γειτονιάς. 

Λοιπόν τώρα πάμε στα βασικά και πολύ σημαντικά...!!!

Κερνάω ΤΟΥΡΤΑ!!!

Μην τυχόν και δεν κεραστεί κανείς, γιατί θα λυπηθεί πολύ το μπλογκ ;)

τούρτα απ'τις Musses

Μην το ρωτάς τον ουρανό

Λόγο στο λόγο και ξεχαστήκαμε
μας πήρε ο πόνος και νυχτωθήκαμε
σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου 
να πιω τον ήλιο μέσα απ' τα χείλη σου 

Μην τον ρωτάς τον ουρανό 
το σύννεφο και το φεγγάρι 
το βλέμμα σου το σκοτεινό 
κάτι απ' τη νύχτα έχει πάρει 

Ό,τι μας βρήκε κι ό,τι μας λύπησε
σαν το μαχαίρι κρυφά μας χτύπησε
σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου 
να πιω τον ήλιο μέσα απ' τα χείλη σου

Μην τον ρωτάς τον ουρανό 
το σύννεφο και το φεγγάρι 
το βλέμμα σου το σκοτεινό 
κάτι απ' τη νύχτα έχει πάρει

υγ. ένα καταπληκτικό τραγούδι που δεν μπορώ να σταματήσω να σιγοτραγουδώ :)

υγ2. στο φάιρφοξ δε με άφηνε να ανεβάσω ανάρτηση μου έβγαζε συνέχεια ένα λάθος. στο κρομ με άφησε. έχει κανένας άλλος αυτό το πρόβλημα;