Γιώργος Χωραφάς... σαν το παλιό, καλό κρασί

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΩΡΑΦΑΣ 
Τον γνώρισα όταν ήμουν μικρή ένα καλοκαίρι στη σειρά της ΕΡΤ Ακυβέρνητες Πολιτείες και τον ερωτεύτηκα σφόδρα. Ψηλός, μελαχρινός, γεροδεμένος, όμορφος και το κυριότερο μίλαγε ένα σωρό γλώσσες  - κάτι που ονειρευόμουν από τότε να κάνω κι εγώ. 

http://www.ozap.com/

Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσε αλλά όσο περνά ο καιρός βελτιώνεται. Γίνεται πιο γοητευτικός, πιο αρρενωπός, πιο γλυκός, πιο όμορφος, πιο, πιο.... Έχω δει πολλά  έργα του στο σινεμά. Μ' έχει κάνει να δακρύσω, να προβληματιστώ, να χαμογελάσω, να κλάψω. Γιατί πέρα από όλα είναι και καταπληκτικός ηθοποιός. 

http://www.nline.gr/?p=674

Ψάχνοντας για αυτή την ανάρτηση ανακάλυψα στο ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ όλα τα επεισόδια της σειράς "Ακυβέρνητες Πολιτείες" και θα προσπαθήσω να βρω χρόνο να τα δω όλα ξανά. Σίγουρα διαφορετικά θα μου φανούν μετά από τόσα χρόνια. Το καλό είναι ότι εκεί υπάρχουν και τα επεισόδια των περισσότερων παλιών σειρών και μπορεί ο καθένας που τα θυμάται, τα νοσταλγεί ή απλά θέλει να τα ξαναδεί.

http://www.corraface.net/photo-video/photosen.htm

 Τελικά πιστεύω ακράδαντα αυτό που έγραψα στον τίτλο, είναι κάποιοι άντρες (π.χ. Αλαίν Ντελόν) που όσο περνούν τα χρόνια ομορφαίνουν και γίνονται ακόμα πιο γοητευτικοί σαν το παλιό, καλό κρασί. Ο Γ. Χωραφάς ανήκει ξεκάθαρα σ' αυτή την κατηγορία.

Η στιγμή που περνά και χάνεται*

*Σταμάτης Σπανουδάκης

 

Όταν ήμουν μικρή ένιωθα ότι ο καιρός δεν περνούσε. Βιαζόμουν να μεγαλώσω γιατί όλοι μου έλεγαν όταν είχα απορίες "θα μάθεις όταν μεγαλώσεις". Νόμιζα κι εγώ ότι όταν μεγαλώσω θα πέσουν ως δια μαγείας τα γυαλιά της άγνοιας απ'τα μάτια μου κι όλες οι αλήθειες του κόσμου θα αποκαλυφθούν γυμνές μπροστά μου. 

www.thermometershop.co.uk

 Τότε ο χρόνος είχε μια εκνευριστική συνήθεια να μη κυλά.. ή τουλάχιστον έτσι ένιωθα. Ειδικά τα καλοκαίρια που δεν είχα κάτι συγκεκριμένο να κάνω σέρνοταν με πείσμα και δεν ήθελε με τίποτα να περάσει. Όχι πως βιαζόμουν να γυρίσω πίσω στο σχολείο! Ποτέ δε βιάστηκα γι'αυτό. Αλλά εκτός απ'τις διακοπές που πηγαίναμε για καμιά βδομάδα ο υπόλοιπος καιρός ήταν κουραστικός και βαρετός όσα ωραία βιβλία κι αν διάβαζα, όσες βόλτες κι αν πήγαινα, όσα παιχνίδια κι αν έπαιζα στο σπίτι με την αδελφή μου ή στη γειτονιά με τα γειτονόπουλα. Τότε πίστευα ότι ο χρόνος θα κυλά πάντα με τέτοιους αργούς ρυθμούς και η ζωή θα είναι μια τεράστια προσπάθεια να βρω κάτι να κάνω για να περάσει.

 Όταν πήγα να σπουδάσω η αίσθηση του χρόνου αλλιώθηκε γιατί είχα τόσα πολλά να κάνω, διαβάσματα, παρέες, πάρτυ, μαθήματα στο πανεπιστήμιο που ο χρόνος κυλούσε εκνευριστικά γρήγορα και ένιωθα ότι τα ομορφότερα μου χρόνια έτρεχαν και φευγαν σαν άμμος μέσα απ'τα δάκτυλα μου. 

 

http://picturepost.files.wordpress.com/2007/09/time.jpg

Ώρες-ώρες αναρωτιέμαι πότε ανυπομονούσα να πάω στην Αθήνα, πότε πήγα, πότε τέλειωσα και πότε γύρισα;! Όλα έφυγαν σαν αστραπή. Και ναι έχω τις αναμνήσεις μου από όλα όσα έζησα.. αλλά δεν μπορούσαν να διαρκέσουν λίγο περισσότερο;

 Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος που γύρισα για μεταπτυχιακό. Για να παρατείνω λίγο τη φοιτητική εμπειρία.. Όμως συνειδητοποίησα στην πορεία ότι τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Οι φίλες μου είχαν γυρίσει στις πόλεις τους ή είχαν βρει δουλειά ή είχαν παντρευτεί... Τελοσπάντων πάλι βρήκα πολλά και διάφορα να κάνω κι ο καιρός πέρασε για άλλη μια φορά απίστευτα γρήγορα.

Τώρα που δουλεύω κι έχω και σχέση και κάνω course και έχω το Σνούπυ κι ένα άλλο σωρό υποχρεώσεις τώρα ο χρόνος όχι απλά κυλά γρήγορα αλλά κυριολεκτικά δεν τον προλαβαίνω. Περνούν τα χρόνια και δεν ξέρω τι έχουν γίνει, που έτρεξαν και χάθηκαν. Μερικές φορές αισθάνομαι ότι όλο κάτι περιμένω και είναι όλα ανούσια. Άλλες - οι καλύτερες - ζω τη στιγμή και όλα τα αισθάνομαι πιο καλά γύρω και μέσα μου. 

Η αίσθηση του χρόνου τελικά έχει να κάνει με τι και πόσα έχεις να κάνεις κατά τη διάρκεια της μέρας. Έχει να κάνει με το αν νιώθεις όλα αυτά να'χουν ουσία και νόημα ή αν τα κάνεις απλά γιατί πρέπει να γίνουν. 

 

 Καμιά φορά όταν πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτομαι πότε θα'ρθουν οι διακοπές ή πότε θα γίνει τούτο και κείνο, λέω από μέσα μου "τι βιάζεσαι; Δεν περνούν απλά οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια... η ζωή περνάει και πίσω δε γυρνά". Και δεν το κρύβω ότι θα 'θελα να ξαναζούσα έστω για λίγο εκείνη την απόλυτη ανεμελιά, ενίοτε και βαρεμάρα που ένιωθα όταν ήμουν μικρή τα καλοκαίρια.

 

Spending My Time - ROXETTE

What's the time?
Seems its already morning
I see the sky, its so beautiful and blue
The TV's on
But the only thing showing is a picture of you

Oh, I get up and make myself some coffee
I try to read a bit but the story's too thin
Then I thank the Lord above
That you're not there to see me
In this shape I'm in

Spending my time
Watching the days go by
Feeling so small
I stare at the wall
Hoping that you think of me too
I'm spending my time

I try to call but I don't know what to tell you
I leave a kiss on your answering machine
Oh, help me please
Is there someone who can make me
Wake up from this dream?

Spending my time
Watching the days go by
Feeling so small
I stare at the wall
Hoping that you are missing me too

I'm spending my time
Watching the sun go down
I fall asleep to the sound
Of "tears of a clown"
A prayer gone blind

I'm spending my time

My friends keep telling me:
Hey, life will go on
Time will make sure will get over you
This silly game of love you play you win only to lose

Spending my time
Watching the days go by
Feeling so small
I stare at the wall
Hoping that you are missing me too

I'm spending my time
Watching the sun go down
I fall asleep to the sound
Of "tears of a clown"
A prayer gone blind 

lyrics: www.azlyrics.com

Ιντερνετ αγάπη μου!!!!

Προχθες το λαπτοπάκι μου ξεκίνησε να φορτώνει τα γίντοους και μετά μπαμ! έγινε γκρι η οθόνη και μετά μαύρισε εντελώς. Άγχος! Πατώ επανεκκίνηση απ’ το κουμπάκι, τίποτα. Το βγάζω απ’ το ρεύμα, πάλι τίποτα. Ούτε επανεκκίνηση δεν μπορούσε να κάνει, ούτε να σταματήσει έστω να δουλεύει. Το γυρνάω από δω-το γυρνάω από κει, το ψάχνω, το σκέφτομαι στο τέλος αποφάσισα να του βγάλω την μπαταρία. Έσβησε ευτυχώς και μόλις του την ξανάβαλα δούλεψε αμέσως κανονικά.

Όλη αυτή τη ιστορία κράτησε πάνω-κάτω κανένα μισάωρο. Το πώς αισθανόμουν δε λέγεται. Ήμουν φοβερά εκνευρισμένη, απελπισμένη, αηδιασμένη, έξω απ’ τα ρούχα μου. Ίδρωνα και ξίδρωνα μέχρι να το κάνω να δουλέψει. Μόλις είδα το σήμα των γίντοους ησύχασα, πήγε η καρδιά μου στη θέση της.

Χθες έρχομαι στη δουλειά και το πρώτο που κάνω όπως πάντα, ανοίγω το pc. Δούλευε κανονικά, ιντερνετ όλα στην εντέλεια. Ξαφνικά κατά τις 9.30 τσουπ! κόβεται το ιντερνετ. Λέω οκ έχει ξανασυμβεί για λίγο, θα του περάσει. Πάω από δω, πάω από κει, κάνω κάτι άλλες δουλειές που είχα. Επιστρέφω μετά από κανένα μισάωρο, μια ωρίτσα το πολύ… τι να δω; Δεν φτιάχτηκε ακόμα! Παίρνω τηλέφωνα, βρίσκω υπεύθυνους κι ανεύθυνους να δω τι γίνεται. «Φτιάχνεται-φτιάχνεται» όλοι μου είπαν.

Παίρνω τηλέφωνο άλλους συνάδελφους τα ίδια κι αυτοί-κομμένο το ιντερνετ. Μ’ έπιασε μια απελπισία άλλο πράγμα. Δεν είναι ότι δεν μπορούσα να δουλέψω σε άλλα θέματα μέχρι να επανέλθει, είναι ότι ένιωθα άσχημα να μην μπορώ ανά πάσα στιγμή να συνδεθώ. Κάθε απόπειρα μου έβγαζε αυτό το σιχαμένο το σήμα:

ERROR

The requested URL could not be retrieved

Το ‘βλεπα κάθε φορά και μ’ έπιανε κυριολεκτικά πόνος στο στομάχι! Χάθηκε να βάλουν ένα πουλάκι που κελαηδά χαρούμενα ή κάτι άλλο. Αυτά τα απαίσια γράμματα με ανακατεύουν ακόμα και τώρα που τα έβαλα στο κείμενο μου.

 http://www.motifake.com/

Μα πως γίνεται τόσες ώρες να είμαστε εκτός δικτύου;! Σκεφτόμουν κι έσκαγα. Τόσο πολύ που δεν μου έμεινε όρεξη για να δουλέψω καθόλου. Και να ‘σου να προσπαθώ απεγνωσμένα να συνδεθώ. Και να' σου να ιδρώνω απ' το άγχος μου. Αλλά τίποτα. Μάταιες οι προσπάθειες μου.

Τρεις ολόκληρες ώρες μετά, όταν είχα πλέον απηυδήσει εντελώς πατάω έτσι χωρίς να περιμένω κάτι και βλέπω το σηματάκι της Google! Δε μπορώ να σας περιγράψω την αγαλλίαση που ένιωσα. Λες και κέρδισα το λόττο, το πρώτο και το τζόκερ μαζί. Λες κι ήρθαν όλες μου οι Κυριακές μαζεμένες. Λες και με φιλούσε ο καλός μου. Τρέλα σας λέω!

http://vi.sualize.us/sweetgunner/

Σήμερα πάλι δυστυχώς τώρα πριν κανένα μισάωρο τσουπ! πάλι κομμένο το ρημάδι! Είπα κι εγώ να μοιραστώ τον πόνο μου γραπτά μπας και καταλαγιάσει. Γιατί ποιος ξέρει πότε θα φτιαχτεί πάλι το ρημάδι; Ποιος ξέρει;! ΑΑΑΑΑΑΧΧ! Έχω ένα άγχος! Άλλο να το λέω, άλλο να το γράφω κι άλλο να το αισθάνομαι..

Δώσ’ μου ιντερνετ και παρ’  μου τη ψυχή! είμαι τελικά..

υγ. ήρθε τελικά το ρημάδι πίσω αλλιώς δεν την πάλευα καθόλου.. κάργα εξαρτημένη με βρίσκω :)))

 http://media.photobucket.com/

 http://www.hongkiat.com/blog/60-really-cool-and-creative-error-404-pages/

ΥΓ: Δείτε εδώ πολύ όμορφα error που θα μπορούσαν άνετα ν'αντικαταστήσουν το γνωστό, φρικαλέο σήμα.

Η βεράντα μου

Έχουμε μια μεγαλούτσικη βεράντα αλλά το προηγούμενο καλοκαίρι δεν τη χαρήκαμε καθόλου γιατί είχαμε το Σνουπάκι μικρό και την είχε κάνει τουαλέτα του το βρωμιάρικο :)

Snoopy

Φέτος λοιπόν αποφασίσαμε να επαναδιεκδικήσουμε τη βεράντα μας. Πετάξαμε τα παλιά και φθαρμένα πλαστικά καθίσματα, αγοράσαμε απλές και σούπερ φτηνές καρεκλίτσες με ένα μικρό τραπεζάκι σε γαλλικό στυλ και η επιστροφή μας στη βεράντα είναι γεγονός!

http://imageseu.holiday-rentals.co.uk/

Δε χορταίνω να κάθομαι στον ήλιο και να παρακολουθώ τα πουλάκια να ερωτοτροπούν στα σύρματα, τις γάτες να σκαρφαλώνουν στα δέντρα, τον κόσμο να κάνει βόλτες και γενικά την ηρεμία που επικρατεί ειδικά ένα κυριακατικό πρωινό.

http://outdoors.webshots.com/

 Όταν ζεις σε διαμέρισμα η βεράντα είναι το μόνο μέρος του σπιτιού που είσαι λίγο κοντά στη φύση. Αλλιώς είσαι κλεισμένος στους 4 τοίχους του σπιτιού χειμώνα-καλοκαίρι. Ο βασικός λόγος που δε θέλω να βάλουμε κλιματισμό είναι γιατί τότε πάλι θα κλεινόμαστε μέσα για να δουλεύει.

Θυμάμαι όταν έμενα στην Αθήνα σ'ένα καταπληκτικό ρετιρέ με θέα την Ακρόπολη που είχε μια τεράστια βεράντα, διπλάσια απ'το σπιτάκι που έμενα εγώ. Όση ζέστη κι αν είχε το καλοκαίρι κι όσο κρύο το χειμώνα παρόλα αυτά το λάτρευα λόγω της μεγάλης βεράντας. 

http://athens.olx.gr/55-iid-42780958

Βαθύ γαλάζιο

Τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να'ναι πολύ ευσυγκίνητη. Σήμερα για παράδειγμα έβλεπα ένα αφιέρωμα στη πανέμορφη Θάσο (http://www.thassosisland.gr/) κι έκλεγα γοερά. Έκλεγα με την απίστευτη, απέραντη ομορφιά της Ελλάδας που τόσο ζηλεύουν οι ξένοι και προσπαθούν με διάφορους δόλιους τρόπους να την αρπάξουν μέσα απ'τα χέρια μας.

Ειλικρινά τους καταλαβαίνω γιατί ό,τι ομορφιές και να'χουν στις δικές τους χώρες (όλες οι χώρες άλλωστε έχουν όμορφα σημεία) ελάχιστες χώρες έχουν αυτό το καταγάλανο που απλώνεται σ'ουρανό και θάλασσα. Λίγες έχουν τόσα νησιά και παραλίες τόσο προσιτές, με ζεστά νερά και αμμουδιά χρωματισμένη σαν από χέρι ζωγράφου. Λογικό δεν είναι να ζηλεύουν; Να επιβουλεύονται;

Οι φωτογραφίες είναι από το www.xblog.gr

www.thassos-holidays.gr

http://agnanti-elisavet.gr/

Tέλος ρίξτε και μια ματιά στο πολύ καλό μπλογκ http://ellinikanisia.blogspot.com όπου μπορείτε να δείτε καταπλητικές φωτογραφίες από πολλά ελληνικά νησιά που ξετρελλαίνουν ντόπιους και ξένους.

Μπλόγκερς-Δημοσιογράφοι-ΚΑΝΝΙΒΑΛΟΙ

Είδα μπλογκς που δημοσίευσαν φωτογραφίες νεκρών. Και βγήκα απ’τα ρούχα μου. Κι έγραψα σκληρά λόγια που υπό κανονικές συνθήκες δε θα ξεστόμιζα ποτέ, πόσο μάλλον να γράψω…

Όμως πως μπορεί κάποιος να μη σέβεται τους νεκρούς; Πρώτο είναι ανυπεράσπιστοί. Δεύτερο κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε. Τρίτο σε μια χώρα που όλα έχουν διαστρεβλωθεί, καταργηθεί ας μείνει τουλάχιστον ο σεβασμός προς τους νεκρούς. Τουλάχιστον. Τέταρτο δε σκέφτηκαν ούτε μια στιγμή πως θα αισθάνονταν οι ίδιοι βλέποντας φωτογραφίες των δικών τους ανθρώπων να κείτονται νεκροί; Τι σόι άνθρωπος το κάνει αυτό;! Δε σκέφτηκαν ότι έχουν συγγενείς τα άτομα αυτά; Ή ότι δικαιούνται να προστατευτούν τη στιγμή του θανάτου τους;

Δεν μπορεί για τη χάρη της «ενημέρωσης» ή της δήθεν αλήθειας να δημοσιεύεις τέτοιες φωτογραφίες και να βεβηλώνεις τους ανθρώπους που έφυγαν και τη μνήμη τους.

Όταν είχε πέσει στις 14/8/2005 το αεροπλάνο της Ήλιος μια κυπριακή εφημερίδα είχε στην πρώτη της σελίδα φωτογραφία με τα απανθρακωμένα πτώματα να κρατούν σφικτά τα χερούλια των καρέκλων. Αυτή η φωτογραφία θα μείνει πάντα ζωντανή μέσα μου. Δεν ήθελα να τη δω. Δεν πρόσθεσε τίποτα στην είδηση. Συγκλόνισε όμως. Πούλησε.

Γιατί πουλά ο θάνατος; Γιατί αυτοί που τα κάνουν αυτά δεν σκέφτονται ότι τα βλέπουν και συγγενείς που μέχρι χθες αγκάλιαζαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα και τώρα τα βλέπουν να κοίτονται νεκρά για χάρη της τηλεθέασης ή της αναγνωσιμότητας ή δεν ξέρω κι εγώ τι. Δε φτάνει που τα έχασαν πρέπει να μείνουν στη μνήμη και τη καρδιά τους οι εικόνες απ’τα νεκρά κι άψυχα τους σώματα, που κοίτονται απροστάτευτα, ανυπεράστηστα.

Τους σκότωσαν οι ανεγκέφαλοι μια φορά με τις μολότωφ κι άλλες τόσες εσείς με τις φωτογραφίες σας, τα σχόλια σας. Όλα στο βωμό του χρήματος, όλα στο βωμό του κέρδους..

Ε λοιπόν όχι «κύριοι» δημοσιογράφοι και μπλογκερς (που με κάνατε να ντρέπομαι που μπλογκάρω) δε θέλουμε να βλέπουμε πτώματα. Δε θέλουμε να βεβηλώνετε τους νεκρούς για να πουλήσετε τις φυλλάδες σας, για να διαβάσουν το μπλογκ σας. Η συμπεριφορά σας δε μπορεί να δικαιολογηθεί με κανένα τρόπο.

Imagine...

Ένα από τα ομορφότερα, πιο διαχρονικά κι αγαπημένα τραγούδια. Νομίζω ότι ειδικά τώρα τα λόγια του είναι απίστευτα ταιριαστά με την εποχή και το κλίμα που επικρατεί..

Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today...

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one 

Η κούκλα ή το τίμημα της χαμένης αξιοπιστίας

Διάβασα χθες το καταπληκτικό έργο του Χένρικ Ίψεν Το κουκλόσπιτο*, το οποίο γράφτηκε το 1879. Η ιστορία όπως είναι φυσικό βασίζεται στην εποχή που γράφτηκε αλλά το έργο είναι πέρα για πέρα διαχρονικό. 

Παρουσιάζει τη θέση της γυναίκας στην τότε κοινωνία που από παιδί-κούκλα του πατέρα της γινόταν σύζυγος-κούκλα για τον άντρα της. Σίγουρα σήμερα που η γυναίκα έχει βγει στην αγορά εργασίας τέτοιες περιπτώσεις είναι λίγες αλλά πιστεύω ότι δεν έχουν εξαληφθεί εντελώς. Υπάρχουν ακόμα γυναίκες που φεύγουν απ'το ένα σπίτι για να μπουν στο επόμενο χωρίς ποτέ να μεσολαβήσει ένας ενδιάμεσος χώρος και χρόνος όπου να ενηλικιωθούν, να ζήσουν μόνες τους, να συνειδητοποιήσουν τον εαυτό τους και τη θέση τους, να βρουν τα θέλω τους μακριά απ'τα πρέπει της κοινωνίας, της γειτονιάς, της οικογένειας.

Το σημείο όμως που κάνει το έργο τόσο ζωντανό και διαχρονικό 131 χρόνια μετά τη συγγραφή του είναι το γεγονός ότι αναφέρεται στην απόσταση που έχουν τα λόγια απ'τις πράξεις των περισσότερων ανθρώπων. Ο πρωταγωνιστής του έργου υπόσχεται αιώνια πίστη, αγάπη και στήριξη στη γυναίκα του, μάλιστα σε ένα σημείο της λέει (σε ελεύθερη μετάφραση) "μακάρι να πάθαινες κάτι για να μπορέσω να σου δείξω πόσο πολύ σ'αγαπώ". Όταν όμως κάποια λεπτά αργότερα αποκαλύπτεται ένα ατόπημα που διέπραξε για να βοηθήσει τον ίδιο τότε εκείνος αμέσως την απαρνιέται γιατί φοβάται ότι το ατόπημα της θα τον εκθέσει στα μάτια της κοινωνίας και θα του στοιχίσει την κοινωνική θέση και εργασία του. 

Αμέσως φαίνεται ότι η αγάπη του, τα λόγια του, ήταν πουκάμισο αδεινό, ήταν επιταγή χωρίς αντίκρισμα. Γιατί τα λόγια είναι φτηνά, εύκολα ξεστομίζονται και διακηρύσσουν τη δύναμη τους. Όταν όμως έρθει η στιγμή τα λόγια αυτά να υποστηριχτούν με πράξεις, να δείξουν τη δύναμη τους, τότε τις περισσότερες φορές αποδεικνύονται κενό γράμμα. 

Ειδικά στην εποχή μας που οι βαρύγδουπες δηλώσεις και οι εξώφθλαμες εκδηλώσεις αγάπης, συμπαράστασης και αλτρουϊσμού είναι της μόδας, πόσες απ'αυτές έχουν πραγματικά αντίκρισμα; Πόσοι αληθινά άνθρωποι θα πέθαιναν για τον συνάθρωπο τους, για το παιδί τους, το σύντροφο τους, το φίλο τους; Αν δεν είχαν οι ίδιοι κάτι να κερδίσουν ελάχιστοι θα έδιναν όλα όσα με τα φτηνά λόγια υπόσχονται.

Καλύτερα λοιπόν να λέμε λίγα. Να κάνουμε φειδωλές δηλώσεις, αλλά όταν έρθει η στιγμή να μετουσιώνουμε τα αληθινά αισθήματα μας με πράξεις, τις οποίες μπορεί να εισπράξει ο άλλος σε ένα βαθύτερο και ουσιαστικότερο επίπεδο. Οι πράξεις είναι αυτές που δείχνουν το ποιόν του ανθρώπου, οι πράξεις είναι που έχουν αντίκρισμα και αντίχτυπο στους γύρω μας. Αν δεν έχουμε σκοπό να κάνουμε κάτι, ή ακόμα κι αν δεν είμαστε σίγουροι, καλύτερα να σωπαίνουμε παρά να υποσχόμαστε πολλά που δεν έχουμε σκοπό να πραγματοποιήσουμε.

Ας μη ξεχνάμε ότι την πρώτη φορά που θα υποσχεθούμε κάτι χωρίς να το κάνουμε θα κλονιστεί η εμπιστοσύνη των άλλων σε μας κι αν συνεχίσουμε να συμπεριφερόμαστε έτσι γρήγορα θα χάσουν πλήρως την εμπιστοσύνη τους. Όταν χαθεί η αξιοπιστία όμως θέλει διπλάσιο κόπο και πολλούς και διάφορους τρόπους για να την επανακτήσεις. Χώρια που η απογοήτευση που προκαλεί αυτή η συμπεριφορά στο συνάνθρωπο μας είναι κάτι που δύσκολα ξεχνιέται, ξεπερνιέται.

*Όποιος θα ήθελε μπορεί να κατεβάσει δωρεάν (στ'αγγλικά A doll's house) από το Project Gutenberg 

Κι ένα καταπλητικό γνωμικό του Ιψεν:

It is inexcusable for scientists to torture animals; let them make their experiments on journalists and politicians.

HENRIK IBSEN

 

Καλή Πρωτομαγιά!

http://weddingpros.files.wordpress.com/

Από το Βικιπαίδεια: Την πρώτη Μαΐου γιορτάζεται η μέρα των εργατών. Είναι στην πραγματικότητα η καθιερωμένη γιορτή της εξέγερσης των εργατών του Σικάγου. Τον Μάη του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. 

Εορτάζεται επίσης και σαν μέρα των λουλουδιών και της Άνοιξης. Η μέρα έχει θεσπιστεί ως αργία και όλες οι υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις παραμένουν κλειστές.

Νομίζω ότι φέτος περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είναι σημαντικό να βγούμε όλοι κι όλες στους δρόμους και απ'τη μια να γιορτάσουμε αυτές τις νίκες, αλλά απ'την άλλη να διασφαλίσουμε όλα όσα κερδήθηκαν με αίμα και προσπαθούν με διάφορους τρόπους να τα αρπάξουν από τους εργαζόμενους.

 Καλή Πρωτομαγιά!